۲۴. «حضارة» و«مدنية» دو واژهٔ پرکاربردی هستند که برای یک چیز به کار رفته‌اند، و آن محصولِ ذهن است. این دو واژه برای فلسفه، اندیشه و هر آنچه به دیدگاه درباره‌ی زندگی مربوط است به کار می‌رود. هر دو واژه همچنین برای اشیای محسوس و ملموسی به کار رفته‌اند که حاصل صنعت و فناوری‌اند، و برای همهٔ دیگر صورت‌های ملموسِ زندگی. گفته می‌شود: «حضارةُ الأممِ السابقة» یا «مدنيةُ الأممِ الغابرة»، و مقصود آن چیزی است که این ملت‌ها از خود به جا گذاشته‌اند، از نظر اندیشه‌های مربوط به دیدگاه درباره‌ی زندگی، مانند دین و فلسفه و جز آن؛ و آنچه از نظر مصنوعات و صورت‌های مادی، مانند ساختمان‌ها، ابزارهای ساخته‌شده و مانند آن، به جا گذاشته‌اند. همچنین گفته می‌شود: «ثقافةُ أو حضارةُ هذا العصر»، و مقصود همهٔ آن چیزی است که ذهن، از اندیشه و صورت‌های مادی، پدید آورده است. کاربرد این واژه‌ها به این شیوه نادرست است. آنچه ذهن در ارتباط با دیدگاه درباره‌ی زندگی پدید می‌آورد، کاملاً با صورت‌های ملموس و مادی‌ای که پدید می‌آورد، مانند صنعت و اختراعات، متفاوت است. دیدگاه درست آن است که واژهٔ نخست (حضارة) برای معنای اول از این دو معنا به کار رود، و واژهٔ دوم (مدنية) برای معنای دوم. بنابراین «حضارة» مجموعه‌ای از مفاهیم دربارهٔ زندگی تعریف می‌شود، و «مدنية» اشیای ملموس و مادی.

24. Hadhaarah and madaniyyah are two words that are used widely. They have come to be applied to one thing and that is the result of the mind. It is used for philosophy, thought and anything related to the viewpoint about life. Both words became used for the tangible sensed objects, which are a result of industry and technology and for all other tangible forms in life. It is said: “the Hadhaarah of the previous nations”, or “the civilisation (madaniyyah) of the former nations”, meaning what has been left by these nations, in terms of thoughts relating to the viewpoint about life, such as religion and philosophy and so on; and what they have left, in terms of artefacts and material forms such as buildings, manufactured tools and the like. It is also said: “the culture or civilisation of this age”, meaning everything the mind has produced, in terms of thoughts and material forms. The use of these terms in this manner is mistaken. What the mind produces, in terms of what is related to the viewpoint about life, is completely different from tangible and material forms that it produces, such as industry and inventions. The correct opinion is that the first term (Hadhaarah) should be used for the first of these two meanings, while the second term (madaniyyah) should be used for the second meaning. Thus, Hadhaarah is defined as a host of concepts about life, while madaniyyah is defined as the tangible and material objects.

تمدن‌ها (حضارات) بر حسب تفاوت ملت‌ها و شیوه‌های زندگی با یکدیگر فرق دارند. تمدن کمونیستی با تمدن غربی متفاوت است. تمدن اسلامی با تمدن غربی یا تمدن کمونیستی متفاوت است. تا امروز چیزی به نام تمدن بشری وجود ندارد، زیرا مفاهیمی که ملت‌ها و قوم‌ها درباره زندگی دارند متفاوت و ناهمگون است. تمدن‌هایی که بشر دارد همه متفاوت و ناهمگون‌اند. همچنین در تاریخ جهان نیز جز تمدن‌های متفاوت و ناهمگون چیزی نمی‌بینیم. پس تمدن اسلام با تمدن روم فرق دارد؛ تمدن یونان با تمدن ایرانیان متفاوت است، و همین‌طور تا آخر. بنابراین عبارت «تمدن بشری» هیچ واقعیتی ندارد.

Civilisations (Hadhaarah) differ according to the difference in peoples and ways of life. The Communist civilisation is different to the Western civilisation. The Islamic civilisation is different to that of the Western civilisation or the Communist civilisation. To this day there is nothing called human civilisation, because the concepts nations and peoples hold concerning life are different and disparate. The civilisations that human kind has are all different and disparate. Also in the history of the world, we only see civilisations that are different and disparate. So the civilisation of Islam is different to the civilisation of Rome; the Greek civilisation is different to that of the Persians and so on and so forth. Thus, the expression ‘human civilisation’ has no reality.

