٧٧ تمام جهان، بر اساس حکم شریعت، تنها به دو نوع تقسیم می‌شود: دار الحرب (یا دار الکفر) و دار الإسلام. بنابراین هر کشوری که با اسلام حکم می‌راند و امنیت آن، امنیت اسلام است، دار الإسلام به شمار می‌رود، حتی اگر ساکنانش غیرمسلمان باشند. در مقابل، هر کشوری که با غیر اسلام حکم می‌راند و امنیت آن، امنیت اسلام نیست، دار الحرب یا دار الکفر به شمار می‌رود، حتی اگر ساکنانش مسلمان باشند. حدیث سلیمان بن بُریده می‌گوید:

77 The whole world according to the ruling of the Sharee’ah is divided into only two types, and they are: Dar ul-Harb (or Dar ul-kufr) and Dar ul-Islam. So every country that rules by Islam and whose security is that of Islam is considered Dar ul-Islam, even if its inhabitants are non-Muslims. While every country ruled by other than Islam and whose security is not that of Islam is considered Dar ul-Harb or Dar ul-Kufr, even if its inhabitants are Muslims. The Hadeeth of Sulayman b. Buraydah says:

آنها را به اسلام دعوت کن؛ اگر پاسخ دادند، از ایشان بپذیر و از آنان دست بدار. سپس از ایشان بخواه که از سرزمین خود به سرزمین مهاجرین کوچ کنند، و به ایشان خبر ده که اگر چنین کنند، همان حقوقی را خواهند داشت که مهاجرین دارند و همان وظایفی بر عهده‌شان خواهد بود که بر عهده مهاجرین است.

"Invite them to Islam, if they respond then accept it from them and refrain from them. Then ask them to move from their land to the land of the Muhajireen, and inform them that if they did so they would enjoy the same rights as the Muhajireen and would be subject to the same duties.".

این متن مقرر می‌کند که برای داشتن حقوقی که مسلمانان دارند، باید به دار الهجره کوچ کرد، و احکامی که بر مسلمانان در دار الهجره اجرا می‌شود، بر آنان نیز اجرا می‌شود. دار الحرب (یا دار الکفر) جایی است که از کسانی که اسلام آورده‌اند خواسته می‌شود به دار الإسلام کوچ کنند تا احکام دار الحرب بر آنان جاری نشود. با این حال، واژه‌های دار الکفر و دار الإسلام اصطلاحات شرعی‌اند و به مسلمانان مربوط می‌شوند. این واژه‌ها با اسلام و امنیت در ارتباط با دولت پیوند داده می‌شوند. بنابراین، این دلیلی است بر این که هر کشوری که با اسلام حکومت می‌کند، دار الإسلام محسوب می‌شود، خواه جمعیت آن مسلمان باشند یا غیرمسلمان. هر کشوری که با اسلام حکومت می‌کند و امنیت آن اسلامی نیست، جزو سیاست داخلی به شمار می‌رود، حتی اگر به عنوان یک واحد مستقل از دولت جدا باشد.

This is a text that stipulates moving to Dar ul-Muhajireen, in order to have the rights that the Muslims have, and the ahkaam applied on them is also applied on the Muslims in Dar ul-Muhajireen. Dar ul-Harb (or Dar ul-Kufr) is where those who embrace Islam are asked to move to Dar ul-Islam so that the rules of Dar ul-Harb will be applied on them. However, the words of Dar ul-Kufr and Dar ul-Islam are Sharee’ah terminology, and refer to the Muslims. Linking it to Islam and security in relation to the state. Thus, it is a proof on the fact that every country that rules by Islam is considered Dar ul-Islam whether their population are Muslims or non-Muslims. Any country that rules by Islam and whose security is not Islamic is considered part of the internal policy, even if it is separate from the state as an independent entity.

خط مشی خارجی دولت بر پایهٔ حمل دعوت اسلامی استوار است، خواه این رابطه سیاسی باشد یا اقتصادی، فرهنگی یا چیز دیگر. دولت حمل دعوت را در همهٔ معاملات خود اساس قرار می‌دهد. پیامبر ﷺ روابط خود را با هر سرزمین کفر (دار الکفر)، چه قریش و چه دیگر قبایل، بر پایهٔ حمل دعوت برقرار کرد؛ چه این وضعیت جنگ بود، چه صلح، پیمان، همسایگی نیک، تجارت یا غیر آن. این پیوندها را می‌توان در روابط صحابه پس از ایشان مشاهده کرد. بدین ترتیب، این پایه‌ای است برای تأسیس سیاست خارجی دعوت اسلامی.

