۶۴. اقتدار (سلطه) در امت، یا در گروه صاحب‌نفوذ آن، نهفته است. اما این اقتدار در یک شخص، یعنی امیر، متجلی می‌شود. اگر امیری نباشد، عملاً هیچ حضور واقعی برای اقتدار وجود ندارد. از آنجا که اقتدار عبارت است از رسیدگی به امور مردم و مدیریت منافع ایشان، و جایی که مردم نمی‌توانند از رسیدگی به امورشان بی‌نیاز باشند، روا نیست که امت بدون امیر باشد. بنابراین، حضور امیر در امت وظیفه‌ای حتمی و ناگزیر است که ماهیت زندگی امت آن را ضروری می‌سازد. پس حضور امیر واجب و ناگزیر است؛ نبودن امیر در امت در هیچ شرایطی جایز نیست. شرع وجوب نصب امیر را ثابت کرده و صحابه به‌اتفاق پذیرفته‌اند که امت نباید بی‌امیر باشد. از عبدالله بن عمر روایت شده که پیامبر ﷺ فرمود:

64. Authority is embedded in the Ummah, or in the influential group in it. However, it manifests in one person in her, the Ameer. If there is no Ameer, then there is no actual presence of authority. Since authority is looking after the affairs of the people and the management of their interests, where the people can’t dispense with looking after their affairs, it is not valid that the Ummah be without an ameer. Thus, the presence of the Ameer in the Ummah is an inevitable duty, necessitated by the nature of the life of the Ummah. Therefore, the presence of the Ameer is obligatory and inevitable; the absence of an Ameer in the Ummah is invalid in any circumstance. The shar’ has proved the obligation of appointing the Ameer and the Sahaabah have unanimously consented that the Ummah should not be without an Ameer. It is narrated from ‘Abdullah b. ‘Umar that the Prophet (PBUH) said:

«برای سه نفر در یک زمین باز جایز نیست، مگر آن‌که یکی از آنان را امیر خود قرار دهند.» و همچنین از ابوسعید روایت شده که رسول خدا ﷺ فرمود:

“It is not allowed for three people in an open land, save they appointed one of them as an Ameer over them.” It is also narrated from Abu Sa’eed that the Messenger of Allah (PBUH) said:

«اگر سه نفر به سفری بیرون روند، باید یکی از آنان را به عنوان امیر تعیین کنند.» البزار با سندی صحیح از حدیث عمر بن الخطاب روایت کرده است که پیامبر ﷺ فرمود:

“If three (people) went out on a journey, let them appoint one of them as an Ameer.” Al-Bazzar reported, through a sound narration from a Hadeeth of ‘Umar b. al-Khattab that the Prophet (PBUH) said:

«اگر سه نفر در سفری بودید، پس یکی از شما را به عنوان امیر تعیین کنید.» این احادیث نشان می‌دهد که نصب امیری از سوی امت بر آن واجب است. اما اینکه امت نباید بدون امیر باشد، از آن روست که صحابه (رضی الله عنهم) اجماع کردند که امت نباید بیش از سه روز بدون امیر بماند. آنان هنگامی که خبر وفات رسول خدا ﷺ به ایشان رسید، در سقیفه بنی ساعده گرد آمدند تا درباره تعیین جانشین رسول خدا ﷺ گفتگو کنند؛ و در سقیفه همچنان به بحث ادامه دادند. سپس روز بعد مردم در مسجد گرد آمدند. بدین ترتیب این کار دو شب و سه روز به طول انجامید. افزون بر این، عمر بن خطاب هنگامی که مرگ بر اثر ضربه خنجر برای او قطعی به نظر رسید، امر شورا را به اهل شورا واگذار کرد و برای ایشان سه روز تعیین نمود. سپس دستور داد که اگر پس از سه روز بر خلیفه توافق حاصل نشد، مخالف کشته شود. او پنجاه مرد از مسلمانان را مأمور اجرای این حکم کرد، یعنی کشتن مخالف را، هرچند (نامزدها) از اهل شورا و از بزرگان صحابه بودند. همه این امور در برابر صحابه رخ داد و هیچ گزارشی مبنی بر مخالفت یا اعتراض کسی از ایشان نرسید. این با وجود آن است که این موضوع می‌توانست محل اعتراض باشد، زیرا شامل فرمان کشتن بزرگان صحابه در صورت مخالفت بود. بنابراین اجماع صحابه بر این قرار گرفت که برای مسلمانان جایز نیست بیش از دو شب و سه روز بدون خلیفه باشند. هنگامی که عمر اهل شورا را منصوب کرد، به ایشان گفت: «سه روز مشورت کنید و در این سه روز مشورت، صهیب شما را در نماز امامت کند.» ۶۵. اقتدار از آن امت است و هر یک از فرزندان آن می‌تواند خود را برای به دست گرفتن این اقتدار نامزد کند، به شرط آنکه شرایط خلافت را داشته باشد. اگر منصب امیر خالی شود، آنگاه اہلِ حَلّ و عقد (بااثر افراد) باید نامزدانِ منصبِ خلافت را فہرست کریں، بشرطیکہ ہر یک از ان نامزدوں میں شرائطِ خلافت پائی جائیں۔ فہرست تیار ہونے کے بعد امت انہی میں سے اس کو منتخب کرے گی جو امیر بننے کا اہل ہو۔ تاہم، جب تک خلیفہ یا مستقل امیر کا انتخاب نہ ہو، اہلِ حَلّ و عقد کو ایک عبوری امیر مقرر کرنا چاہیے۔ یہ اس صورت میں ہے جب پہلے خلیفہ یا امیر نے اپنے بعد کسی کو امیر مقرر نہ کیا ہو، یہاں تک کہ امت اپنا خلیفہ یا امیر چن لے۔ اس کی دلیل یہ ہے کہ جب امت نے حضرت عمرؓ سے درخواست کی کہ وہ کسی کو نامزد کریں، تو انہوں نے خلافت کے لیے چھ نامزد افراد مقرر کیے۔ پھر عبدالرحمن بن عوفؓ نے لوگوں کی رائے لینا شروع کی کہ وہ ان چھ میں سے کس کو منتخب کرنا چاہتے ہیں۔ انہوں نے کہا: "میں کسی مرد یا عورت کو چھوڑوں گا نہیں، جب تک اس سے مشورہ نہ کر لوں" یعنی میں ہر ایک کی رائے لوں گا۔ جس مدت میں ان چھ نامزد افراد میں سے کسی ایک کا انتخاب ہونا تھا، حضرت عمرؓ نے صہیبؓ کو لوگوں پر امیر مقرر کیا، یہاں تک کہ انتخاب مکمل ہو گیا۔