۲۵. تمدن اسلامی با تمدن غربی در تضاد است. همچنین با تمدن کمونیستی نیز در تضاد است. پایهٔ تمدن اسلامی، عقیدهٔ اسلامی است. این با پایهٔ تمدن غربی که جدایی دین از دولت است، در تضاد است و با تمدن کمونیستی که پایهٔ آن ماده‌گرایی است، یعنی این‌که انسان، زندگی و جهان خودبه‌خود تکامل می‌یابند، در تضاد است. بنابراین، بر اساس دیدگاه آن، ماهیت جهان ماده است و تغییرات در جهان، تجلیات گوناگون ماده‌ی در حال تکامل هستند. این در مورد پایه‌ها است.

25. The Islamic civilisation contradicts the Western civilisation. It also contradicts the Communist civilisation. The basis of the Islamic civilisation is the Islamic ‘Aqeedah. This is contrary to the basis of the Western civilisation, which is the separation of religion from state, and contrary to the Communist civilisation, whose basis is materialism, i.e. that man, life and universe evolve on their own. So, according to its view, the nature of the world is matter and changes in the world are different manifestations of evolving matter. This is with regards to the basis.

بر اساسِ تصویرِ زندگی، سرمایه‌داری آن را وسیلهٔ سود می‌داند، و کمونیسم آن را تکاملِ ماده می‌داند، یعنی تغییرِ حتمیِ ماده از حالی به حالِ دیگر در حرکتی صعودی. این با اسلام متفاوت است، زیرا اسلام تصویرِ زندگی را معیارِ حلال و حرام قرار می‌دهد. و اما سعادت، در تمدن‌های غربی و کمونیستی تنها یک معنا دارد و آن ارضای لذت‌های حسی است؛ در حالی که در اسلام سعادت آرامشِ پایدار است، خواه لذت‌های حسی ارضا شده باشد یا نه. هنگامی که انسان آرامشِ پایدار داشته باشد، به سعادت دست یافته است؛ و اگر به آرامشِ پایدار نرسد، به سعادت نخواهد رسید، حتی اگر همهٔ لذت‌های حسی‌اش ارضا شده باشد. سعادت بدون آرامشِ پایدار از راهِ طلبِ رضای خداوند {عزّ و جلّ} حاصل نمی‌شود. بنابراین سعادت، در اصل، طلبِ رضوانِ خداوند (سبحانه و تعالی) است، زیرا آرامشِ پایدار تنها از این راه به دست می‌آید. از این رو، تمدنِ اسلامی در تضادِ کامل با تمدن‌های غربی و کمونیستی است، به سببِ تضاد در مبنا، تصویرِ زندگی و معنای سعادت.

As for the depiction of life, for Capitalism it is one of benefit, while for Communism it is evolution of matter, i.e. the inevitable change from one state to another in an ascending motion. This is different to Islam, where its depiction of life is the criteria of Halaal and Haraam. As for happiness, for the Western and Communist civilisations it means only one thing and that is the satisfaction of the sensual pleasures; whereas in Islam happiness is the constant tranquillity, whether the sensual pleasures have been satisfied or not. When man has constant tranquillity, then he has attained happiness; if he does not achieve constant tranquillity, then he will not attain happiness, even if he has satisfied all his sensual pleasures. Happiness cannot be attained without the constant tranquillity through seeking the pleasure of Allah I. Thus happiness, fundamentally, is to seek the Good Pleasure (ridwaan) of Allah (SWTH); because it is through this way that constant tranquillity is achieved. Therefore, the Islamic civilisation is in complete contradiction with the Western and Communist civilisations, due to the contradiction in the basis, depiction of life and meaning of happiness.

۲۶. جایز نیست از تمدنِ غیرِ اسلامی اخذ کرد، زیرا برای مسلمان جایز نیست که افکاری دربارۂ زندگی اختیار کند که از اسلام سرچشمه نگرفته باشد. او محدود است به اخذ از اسلام و از هر منبع دیگری اخذ بر او حرام است، خواه آن امر به دیدگاه دربارۂ زندگی مربوط باشد یا به راه‌حل‌های مشکلات زندگی. جایز نیست از هیچ تمدنی جز تمدنِ اسلامی اخذ کرد. اما دربارۂ المدنیّه باید بررسی شود: اگر تحتِ تأثیرِ دیدگاهی دیگر دربارۂ زندگی نباشد، اخذ آن جایز است، مانند صنعت، سلاح و ابزارهای تزئینی، انواع پوشاک، زینت و آراستگی. اینها «اشیاء» به شمار می‌روند، و حکمِ اصلیِ اشیاء (در اسلام) اباحه است. امّا اگر تحتِ تأثیرِ دیدگاهی بیگانه دربارۂ زندگی باشند، اخذ آنها جایز نیست، مانند نقاشی‌ها و مجسمه‌های چیزهایی که دارای رازِ حیات (روح) هستند، و نیز دیگر چیزهایی که نهی صریح دارند. پس اخذِ المدنیّه جایز است، به شرطِ آنکه نهیی در کار نباشد. اما الحضارة به هیچ وجه نمی‌تواند اخذ شود.

