۳۳. سُنّت عبارت است از گفتارهای فرستادهٔ خدا ﷺ، کارها و تقریرهایی که از او صادر شده، غیر از قرآن. و آن وحیی است از جانب الله سبحانه و تعالی، زیرا الله سبحانه و تعالی فرموده است:

33. The Sunnah consists of the sayings of the Messenger (PBUH), his actions and consent that has come from him, other than the Qur’an. It is revelation from Allah (SWTH), because Allah (SWTH) said:

«وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَىٰ * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَىٰ» [النجم: ۳-۴] وَقَالَ (سُبْحَانَهُ وَتَعَالَىٰ):

“Nor does he speak of (his own) desire. It is only an Inspiration that is inspired.” [An-Najm: 3-4] He (SWTH) said:

«إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا مَا يُوحَىٰ إِلَيَّ» [يونس: ۱۵] و او (سبحانه و تعالی) فرمود:

“I only follow that which is revealed to me.” [Yunus: 15] He (SWTH) said:

«قُلْ إِنَّمَا أَتَّبِعُ مَا يُوحَىٰ إِلَيَّ» [الأنعام: ۲۰۳] و (سبحانه و تعالی) فرمود:

“Say: verily, I only follow that which is revealed to me.” [Al-An’aam: 203] He (SWTH) said:

«فقط به وسیله‌ی وحی (از جانب الله) شما را هشدار می‌دهم.» [Al-Anbiyaa: 45]

“I warn you only by the revelation (from Allah).” [Al-Anbiyaa: 45]

34. سنت همانند قرآن است، زیرا هر دو وحی از جانب الله و شریعت الله هستند. در شریعت میان قرآن کریم و سنت هیچ تفاوتی نیست. هر دو خطاب الشارع (سخن شارع) هستند، به دلیل این فرموده‌ی الله (سبحانه و تعالی):

34. The Sunnah is like the Qur’an, because it is revelation from Allah and the Sharee’ah of Allah. There is no difference between the Noble Qur’an and the Sunnah in the Sharee’ah. Both of them are khiTaab ash-shaari’ (the speech of the Legislator), due to the saying of Allah (SWTH):

«و آنچه (ما) را که پیامبر به شما می‌دهد، بگیرید و از آنچه (ما) را که شما را از آن باز می‌دارد، خودداری کنید.» [الحشر: ۷] «ما» یکی از صیغه‌های عموم است. همچنین خداوند سبحانه و تعالی فرموده است:

“And whatsoever (maa) the Messenger (Muhammad (PBUH)) gives you, take it, and whatsoever (maa) he forbids you, abstain (from it).” [Al-Hashr: 7] The ‘maa’ is one of the forms of generality. Also He (SWTH) said:

«هر که از پیامبر فرمان ببرد، در حقیقت از الله فرمان برده است.» [النساء: ۸۰] و او (سبحانه و تعالی) فرمود:

“He who obeys the Messenger (Muhammad (PBUH)) has indeed obeyed Allah.” [An- Nisaa’: 80] And He (SWTH) said:

«و اگر در چیزی با یکدیگر اختلاف کردید، آن را به خدا و فرستاده‌اش ارجاع دهید.» [النساء: ۵۹] بنابراین، سنت همانند قرآن کریم، بی‌هیچ اختلافی، دلیلی شرعی است.

“(And) if you differ in anything amongst yourselves, refer it to Allah and His Messenger (PBUH).” [An-Nisaa’: 59] Thus, the Sunnah is a Sharee’ah evidence, like the Noble Qur’an, without any difference.

۳۵. سنّت از راه روایت به ما رسیده است، شیوهای متفاوت با شیوهٔ قرآن که به ما به صورت نقل (تواتر) منتقل شده است. همان قرآن کریمی که بر رسول الله ﷺ نازل شد - و آن را به مردمی ابلاغ کرد که سخنشان حجّتی قاطع است، و دستور داد که حفظ و کتابت شود - همان‌گونه که بر او نازل شده بود، بی‌کم و کاست به ما منتقل شده است. در حالی که سنّت، آنچه راویان دربارهٔ آنچه پیامبر ﷺ گفت، انجام داد و تقریر کرد، برای ما روایت کرده‌اند. بنابراین، اینکه چیزی جزو سنّت به شمار آید، به راوی آن بستگی دارد.

35. The Sunnah has reached us via narration, a manner unlike that of the Qur’an, which had been transmitted to us as transmission. The selfsame Noble Qur’an that was revealed to the Messenger of Allah (SWTH) - which he conveyed to people whose speech establishes a decisive proof, and which he ordered to be memorised and written - has been transmitted to us exactly the same as it was revealed to him. Whilst the Sunnah is what the narrators narrated to us concerning what the Messenger (PBUH) said, what he did and what he consented to. Thus, to consider something to be part of the Sunnah depends on the narrator.

