نیوآتئیست‌ها داروینیسم را وسیله‌ای می‌دانند که تقریباً وجود خدا را ابطال می‌کند. برای نمونه، ریچارد داوکینز در کتاب خود استدلال اصلی علیه «فرضیهٔ خدا» را در شش نکته خلاصه می‌کند. او در پایان می‌گوید که اگر این استدلال پذیرفته شود، «مبنای واقعی دین – فرضیهٔ خدا – غیرقابل دفاع است. خدا تقریباً قطعاً وجود ندارد» (داوکینز، ۲۰۰۶، ص ۱۵۶). نخست، او ادعا می‌کند که «یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های خرد بشری در طول قرن‌ها این بوده که توضیح دهد چگونه ظاهر پیچیده و بعید طراحی پدید می‌آید» و اینکه «گرایش طبیعی این است که ظاهر طراحی را به خود طراحی واقعی نسبت دهیم.» داوکینز در توضیح بیشتر نکات سوم و چهارم خود ادامه می‌دهد: «این گرایش نادرست است، زیرا فرضیهٔ طراح بلافاصله این پرسش را پیش می‌کشد که طراح طراح را چه کسی طراحی کرده است.» در این نقطه داوکینز می‌نویسد:

New Atheists view Darwinism as a means to almost disprove the existence of God. For instance, Richard Dawkins details the central argument against the ‘God thesis’ in his book by summarising it into six points. He concludes by stating that if the argument is accepted ‘the factual premise of religion – the God hypothesis – is untenable. God almost certainly does not exist’ (Dawkins, 2006, p.156). Firstly, he claims that ‘one of the greatest challenges to the human intellect, over the centuries, has been to explain how the complex, improbable appearance of design arises’ and that ‘the natural temptation is to attribute the appearance of design to actual design itself.’ Elaborating further on his third and fourth points, Dawkins continues, ‘the temptation is a false one, because the designer hypothesis immediately raises the question of who designed the designer’. At this point Dawkins writes:

داروین و جانشینان او نشان داده‌اند که موجودات زنده، با نامحتمل بودن آماری چشمگیرشان و ظاهر طراحی‌شده‌شان، به‌تدریج و به‌آرامی از آغازهای ساده تکامل یافته‌اند. امروز می‌توانیم با اطمینان بگوییم که توهّم طراحی در موجودات زنده همان است که هست: یک توهّم [Dawkins, 2006, p.157-8].

Darwin and his successors have shown how living creatures, with their spectacular statistical improbability and appearance of design, have evolved by slow, gradual degrees from simple beginnings. We can now safely say that the illusion of design in living creatures is just that – an illusion (Dawkins, 2006, p.157-8).

برای داوکینز، داروین «امکان آن را فراهم کرد که انسان یک ملحد فکری‌ِ کامل باشد» (داوکینز، ۱۹۸۶، ص ۲). داوکینز می‌پذیرد که جهان فیزیک نظریه‌ای معادل نظریه تکامل داروینی به بار نیاورده است، اما بر این باور است که وظیفه فیزیک‌دانان است که چنین نظریه‌های کیهان‌شناختیِ معادلی بیابند. به همین منظور داوکینز چنین می‌گوید:

For Dawkins, Darwin ‘made it possible to be an intellectually fulfilled atheist’ (Dawkins, 1986, p.2). Dawkins admits that the world of physics has not resulted in an equivalent theory of Darwinian evolution, but believes it to be the responsibility of physicists to find such equivalent cosmological theories. To this end Dawkins states:

و اگرچه داروینیسم ممکن است مستقیماً به جهان بی‌جان، برای مثال کیهان‌شناسی، مربوط نباشد، اما آگاهی ما را در حوزه‌هایی فراتر از قلمرو اصلی‌اش یعنی زیست‌شناسی بیدار می‌کند ([Dawkins, 2006, p.113]).

And although Darwinism may not be directly relevant to the inanimate world – cosmology for example – it raises our consciousness in areas outside its original territory of biology (Dawkins, 2006, p.113).

