ابو حامد الغزالی (رحمه الله) گفته است:

Abu Hamid al-Ghazzali (may Allah have Mercy on him) said:

بدان که نیت (نیّه)، اراده (اراده‌ی قلبی) و قصد (قصد)، واژه‌های گوناگونی هستند که همگی یک معنا را می‌رسانند، و این توصیفی است از حالت قلب هنگامی که منبع دو چیز باشد:

“Know that intention (niyyah), will (iradah), and goal (qasd) are various terms that all mean the same thing, and it is a description of the state of the heart when it is a source for two things:

علم و عمل

knowledge and action.

العلم مقدَّم، لأنه الأساس والشرط، والعمل يتبعه، لأنه الثمرة التي تتفرع عن العلم. وذلك لأن كل عمل، أي كل حركة وتحرك إرادي، لا يقع إلا بثلاثة أشياء: العلم، والإرادة، والقدرة. فلا يفعل أحد شيئًا دون أن يعلم به، ولذلك لا بد له من العلم.

Knowledge comes first - as it is the foundation and condition - and action follows it, since it is the fruit that branches from knowledge. This is because every action – that is, every intentional movement and motion – does not occur without three things: knowledge, will, and ability. Nobody does something without knowing of it. So, he must have knowledge.

همچنین، هیچ کس کاری را بدون داشتن اراده انجام نمی‌دهد. بنابراین، انسان باید برای انجام کاری اراده داشته باشد، و معنای اراده (إرادة) آن است که قلب به سوی چیزی که آن را موافق با آنچه می‌جوید می‌بیند، متمایل می‌شود.

Likewise, nobody does something without having the will to do it. So, one must have the will to do something, and the meaning of will (iradah) is that the heart reaches out to what it sees as being in accordance with what it seeks.

انسان چنان آفریده شده که گاه کاری را انجام می‌دهد که با آنچه دلش می‌خواهد سازگار است، و گاه کاری می‌کند که با آنچه دلش می‌خواهد مغایرت دارد. در چنین حالتی، او نیازمند آن است که به آنچه برایش خوب است نزدیک شود و آنچه به او زیان می‌رساند را دور کند. این مستلزم آن است که بداند و بفهمد که چه چیزی به او سود و چه چیزی زیان می‌رساند، تا بتواند آن را نزدیک کند و از این دوری گزیند؛ زیرا کسی که غذا را نبیند یا آن را نشناسد، نمی‌تواند دست دراز کند و آن را به سوی خود بکشد، و کسی که آتش را نبیند، نمی‌تواند از آن بگریزد. پس، خداوند هدایت و دانش را آفریده و وسایلی مشخص برای دستیابی به آنها قرار داده است، و آن وسایل همان حواس ظاهری و باطنی‌اند.

The human was created such that he sometimes does that which is in accordance with what his heart seeks, and sometimes does that which conflicts with what his heart seeks. In such a case, he needs to draw near to that which is good for him, and to drive away what will harm him. This requires that he know and understand what will benefit and harm him, such that he can bring this close and avoid that, since whoever does not see or know what food is cannot reach over and pull it towards him, and whoever does not see fire cannot escape from it. So, Allah has Created guidance and knowledge, and has provided certain means of attaining them, and these are the external and internal senses.

به این ترتیب، نیت در حقیقت همان اراده و عمل متمایل شدن و روی آوردن به چیزی است که انسان در پی آن است، و این امر چه پس از آن و چه به هنگام دیدن آنچه جستجو می‌شود، رخ می‌دهد.

So, intention is essentially the will and the act of reaching out to and leaning towards what one seeks, whether this occurs retrospectively or at the time of seeing what is sought after.

