New Atheists view Darwinism as a means to almost disprove the existence of God. Örneğin Richard Dawkins, "God hypothesis"e karşı merkezi argümanı kitabında altı noktada özetler. Sonucunda, eğer bu argüman kabul edilirse, 'dinin olgusal öncülü – Tanrı hipotezi – savunulamaz hale gelir. Tanrı büyük ihtimalle yoktur' (Dawkins, 2006, s.156) der. Öncelikle, 'yüzyıllar boyunca insan zekâsının en büyük zorluklarından biri, karmaşık ve olası olmayan tasarım görünümünün nasıl ortaya çıktığını açıklamak olmuştur' ve 'doğal eğilim, tasarım görünümünü gerçek tasarımın kendisine atfetmektir.' Üçüncü ve dördüncü noktalarını daha ayrıntılı açıklayan Dawkins şöyle devam eder: 'Bu eğilim yanlıştır, çünkü tasarımcı hipotezi hemen şu soruyu ortaya çıkarır: tasarımcıyı kim tasarladı?' Bu noktada Dawkins şunu yazar:

New Atheists view Darwinism as a means to almost disprove the existence of God. For instance, Richard Dawkins details the central argument against the ‘God thesis’ in his book by summarising it into six points. He concludes by stating that if the argument is accepted ‘the factual premise of religion – the God hypothesis – is untenable. God almost certainly does not exist’ (Dawkins, 2006, p.156). Firstly, he claims that ‘one of the greatest challenges to the human intellect, over the centuries, has been to explain how the complex, improbable appearance of design arises’ and that ‘the natural temptation is to attribute the appearance of design to actual design itself.’ Elaborating further on his third and fourth points, Dawkins continues, ‘the temptation is a false one, because the designer hypothesis immediately raises the question of who designed the designer’. At this point Dawkins writes:

Darwin ve onun ardılları, son derece olağandışı istatistiksel olasılığı ve tasarım izlenimi veren canlıların, basit başlangıçlardan yavaş ve kademeli adımlarla nasıl evrimleştiğini göstermiştir. Artık canlılardaki tasarım yanılsamasının tam anlamıyla bir yanılsama olduğunu güvenle söyleyebiliriz (Dawkins, 2006, s.157-8).

Darwin and his successors have shown how living creatures, with their spectacular statistical improbability and appearance of design, have evolved by slow, gradual degrees from simple beginnings. We can now safely say that the illusion of design in living creatures is just that – an illusion (Dawkins, 2006, p.157-8).

Dawkins'e göre Darwin, "entelektüel açıdan tatmin olmuş bir ateist olmayı mümkün kıldı" (Dawkins, 1986, s.2). Dawkins, fizik dünyasının Darvinci evrim kuramına denk bir kuram ortaya koymadığını kabul etmekle birlikte, bu tür denk kozmolojik kuramları bulmanın fizikçilerin sorumluluğunda olduğuna inanmaktadır. Bu amaçla Dawkins şunları belirtir:

For Dawkins, Darwin ‘made it possible to be an intellectually fulfilled atheist’ (Dawkins, 1986, p.2). Dawkins admits that the world of physics has not resulted in an equivalent theory of Darwinian evolution, but believes it to be the responsibility of physicists to find such equivalent cosmological theories. To this end Dawkins states:

Ve Darwinizm, cansız dünya için – örneğin kozmoloji için – doğrudan ilgili olmasa da, bilincimizi orijinal biyoloji alanının dışındaki alanlarda da uyandırır (Dawkins, 2006, s.113).

And although Darwinism may not be directly relevant to the inanimate world – cosmology for example – it raises our consciousness in areas outside its original territory of biology (Dawkins, 2006, p.113).

Bu nedenle Dawkins'e göre, ateistlerin tasarım argümanına karşı tutarlı bir savunma ortaya koyabilmesini sağlayan, Darwin'in ta kendisidir. Dawkins bu argümanı, "özünde yaratılışçıların en gözde argümanı" olarak nitelendirir (Dawkins, 2006, s.113). Dawkins, canlıların bugünkü hâllerini alabilmeleri için Tanrı'nın hiçbir şey yapmasına gerek olmadığı için, Tanrı'ya başvurmayı gereksiz görür: "Tanrı'nın hiçbir şey yapmasına gerek kalmaz" (Dawkins, 2006, s.118). Dolayısıyla Yeni Ateistlerin ilk argümanı şudur: Darwin, tasarımcıya dair en güçlü kanıtı, evrim yoluyla fiilen çürütmüştür.