بنابراین، از نظر داوکینز، این داروین است و تنها داروین است که به ملحدان اجازه می‌دهد علیه استدلال از طریق طراحی، استدلالی متقن ارائه دهند؛ استدلالی که به نظر داوکینز «در یک کلام، مورد علاقه‌ی خلقت‌گرایان» است (داوکینز، ۲۰۰۶، ص ۱۱۳). داوکینز اشاره به خدا را زائد می‌داند، زیرا به گفته‌ی او «خدا اصلاً لازم نیست کاری انجام دهد» تا موجودات زنده به شکلی که هستند درآیند (داوکینز، ۲۰۰۶، ص ۱۱۸). از این رو، نخستین استدلال آتئیست‌های نوین این است که داروین در عمل قوی‌ترین شاهد بر وجود طراح را از طریق تکامل باطل می‌کند.

Therefore, according to Dawkins, it is Darwin and Darwin alone who allows atheists to articulate a cogent case against the argument from design – which is to Dawkins ‘in a nutshell the creationists’ favourite argument’ (Dawkins, 2006, p.113). Dawkins considers reference to God as superfluous as ‘God wouldn’t have to do anything at all’ for living beings to be the way they are (Dawkins, 2006, p.118). Hence, the first argument of the New Atheists is that Darwin effectively disproves the strongest evidence for a designer through evolution.

استدلال‌های داوکینز از نظر فلسفی به‌شدت رد شده است. در مناظره‌های عمومی، بارها به او پاسخ‌های متعددی داده شده است. برای نمونه، جان لنوکس این نکته را رد کرده که تکامل داروینی با فرضیه خدا ناسازگار است و گفته است: «داوکینز دچار خطای مقوله‌ای می‌شود، او مکانیسم را با عاملیت اشتباه می‌گیرد» (Fixed Point Foundation, 2017, 00:30:55). داوکینز خود، آگاه از محدودیت‌های فلسفی‌اش، اعتراف می‌کند که «فیلسوف نیست و این موضوع آشکار خواهد بود» (The Archbishop of Canterbury, 2012, 00:35:52). با این همه، برخی از همکاران فیلسوف او، که داوکینز را «همکار و همراه در این راه» می‌دانند، نتیجه‌گیری‌های او را می‌پذیرند (Grayling, 2014).

Dawkins’s arguments have been heavily refuted on philosophical grounds. Many such refutations have been made to Dawkins in public debates. For example, John Lennox has refuted the point that Darwinian evolution is incompatible with the God thesis by stating that ‘Dawkins is making a category mistake, he is confusing mechanism with agency’ (Fixed Point Foundation, 2017, 00:30:55). Aware of his own philosophical limitations, Dawkins admits that he is ‘not a philosopher and that will be obvious’ (The Archbishop of Canterbury, 2012, 00:35:52). Nevertheless, Dawkins’s conclusions are shared by some of his philosopher associates who consider Dawkins ‘a colleague and fellow in the cause’ (Grayling, 2014).

ا. س. گرِیلینگ، که دیدیم خود را با دیگر «ملحدان نو» هم‌راستا می‌داند، استدلال‌هایی مشابه استدلال‌های داوکینز علیه «فرضیهٔ خدا» مطرح می‌کند. او می‌گوید: «افزون بر این، فرضیهٔ طراحی ناباورپذیر است، زیرا ادعا می‌کند با توسل به چیزی که خود تبیین‌نشده است، تبیینی ارائه می‌دهد» (گرِیلینگ، ۲۰۱۳، ص ۷۷). همانند داوکینز، گرِیلینگ نیز وقت اندکی را صرف پرداختن به استدلال‌های فلسفی رایج خداباورانه می‌کند؛ از جمله ارجاع به «علت نخستین بی‌علت» که برای شکستن تسلسل بی‌پایان ضروری دانسته می‌شود. در عوض، او داروینیسم را به‌عنوان استدلالی کشنده علیه فرضیهٔ خدا برمی‌گزیند. اگرچه گرِیلینگ با بخش عمدهٔ ادعاهای داوکینز موافق است، استدلال او اندکی متفاوت است. داوکینز در اشاره به تنظیم دقیق ثابت‌های جهانی، ایدهٔ طراح را به‌عنوان راهی معقول رد می‌کند و می‌گوید: «او باید دست‌کم آن‌قدر پیچیده باشد که بتواند چنین کاری کند» (اسقف اعظم کانتربری، ۲۰۱۲، ۰۱:۴۵:۳۰).