بنابراین، نخستین گام در اینکه انسان به انجام کاری واداشته شود این است که هدفی داشته باشد که او را به عمل برانگیزد، و هدف همان مقصودِ نیت است. انسان زمانی به بیرون رفتن و انجام کاری برانگیخته می‌شود که هدف و نیتی داشته باشد، و توانایی و قدرت خود را از راه حرکت جسمانی به سوی هدفش معطوف کند؛ و این همان چیزی است که عمل نامیده می‌شود.4

Therefore, the first step in one being pushed to do something is that he has a goal which motivates him to act, and goal is the target of one’s intention. One is pushed to go out and do something when he has a goal and intention, and directs his power and ability towards his goal by way of physical movement, and this is known as action.”4

بر این اساس، در دین ثابت است که الله – عزیز و جلیل – جز آن اعمالی را نمی‌پذیرد که تنها به قصد جلب رضای ذات او انجام شده باشد، و پیامبر ﷺ اهمیت نیت و لزوم پاک‌سازی آن از هر چیزی را که هدف انسان را تباه کند و عمل او را باطل سازد، بیان فرموده است.

Because of this, it is established in the Religion that Allah – the Mighty and Majestic – does not accept actions except those that are done purely seeking His Face, and the Prophet (peace be upon him) indicated the significance of the intention and the obligation of purifying it from what can corrupt one’s goal and nullify his action.

علقمة بن وقاص اللیثی (رضی الله عنه) گفت: «از عمر بن الخطاب (رضی الله عنه) بر منبر شنیدم که می‌گفت: از رسول خدا ﷺ شنیدم که فرمود: "همانا اعمال به نیت‌ها بستگی دارد، و برای هر کس آن چیزی است که نیت کرده است. پس کسی که به سوی خدا و رسولش ﷺ هجرت کرد، هجرتش به سوی خدا و رسولش ﷺ است. و کسی که برای به دست آوردن بهره‌ای از دنیا یا برای ازدواج با زنی هجرت کرد، هجرتش به همان چیزی است که برای آن هجرت کرده است."»5

‘Alqamah bin Waqqas al-Laythi (may Allah be Pleased with him) said: “I heard ‘Umar bin al- Khattab (may Allah be Pleased with him) on the pulpit, saying: “I heard the Messenger of Allah (peace be upon him) say: “Indeed, actions are by intentions, and for every person is what he intended. So, whoever migrated to Allah and His Messenger (peace be upon him), his migration is to Allah and His Messenger (peace be upon him). And whoever migrated to obtain a portion of the world or to marry a woman, his migration is to what he migrated for.”””5

امام النووی (رحمه الله) فرمودند:

an-Nawawi (may Allah have Mercy on him) said:

مسلمانان در اهمیت این حدیث، فواید فراوانی که در آن است، و صحت آن اتفاق نظر دارند. الشافعی و دیگران گفته‌اند: «این حدیث یک‌چهارم اسلام است.» عبدالرحمن بن مهدی و دیگران گفته‌اند: «بر هر کس که کتابی می‌نویسد لازم است که آن را با این حدیث آغاز کند تا طالب علم نیت خود را تجدید کند.» و الخطابی این را از عالمان به‌طور کلی نقل کرده است، و البخاری و دیگران به آن عمل کرده‌اند. آنان پیش از هر چیز دیگر آن را آغاز می‌کردند، و البخاری آن را در هفت جا در کتاب خود آورده است.

“The Muslims are unanimous in regards to the significance of this hadith, the numerous benefits contained within it, and its authenticity. ash-Shafi’i and others said: “It constitutes one quarter of Islam.” ‘Abd ar-Rahman bin Mahdi and others said: “It is a must for whoever writes a book to begin it with this hadith in order to remind the student of knowledge to renew his intention.” And al-Khattabi reported this from the scholars in general, and al- Bukhari and others applied this. They started with it before anything else, and al-Bukhari included it in seven places in his book.

و اکثر علما، زبانشناسان و فقها گفتهاند که کلمهٔ «إنّما» دلالت بر حصر دارد؛ یعنی آنچه ذکر شده را تأیید میکند و هر چیز دیگری را نفی میکند. بنابراین معنای حدیث این میشود که اعمال بر اساس نیتهای پشت آنها سنجیده میشوند، و اگر نیتی در کار نباشد، اصلاً به حساب نمیآیند.

And the majority of scholars, linguists, and jurists said that the word ‘indeed’ is indicative of totality – it confirms what is mentioned, and denies everything else – rendering the meaning of the hadith to be that actions are considered based on the intentions behind them, and are not considered at all if there is no intention behind them.