۳۶. کسانی که از پیامبر ﷺ روایت کرده‌اند، یا از صحابه بوده‌اند یا از افراد دیگری که از صحابه نبوده‌اند. این به آن دلیل است که هر کس پیامبر ﷺ را دیده باشد صحابی نیست، و هر کس هم که از ایشان روایت کرده باشد صحابی نیست. واژه «صحابه» واژه‌ای عربی است که بر اساس دلالت زبانی فهمیده می‌شود. واژه «صحابی» از نظر زبانی به هر کسی گفته می‌شود که معنای همراهی را محقق کند. هیچ متن شرعی‌ای معنای صحابی را تعریف نکرده است. پس معنا همان است که زبان دلالت کرده است. از سعید بن مسیّب روایت شده که تعریف صحابی این است که «باید یک یا دو سال (با پیامبر ﷺ) بوده باشد یا در یک یا دو جنگ (همراه پیامبر ﷺ) شرکت کرده باشد.» اما کسی که پیامبر ﷺ را دیده یا از ایشان روایت کرده، ولی همراه ایشان نبوده، صحابی نیست. به همین دلیل، وقتی از انس بن مالک پرسیدند: «آیا غیر از تو از صحابه پیامبر ﷺ کسی باقی مانده است؟» گفت: «برخی از اعراب بادیه‌نشین هستند که ایشان را دیده‌اند، اما کسانی که با ایشان همراه بوده‌اند، نه.»

36. Those who narrated from the Prophet (PBUH) were either from the Sahaabah or other people who are not from the Sahaabah. This is because not everyone who saw the Messenger (PBUH) is a Sahaabi. Nor is everyone who narrated from him a Sahaabi. The word Sahaabah is an Arabic word, which is understood according to the linguistic indication. The word Sahaabi linguistically means anyone who fulfils the meaning of companionship. There is no Sharee’ah text defining the meaning of Sahaabi. So the meaning is that which the language has indicated. It has been narrated from Sa’eed b. al-Musayyab that the definition of Sahaabi is that “he must have spent a year or two (with the Messenger (PBUH)) or have gone to one or two battles (with the Messenger (pbuh)).” As for the one who saw the Messenger (PBUH) or narrated from him but did not accompany him, he is not a companion (Sahaabi) That is why when Anas b. Malik was asked: “Other than you, are there any companions of the Prophet left?” He said: “There are some people from the Bedouins who saw him, but as for those who accompanied him, no.”.

۳۷. هر مسلمانی باید روایت یک صحابی را بپذیرد و آن را حجت بداند. برای او جایز نیست که آن را رد کند، زیرا عدالت و امانت صحابی با نص قطعی قرآن کریم ثابت شده است. هر کس که ثابت شود از مهاجرین یا از انصار است، روایتش قطعاً باید پذیرفته شود. برای مسلمان جایز نیست که آن را رد کند، زیرا این به معنای رد کسی است که الله (سبحانه و تعالی) او را ستوده و امانت او در قرآن کریم ثابت شده است.

37. Every Muslim must accept the narration of a Sahaabi and to take it as proof. It is not allowed for him to reject it, because the trustworthiness of a Sahaabi is proven by of the definite (qat’i) text of the noble Qur’an. Anyone who is proven to be from the Muhajireen or from the Ansar, his narration must be definitely accepted. It is not allowed for a Muslim to reject it, because that would mean rejection of someone Allah (SWTH) has praised and whose trustworthiness is established in the Noble Qur’an.

۳۸. برای هر راوی، جز صحابه، شرط است که پیش از آن‌که روایتش را به‌عنوان دلیل ذکر کنیم، ثابت شود که در آنچه روایت می‌کند عادل (قابل اعتماد) و ضابط (دقیق) است. بنابراین، اعتماد به راوی به‌گونه‌ای که گزارش او را بخشی از سنت بدانیم، جز با تحقق شرایط عدالت و ضبط (دقت حافظه) ثابت نمی‌شود. از این‌رو باید بررسی شود که حدیث از چه کسی گرفته شده است. روایت از کسی گرفته نمی‌شود که در مذهبش نظری وجود دارد که پذیرندهٔ آن را کافر می‌سازد، یا کسی که دروغ بستن بر پیامبر ﷺ را برای پشتیبانی از مذهبش روا می‌داند، یا برای دعوت به فرقه‌اش و تشویق مردم به پیوستن به آن، یا اگر دروغ گفتن را به‌خاطر منفعت اسلام جایز بشمارد و مانند آن. این به‌سبب آن است که پیامبر ﷺ فرمود:

38. It is stipulated for any narrator, other than the Sahaabah, that before one cites his narration as proof, he is proved to be ‘adl (trustworthy) and dhaabit (precise) in regards to what he narrates. So the trustworthiness of a narrator, such that we consider his report a part of the Sunnah, cannot be established unless the conditions of trustworthiness and dhabt (precision) are fulfilled. Thus, one must scrutinise from whom the Hadeeth is taken. The narration is not taken from someone whose madh-hab contains an opinion that makes the one who adopts it a kaafir, or someone who allows lies to be said about the Messenger (PBUH) in order to support his madh-hab, or to call to his sect and encourage people to be part of it, or if he permits lying for the benefit of Islam etc. This is because the Messenger (PBUH) said:

«هر کس عمداً بر من دروغ ببندد، جایگاه خود را در آتش دوزخ آماده کند.» کسی که بر پیامبر خدا ﷺ دروغ می‌بندد، قطعاً اعتمادپذیری خود را از دست داده است.

“The one who deliberately lies about me let him reserve a place for himself in the Hellfire.” The one who lies about the Messenger of Allah has definitely lost his trustworthiness.