“If you were three (people) on a journey, then appoint one of you as an Ameer.” These ahaadeeth indicate that the Ummah’s appointment of an Ameer over her is an obligation. As regards the fact that the Ummah should not be without an Ameer, this is due to the Sahaabah (may Allah be pleased with them) making Ijmaa’ that the Ummah should not be without an Ameer for more than three days. They met together in the saqeefah (hall) of Bani Saa’idah to discuss the appointment of a successor to the Messenger of Allah (PBUH) the moment they got the news of his death; they remained discussing the matter in the saqeefah. Then the next day the people met in the Masjid. Thus, this took two nights and three days. Moreover, ‘Umar b. al-Khattab entrusted the people of the Shura, once his death by the stabbing appeared certain, and he fixed for them three days. He then ordered that if there was no agreement over the Khaleefah after three days that the one opposing be killed. He delegated fifty men from the Muslims to execute that, i.e. to kill the opponent, though (the candidates) were from the people of Shura and from the senior Sahaabah. All of this took place in front of the Sahaabah, and there was no report from any of them that anybody disagreed with it or contested it. This is despite it being a matter that can be contested, for it includes an order to kill senior Sahaabah if they disagreed. Thus, it was an Ijmaa’ of the Sahaabah that it is not allowed for Muslims to be without a Khaleefah for more than two nights and three days. When ‘Umar entrusted the people of the Shura, he said to them: “make consultation for three days, and let Suhaib lead you in the prayer during these three days of consultation.” 65. Authority belongs to the Ummah and anyone of it sons can put himself forward to take that authority, as long as he fulfills the conditions of the Khilafah. If the post of Ameer becomes vacant, then the Ahl ul Halli wal ‘Aqd (the influential people) should list the candidates for the post of Khilafah, as long as each one of these candidates fulfills the conditions of the Khilafah. After the candidates are listed, the Ummah will choose from them the one who is qualified to be Ameer. However, the Ahl ul Halli wal ‘Aqd should select an interim Ameer while the Khaleefah or permanent Ameer is being elected. This is the case if the first Khaleefah or Ameer did not appoint an Ameer after him, until the Ummah chooses her khaleefah or her ameer. This is because when the Ummah requested ‘Umar to nominate some one, he nominated six candidates for the Khilafah. ‘Abd ur-Rahman b. ‘Awf began to take the opinion of the people regarding whom they would choose from the six candidates. He said: “I will not leave a man or a woman without consulting him or her,” i.e. I took his/her opinion. For the period in which one of the six candidates he nominated was to be selected, Umar appointed Suhayb to be Ameer over the people, until the election was concluded.

۶۶. دولت یک نهاد اجرایی است که مجموعهای از مفاهیم، معیارها و باورها را در بر دارد که امت آنها را پذیرفته است، یعنی احکام شریعت. دولت امت را در میدان نبرد زندگی، بر قطعهٔ معینی از زمین، رهبری میکند. نهاد امت و نهاد دولت در این بخش از زمین، هر دو یک نهاد واحد را تشکیل میدهند که دولت در مرکز رهبری آن قرار دارد. برای آنکه این نهادِ مرکّب از دو نهاد بتواند وجود داشته باشد، و برای آنکه نهاد دولت شایستگی اداره امور مردم بر اساس آن مجموعهٔ مفاهیم، معیارها و باورها را داشته باشد، و برای آنکه امت از ثبات و آرامش برخوردار باشد، باید در نهاد دولت مفاهیم انضباطبخشی وجود داشته باشد. این مفاهیم باید در ذهنها ریشه داشته باشند، بر روابط چیره باشند و بر فضاها فرمان برانند، تا به افکار عمومی تبدیل شوند که از آگاهی عمومی برمیخیزد. مهمترین این پنج مفهوم چنیناند: نخست: قدرت عملاً باید در دست امت بماند و غصب آن از امت جنایتی شمرده میشود که برای آن سختترین مجازات در نظر گرفته شده است. شریعت تعیین خلیفه را حق امت قرار داده است، با آنکه امت است که بیعت میدهد. اسلام واجب کرده است که خلیفه تنها از راه این بیعت قدرت را به دست گیرد. بدین ترتیب، بیعت را شیوهٔ کسب قدرت قرار داده است. اینکه شارع بیعت را برای تمام امت مقرر کرده، نشان میدهد که قدرت در دست ایشان است. از آنجا که بیعت، مانند هر قرارداد دیگر، قراردادی مبتنی بر اختیار و رضایت است، پس قدرت باید از امت با اختیار و رضایت گرفته شود و نه با اجبار و زور. اگر قدرت با زور و اجبار گرفته شود، قرارداد باطل است و منعقد نمیشود. بنابراین بیعتِ کسی که قدرت را با زور به دست گرفته منعقد نمیشود، و کسی که بدون بیعت قدرت را به دست گرفته غاصب است، زیرا جز با قرارداد بیعتِ مبتنی بر اختیار و رضایت، نمیتواند مالک آن باشد.