و درباره‌ی سخن او (صلی الله علیه وسلم؟) — "…و برای هر کسی آن چیزی است که نیت کرده است" — گفته‌اند که هدف از ذکر آن پس از "همانا اعمال به نیت‌هاست" این است که تأکید کند تعیین نیت شرط هر عملی است. بنابراین، اگر کسی بخواهد نماز قضا بخواند، کافی نیست که فقط نیت قضای نماز کند؛ بلکه باید مشخص کند که نماز ظهر یا غیره را می‌خواند. و اگر این عبارت دوم نبود، ممکن بود عبارت نخست را دلیل بر جواز نیت کلی بدون تعیین عمل مورد نظر دانست.

And regarding his (peace be upon him) saying “…and for every person is what he intended…” they said that the point of mentioning it after “Indeed, actions are by intentions…” is that it emphasizes that specifying the intention is a condition for any action. So, if one were to make up a prayer, it would not be enough for him to intend to make up a prayer. Rather, he must specify that he is praying Dhuhr, etc. and were it not for this second phrase, one could interpret the first to indicate the permissibility of making a general intention without specifying the action intended.

و درباره‌ی قول او ﷺ: «…پس کسی که به‌سوی الله و رسولش هجرت کرده، هجرتش به‌سوی الله و رسولش است»، یعنی: هرکس با هجرت خود چهره‌ی الله را بخواهد، پاداشش نزد الله خواهد بود، و هرکس دنیا یا زنی را قصد کند، همان چیزی را به دست می‌آورد که قصد کرده، و از آخرت در نتیجه‌ی این هجرت بهره‌ای نخواهد داشت. و معنای لغوی هجرت، ترک کردن چیزی است، و منظور در اینجا ترک کردن سرزمینی است. ذکر زن در کنار امور دنیوی می‌تواند به دو صورت تفسیر شود: یکی اینکه مردی به‌قصد ازدواج با زنی به نام ام قیس هجرت کرد و از این رو به «مهاجر ام قیس» نامیده شد. دوم اینکه این مثال تنها برای تأکید بر هشدار ذکر شده، با آوردن نمونه‌ای مشخص از یک مفهوم کلی، تا سنگینی آن روشن شود، و الله داناتر است.7

And regarding his (peace be upon him) saying “…So, whoever migrated to Allah and His Messenger (peace be upon him), his migration is to Allah and His Messenger (peace be upon him)…” means that whoever seeks with his migration the Face of Allah will have his reward with Allah, and whoever intends the worldly life or a wife, that will be what he gains, and he will have nothing from the Hereafter as the result of this migration. And the linguistic meaning of migration (hijrah) is to abandon something, and what is meant here is that one abandons a land. The mention of a woman alongside the worldly matters can be interpreted in two ways, one of them being that a man migrated to marry a woman named Umm Qays, and was thus named ‘the one who migrated for Umm Qays.’6 The second interpretation is that this was mentioned simply to emphasize the warning by way of mentioning a specific example of a general concept to clarify its gravity, and Allah Knows best.”7

و ثابت است در شریعت که خداوند هیچ عبادتی را نمی‌پذیرد مگر آنکه صرفاً به قصد وجه کریمش انجام شده باشد، و دلایل این مطلب از قرآن و سنت فراوان است، از جمله:

“And it is established in the Shar’ that Allah doesn’t accept any act of worship that is not done strictly seeking His Noble Face, and the proofs for this from the Qur’an and Sunnah are plenty, such as:

۱ – گفتارِ او:

1 – His Saying:

«بگو: "من فقط انسانی مانند شما هستم. به من وحی شده است که خدای شما یکی است."

{“Say: ‘I am only a man like you. It has been inspired to me that your Deity is One.

پس هر کس امید دیدار پروردگارش را دارد، باید کار شایسته انجام دهد و هیچ کس را در عبادت پروردگارش شریک نگرداند.»}۸

So, whoever hopes for the Meeting with his Lord, let him work righteousness and associate none as a partner in the worship of his Lord.’”}8

معنی: با این اعمال جز به دنبال وجه الله تعالی نباشید.