A.C. Grayling, who we observed associating himself with other ‘New Atheists’, makes similar arguments against ‘the God thesis’ to Dawkins’s, claiming, ‘moreover the design hypothesis is implausible because it purports to offer an explanation by invoking something itself unexplained’ (Grayling, 2013, p.77). Similar to Dawkins, Grayling spends little time engaging with the stock philosophical theistic contentions; namely reference to an ‘uncaused cause’ as being necessary to break the infinite regress, rather, he opts to invoke Darwinism as a fatal argument against the God thesis. Though Grayling is in agreement with much of Dawkins’s claims, his argument differs slightly. In referencing the fine tuning of the universal constants Dawkins rejects the idea of a designer as a reasonable recourse stating ‘he’s got to be at least complicated enough to do that’ (The Archbishop of Canterbury, 2012, 01:45:30).

پروفسور آنتونی کِنی، که مناظره با داوکینز و اسقف اعظم سابق راون ویلیامز را هدایت می‌کرد، با تمایز گذاشتن میان پیچیدگی ساختار و پیچیدگی کارکرد، داوکینز را به چالش کشید. کِنی این مثال را آورد که یک تیغ ریش‌تراش برقی را با یک تیغ اصلاح سنتی مقایسه کند و گفت: «تیغ اصلاح سنتی از نظر طراحی ساده‌تر است، اما توانایی‌های پیچیده‌تری نسبت به تیغ برقی دارد.» داوکینز در پاسخ گفت: «واقعاً نمی‌فهمم چه می‌گویید»، در حالی که مخاطبان دانشگاه آکسفورد در پس‌زمینه می‌خندیدند (اسقف اعظم کanterbury، ۲۰۱۲، ۰۱:۵۶:۴۰). با توجه به اینکه دو صفحه به برهان طراحی و پنج صفحه به پنج راه توماس آکوئیناس اختصاص داده شده، می‌توان با اطمینان نتیجه گرفت که سهم فلسفی داوکینز در آکادمی درباره برهان‌های کلاسیک تقریباً هیچ بوده است. با این حال، استدلال‌های داوکینز تا حد تمسخر و تحقیر شخصی (ad hominem) مورد مناقشه قرار گرفته است. برای تأکید بر این نکته، آلیستر مگراث می‌نویسد که وقتی داوکینز به...

Professor Anthony Kenny, who chaired the debate with Dawkins and the ex-Archbishop Rowan Williams, probed Dawkins by differentiating between complexity of structure and complexity of function. Kenny presented the example comparing an electric razor with a cut throat razor and stating that ‘the cut throat razor is more simple in design but has more complex powers than the electric razor’ to which Dawkins replied, ‘I really don’t see what you are saying’ as the Oxford university audience laughed in the background (The Archbishop of Canterbury, 2012, 01:56:40). Having dedicated two pages to the design argument and five to Thomas Aquinas’ five ways, it is safe to conclude that Dawkins’s philosophical contribution to academia regarding classic arguments has been virtually non-existent. Nevertheless, Dawkins’s arguments are contested to a point of ad hominem ridicule and degradation. To emphasise this point, Alister McGrath writes that when Dawkins comes to:

وقتی پای هر چیزی مربوط به خدا در میان است، او گویی وارد دنیای دیگری می‌شود؛ دنیایی شبیه به انجمن بحث دانش‌آموزان دبیرستان، که با اغراق‌های پرشور و هیجان‌زده‌ای همراه است و با برخی ساده‌سازی‌های چشمگیر و نه‌چندان کم‌شمار تحریف‌های گاه‌به‌گاه آمیخته شده است (McGrath, 2007, p.9).

deal with anything to do with God he seems to enter a different world, it is a world of a schoolboy debating society, relying on rather heated, enthusiastic overstatements, spiced up with some striking oversimplifications and more than occasional misrepresentation (McGrath, 2007, p.9).

