۲۹. الکتاب، همان قرآن کریم است که بر پیامبرمان محمد ﷺ به زبان جبرئیل نازل شده است. الکتاب آن است که میان دو جلد مصحف، به هفت حرف (قرائت) و از طریق نقلِ متواتر، به ما رسیده است.

29. The Kitaab is the noble Qur’an revealed to our Messenger Muhammad (PBUH) on the tongue of Jibreel. The Kitaab is that which has been transmitted to us between the two binds of the Mus-haf in the seven Harfs (“recitations”) through a mutawaatir transmission.

۳۰. آنچه از قرآن کریم به ما رسیده، نقلی متواتر است. ما می‌دانیم که این قرآن است و تنها همین، حجت است. اما آنچه به‌صورت احاد (روایات آحاد) به ما نقل شده، مانند مصحف ابن مسعود و دیگران، حجت نیست. زیرا پیامبر ﷺ مأمور بود آنچه از قرآن کریم بر او نازل شده را به گروهی برساند که سخنشان حجتی قاطع باشد. نمی‌توان تصور کرد کسانی که سخنشان حجت قاطع است، بر ترک نقل چیزی که شنیده‌اند توافق کنند. پس اگر چیزی را بیابیم که از سوی کسانی که سخنشان حجت قاطع است نقل نشده، آن روایت آحاد است و به‌عنوان حجت قاطع شناخته نمی‌شود؛ زیرا به شیوه‌ای غیر از آنچه پیامبر ﷺ مأمور به رساندن آن بود، و از جهت نقل فردی، آمده است. این برخلاف شیوه‌ای است که پیامبر ﷺ قرآن را ابلاغ کرد، که آن را به گروه بسیاری از مسلمانان رساند که آن را حفظ می‌کردند و سخنشان حجت قاطع بود؛ افزون بر دستور آن حضرت ﷺ به نوشتن آن.

30. What has been transmitted to us from the Noble Qur’an is a mutawaatir transmission. We know that this is Qur’an and only this is a proof. As for what has been narrated to us as ahaad (single narrations), such as the Mus-haf of Ibn Mas’ud and others, they are not a proof. This is because the Prophet (PBUH) was entrusted to convey what had been revealed to him from the Noble Qur’an to a group whose speech would be decisive proof. It cannot be imagined that those whose speech is a decisive proof would agree to not transmit something they had heard. If we find something not transmitted by those whose speech is a decisive proof, then it is a single narration, which is not recognised (as decisive proof) This is because it has come in a manner other than that which the Messenger (PBUH) has been entrusted to convey, in terms of it being of singular transmission. This is unlike the way the Messenger (PBUH) conveyed the Qur’an, where he conveyed it to many Muslims who would memorise it and whose speech would be a decisive proof; this is beside his order for it to be written.

31. قرآنِ کریم ظاہر و باطن ندارد. این کلامی عربی است که به زبان عرب نازل شده است. خداوند متعال فرمود:

31. The Noble Qur’an does not have a zaahir (outer) or baatin (secret) meaning. It is an Arabic speech, which has come in the tongue of the Arabs. He (SWTH) said:

«إِنَّا أَنزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا» [یوسف: ۲] و او (سبحانه و تعالی) فرمود:

“We have sent it down as an Arabic Qur’ân” [Yusuf: 2] And He (SWTH) said:

«به زبان عربی روشن» [الشعراء: 195] همان‌گونه فهمیده می‌شود که هر سخن عربی دیگری فهمیده می‌شود. آنچه خداوند از قرآن اراده کرده، همان است که خود قرآن کریم بیان کرده است؛ خداوند (سبحانه و تعالی) جز آنچه بیان شده، چیز دیگری را اراده نکرده است. مراد او تنها از راه فهم ساختار و ترکیب کلام دریافت می‌شود. بنابراین،

“In the plain Arabic language” [Ash-Shu’araa’: 195] It is understood the same way as any Arabic speech is understood. What Allah intends by the Qur’an is what has been expressed by the Noble Qur’an itself; Allah (SWTH) did not intend anything other than what was expressed. His intention is only understood from understanding of the syntax. Thus,

تنها چیزی که مقصود الله (سبحانه و تعالی) است همان چیزی است که بیان شده است. معنای عربی آن چیزی است که الله (سبحانه و تعالی) در سخن خود اراده کرده و در قالب الفاظ و اسلوب عربی بیان فرموده است. بر این اساس، مقصود کلام همان چیزی است که خود کلام، از طریق دلایل زبانی و دلالت شرعی مذکور در کتاب یا سنت، بر آن دلالت می‌کند. این معنا نه «ظاهر» دارد و نه «باطن»؛ بلکه معنایی است که سخن عربی بر آن دلالت دارد، از راه فهم عربی الفاظ و اسلوب‌های عربی.

the intention of Allah (SWTH) is only what was expressed. The Arabic meaning is what Allah (SWTH) intended in His speech, which He expressed in the Arabic words and Arabic style. Accordingly, the import of the speech is what the speech indicated, through the linguistic proofs and the Shar’ee indication mentioned in the Kitaab or Sunnah. This has no ‘outer’ or ‘inner’; it rather has a meaning indicated by the Arabic speech, through the Arabic understanding of the Arabic words and Arabic styles.