78 The foreign relations of the state are established on the basis of carrying the Islamic Da’wah whether the relationship is political, economic, cultural or something else. The state takes the carrying of the call as the basis in all its dealings. The Messenger established his relations with every Kufr land (Dar ul-Kufr), whether Quraysh or the rest of the tribes, on the basis of carrying the Da’wah; whether this was a state of war, peace, treaty, good neighbourhood, trade or otherwise. The ties can be seen with the Sahabah after him. Thus, the basis for establishing the foreign policy of the Islamic Da’wah.

سیاست خارجی بر دو امر استوار است:

79 The foreign policy is based on two matters:

اولاً، انجام دادن اقدامات آگاهانه برای رساندن دعوت. این موضوع دو جنبه دارد: انجام آنچه «جنگ سرد» نامیده می‌شود، و حرکت دعوت‌گران و برنامه‌های دعوتی در مسیر دعوت و اطلاع‌رسانی.

Firstly, undertaking deliberate actions to convey the Da’wah. This has two aspects: the undertaking of what is called ‘cold war’, and the Da’wah carriers and Da’wah programmes proceeding in the path of Da’wah and publicity.

دوم، انجام اقدامات سیاسی، یا آنچه به اقدامات دیپلماتیک معروف است. بنابراین، سفر پیامبر ﷺ برای عمره، در ارتباط با واقعه حدیبیه، بخشی از آن جنگ سرد بود.

Secondly, undertaking political actions, or what are known as diplomatic actions. Thus, the Messenger’s journey for ‘Umrah, in relation to the incident of Hudaybiyyah, was part of that cold war.

آیه:

They ayah:

از ایشان دربارهٔ جنگ در ماه‌های حرام می‌پرسند. بگو: «جنگ در آن، گناهی بزرگ است.» [بقره: ۲۱۷] بخشی از تبلیغ است. او در روز رجیع، صحابه‌اش را نزد مردم اسلام فرستاد، و در ماجرای بئر معونه، چهل نفر از بهترین مردانش را به نجد فرستاد تا اسلام را به ایشان بیاموزند، که این خود بخشی از طرح دعوت بود. پیمان‌های او با رئیس ایلات در مرز شام، از کنش‌های سیاسی بود. بدین‌سان، پیامبر ﷺ برای رساندن دعوت، کارهای آگاهانه و عمدی انجام می‌داد و برای رساندن دعوت، دست به کنش‌های سیاسی و دیپلماتیک نیز می‌زد. این کارها بخشی از حمل دعوت به شمار می‌آیند و شریعت آن‌ها را لازم شمرده است. از ابن عباس روایت شده که گفت:

They ask you concerning fighting in the Sacred Months. Say, 'Fighting therein is a great (transgression).' [Baqarah: 217] is part of the publicity. He sent his Sahabah on the day of Rajee’ to the people of Islam and he sent 40 of his best men in the time of Bir Ma’oonah to Najd to teach them Islam as part of the Da’wah plan. His treaties with the chief of Aylan on the border of ash-Shaam were part of the political actions. In this manner, the Messenger (peace and blessings be upon him) used to undertake deliberate actions to convey the Da’wah and he used to undertake political and diplomatic actions to convey the Da’wah. These actions are considered to be part of the carrying of the Da’wah and they are something the Sharee’ah has demanded. It has been narrated that Ibn ‘Abbas said:

رسول الله ﷺ هیچ قومی را پیش از آنکه آنان را به دعوت (اسلام) فراخوانده باشد، نمی‌جنگید. همچنین روایت شده که ایشان به فروة بن مُسَیک فرمود: «با آنان نجنگ تا آنکه ایشان را به اسلام دعوت کرده باشی.» ﷺ

"The Messenger of Allah did not fight a people giving them da’wah. It has also been narrated that he said to Furwah b. Musayk: 'Do not fight them until you have invited them to Islam.'".