Therefore, according to Dawkins, it is Darwin and Darwin alone who allows atheists to articulate a cogent case against the argument from design – which is to Dawkins ‘in a nutshell the creationists’ favourite argument’ (Dawkins, 2006, p.113). Dawkins considers reference to God as superfluous as ‘God wouldn’t have to do anything at all’ for living beings to be the way they are (Dawkins, 2006, p.118). Hence, the first argument of the New Atheists is that Darwin effectively disproves the strongest evidence for a designer through evolution.

Dawkins’in argümanları felsefi açıdan ağır biçimde çürütülmüştür. Bu tür çürütmelerin birçoğu, Dawkins’e karşı kamuya açık münazaralarda yapılmıştır. Örneğin John Lennox, Darwinci evrimin Tanrı tezi ile bağdaşmadığı yönündeki iddiayı, "Dawkins bir kategori hatası yapıyor, mekanizma ile failliği (agency) birbirine karıştırıyor" diyerek çürütmüştür (Fixed Point Foundation, 2017, 00:30:55). Kendi felsefi sınırlarının farkında olan Dawkins, "bir filozof olmadığını ve bunun açıkça görüleceğini" kabul etmektedir (The Archbishop of Canterbury, 2012, 00:35:52). Buna rağmen Dawkins’in sonuçları, onu "bir meslektaş ve aynı amacın yoldaşı" olarak gören bazı filozof dostları tarafından paylaşılmaktadır (Grayling, 2014).

Dawkins’s arguments have been heavily refuted on philosophical grounds. Many such refutations have been made to Dawkins in public debates. For example, John Lennox has refuted the point that Darwinian evolution is incompatible with the God thesis by stating that ‘Dawkins is making a category mistake, he is confusing mechanism with agency’ (Fixed Point Foundation, 2017, 00:30:55). Aware of his own philosophical limitations, Dawkins admits that he is ‘not a philosopher and that will be obvious’ (The Archbishop of Canterbury, 2012, 00:35:52). Nevertheless, Dawkins’s conclusions are shared by some of his philosopher associates who consider Dawkins ‘a colleague and fellow in the cause’ (Grayling, 2014).

A.C. Grayling, who, as we observed, associates himself with other "New Atheists", makes arguments against "the God thesis" similar to Dawkins's, claiming, "moreover the design hypothesis is implausible because it purports to offer an explanation by invoking something itself unexplained" (Grayling, 2013, s.77). Like Dawkins, Grayling spends little time engaging with the stock philosophical theistic contentions, namely reference to an "uncaused cause" as being necessary to break the infinite regress. Rather, he opts to invoke Darwinism as a decisive argument against the God thesis. Although Grayling agrees with much of Dawkins's claims, his argument differs slightly. In referring to the fine-tuning of the universal constants, Dawkins rejects the idea of a designer as a reasonable recourse, stating, "he's got to be at least complicated enough to do that" (The Archbishop of Canterbury, 2012, 01:45:30).

A.C. Grayling, who we observed associating himself with other ‘New Atheists’, makes similar arguments against ‘the God thesis’ to Dawkins’s, claiming, ‘moreover the design hypothesis is implausible because it purports to offer an explanation by invoking something itself unexplained’ (Grayling, 2013, p.77). Similar to Dawkins, Grayling spends little time engaging with the stock philosophical theistic contentions; namely reference to an ‘uncaused cause’ as being necessary to break the infinite regress, rather, he opts to invoke Darwinism as a fatal argument against the God thesis. Though Grayling is in agreement with much of Dawkins’s claims, his argument differs slightly. In referencing the fine tuning of the universal constants Dawkins rejects the idea of a designer as a reasonable recourse stating ‘he’s got to be at least complicated enough to do that’ (The Archbishop of Canterbury, 2012, 01:45:30).

Profesör Anthony Kenny, Dawkins ve eski Canterbury Başpiskoposu Rowan Williams arasındaki tartışmayı yöneten isim olarak, Dawkins'i karmaşıklığın yapıdan kaynaklanan karmaşıklık ile işlevdeki karmaşıklık arasındaki farkı ayırt ederek sorguya çekti. Kenny, bir elektrikli tıraş makinesi ile bir ustura arasındaki karşılaştırmayı örnek verdi ve "ustura tasarım olarak daha basittir ama elektrikli tıraş makinesinden daha karmaşık güçlere sahiptir" dedi. Dawkins'in buna verdiği yanıt, "Gerçekten ne demek istediğinizi anlamıyorum" oldu; bu sırada Oxford Üniversitesi dinleyicileri arka planda gülüyordu (The Archbishop of Canterbury, 2012, 01:56:40). Tasarım argümanına iki sayfa, Thomas Aquinas'ın beş yoluna ise beş sayfa ayırmış olması göz önüne alındığında, Dawkins'in klasik argümanlar konusundaki akademik felsefi katkısının neredeyse hiç olmadığı sonucuna varmak güvenlidir. Buna rağmen Dawkins'in argümanları, kişisel saldırı ve aşağılamaya varan bir eleştiriyle karşılaşmaktadır. Bu noktayı vurgulamak için Alister McGrath, Dawkins'in şu konuya geldiğinde şunu yazdığını belirtir:

Professor Anthony Kenny, who chaired the debate with Dawkins and the ex-Archbishop Rowan Williams, probed Dawkins by differentiating between complexity of structure and complexity of function. Kenny presented the example comparing an electric razor with a cut throat razor and stating that ‘the cut throat razor is more simple in design but has more complex powers than the electric razor’ to which Dawkins replied, ‘I really don’t see what you are saying’ as the Oxford university audience laughed in the background (The Archbishop of Canterbury, 2012, 01:56:40). Having dedicated two pages to the design argument and five to Thomas Aquinas’ five ways, it is safe to conclude that Dawkins’s philosophical contribution to academia regarding classic arguments has been virtually non-existent. Nevertheless, Dawkins’s arguments are contested to a point of ad hominem ridicule and degradation. To emphasise this point, Alister McGrath writes that when Dawkins comes to:

ile ilgili her konuya girdiğinde adeta farklı bir dünyaya geçiyor; bu dünya, bir okul çocuğunun münazara kulübünü andırıyor; oldukça hararetli, coşkulu abartılara dayanıyor ve çarpıcı aşırı basitleştirmelerle, arada sırada da hayli fazla yanlış aktarımla tatlandırılıyor (McGrath, 2007, s.9).

deal with anything to do with God he seems to enter a different world, it is a world of a schoolboy debating society, relying on rather heated, enthusiastic overstatements, spiced up with some striking oversimplifications and more than occasional misrepresentation (McGrath, 2007, p.9).

Bu tür genellemeler, Dawkins'in açık bilimcilik anlayışına ve onun (ya da farkında olmamasının) bu konulara dair ilgisizliğine dayanmaktadır.

Such generalisations relate to Dawkins’s overt scientism, his disregard (or lack of awareness)

...felsefi ve teolojik meseleler (Dawkins'in teolojiyi "hiç de bir konu" olarak görmediği anlaşılan bir alan) (Dawkins, 2006, s.57). Ateist olan Profesör Michael Ruse bunun da ötesine geçerek şunu belirtir:

of philosophical and theological issues (theology being a subject that Dawkins does not appear to believe is ‘a subject at all’ (Dawkins, 2006, p.57). Professor Michael Ruse, an atheist himself, goes further than this stating:

Bir Tanrı Yanılgısı'nın beni bir ateist olmaktan utandırdığını yazdım ve bunu içtenlikle kastettim. Tanrı'nın neden bir nedene ihtiyaç duymadan var olabileceğini anlamaya çalışırken, Hristiyanlar Tanrı'nın zorunlu olarak var olduğunu iddia ediyor. Bunun ne anlama geldiğini anlamak için çaba gösterdim.

I have written that The God Delusion made me ashamed to be an atheist and I meant it. Trying to understand how God could need no cause, Christians claim that God exists necessarily. I have taken the effort to try to understand what that means.

Dawkins ve yandaşları bu iddiaları bilmezlikten gelmekte ve bunları anlamaya çalışanlara bile olumsuz bir küçümsemeyle yaklaşmaktadır; bunlara inanmak şöyle dursun. Bu yüzden, bir birinci sınıf lisans öğrencisi gibi, sanki büyük bir felsefi keşif yapmış gibi yüksek sesle "Tanrı'yı ne yarattı?" diye sorup durabilmektedir (Canterbury Başpiskoposu, 2009).

Dawkins and company are ignorant of such claims and positively contemptuous of those who even try to understand them, let alone believe them. Thus, like a first-year undergraduate, he can happily go around asking loudly, "What caused God?" as though he had made some momentous philosophical discovery (The Archbishop of Canterbury, 2009).

Dennett, tıpkı Dawkins gibi, klasik ilk sebep argümanlarını alay konusu yapar ve bunları tam olarak açıklayıp çürütmekten kaçınır; şöyle iddia ederek:

Dennett, much like Dawkins, ridicules and evades a full explication/refutation of the classical first cause arguments claiming:

Bazı insanlar, görünüşe göre, gizemlerin sonsuz gerilemesini çok daha çok tercih ederler; ancak bu çağda bunun bedeli çok ağırdır: kendini aldatılmaya razı etmek zorundasın (Dennett, 1995, s.26).

Some people would much prefer the infinite regress of mysteries, apparently, but in this day and age the cost is prohibitive: you have to get yourself deceived (Dennett, 1995, p.26).