این گونه تعمیم‌ها به علم‌گرایی آشکار داوکینز مربوط می‌شود، به بی‌توجهی او (یا ناآگاهی‌اش)

Such generalisations relate to Dawkins’s overt scientism, his disregard (or lack of awareness)

از مسائل فلسفی و کلامی (با این که دوکینز ظاهراً معتقد نیست که الهیات «اصلاً یک موضوع» است [Dawkins, 2006, p.57]). پروفسور مایکل رووز، که خود یک ملحد است، فراتر از این می‌رود و می‌گوید:

of philosophical and theological issues (theology being a subject that Dawkins does not appear to believe is ‘a subject at all’ (Dawkins, 2006, p.57). Professor Michael Ruse, an atheist himself, goes further than this stating:

من نوشته‌ام که کتاب «توهّم خدا» (The God Delusion) باعث شد از الحادِ خود شرمنده شوم، و این را جدی گفتم. برای فهمیدن این‌که خدا چگونه می‌تواند بی‌نیاز از علت باشد، مسیحیان ادعا می‌کنند که خدا به‌ضرورت وجود دارد. من زحمت کشیده‌ام و کوشیده‌ام معنای این سخن را بفهمم.

I have written that The God Delusion made me ashamed to be an atheist and I meant it. Trying to understand how God could need no cause, Christians claim that God exists necessarily. I have taken the effort to try to understand what that means.

داوکینز و همراهانش از چنین ادعاهایی بی‌خبرند و نسبت به کسانی که حتی تلاش می‌کنند آن‌ها را بفهمند، چه رسد به باور داشتن‌شان، آشکارا تحقیرآمیز رفتار می‌کنند. از این رو، او مانند دانشجوی سال اول کارشناسی می‌تواند با خیال راحت و با صدای بلند بپرسد: «خدا را چه چیزی به وجود آورد؟» گویی کشف فلسفی بزرگی کرده است (اسقف اعظم کانتربری، ۲۰۰۹).

Dawkins and company are ignorant of such claims and positively contemptuous of those who even try to understand them, let alone believe them. Thus, like a first-year undergraduate, he can happily go around asking loudly, "What caused God?" as though he had made some momentous philosophical discovery (The Archbishop of Canterbury, 2009).

دنت، درست مانند داوکینز، استدلال‌های کلاسیک علت نخستین را مورد تمسخر قرار می‌دهد و از تبیین و ردّ کامل آن‌ها طفره می‌رود، و ادعا می‌کند که

Dennett, much like Dawkins, ridicules and evades a full explication/refutation of the classical first cause arguments claiming:

برخی افراد، گویا، ترجیح می‌دهند به زنجیره‌ی بی‌پایانِ رازها تن دهند، اما در این روزگار بهای آن سنگین است: آدمی باید خود را فریب دهد (Dennett, 1995, p.26).

Some people would much prefer the infinite regress of mysteries, apparently, but in this day and age the cost is prohibitive: you have to get yourself deceived (Dennett, 1995, p.26).

شاید بیش از هر چیز دیگر، رویکرد «آتئیسم نوین» از علوم طبیعی به فلسفه دینی گذر می‌کند که مورد انتقاد قرار گرفته است. در این باره، مک‌گراث می‌گوید:

Perhaps the most critiqued aspect of the New Atheist approach is its progression from the natural sciences to religious philosophy. In this regard, McGrath states:

مسئلهٔ اصلی برای من این است که داوکینز چگونه از یک نظریهٔ داروینی تکامل به جهان‌بینی الحادی‌ای با اطمینان می‌رسد که آن را با غیرت مسیحاگونه و یقینی بی‌چون‌وچرا تبلیغ می‌کند (McGrath, 2006, p.10).

The real issue for me is how Dawkins proceeds from a Darwinian theory of evolution to a confident atheistic world-view which he preaches with messianic zeal and unassailable certainty (McGrath, 2006, p.10).