۳۲. قرآن از آیاتی تشکیل شده است که مُحکَمات (روشن و صریح) هستند و آیاتی که مُتشابِهات (مبهم) هستند، به دلیل این سخن خداوند (سبحانه و تعالی):

32. The Qur’an is composed of aayaat which are MuHkamaat (clearcut) and aayaat which are mutashaabihaat (ambiguous), due to the saying of Allah (SWTH):

«در آن آیاتی است کاملاً روشن که اساس کتاب‌اند؛ و آیاتی دیگر که کاملاً روشن نیستند.» [آل عمران: ۷] اما بخش مُحکَم، آن متنی است که معنایش آشکار و روشن است، به گونه‌ای که امکان هیچ معنای دیگری را از میان می‌برد؛ یعنی دلالتش صریح است و جای تأویل ندارد، مانند سخن خداوند سبحان:

“In it are Verses that are entirely clear, they are the foundations of the Book; and others not entirely clear.” [Aali ‘Imraan: 7] As for the MuHkam part, it is the text whose meaning is apparent and clear such that it precludes the possibility of having any other meaning, i.e. its indication is explicit and not open to interpretation, Such as the saying of Alla (SWTH):

«وَأَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ وَحَرَّمَ الرِّبَا» [البقرة: ٢٧٥] و قولِ او (سبحانه و تعالی):

Allah has permitted trading and forbidden Riba (usury).” [Al-Baqarah: 275] And His (SWTH) saying:

«وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُمَا» [المائدة: ٣٨] «دست مرد و زن دزد را ببرید.» و قول او (سبحانه و تعالى):

“Cut off (from the wrist joint) the (right) hand of the thief, male or female.” [Al- Maa`idah: 38] And His (SWTH) saying:

«وَلَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيَاةٌ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ» [البقرہ: ۱۷۹]۔ اما متشابه، ضد محکم است. آن متنی است که بیش از یک معنا را می‌پذیرد، یعنی معانی ممکنِ آن با یکدیگر در تعارض‌اند. متشابه متنی است که معانی متعارض متعددی را برمی‌تابد۔ برای نمونه،

“And there is (a saving of) life for you in Al-Qisas (the Law of Equality in punishment), O men of understanding” [Al-Baqarah: 179] As for the mutashaabih part, it is the opposite of muhkam. It is the text which is open to more than one meaning, i.e. where the possible meanings conflict. It is open to a number of conflicting meanings. For example,

«و المطلقات یتربصن بأنفسهن ثلاثۃ قروء» [البقرہ: ۲۲۸] او (سبحانہ و تعالیٰ) فرمایا:

“And divorced women shall wait (as regards their marriage) for three menstrual periods.” [Al-Baqarah: 228] He (SWTH) said:

«مگر اینکه آنان (زنان) از آن صرف‌نظر کنند، یا آن کسی که گرہِ نکاح به دست اوست (شوہر).» [البقرہ: ۲۳۷] ایشان (سبحانہ و تعالیٰ) فرمود:

“unless they (the women) agree to forego it, or he (the husband), in whose hands is the marriage tie.” [Al-Baqarah: 237] He (SWTH) said:

«یا اینکه با زنان تماس داشته‌اید.» [المائدة: ۶] و خداوند (سبحانه و تعالی) فرمود:

“or you have been in contact with women.” [Al-Maa’idah: 5] He (SWTH) said:

«وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ» [الرحمن: ۲۷] و (سبحانه و تعالی) فرمود:

“And the Face of your Lord full of Majesty and Honour will abide forever.” [Ar-Rahman: 27] He (SWTH) said:

«وَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا» [الطور: ۴۸]. و نیز فرمود:

“For verily, you are under Our Eyes.” [Al-Tur: 48] He (SWTH) also said:

«از آنچه دست‌های ما ساخته» [یس: ۷۱]، و دیگر نمونه‌هایی که الفاظ آنها معانی متعدد و متضادی دارد که نمی‌توان میان آنها جمع کرد. بلکه این‌ها به قرینه‌ای زبانی نیاز دارند که یکی از آن معانی را مشخص کند. ممکن است ظاهر آن‌ها نیز معنایی داشته باشد که به انسان‌وارپنداری (درباره‌ی الله سبحانه و تعالی) بینجامد، امری که نه از نظر عقلی و نه از نظر شرعی، لفظ بر آن دلالت ندارد. لذا برای تعیین مقصود، به قرینه‌ای زبانی یا شرعی نیاز است.

“from Our Handiwork” [Yaaseen: 71], and other such examples whose wording have a number of conflicting meanings and cannot be reconciled. Rather they need a linguistic qareenah (linkage), which would specify one of the meanings. It might also have an apparent meaning that implies anthropomorphisation (of Allah (SWTH)), a matter that is not possible, either rationally or by shar’, for the word to indicate. So, it needs a linguistic or shar’ee qareenah (linkage) to determine the intended meaning.