Yeni Ateistlerin yaklaşımının belki de en çok eleştirilen yönü, doğa bilimlerinden dini felsefeye geçişleridir. Bu konuda McGrath şöyle der:

Perhaps the most critiqued aspect of the New Atheist approach is its progression from the natural sciences to religious philosophy. In this regard, McGrath states:

Benim asıl sorunum, Dawkins'in Darwinci evrim teorisinden, kendisinin mesihvari bir coşkuyla vaaz ettiği ve sarsılmaz bir kesinlikle savunduğu, kendinden emin bir ateist dünya görüşüne nasıl geçtiğidir (McGrath, 2006, s. 10).

The real issue for me is how Dawkins proceeds from a Darwinian theory of evolution to a confident atheistic world-view which he preaches with messianic zeal and unassailable certainty (McGrath, 2006, p.10).

John Gray, Yeni Ateistlerin bilimi, "Tanrı hipotezi"ni çürütmeye çalışırken kullandıkları manipülasyonu şöyle değerlendirir:

John Gray considers the New Atheist manipulation of science in attempting to disprove the ‘God hypothesis’ as:

Bu, din ile bilim arasındaki Victoria dönemi çekişmesinin sıkıcı bir tekrarı. Ancak dinin bir dizi çürütülmüş kuramdan ibaret olduğu fikri de kendisi çürütülmüş bir kuramdır; on dokuzuncu yüzyıl felsefesi olan pozitivizmin bir kalıntısıdır (Gray, 2018, s.9).

A tedious re-run of a Victorian squabble between science and religion. But the idea that religion consists of a bunch of discredited theories is itself a discredited theory - a relic of the nineteenth-century philosophy positivism (Gray, 2018, p.9).

Gray, bu fikirlerin Auguste Comte'un *Catéchisme Positiviste* (1852) adlı eserindeki fikirlerle benzerliklerini tespit etmiştir (Gray, 2018, s. 10). Ancak Yeni Ateizm, anlamsız ya da metafizik söylem varsayımlarını aşar, çünkü dini bilim yoluyla çürütmeyi amaçlar. Bu yaklaşım, Massimo Pigliucci'nin şu sözleriyle belirttiği gibi, metafizik natüralizm ile metodolojik natüralizm arasında dikkatli bir ayrım yapılmadığı gerekçesiyle eleştirilmiştir:

Gray identified similarities between these ideas and those of Auguste Comte in Catchechisme Positiviste (1852) (Gray, 2018, p.10). However, New Atheism transcends positivist assumptions of meaningless or metaphysical discourse as it aims to disprove religion using science. Such an approach has been criticised as it lacks careful distinction between metaphysical and methodological naturalism as noted by Massimo Pigliucci who writes:

Bilimsel açıdan asıl önemli nokta şudur: Bir bilim insanı, özünde ve tanım gereği bir metodolojik natüralisttir; ancak kendi metafizik görüşleri dışında, felsefi natüralizme dair herhangi bir özel bağlılığı yoktur. Başka bir deyişle, bilim ateizmi zorunlu kılmaz; bu, köktendincilerin korkusudur (Pigliucci, 2006, s.2).

The crucial point here is that a scientist is, essentially by definition, a methodological naturalist; however, she does not have any specific commitment (aside from her own metaphysical views) to philosophical naturalism. In other words, science does not necessarily entail atheism, which is the fundamentalist's fear (Pigliucci, 2006, p.2).

Pigliucci bunu şu sözlerle ileri götürür:

Pigliucci furthers this by adding:

Bu nedenle birçok bilim insanının kendisinin de dindar olmasının iyi bir sebebi vardır; ve bunu düşünmek (hem halkla ilişkiler açısından hem de felsefi bir bakış açısından) bir hatadır.

There is, therefore, a good reason why many scientists are themselves religious , and it is a mistake (both in terms of public relations and from a philosophical standpoint)

Bilimsel dünya görüşünü, zorunlu olarak ateizme götürecekmiş gibi sunmak. Bilim, dinle yüzleşmeyi ne göze alabilir ne de buna ihtiyaç duyar (Pigliucci, 2006, s.2).

to present the scientific worldview as if it necessarily leads to atheism. Science can neither afford, nor does it need, a head-on confrontation with religion (Pigliucci, 2006, p.2).

Elliott Sober, Pigliucci'nin şu sözlerini yineler:

Elliott Sober echoes Pigliucci stating:

Bazı insanlara göre Newton kuramı ve Darwin kuramı Tanrı'nın var olmadığını ileri sürmektedir. Ancak bu kuramların söylediği şey bu değildir; bu, ek önermeler gerektiren felsefi bir yorumdur (Sober, 2009, s.376).

For some people, Newtonian theory and Darwinian theory suggest that there is no God. However, this is not what these theories say; it is a philosophical interpretation that requires additional premises (Sober, 2009, p.376).