۸۰. منشأ حقوق بین‌الملل آن است که جهان از دیرباز همواره هنجارهای بین‌المللی داشته است، یعنی اصطلاحاتی که همگان بر پایهٔ برخی اندیشه‌ها و اصول بر سر آنها توافق داشته‌اند. نمونه‌های آن عبارتند از: نکشتن دشمنان، زنان و مجروحان، یا شکنجه‌نکردن اسیران و مانند آن. اما منشأ حقوق بین‌الملل نوین آن است که دولت‌ها اهداف مشترکی داشتند؛ یعنی ملت‌های مسیحی جهان که دغدغه‌های مشترک داشتند و بر برخی اصول و اندیشه‌ها توافق کردند و آنها را به‌صورت حقوق بین‌الملل درآوردند. دولت اسلامی برای سامان دادن به روابط جنگ و صلح میان خودشان وجود داشت؛ و از این رو، این حقوق تنها به ایشان محدود می‌شد. دولت اسلامی که وجود داشت، با این امر ارتباطی نداشت. آن ملل، بر دولت اسلامی قابل اجرا تلقی نمی‌شدند.

80. The origin of international law is that the world from ancient times always had international norms, terms agreed upon by everyone according to certain thoughts and principles. Examples of these are not killing enemies, women, and the wounded, or not to torture prisoners etc. But the origin in the new international law is that states had similar aims, which are the Christian nations in the world, held concerns and agreed on certain principles and thoughts, which they made international law. The Islamic state was there to organize the relations of war and peace between themselves; and therefore the state was confined only to them. The Islamic state, which existed, had nothing to do with this. The nations were not considered applicable on the Islamic state.

بنابراین، دولت اسلامی شامل دولت اسلامی نشد. دولت عثمانی ضعیف شد و به تدریج نفوذ خود را بر دولت‌ها از دست داد. این امر موجب تقویت حقوق بین‌الملل شد تا آنان را در بر گیرد. در آغاز، دولت‌های غربی خواهان آن بودند، اما سپس دولت عثمانی دریافت که شریعت بر آنان نیز اعمال خواهد شد. پس از آنکه دولت‌های غربی به این امر رضایت دادند، به قوانین بین‌المللی مرتبط با آن پایبند شدند. از آن تاریخ به بعد، روابط میان دولت‌ها به قوانین بین‌المللی تبدیل شد و این راه، راهی شد که باید پیموده شود. با این حال، این امر با اصول شریعت در تضاد است. روابط میان دولت‌ها با شریعت تعیین می‌شود و نه با قوانین بین‌المللی. بنابراین، باید این موضوع را به‌طور کامل روشن کنیم. سپس باید دولت را ببینیم و آن را کاملاً درک کنیم. پس از آن، نص را بر واقعیت منطبق می‌سازیم و حکمی را که نص شرعی بر آن دلالت دارد، صادر می‌کنیم. از این رو، در روابط بین‌المللی میان ما و دیگر دولت‌ها به شریعت مراجعه می‌کنیم، نه به حقوق بین‌الملل.

Thus, the Islamic state did not include the Islamic state. The Uthmani state weakened and began to lose its influence over the states. This weakened international law to include them. Initially the western states wanted it, but then the Uthmani state realized that the Sharee’ah would apply to them as well. After the western nations agreed to this, they began to adhere to international laws related to it. Ever since that date, dealings between states became international laws and this was the path to take. However, this contradicts the principles of the Sharee’ah. The relationship between states is determined by the Sharee’ah and not by international laws. Thus, we need to clarify this matter completely. Then we need to see the state and understand it completely. Then we apply the text on the reality and give the ruling indicated by the Sharee’ah text. Therefore, we refer to the Sharee’ah in regards to the international relations between us and other states, not international law.