Meaning: do not seek with these actions anything besides the Face of Allah, the Exalted.

۲ – و سخن او نیز:

2 – His Saying, as well:

{«وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ…»}9

{“And they were not commanded except to worship Allah, making the Religion sincerely for Him…”}9

۳ – قولِ ایشان ﷺ:

3 – His (peace be upon him) saying:

«بی‌گمان، اعمال به نیت‌ها بستگی دارد، و برای هر کس آن چیزی است که نیت کرده است. پس هر کس که به سوی الله و پیامبر او هجرت کرد، هجرتش به سوی الله و پیامبر اوست. و هر کس که برای به دست آوردن بهره‌ای از دنیا یا برای ازدواج با زنی هجرت کرد، هجرتش به همان چیزی است که برای آن هجرت کرده است.» ﷺ روایت شده توسط البخاری در آغاز «صحیح» خود، و همچنین مسلم و دیگران، از عمر بن الخطاب.

“Indeed, actions are by intentions, and for every person is what he intended. So, whoever migrated to Allah and His Messenger (peace be upon him), his migration is to Allah and His Messenger (peace be upon him). And whoever migrated to obtain a portion of the world or to marry a woman, his migration is to what he migrated for.””” Reported by al-Bukhari at the beginning of his ‘Sahih,’ as well as Muslim and others, on the authority of ‘Umar bin al-Khattab.

۴ – و همچنین فرمودهٔ آن حضرت ﷺ:

4 – His (peace be upon him) saying, as well:

«این امت را به بشارت عزت، استقرار در زمین، پیروزی و امامت دینی مژده دهید. و هر کس از آنان که عملی از آخرت را انجام دهد و با آن دنیا را بخواهد، بهره‌ای از آخرت نخواهد داشت.» این حدیث را احمد و پسرش در زیاداتِ «المسند» (۵/۱۳۴) روایت کرده‌اند، و ابن حبان در «صحیح» خود (۴/۳۱۱ در «الموارد» از الحاکم) آن را آورده و گفته است: «سندش صحیح است»، و الذهبی با او موافقت کرده و المنذری نیز (۱/۳۱) همین را گفته است. من (الألبانی) می‌گویم: سند عبدالله (پسر احمد بن حنبل) بر اساس شروط البخاری صحیح است.

“Give this nation the glad tidings of glory, establishment in the land, victory, and religious authority. And whoever of them performs an action of the Hereafter seeking with it this world, he will have no portion of the Hereafter from it.” Reported by Ahmad and his son in the additions to the ‘Musnad’ (5/134), Ibn Hibban in his ‘Sahih’ (4/311 in the ‘Mawarid’ of al-Hakim), and he said: “Its chain is authentic,” and adh- Dhahabi agreed with him, as did al-Mundhiri (1/31). I (al-Albani) say that the chain of ‘Abdullah (the son of Ahmad bin Hambal) is authentic according to the conditions of al- Bukhari.

۵ – و از ابو امامه (رضی الله عنه) روایت است که گفت:

5 – And from Abu Umamah (may Allah be Pleased with him), who said:

«مردی نزد پیامبر ﷺ آمد و گفت: "اگر کسی برای کسب پاداش و شهرت بجنگد، چه چیزی نصیبش می‌شود؟" پیامبر ﷺ پاسخ داد: "هیچ چیز نصیبش نمی‌شود." آن مرد سه بار این پرسش را تکرار کرد و پیامبر ﷺ هر بار پاسخ داد: "هیچ چیز نصیبش نمی‌شود." سپس فرمود: "همانا خداوند هیچ عملی را نمی‌پذیرد، مگر آنچه که خالصانه و برای طلب رضای او انجام شده باشد."» روایت شده توسط النسائی (۲/۵۹)، و سند آن نیکو است، چنان‌که المنذری گفته است (۱/۲۴).