66. The state is an executive entity comprising of a set of concepts, criteria and convictions which the Ummah has accepted, i.e. the Sharee’ah rules. The state leads the Ummah in the battlefield of life, on a particular area of land. The entity of the Ummah and the entity of the state in this part of the land, both represent a single entity, in which the state occupies the centre of leadership. So that this entity composed of the two entities can exist; and so that the state entity is suitable for looking after the affairs of the people according to the set of concepts, criteria and convictions; and so that the Ummah enjoys stability and tranquillity, there must be disciplinary concepts in the entity of the state. These concepts must be entrenched in the minds, dominant over the relationships and have command over the atmospheres, such that they become a public opinion emanating from public awareness. These are the most important five concepts: First: The authority should remain practically with the Ummah and its usurpation from her would be considered a crime for which there will be the severest punishment. The Sharee’ah has made the appointment of the Khaleefah the right of the Ummah, by making her the one to give the bay’ah. Islam obliged that the Khaleefah only takes the authority through this bay’ah. Thus it made the bay’ah the method of assuming authority. The fact that Shar’ made the bay’ah for all the Ummah indicates that the authority lies with them. Since the bay’ah is a contract of choice and consent like any other contract, hence the authority must be taken from the Ummah by choice and consent and without compulsion or coercion. If it is taken by force and compulsion, the contract is void and is not concluded. So the bay’ah of the one who took the authority by force will not be concluded and the one who took the authority without a bay’ah is a usurper, because he cannot possess it unless he had a bay’ah contract with choice and consent.

دوم: باید از حاکم کاملاً اطاعت شود، با رضایت و خوشی، در هر آنچه امر یا نهی کند، در اموری که شریعت به او اختیار داده تا بر اساس دیدگاه و اجتهاد خود تصمیم بگیرد. حتی اگر ستم کرده یا حقوقی را پایمال کرده باشد، اطاعت از او همچنان واجب است؛ تنها در صورتی از او نافرمانی می‌شود که دستور انجام گناهی را داده باشد. از نافع روایت شده که از ابن عمر نقل کرد که پیامبر ﷺ فرمود:

Second: There must be complete obedience to the ruler, willingly and happily, in everything he orders and forbids, in those matters the Sharee’ah has given him a right to dispense with according to his own view and Ijtihaad. Even if he committed injustice or violated rights, obedience to him would remain obligatory; he is not disobeyed unless he ordered that a sin be performed. It has been narrated on the authority of Nafi’, from Ibn ‘Umar, that the prophet (PBUH) said:

«شنیدن و اطاعت کردن بر هر مسلمانی واجب است، در آنچه دوست دارد و آنچه دوست ندارد، تا زمانی که به نافرمانی (خدا) دستور داده نشده باشد. اگر به چنین نافرمانی‌ای دستور داده شود، آنگاه نه شنیدن و نه اطاعتی وجود ندارد.» ابوهریره روایت کرد که پیامبر ﷺ فرمود:

“To hear and obey is obligatory on every Muslim in what he hates and what he likes, as long he has not been ordered to commit a disobedience (to Allah) If he is ordered to commit such disobedience then there is no hearing or obedience.” Abu Hurayrah narrated that the Messenger (PBUH) said:

«اس کے بعد تم پر والی (حکمران) مقرر ہوں گے؛ نیک لوگ اپنی نیکی کے ساتھ تمہاری رہنمائی کریں گے، اور فاسق اپنی فسق کے ساتھ، پس تم ان کی بات سنو اور ہر اس بات میں ان کی اطاعت کرو جو حق کے موافق ہو۔» بخاری نے ابن عباسؓ سے روایت کیا ہے کہ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا:

“Walis (rulers) will take charge of you after me; the pious will lead you with his piety, and the impious with his impiety, so listen to them and obey them in everything which conforms to the truth.” Bukhari reported, on the authority of Ibn ‘Abbas, that the Messenger of Allah (PBUH) said:

«هر کس در امیرش چیزی ببیند که او را ناخوشایند است، باید صبر کند؛ زیرا هر که به اندازه یک وجب از سلطان (اقتدار اسلام) جدا شود و در همان حال بمیرد، به مرگ جاهلیت مرده است.» همچنین بخاری از عبدالله بن عمر روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود:

“If anyone sees in his Amir something that displeases him, let him remain patient, for behold! He who separates himself from the Sultan (authority of Islam) by even so much as a hand span and dies thereupon, he has died the death of Jahiliyyah.’ Also Bukhari reported on the authority of ‘Abd Ullah b. ‘Umar that the Messenger of Allah (PBUH) said:

«به‌زودی پس از من خودخواهی و کارهایی را خواهید دید که آن‌ها را نخواهید پذیرفت.» گفتند: «ای فرستادهٔ خدا ﷺ، به ما چه دستور می‌دهی؟» فرمود: «حق آن‌ها را بدهید و حق خود را از خداوند بخواهید.»

“You shall witness after me selfishness and matters that you will disown. They said: ‘What do you order us O Messenger of Allah(PBUH)?’ Give them their due and ask Allah ( SWTH) for your due.”.

این دلایل نشان می‌دهند که شریعت تا چه اندازه به اطاعت از کسانی که زمام امور مسلمانان را به دست می‌گیرند فرا خوانده است، هر ستمی که مرتکب شده باشند و هر اندازه که به حقوق مردم تجاوز کرده باشند.

These evidences indicate the extent to which the Sharee’ah has urged obedience to those who assume authority over the Muslims, whatever injustice they committed and however much they violated the people’s rights.

سوم: واجب است که حاکمان را محاسبه کنند و با سخن، ایشان را مورد انتقاد قرار دهند و با کلمات تند با آنان روبرو شوند، با وجود تکلیف به اطاعت از ایشان. این بدان سبب است که امت نگهبان امور و مسئولیت‌های حاکم است و موظف است که (اگر از راه منحرف شد) او را به چالش بکشد. از ام سلمه روایت شده که پیامبر ﷺ فرمود:

Third: It is obligatory to account the rulers, criticizing them by speech and confronting them with harsh words, despite the obligation to obey them. This is because the Ummah is a guardian over the tasks and responsibilities of the ruler and she is obliged to challenge him (if he deviated). It has been narrated by Umm Salamah that the Prophet (PBUH) said:

«به زودی امیرانی بر شما گمارده خواهند شد، و شما ایشان را خواهید دید که هم کارهای نیک و هم کارهای بد انجام می‌دهند. هر کس کارهای بد ایشان را ناپسند بشمارد، از سرزنش مبرّا است. و هر کس از کارهای بد ایشان بیزاری جوید نیز در امان است. اما هر کس به کارهای بد ایشان راضی باشد و از ایشان پیروی کند، هلاک خواهد شد.» یعنی: کسی که از منکر متنفر است، باید آن را تغییر دهد؛ و کسی که توان تغییر آن را ندارد اما آن را در دل ناپسند می‌شمارد، در امان است. اما کسی که با دل خود به کار ایشان راضی شد و در این کار از ایشان پیروی کرد، نه از سرزنش مبرّا خواهد بود و نه در امان خواهد ماند. پیامبر ﷺ فرمود:

“Ameers will be appointed over you, and you will find them doing good as well as bad deeds. Whoever hates their bad deeds is absolved from blame. And whoever disapproves of their bad deeds is also safe. But whoever approves of their bad deeds and imitates them is doomed.” Meaning he hates the munkar, so he has to change it; the one who is not able to change it but hates it in his heart, then he is safe. However, the one who approved and followed, i.e. he accepted their action by his heart and followed them in this action, will not be absolved and nor will he be safe. He (PBUH) said:

«سرور شهیدان حمزه است، و مردی که در برابر حاکم ستمگر ایستاد تا او را نصیحت کند و کشته شد.»

“The master of martyrs is Hamza, and a man who stood up to a tyrant ruler to advise him and was killed.”.