26. It is not allowed to take from the non-Islamic civilisation, since it is not allowed for a Muslim to adopt thoughts about life that do not come from Islam. He is restricted to taking from Islam and forbidden to take from any other source, whether the matter is linked to the viewpoint about life, or to solutions to life’s problems. It is not allowed to take from any civilisation other than the Islamic civilisation. As for the madaniyyah, this needs to be look into; if it is not influenced by another viewpoint about life, then it is allowed to take, such as industry, weapons and ornamental tools, types of clothing, adornment and beautification. These are classed as ‘objects’; and the original opinion about objects (in Islam) is permissibility (ibaaHah). However, if they are influenced by a foreign viewpoint about life, then it is not allowed to adopt them, such as the drawings and statues for things that possess the secret of life (rooH); besides other such things for which there is an explicit prohibition. So it is allowed to take madaniyyah, but as long as there is no prohibition. As for the civilisation (Hadhaarah), it cannot be taken in any way whatsoever.

۲۷. باید میان علوم تجربی و موضوعات مرتبط با آن ــ مانند ریاضیات ــ از یک سو، و علوم فرهنگی از سوی دیگر تفاوت گذاشت. علوم تجربی و موضوعات مرتبط با آنها جهانی هستند و مختص یک ملت نیستند، و به دیدگاهی درباره زندگی وابسته نیستند. حقایق مربوط به علم در روسیه همان است که در آمریکاست، و این همان علوم است بدون هیچ تفاوتی. این علوم برای همه مردم و ملت‌ها، چه باستانی و چه مدرن، یکسان است. با تفاوت ملت‌ها و مردم تفاوت نمی‌کنند و با تفاوت دیدگاه درباره زندگی نیز دگرگون نمی‌شوند. این با فرهنگ متفاوت است. فرهنگ، اطلاعاتی است که ذهن و داوری آن درباره امور را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این فرهنگ بر اساس دیدگاه‌های گوناگون تفاوت می‌کند. بنابراین، نگرش فرهنگی در روسیه با نگرش فرهنگی در آمریکا متفاوت است. پس قانون‌گذاری، اقتصاد، تاریخ و جز آن در روسیه و آمریکا متفاوت است. همچنین، فرهنگ اسلامی با فرهنگ کمونیستی یا سرمایه‌داری متفاوت است. نگرش فرهنگی در اسلام با نگرش غرب و کمونیست‌ها فرق دارد. از این رو باید میان آموزش به معنای مدرن آن و فرهنگ تمایز قائل شد. بر این اساس، علوم تجربی و موضوعات مرتبط با آنها بر حسب نیاز مطالعه می‌شوند و از هر انسانی گرفته می‌شوند. با این حال، اگر این علوم به انحراف از باورها یا سستی در اعتقادات بیانجامد، آموزش همان علوم خاص ممنوع خواهد بود. هنگامی که تأثیر آن از میان رفت، می‌توان آنها را مطالعه کرد. این با مورد فرهنگ متفاوت است، زیرا آموزش به فرهنگ اسلامی محدود است و از چارچوب نگرش فرهنگی اسلام فراتر نمی‌رود. اما در آموزش عالی و در سایر سطوح پژوهش و مطالعه تحلیلی، آموزش آنها برای رد و ابطال آنها جایز است، نه برای پذیرش. هیچ چیزی از این فرهنگ آموزش داده نمی‌شود مگر آنکه ردّ آن نیز همزمان بیان شود. زیرا قرآن کریم عقاید دیگران را ذکر کرده، اما آن‌ها را برای روشن ساختن، باطل کردن و ردّ کردنشان یاد نموده است.