“A man came to the Prophet (peace be upon him) and said: “What if a man fights to seek reward and reputation? What will he have?” So, he replied: “He has nothing.” The man repeated the question three times, with the Prophet (peace be upon him) replying: “He has nothing.” He then said: “Indeed, Allah does not accept any action except that which is sincere and seeking His Face.”” Reported by an-Nasa’i (2/59), and its chain is good, as al-Mundhiri said (1/24).

۶ – قول آن حضرت ﷺ:

6 – His (peace be upon him) saying:

«الله عزّ وجلّ قال: "أنا أغنى الشركاء عن الشرك، فمن عمل عملًا أشرك فيه معي غيري، تركتُه وشركَه"». رواه ابن ماجه في «الزهد» من حديث أبي هريرة، وإسناده صحيح على شرط مسلم، وأخرج نحوه مسلم في «صحيحه» (٨/٢٢٣).10

“Allah – the Mighty and Majestic – Said: “I am the most Self-Sufficient that I do not need partners. So, whoever does an action for Me in which he associates others with Me, I am free from him, and will leave him for the one he associated with Me.”” Narrated by Ibn Majah in ‘az-Zuhd’ from the hadith of Abu Hurayrah, and its chain is authentic upon the conditions of Muslim, and he reported a similar narration in his ‘Sahih’ (8/223).”10

پس پاک‌سازی نیت برای الله در هر کاری الزامی است، همان‌گونه که ابن القیم گفته است: «همان‌گونه که او معبودی یگانه است و جز او معبودی نیست، همچنین لازم است که عبادت تنها برای او باشد و جز او کسی را شایستهٔ عبادت ندانیم. پس همان‌گونه که او به خداوندی یگانه شناخته می‌شود، باید به عبادت نیز یگانه شمرده شود. عمل صالح آن است که از ریا خالی باشد و بر سنت استوار باشد.»11

So, it is a must to purify one’s intention for Allah in every single action, as Ibn al-Qayyim said: “Just as He is One Deity with none besides Him, it is likewise necessary that worship be for Him and none besides Him. So, just as He is singled out as a Deity, He must be singled out for worship. The righteous action is that which is free of showing off and bound by the Sunnah.”11

سلیمان بن عبدالله (رحمه الله) گفت: «و این دو رکن عمل پذیرفته‌شده‌اند: باید درست باشد و خالصانه انجام شود. عمل درست آن است که مطابق با سنت باشد، چنان‌که خداوند می‌فرماید:

Sulayman bin ‘Abdillah (may Allah have Mercy on him) said: “And these are two pillars of the accepted action: it must be correct and sincerely done. The correct action is that which is in accordance with the Sunnah, as indicated by His Saying:

{«…فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا…»}۱۲

{“…let him work righteousness…}12

و عمل خالص آن است که از شرک پنهان و آشکار پاک باشد، همچنان که این سخن خداوند بر آن دلالت دارد:

And the sincere action is that which is free from hidden and apparent shirk, as is indicated by His Saying:

«…و هیچ‌کسی را در عبادت پروردگارش شریک نگیرد…»13 14

{“…and associate none as a partner in the worship of his Lord…”}13 14

طالبِ علم باید هنگام کسبِ دانش نیتِ خود را خالص کند؛ «و نیتِ درستِ کسبِ دانش این است که تنها رضای الهی را بخواهد، به آن عمل کند، شریعتِ او را زنده نگه دارد، قلبِ خود را روشن سازد، باطنِ خویش را زیبا گرداند، در روزِ قیامت به خداوند نزدیک شود، و خود را شایستهٔ آنچه خداوند برای بندگانِ محبوبش از خشنودیِ بزرگ و فضیلت آماده کرده است بسازد». سفیان ثوری گفت: «هیچ‌گاه چیزی را به سختیِ نیتم اصلاح نکرده‌ام». او نباید با آن نیت، منافعِ دنیوی بجوید، مانند کسب مقام، جایگاه، مال، یا خود را بزرگ و دانا نشان دادن در برابر نزدیکانش، یا حضور داشتن در حلقه‌های علمی و مانند آن؛ که در این صورت، خوب را با بد معامله کرده است. ابویوسف (رحمه‌الله) گفت: «ای مردم! با دانشِ خود خدا را بجویید، زیرا هرگز در حلقه‌ای ننشستم که در آن قصد فروتنی داشتم، مگر آنکه برخاستم و از همه برتر بودم؛ و هرگز در حلقه‌ای ننشستم که در آن قصد برتری بر دیگران داشتم، مگر آنکه رسوا شدم». دانش عبادت و وسیلهٔ نزدیکی به خداوند است. پس اگر نیتِ تو در این عبادت خالص باشد، پذیرفته، پاک و پربرکت خواهد بود؛ و اگر با آن غیرِ رضای خداوند را قصد کنی، باطل و تباه می‌شود و ارزشِ خود را از دست می‌دهی.