چهارم: قیام علیه حاکم هنگامی که آشکارا کفر بواح از او سر بزند، یعنی آنگاه که حاکم با قوانین کفرآمیز حکم براند، یا اگر در برابر سلطه کفر در کشور سکوت اختیار کند. در چنین وضعیتی باید با او جنگید. از این رو، در حدیث ام سلمه (رضی الله عنها) آمده است:

Fourth: Fighting the ruler when he shows kufr buwaah, i.e. when the ruler rules with kufr laws or if he is silent over the domination of kufr in the country. In this situation he must be fought. Thus, in the Hadeeth of Umm Salamah:

گفتند: «آیا با ایشان نجنگیم؟» فرمود: «نه، تا زمانی که نماز می‌گزارند.» و در روایتی دیگر:

“They said: ‘shall we not fight them?’ He said: ‘no, as long as they pray.’” In another narration:

«آیا با آنان نجنگیم؟ فرمود: نه، تا زمانی که نماز می‌گزارند.» در حدیث عوف بن مالک:

“Shall we not fight them? He said: No as long as they pray.” In the Hadeeth of 'Awf b. Maalik:

گفته شد: ای فرستادهٔ خدا! آیا با شمشیر با آنان نجنگیم؟ فرمود: نه، تا زمانی که نماز را در میان شما برپا دارند. در حدیث عبادة بن صامت

“it was said: O Messenger of Allah! Shall we not fight them with the sword? He said: no, as long as they establish the salah amongst you.” In the Hadeeth of ‘Ubaada b. Saamit:

«آیا ما با اولی‌الامر نمی‌جنگیم؟ فرمود: مگر آنکه کفری آشکار ببینید که برای آن از جانب الله برهانی داشته باشید.» در روایتی از الطبرانی:

“would we not fight those in authority? He said: except if you see a kufr buwaah for which you have proof from Allah.” In a narration by at-Tabaraani:

«کفرِ صریح (کفراً صُراحاً).» در روایتِ احمد:

“explicit kufr (kufran suraahan).” In the narration of Ahmad:

«تا زمانی که او شما را به گناهی آشکار (إثماً بواحاً) فرمان ندهد.» همهٔ این‌ها بر وجوب جنگ با حاکم، هنگامی که او کفر بواح (کفر آشکار) از خود نشان دهد، دلالت دارد. پنجم: مسلمانان باید زیر پرچم حاکم، هر وضعیتی که او داشته باشد، چه پرهیزگار باشد و چه متجاوز، برای جنگ با دشمن برخیزند، به دلیل این سخن پیامبر ﷺ:

“As long as he does not order you with an explicit sin (ithman buwaahan).” All of this indicates the obligation of fighting the ruler when he displays kufr buwaah (explicit kufr) Fifth: The Muslims must rise to fight the enemy under the banner of the ruler, whatever his situation might be, whether he is pious or a transgressor, due to the saying of the Messenger (PBUH):

«الجهادُ واجبٌ مع كل أميرٍ، بَرًّا كان أو فاجرًا.» رواه أبو داود عن أبي هريرة.

“Jihaad must continue with the pious or faajir ruler.” Reported by Abu Dawud on the authority of Abu Hurayrah.

این پنج مفهوم، مفاهیم انضباطی‌ای هستند که باید در ساختار دولت و در ساختار امت وجود داشته باشند. این مفاهیم باید غالب باشند، و اگر وجود نداشته باشند، امت و دولت با خطرات بسیاری روبه‌رو خواهند شد.

These five concepts are disciplinary concepts that must exist in the entity of the state and the entity of the Ummah. They must be dominant and if they did not exist the Ummah and the state will face many dangers.

