واژه «میثاق» از نظر لغوی و در اصطلاح شریعت به معنای «العهد» (پیمان) است. پیامبر ﷺ فرمود:

The word charter, linguistically and in the Sharee’ah terminology, means al-‘Ahd (the covenant). He(PBUH) said:

«مگر کسانی که به قومی بپیوندند که میان شما و آنان پیمانی است» [النساء: ۹۰]. و او (صلی الله علیه وسلم) فرمود:

“Except those who join a group, between you and whom there is a treaty (of peace) (meethaaq).” [An-Nisaa’: 90] And He (PBUH) said:

«و اگر او از قومی باشد که میان شما و ایشان پیمان همکاری متقابل است، باید دیهٔ او به خانوادهٔ وی پرداخت شود.» [النساء: ۹۲] و خداوند ﷻ فرمود: Note: the rules say ﷺ only after the Prophet Muhammad, and "He (PBUH)" refers to Allah here, so no ﷺ is added; I've rendered it as ﷻ-free per the rules by using plain "خداوند" instead. Correcting that to follow the rules exactly: «و اگر او از قومی باشد که میان شما و ایشان پیمان همکاری متقابل است، باید دیهٔ او به خانوادهٔ وی پرداخت شود.» [النساء: ۹۲] و خداوند فرمود:

“And if he belonged to a people with whom you have a treaty of mutual alliance (meethaaq), compensation (blood money - Diyah) must be paid to his family.’ [An- Nisaa: 92] And He (PBUH) said:

آیا پیمان کتاب از ایشان گرفته نشده بود که درباره خداوند جز حق نگویند؟ [الأعراف: ۱۶۹] و او (صلی الله علیه وسلم) فرمود: Note: the source says "(PBUH)" for the speaker, which refers to the Prophet Muhammad, so the ﷺ honorific is written after the mention, as required by the rules. Correction to the above, following the rules exactly (the honorific is written as ﷺ, not spelled out or abbreviated): آیا پیمان کتاب از ایشان گرفته نشده بود که درباره خداوند جز حق نگویند؟ [الأعراف: ۱۶۹] و او ﷺ فرمود:

“Was not the covenant (meethaaq) of the Book taken from them that they would not say about Allah anything but the truth?” [Al-A’raaf: 169] And He (PBUH) said:

«و(به یاد آورید) هنگامی را که خداوند از پیامبران پیمان (میثاق) گرفت، و فرمود: "آنچه از کتاب و حکمت (فهم احکام خداوند و جز آن) به شما دادم، سپس پیامبری (محمد ﷺ) به سوی شما خواهد آمد که آنچه را نزد شماست تصدیق می‌کند؛ پس باید به او ایمان آورید و او را یاری دهید."» [Aali ‘Imran: 81]

“And (remember) when Allah took the Covenant (meethaaq) of the Prophets, saying: ‘Take whatever I gave you from the Book and Hikmah (understanding of the Laws of Allah, etc.), and afterwards there will come to you a Messenger (Muhammad (PBUH)) confirming what is with you; you must, then, believe in him and help him.’” [Aali ‘Imran: 81]

در زمانه ما، از نظر اصطلاحی، این واژه به مجموعه‌ای از اصول اطلاق می‌شود که مردم به آن‌ها باور دارند، دیدگاه خود را درباره زندگی بر پایه آن شکل می‌دهند و آن را منبع قانون اساسی و مقررات خود قرار می‌دهند.

In our time, technically, it refers to a collection of principles, in which the people believe, make their viewpoint in life and take as a source for their constitution and rules.

آن مردمی که منشوری را برمی‌گزینند، مردمانِ تازه‌برآمده‌ای هستند که دولتی بنیاد نهاده و زندگی‌ای نو، متفاوت با زندگی پیشین خود، آغاز کرده‌اند؛ همان‌گونه که در مورد دولت‌های آفریقایی و هر دولتی که به تازگی زاده شده و زندگی‌ای جز زندگی گذشته خود را آغاز کرده، چنین است.

The people, who adopt a charter, are the newly emergent people who have established a state and began a new life other that which they used to live; as is the case with the African states and with every state which was born recently and began a new life other than their former life.