جان گری، نگاه دستکاری‌گرانهٔ آتئیسم نوین به علم را در تلاش برای رد «فرضیهٔ خدا» چنین می‌بیند:

John Gray considers the New Atheist manipulation of science in attempting to disprove the ‘God hypothesis’ as:

این یک تکرار خسته‌کننده‌ی نزاع ویکتوریایی میان علم و دین است. اما این ایده که دین مجموعه‌ای از نظریه‌های رد‌شده است، خود نظریه‌ای رد‌شده است؛ یادگاری از فلسفه‌ی پوزیتیویسم در قرن نوزدهم (Gray, 2018, p.9).

A tedious re-run of a Victorian squabble between science and religion. But the idea that religion consists of a bunch of discredited theories is itself a discredited theory - a relic of the nineteenth-century philosophy positivism (Gray, 2018, p.9).

گری شباهت‌هایی میان این ایده‌ها و ایده‌های آگوست کنت در کتاب «کاتشیسم پوزیتیویست» (۱۸۵۲) شناسایی می‌کند ([Gray, 2018, p.10]). با این حال، نو-آتئیسم از پیش‌فرض‌های پوزیتیویستی درباره‌ی گفتمان بی‌معنا یا فرامادی فراتر می‌رود، زیرا هدفش ابطال دین با استفاده از علم است. چنین رویکردی مورد انتقاد قرار گرفته، زیرا تمایز دقیقی میان ناturalگرایی فلسفی (متافیزیکی) و ناturalگرایی روش‌شناختی قائل نیست، چنان‌که ماسیمو پیگلیوچی می‌نویسد:

Gray identified similarities between these ideas and those of Auguste Comte in Catchechisme Positiviste (1852) (Gray, 2018, p.10). However, New Atheism transcends positivist assumptions of meaningless or metaphysical discourse as it aims to disprove religion using science. Such an approach has been criticised as it lacks careful distinction between metaphysical and methodological naturalism as noted by Massimo Pigliucci who writes:

اصل نکتهٔ اینجاست که یک دانشمند، اساساً و بنا به تعریف، یک طبیعت‌گرای روش‌شناختی است؛ با این حال، او هیچ تعهد مشخصی به طبیعت‌گرایی فلسفی ندارد (جز دیدگاه‌های متافیزیکی شخصی خودش). به بیان دیگر، علم لزوماً مستلزم الحاد نیست، و این همان ترسی است که بنیادگرایان دارند (Pigliucci, 2006, p.2).

The crucial point here is that a scientist is, essentially by definition, a methodological naturalist; however, she does not have any specific commitment (aside from her own metaphysical views) to philosophical naturalism. In other words, science does not necessarily entail atheism, which is the fundamentalist's fear (Pigliucci, 2006, p.2).

پیگلیوچی این مطلب را با افزودن این نکته ادامه می‌دهد:

Pigliucci furthers this by adding:

از این رو دلیل خوبی وجود دارد که بسیاری از دانشمندان خود مذهبی هستند، و این اشتباه است (هم از نظر روابط عمومی و هم از دیدگاه فلسفی).

There is, therefore, a good reason why many scientists are themselves religious , and it is a mistake (both in terms of public relations and from a philosophical standpoint)

برای اینکه دیدگاه علمی را چنان عرضه کنیم که گویی ناگزیر به الحاد می‌انجامد. علم نه توان آن را دارد و نه نیازی دارد که با دین رویارویی مستقیم و تمام‌عیار داشته باشد (Pigliucci, 2006, p.2).

to present the scientific worldview as if it necessarily leads to atheism. Science can neither afford, nor does it need, a head-on confrontation with religion (Pigliucci, 2006, p.2).

الیوت سوبر همان حرف پیگلیوچی را تکرار می‌کند و می‌گوید:

Elliott Sober echoes Pigliucci stating:

برای برخی افراد، نظریه نیوتونی و نظریه داروینی به این معنا هستند که خدایی وجود ندارد. با این حال، این همان چیزی نیست که این نظریه‌ها می‌گویند؛ بلکه این یک تفسیر فلسفی است که به مقدمات اضافی نیاز دارد ([Sober, 2009, p.376]).

For some people, Newtonian theory and Darwinian theory suggest that there is no God. However, this is not what these theories say; it is a philosophical interpretation that requires additional premises (Sober, 2009, p.376).