۶۷. اسلام باید به‌طور کامل و یک‌باره پیاده شود. اجرای احکام به‌تدریج ممنوع است. پس از نقل این سخن او ﷺ:

67. Islam must be implemented completely, all at one time. It is forbidden to apply the rules gradually. After the narration of His (PBUH) saying:

«الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ» [المائدة: ۳] به مسلمانان دستور داده شده است که به همه احکام شریعت عمل کنند، چه آنهایی که به عقاید (العقائد) مربوط است، چه به عبادات (العبادات)، اخلاق (الأخلاق) و معاملات اجتماعی (المعاملات)؛ و چه آنهایی که به حکومت، اقتصاد، جامعه و سیاست خارجی در رابطه با دیگر ملت‌ها، امت‌ها و دولت‌ها مربوط است، چه در حالت جنگ و چه در حالت صلح.

“This day, I have perfected your religion for you.” [Al-Maa’idah: 3] The Muslims have been ordered to act upon all Sharee’ah rules, whether they relate to beliefs (‘Aqaa`id), worships (‘Ibadaat), morals (Akhlaaq) and societal transactions (Mu’amalaat); or if they relate to ruling, economy, society and foreign policy in relation to other peoples, nations and states, in the case of war or peace.

هیچ تفاوتی میان دو حکم مختلف، دو تکلیف مختلف یا دو ممنوعیت مختلف نیست. بنابراین، همان‌گونه که برپایی نماز، روزه و زکات واجب است، نصب خلیفه، برکنار کردن قوانین کفر و حکم کردن به آنچه الله نازل کرده نیز واجب است. و همان‌گونه که نوشیدن شراب و خوردن ربا بر ما حرام است، سکوت در برابر حاکمان ستمگر و متجاوز، یا سکوت در برابر اجرای قوانین کفر و دوستی (موالات) با دولت‌های کافر نیز بر ما حرام است.

There is no difference between two different rules, two different duties and or two different prohibitions. So, as it is obligatory to undertake the Salaah, the Siyaam and the Zakaah, it is obligatory to appoint a Khaleefah, remove the Kufr laws and to govern by what Allah has revealed. As it is also prohibited upon us to drink alcohol and eat riba, it is prohibited for us to remain silent about the tyrant and transgressor rulers, or to remain silent about the application of Kufr laws and the allegiance (muwaalaah) to Kufr states.

بنابراین، تمام اسلام باید برپا شود و تمام آن باید اجرا گردد. اجرای آن به تدریج جایز نیست، زیرا ما مأموریم که آن را به طور کامل اجرا کنیم. الله (سبحانه و تعالی) فرموده است:

Thus, all of Islam has to be established and all of it has to be implemented. It is not allowed to implement it gradually. This is because we are ordered to implement it completely. Allah (SWTH) said:.

«وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا» [الحشر: ۷] یعنی شما مکلف هستید که تمامی واجباتی را که رسول ﷺ برای شما آورده است بگیرید، و باید از تمامی چیزهای حرامی که او ﷺ از آنها نهی کرده است، پرهیز کنید. زیرا واژهٔ «ما» (هر آنچه) که در آیه آمده، یکی از صیغه‌های عموم است؛ بنابراین هم بر وجوب گرفتن تمامی واجباتی که او ﷺ آورده، دلالت دارد و هم بر وجوب پرهیز از تمامی حرام‌هایی که او ﷺ از آنها نهی کرده است.

“And whatever (maa) the Messenger brought you, take it; and whatever (maa) he forbade you, abstain from it.” [Al-Hashr: 7] This means you are obliged to take all the duties that the Messenger brought to you and you must avoid all the prohibited things that he forbade you. This is because the word ‘maa’ (whatever) that came in the aayah is one of the forms of generality (‘umoom) Thus it includes the obligation of taking all the duties he brought and the obligation to abstain from all of the forbidden things.