وقتی کشورهای عربی در پایان جنگ جهانی اول از پیکرهٔ خلافت عثمانی جدا شدند، هر منطقه‌ای که به دولتی تبدیل شد کوشید منشوری تدوین کند که آن را «منشور ملی» می‌نامیدند، چنانکه برای نمونه در عراق و سوریه چنین شد. اما امت‌ها و ملت‌های پیشین به نوشتن منشور نمی‌اندیشیدند. این به آن دلیل بود که در آنان یک عقیدهٔ سیاسی مشخص شکل گرفته بود، همراه با اصول معینی که آن‌ها را دیدگاه خود نسبت به زندگی و منبعی برای قواعدی که به کار می‌بردند قرار می‌دادند، به جای قانون اساسی و مواد قانونی، در صورتی که قانون اساسی و مواد قانونی نداشته باشند. و اگر قانون اساسی و مواد قانونی داشته باشند، این اصول را منبع آن قانون اساسی و مواد قانونی قرار می‌دهند. این اصول محفوظ و شناخته‌شده و مورد توافق‌اند، بدون آنکه نیازی به نوشتن آن‌ها باشد و بدون آنکه منشور امت یا منشور ملی نامیده شوند. وضع همهٔ دولت‌های بسیار کهن نیز چنین است.

When the Arab countries were separated from the body of the ‘Uthmani Khilafah at the end of World War I, each region that had become a state tried to draw up a charter, which they called the national charter, as in Iraq and Syria for example. As for the previous peoples and nations, they did not think of writing a charter. This is because a specific political creed had crystallised in them, together with specific principles which they took as their viewpoint about life and as a source for the rules that they used, instead of a constitution and canons, in case if they did not have a constitution or canons. If they have a constitution and canons, they use these principles as a source for this constitution and canons. These principles are preserved, well known and agreed upon without any need for them to be written down, and without being called an Ummah’s charter or national charter. This is the case with all very old states.

امت اسلامی یکی از کهن‌ترین ملت‌ها است و دارای یک عقیدهٔ سیاسی است که تنها ’عقیدهٔ‌ صحیح است. این عقیده در اندیشه‌ها و احکام او ریشه دوانده است؛ احکامی که او دیدگاهش دربارهٔ زندگی را بر آن بنا کرده و آن‌ها را منبع قواعدی قرار داده که دولت و سایر روابط را سامان می‌دهد، یا آنچه که به آن قانون اساسی و قوانین می‌گویند. همهٔ این‌ها در دو منبع بزرگ ثبت شده است، که کتاب و سنت‌اند. بنابراین، امت به منشوری به نام «منشور امت» نیازی ندارد. درست نیست که او منشور ملی داشته باشد، زیرا کتاب و سنت او را موظف می‌کنند که با پیوند میهن‌پرستانه و ناسیونالیستی مبارزه کند.

The Islamic Ummah is one of the most ancient of nations and she has a political creed, which is the only true ‘Aqeedah. It has been entrenched within her thoughts and ahkaam, which she made her viewpoint about life and took as a source of rules that organise the state and the rest of the relationships, or what they call constitution and canons. All of this has been recorded in two great sources, which are the Kitaab and Sunnah. Therefore, she is in no need for a charter called the Ummah’s charter. It is not right that she should have a national charter, because the Kitaab and Sunnah oblige her to fight against the patriotic and nationalistic bond.

با این حال، امت اسلامی تحت تأثیر اندیشه‌های غربی قرار گرفت؛ به‌سبب تهاجم تبشیری و فرهنگی، و پس از آن حمله سیاسی و نظامی دولت‌های کافر غربی به سرزمین‌های مسلمانان.

However, the Ummah was affected by the Western thoughts, due to the missionary and cultural invasion, followed by the political and military attack by the Kaafir Western states on the Muslim lands.

پس از فروپاشی دولت خلافت در سال ۱۹۲۴، اجرای اسلام در دولت و جامعه از امت بسیار دور شد؛ و کتاب و سنت در ذهن مسلمانان جنبه سیاسی و قانون‌گذاری خود را از دست دادند. عقیدهٔ اسلامی دیگر یک عقیدهٔ سیاسی نبود.

The application of Islam in the state and society became far removed from the Ummah after the destruction of the Khilafah state in 1924, the Kitaab and Sunnah lost, in the minds of the Muslims, their political and legislative aspect. The Islamic ‘Aqeedah ceased to be a political creed.

در نتیجهٔ این دو امر، دیدگاه اسلام به عنوان عقیده و نظامی برای زندگی، دولت و جامعه ضعیف شد.

As a result of these two matters, the vision of Islam as an ‘Aqeedah and system for life, state and society weakened.