The seeker of knowledge is to purify his intention when seeking knowledge, “…and the correct intention when seeking knowledge is to intend only the Face of Allah, acting upon that, bringing life to His Shari’ah, lighting up his own heart, beautifying his inner self, getting closer to Allah on the Day of Resurrection, and making oneself a candidate for what He has prepared for His beloved of great pleasure and virtue. Sufyan ath-Thawri said: “I never attempted to remedy something as difficult as my intention.” He should not seek with it any worldly gains, such as obtaining position, status, money, or making himself look great and knowledgeable in front of those closest to him, having a presence in the circles of knowledge, etc. thereby exchanging the good for the bad. Abu Yusuf (may Allah have Mercy on him) said: “O people! Seek Allah with your knowledge, as I have never sat in a circle in which I sought to humble myself except that I got up from it better than everyone else, and I never sat in a circle in which I sought to be better than everyone else except that I was exposed.” Knowledge is an act of worship and a means of gaining nearness to Allah. So, if your intention is pure in this worship, it will be accepted, purified, and blessed. And if you intend with it other than the Pleasure of Allah, it will be nullified, wasted, and you will lose its value.

ممکن است انسان از این اهداف والا محروم بماند و به آنها دست نیابد، و در نتیجه انرژی و تلاش خود را هدر دهد.15

It might be that one can miss out on these noble goals and not achieve them, thereby wasting his energy and effort.”15

همه آنچه گفته شد را می‌توان در این حدیث از پیامبر خدا ﷺ خلاصه کرد که مسلم در «صحیح» خود از ابوهریره روایت کرده است: «نخستین کسانی که در روز قیامت به آتش افکنده می‌شوند سه نفرند: عالمی، مجاهدی و بخشنده‌ای.»

All of the above can be summarized in the hadith of the Messenger of Allah (peace be upon him) that was reported by Muslim in his ‘Sahih,’ on the authority of Abu Hurayrah: “The first who will be consumed by the Fire on the Day of Resurrection will be three: a scholar, a Mujahid, and a generous donator.

و اما عالِم، پس خداوند او را فرا می‌خواند و از او می‌پرسد: «در دنیا چه کردی؟» او می‌گوید: «علم را برای رضای تو آموختم و آن را برای جلب خشنودی تو منتشر کردم.» پس به او گفته می‌شود: «دروغ گفتی. تو آموختی تا عالِم خوانده شوی، و این کار انجام شد و پاداش خود را در دنیا گرفتی.» سپس فرمان داده می‌شود که او را به سوی جهنم بیندازند.

As for the scholar, Allah will bring him and ask him: ‘What did you do in the dunya?’ So, he will say: ‘I acquired knowledge for Your Sake, and I spread it seeking Your Pleasure.’ So, it will be said to him: ‘You lied. You learned so that you would be referred to as a scholar, and it was done, and you have obtained your reward in the dunya.’ Then, he will be ordered thrown into Hell.

سپس آن بخشنده را می‌آورند و خداوند از او می‌پرسد: «در دنیا چه کردی؟» او می‌گوید: «از راه‌های حلال مال به دست آوردم و آن را در راه تو بخشیدم.» به او گفته می‌شود: «دروغ گفتی. تو مالت را بخشیدی تا گفته شود که بخشنده‌ای، و چنین هم شد و پاداشت را در دنیا گرفتی.» سپس فرمان داده می‌شود که او را به جهنم بیندازند.