همچنین این سخن الله (سبحانه و تعالی) است:

There is also the saying of Allah (SWTH):

و میان آنان بدانچه (ما) خداوند نازل کرده است حکم کن.» [المائده: ۴۹] این فرمانی است به پیامبر ﷺ و به آن زمامدارانی که پس از او می‌آیند، که باید با تمام احکامی که خداوند نازل کرده است حکم کنند. این به خاطر آن است که کلمه «ما» در آیه از صیغه‌های عموم است. خداوند (سبحانه و تعالی) در این آیه، پیامبر ﷺ و زمامدارانی را که پس از او می‌آیند از پیروی هوس‌های مردم بازداشت. همچنین پیامبر ﷺ و زمامداران پس از او را از این بر حذر داشت که مبادا مردم ایشان را از برخی احکام نازل‌شده از سوی خداوند منحرف کنند. خداوند کسی را که با تمام احکام نازل‌شده از سوی خداوند حکم نمی‌کند، کافر، ظالم یا فاسق شمرده است. این به خاطر آن است که کلمه «ما» که در این سه آیه آمده، شامل همه احکام نازل‌شده است، زیرا از صیغه‌های عموم است. پیامبر ﷺ همچنین جهاد با زمامدار و برکشیدن شمشیر در برابر او را واجب دانسته است، هرگاه او کفر آشکار (کفر بواح) را نشان دهد؛ که دلیلی از جانب خداوند بر آن داریم. یعنی اگر او با احکام کفرآمیز حکم کند، حتی اگر یک حکم باشد. این مطابق با آنچه در حدیث عبادة بن الصامت آمده است:

And govern between them with what (maa) Allah revealed.” [Al-Maa’idah: 49] This is an order to the Messenger and those rulers who follow him, that they must govern with all the rules that Allah revealed. This is because the word ‘what’ (maa) in the aayah is of the forms of generality (‘umoom) Allah (SWTH) forbade, in the aayah, the Messenger and the rulers coming after him from following the desires of the people. He also forbade the Messenger (PBUH) and the rulers after him lest the people deviate them from some of the rules that Allah revealed. Allah considered the one who does not govern with all the rules that Allah revealed as a kaafir, a zaalim or a faasiq. This is because the word ‘what’ (maa), which came in the three aayaat, is inclusive (‘aammah) of all the revealed rules, because it is one of the forms of generality (‘umoom) The Messenger also obliged fighting against the ruler and raising the sword in his face if he showed the explicit Kufr (Kufr buwaah), upon which we have proof from Allah. This means if he governed with rules of Kufr, even if it were one ruling (Hukm) This is according to what came in the Hadeeth of ‘Ubadah b. as- Saamit:

«و أن لا ننازع أهل الأمر في أمرهم، إلا أن تروا كفراً بواحاً» — در ترجمهٔ فارسی: و اینکه با صاحبان امر بر سر امرشان نزاع نکنیم، مگر آنکه کفری آشکار (کفر بواح) ببینید.

“And that we must not contest the people of authority over their authority, unless you see Kufran Buwaahan (open Kufr),

«… که بر آن از جانب الله دلیل داری». بنابراین، هیچ عذری برای ترک اجرای همه‌ی احکام اسلام، یکجا و بدون تدریج، وجود ندارد؛ چه به بهانه‌ی ناتوانی از اجرای آن، نامناسب بودن شرایط برای اجرای آن، مخالفت افکار عمومی بین‌المللی یا قدرت‌های بزرگ با اجرای آن، یا هر عذر ضعیف دیگر. همه‌ی این‌ها بهانه‌ها و استدلال‌های سست و بی‌اهمیت‌اند. الله از هیچ‌کس نخواهد پذیرفت که این امور را دستاویز قرار دهد و آن‌ها را عذری برای کوتاهی در اجرای کامل اسلام بگیرد.

upon which you have proof from Allah.” Therefore, there is no excuse for not implementing all the rules of Islam, in one go and without graduation, under the pretext of incapability to implement it, the unsuitability of conditions for its implementation, the rejection of the international public opinion or the great powers of its application, or any other weak excuse. All of these are weak excuses and arguments that have no importance. Allah will not accept, from anyone, that he uses these matters and takes them as an excuse for the failure to implement Islam completely.