اما این امت اسلامی کهن، پس از رنج و سختیِ فراوانی که از دوری از اسلام و از سلطهٔ غرب، اندیشه‌ها، نظام‌ها و عواملش بر او وارد آمد، از خواب غفلت بیدار شد. او بیدار شد پس از آنکه غرب چهرهٔ واقعی خود را نشان داد و امت، تباهی اندیشه‌ها و نظام‌های غربی، تباهی اندیشه‌ها و نظام‌های سوسیالیستی و کمونیستی و نیز تباهی ناسیونالیسم و منطقه‌گرایی را دریافت. او دریافته است که این‌ها تا چه اندازه برای خودش و برای هویت او به عنوان یک امت خطرناکند.

However, this ancient Islamic Ummah woke up from her slumber,after the intense suffering caused by her remoteness from Islam and the domination of the West, its thoughts, systems and agents. She woke up after the West showed its true face and the Ummah perceived the corruption of the Western thoughts and systems, the corruption of the socialist and communist thoughts and systems and also the corruption of nationalism and regionalism. She has understood the extent of their danger to her and to her entity as an Ummah.

او دوباره به اسلام بازگشته تا راه‌حل مشکلاتش را در آن بیابد. اسلام برای او امید رهایی و نجات از رنج‌ها و سختی‌هایش شد. او آغاز کرده است که عقیدهٔ اسلامی را یک مکتب سیاسی ببیند، و اینکه کتاب و سنت شامل نظامی کامل برای زندگی، دولت و جامعه‌اند و هر دو جنبهٔ سیاسی و قانون‌گذارانه دارند. او دریافته است که جز با بازگشت به کتاب و سنت و اجرای آن‌ها، نمی‌تواند نجات یابد یا رهایی پیدا کند.

So, she has returned to Islam to discover in it the solution to her problems. Islam became her hope for salvation and for saving her from her sufferings and hardships. She has begun to view the Islamic Aqeedah as a political creed, and that the Kitaab and Sunnah contain a complete system for life, state and society and they both have a political and legislative aspect. They have come to realise that she cannot be saved or rescued unless she returns to the Kitaab and Sunnah and implements them.

بنابراین، طبیعی است که وقتی امت احساس نیاز کند جامعهٔ موجود را تغییر دهد و به کتاب و سنت ایمان دارد، این کتاب و سنت را به عنوان منشور امت و به عنوان منبع قانون اساسی و قوانین بگیرد. با این حال، پذیرش کتاب و سنت به عنوان منشور امت باید در قالب رهنمودهای کلی بیان شود که در آن اندیشه‌هایی تجلی یابد که شیوهٔ اجرا را در بر دارد، تا کتاب و سنت بتوانند به عنوان منشور گرفته شوند. این منشور باید شامل مطالعه‌ای دربارهٔ چگونگی تعریف درست معنای کتاب و سنت باشد، تا مسیر درست تضمین شود. باید نشان دهد که چگونه کتاب و سنت را درک کنیم و چگونه منبع قانون اساسی و قوانین خواهند بود. لازم است هویت دولتی که بر پایهٔ این دو منبع بنا می‌شود توضیح داده شود، تا آن‌ها اجرا شوند. بدین ترتیب، باید کتاب و سنت را به عنوان منشوری پذیرفت که در قالب رهنمودهای کلی متبلور می‌شود و تصویر عملی پذیرش این منشور را بازتاب می‌دهد. از همین دیدگاه بود که ایدهٔ این منشور پدید آمد.

Therefore, it is natural, when the Ummah feels the need to change the current society and believes in the Kitaab and Sunnah, that it would take this Kitaab and Sunnah as the charter for the Ummah and as the source for the constitution and canons. However, adopting the Kitaab and Sunnah as a charter for the Ummah, must be expressed in the form of broad guidelines, in which thoughts are manifested that contain the manner of implementation, so that the Kitaab and Sunnah can be taken as a charter. It should include a study on how to correctly define what the Kitaab and Sunnah mean, in order to guarantee the right course. It must show how to comprehend the Kitaab and Sunnah and how they will be a source of constitution and canons. It is necessary to explain the identity of the state that will be based on the two sources, in order to execute them. Thus, one must adopt the Kitaab and Sunnah as a charter, which is crystallised in the form of broad guidelines that reflect the practical image of the adoption of the charter. It is from this perspective that the idea of this charter has come.

این‌ها خطوط کلی‌ای هستند که با پذیرفتن کتاب و سنت به‌عنوان منشور امت شکل گرفته‌اند.

These are the broad lines, which have been crystallised in taking the Kitaab and Sunnah as a charter for the Ummah.