فرضِ حضورِ حقوقیِ فرد تنها به روابطِ او با دیگر افراد مربوط است، نه به کنش‌هایش صرفاً برای خودش. به همین ترتیب، حضورِ حقوقیِ دولت تنها به روابطِ آن با دیگر دولت‌ها مربوط است، نه به کنش‌های داخلی‌اش صرفاً. این از آن روست که دولت هویتی قراردادی است که بر اساس جایگاهِ این شخصیت و تصویرِ آن شخصیت در دیدگاهِ دیگر دولت‌ها سنجیده می‌شود. دولتی که حاملِ دعوت (دعوة) است، در روابطش با دیگر دولت‌ها تأثیرِ بیشتری دارد. بنابراین حضور و حمایتِ حقوقیِ آن، همچون هر دولتِ دیگر، به شخصیتش بستگی دارد. افزون بر این، رساندنِ پیامی که با خود دارد نیز به گستره‌ی این روابط وابسته است. از این رو، تأثیرِ شخصیت و تصویرِ دولت تا حد زیادی به چگونگیِ خودنمایی‌اش برای دیگر اعضای سیاستِ خارجی مربوط می‌شود. دولت‌ها با ایجادِ افکارِ عمومیِ منفی علیه دولت‌هایی که با آنان مخالف‌اند، آبرویشان را مخدوش می‌کنند. دولت‌های غربی این کار را درباره‌ی دولتِ اسلامی انجام دادند. افکارِ عمومیِ بین‌المللی تأثیرِ بزرگی بر جایگاهِ دولت دارد، هم بر تصویر و هم بر شخصیتِ آن. پیامبر ﷺ به این امر اهتمام می‌ورزیدند. ایشان ﷺ فرمودند:

81 The juristic presence of the individual is only related to his relationship with other individuals, not to his actions for himself only. Likewise, the juristic presence of the State is only related to its relationships with other States, not to its domestic actions only. This is because the State is a conventional identity, which is considered according to the standing of this character, and the image of the character in the view of other states. The State that carries a call (da'wah) has more influence in terms of its relationships with other states. Thus, its juristic presence and protection, depend like any other state on its character. Moreover, its conveyance of the message that it carries depends on the extent of these relationships. Therefore, the influence of its character and the image of the State have a great deal to do with how it projects itself to other members of the foreign policy. States will distort the reputation of other States that they oppose by creating a negative public opinion against them. The Western States did this in regards to the Islamic State. The international public opinion has a great effect on the standing of the State, both on its image and its character. The Messenger (PBUH) used to take care of that. He ﷺ said:

«من با ترسی که (از من) در دلِ دشمنان افکنده شده، از فاصله‌ی یک ماه راه یاری داده شده‌ام.» در حقیقت، الله ﷺ به مسلمانان دستور داده است که دعوت را به تمام بشریت برسانند و آنان را به دولت خلافت درآورند. او ﷺ جهاد را به‌عنوان روشی برای پیشبرد دعوت تشریع کرده است. دولت باید برخیزد و بدون هیچ مدارا و تردیدی، جهاد علیه کفار را اعلام کند. از نخستین زمانی که مسلمانان دارای دولت شدند تا پایان خلافت اسلامی، مسلمانان در سیاست، دانش و قدرت، دولت پیشرو جهان بودند. برای مسلمانان روا نیست که با کفار پیمان نظامی یا قراردادهای حمایتی ببندند. روا نیست که مسائل خود را به شورای امنیت یا سازمان ملل ارجاع دهند، یا آن‌ها را در دست هر دولتی در جهان بگذارند، یا در هر شرایطی به پذیرش قوانین بین‌المللی کفرآمیز یا سلطه‌ی بیگانگان گردن نهند. الله سبحانه و تعالی می‌فرماید:

"I have been helped by terror (of me), from a distance of one month’s journey." Indeed, Allah ﷺ has ordered the Muslims to carry the Da'wah to all mankind and to bring them into the Khilafah state. He ﷺ has legislated Jihad as a method to carry the Da'wah. The state must rise to declare Jihad against the Kuffar without any lenience or hesitation. From the first time Muslims had a State, until the end of the Islamic Khilafah, the Muslims were the leading state in the world in politics, knowledge and power. It is not allowed for the Muslims to conclude military pacts or agreements of protection with the Kuffar. It is not allowed to refer their issues to the Security Council or the United Nations, to put them in the hands of any state in the world, or to accept to submit to Kufr international laws or foreign domination, whatever the circumstances. Allah (SWTH) says:

«و هرگز خداوند برای کافران بر مؤمنان راهی (برای پیروزی) قرار نداده است.» [النساء: ۱۴۱] چنین روابط و کمک‌گرفتن از نهادهای بین‌المللی کفار و کافران با سیاست دولت اسلامی در تضاد است، دولتی که باید بر اوضاع بین‌المللی تسلط یابد و یک بار دیگر به کشور پیشرو در جهان تبدیل شود.

“And Allâh will never grant to the disbelievers a way (to triumph) over the believers.” [An-Nisaa: 141] Such relations and assistance from the Kuffar and Kaafir international institutions contradict the policy of the Islamic state, which must dominate the international situation and once again become the leading state in the world.