Then, the donator will be brought, and Allah will ask him: ‘What did you do in the dunya?’ He will say: ‘I acquired wealth from permissible means, and I donated it for Your Sake.’ It will be said to him: ‘You lied. You donated your money so that it would be said that you are generous, and it was done, and you have had your reward in the dunya.’ Then, he will be ordered thrown into Hell.

سپس، مجاهد را می‌آورند و از او پرسیده می‌شود: «چه کردی؟» می‌گوید: «در راه تو جنگیدم تا کشته شدم.» [گفته می‌شود:] «دروغ گفتی. جنگیدی تا به تو شجاع گفته شود، و چنین هم شد، و پاداشت را در دنیا گرفتی.» سپس فرمان داده می‌شود که او را به دوزخ افکنند.16

Then, the fighter will be brought, and asked: ’What did you do?’ ‘I fought in Your Cause until I was killed.’ ‘You lied. You fought so that you would be referred to as a brave man, and it was done, and you took your reward in the dunya.’ Then, he will be ordered thrown into Hell.”16

امام النووی (رحمه الله) فرمودند:

an-Nawawi (may Allah have Mercy on him) said:

«بیان او (صلی الله علیه وسلم) درباره‌ی جنگجو، عالم و بخشنده‌ی سخاوتمند، و کیفر ایشان به سبب آن که اعمالشان برای غیر از وجه الله بوده و داخل آتش می‌شوند، همه دلیل بر حرمت تأکیدشده‌ی ریا و عذاب سختی است که برای آن مقرر شده، و نیز دلیل بر وجوب داشتن نیت خالص در اعمال انسان است، چنان‌که خداوند فرموده است:

“His (peace be upon him) statement regarding the fighter, the scholar, and the generous donator, and their punishment for their actions being for other than Allah’s Face, and their entering the Fire – these are all proofs for the emphasized prohibition of showing off and the severe punishment for doing so, as well as for the obligation of having a pure intention in one’s actions, as Allah Said:

{«و به آنان دستور داده نشده بود جز اینکه خدا را بپرستند، و دین را برای او خالص گردانند...»}17

{“And they were not commanded except to worship Allah, making the Religion sincerely for Him…”}17

و این نیز نشان می‌دهد که نصوص عمومی‌ای که فضیلت جهاد را بیان می‌کنند، مربوط به کسی هستند که تنها خواستار رضای خداوند است؛ همان‌گونه که نصوصی که عالمان و بخشندگان را می‌ستایند نیز، همگی تنها در مورد کسی تفسیر می‌شوند که این کارها را برای خداوند متعال انجام می‌دهد.18

And it also shows that the general texts regarding the virtues of Jihad are referring to the one who seeks only the Pleasure of Allah, just as with the texts praising the scholars and generous donators – all of these are interpreted to be only in regards to the one who does these things for Allah, the Exalted.”18

و حدیث مذکور هیچ شکی باقی نمی‌گذارد که طالب علم باید در تحصیل خود نیت خویش را خالص گرداند، به‌گونه‌ای که طلب علمش برای هیچ‌کس جز الله نباشد، به امید خشنودی او و در پی پاداش او؛ نه آنکه از این علم برای بلندی یافتن در چشم دیگران استفاده کند، بر گردن‌های مردم بنشیند و بر شانه‌های ایشان بایستد، همان‌گونه که رسول الله ﷺ فرمود: «هر کس علم را برای آن بجوید که با دانشمندان مباهات کند، یا با نادانان برابری نماید، یا مردم را به سوی خود جلب کند، در آتش است.»19

And the aforementioned hadith leaves no question that the student of knowledge should purify his intention in his studies, such that his seeking of knowledge is not for anyone other than Allah, seeking His Pleasure, and hoping for His reward - not so that he would use this knowledge to be elevated in the eyes of others, sitting on their necks, and standing on their shoulders, as the Messenger of Allah (peace be upon him) said: “Whoever seeks knowledge in order to compete with the scholars, to prove himself superior to the ignorant, or to make the people look up to him, he is in the Fire.”19