27. One should make a distinction between the empirical disciplines and subjects that are included within them such as maths on one hand, and the cultural disciplines on the other. The empirical disciplines and their related topics are universal and not specific to a nation, nor are they linked to a viewpoint about life. The facts related to science are the same in Russia as they are in America and they are the same sciences without any difference. They are the same for all peoples and nations, whether ancient or modern. They do not differ according to the difference in the nations and peoples, nor do they differ according to the viewpoint about life. This is different to culture, which is the information that influences the mind and its judgment on things. This culture differs according to the different viewpoints. So the cultural outlook in Russia differs from the cultural outlook in America. Thus, legislation, economy, history etc. are different in Russia and America. Likewise, the Islamic culture is different to the communist culture or the capitalist culture. The cultural outlook in Islam is different to that of the West and the Communists. That is why a distinction must be made between education, in its modern sense, and culture. Thus, the empirical sciences and their related subjects are studied according to need and they are taken from any human being. However, if these sciences lead to deviation from the beliefs or weakness in the convictions, then it will be forbidden to teach these particular sciences. When their effect has gone, then they can be studied. This is different to the case of culture, because teaching is restricted to the Islamic culture and does not go beyond the cultural outlook of Islam. In higher-level education and in other levels of research and analytical study though, it is allowed to teach them in order to refute and invalidate them, not to adopt them. Nothing is taught from this culture without giving the refutation at the same time. This is because the Noble Qur’an has mentioned the beliefs of others, but it mentioned them to clarify, invalidate and refute them.

در مورد فناوری‌ها و صنایعی چون تجارت، کشتیرانی و کشاورزی، ممکن است این‌ها در دایرهٔ علوم قرار گیرند و در نتیجه اخذ شوند. ممکن است اموری نیز در حوزهٔ فرهنگ قرار گیرند، مانند نقاشی تصاویر موجوداتی که دارای روح‌اند یا ساختن صلیب‌هایی که مسیحیان به کار می‌برند؛ این‌ها اخذ نمی‌شوند، زیرا تحت تأثیر دیدگاه‌های دیگر دربارهٔ زندگی قرار دارند.

As for technologies and industries such as trade, shipping and agriculture, they may be included within the sciences and consequently taken. There might be matters included under culture, such as drawing portraits of things that have rooH or manufacturing crosses (that are used by Christians), these are not taken, because they are affected by other viewpoints about life.

۲۸. میان طریقه (روش)، وسیله (ابزار) و اسلوب (شیوه) تفاوت وجود دارد. روش بر پایه دیدگاه نسبت به زندگی تعیین می‌شود و با تفاوت دیدگاه نسبت به زندگی تفاوت می‌کند. روش با دیدگاه نسبت به زندگی هماهنگ می‌ماند و تغییر نمی‌کند. اما وسیله‌ها و شیوه‌ها بر اساس عملی که انسان می‌خواهد انجام دهد تعیین می‌شوند و با دیدگاه نسبت به زندگی تفاوت نمی‌کنند. آنها ثابت نیستند و در معرض تغییرند. بنابراین، ایجاد تناقض‌ها بخشی از روش کمونیستی است. جهاد بر اساس دیدگاه اسلامی بخشی از روش آن است. استعمار مردم از دیدگاه سرمایه‌داری از روش آنهاست. اما ابزارهای به‌کاررفته، مانند تانک، شمشیر و بمب اتمی، و شیوه به‌کارگیری آنها، از نظر طرح‌های جنگی، فناوری نظامی و مانند اینها، همگی بخشی از وسیله‌ها و شیوه‌ها هستند. از این رو، گرفتن روش از هر منبعی غیر از اسلام جایز نیست. بلکه باید به روشی که اسلام آورده پایبند بود. اما وسیله‌ها و شیوه‌ها هر زمان که یافت شوند می‌توانند به‌کار گرفته شوند، مگر آنکه منع صریحی وجود داشته باشد.

28. There is a difference between Tareeqah (method), waseelah (means) and usloob (style) The method is decided based on the viewpoint about life and differs according to the difference in the viewpoint about life. The method remains consistent with the viewpoint about life and does not change. As for the means and styles, they are determined by the action one wishes to undertake and do not differ according to the viewpoint about life. They are not constant and they are subject to change. Thus, instigating contradictions is part of the Communist method. Jihad according to the Islamic viewpoint is part of its method. Colonisation of people from the capitalist perspective is from their method. As for the tools used, such as tanks, swords and nuclear bombs, and the manner in which such things are used, in terms of war plans, military technology etc., they are all part of the means and styles. Therefore, it is not allowed to take the method from any source other than Islam. Rather, the method brought by Islam has to be adhered to. As for the means and styles, they can be taken as and when they are found, unless there is an explicit prohibition.