De rol van Groot-Brittannië in de wereld concentreert zich gewoonlijk op kernwapens, terrorisme en de speciale relatie met de VS. Groot-Brittannië was 150 jaar lang de wereldmacht tot de Tweede Wereldoorlog, waarin het succesvol Napoleons poging om Europa te veroveren stopte, en vervolgens de pogingen van Duitsland om Europa te bezetten in het begin van de 20e eeuw. Het was opnieuw Groot-Brittannië dat in de voorlinie stond bij het weerstaan van Hitlers pogingen om Europa te veroveren. De Britse belangen zijn in de loop der jaren niet veranderd.

Britain's role in the world usually centres on nuclear weapons, terrorism and the special relationship with the US. Britain’s was the worlds superpower for 150 years until WW2 where it successfully halted Napoleon’s attempt at conquering Europe, then Germany’s attempts at occupying Europe in the early 20th century. It was again Britain who was at the forefront of facing against Hitler’s attempts at conquering Europe. British interests have not changed over the years.

De Tweede Wereldoorlog verbruikte Groot-Brittannië in zulke mate dat het een einde maakte aan het Britse Rijk en de internationale status ervan. Dit kwam doordat Groot-Brittannië feitelijk bankroet was sinds de Eerste Wereldoorlog. Het leger was overbelast en Groot-Brittannië was niet in staat om een andere oorlog in te gaan. Dit is de reden waarom in het naoorlogse tijdperk de mondiale ambities van Groot-Brittannië beperkt zijn door de economische realiteit. Om deze reden heeft Groot-Brittannië gewerkt en heeft nog steeds een rol in de wereld door deel te nemen aan mondiale kwesties, hoewel het niet in staat is om het mondiale machtsevenwicht volledig te verschuiven. Fareed Zakaria, de internationale columnist van Newsweek, vatte in zijn boek ‘The Post American World’ het Britse beleid als volgt samen: "De foto's van Roosevelt, Stalin en Churchill tijdens de conferentie van Jalta in februari 1945 zijn enigszins misleidend. Er was geen 'grote drie' in Jalta. Er was een 'grote twee' plus één briljante politieke ondernemer die in staat was om zichzelf en zijn land in het spel te houden, zodat Groot-Brittannië vele elementen van grootmachtstatus behield tot diep in de late 20e eeuw."29

World War Two consumed Britain to such an extent that it brought an end to the British Empire and its international standing. This was because Britain was virtually bankrupt from WW1. Its army was overstretched and Britain was not in a position to enter another war. This is why in the post war era, British global aims have been restricted by its economic reality. For this reason Britain worked and continues to have a role in the world by partaking in global issues, however it is unable to completely shift the global balance of power. Fareed Zakaria, the Newsweek international columnist in his book ‘The Post American World,’ encapsulated British policy: "The photographs of Roosevelt, Stalin and Churchill at the Yalta Conference in February 1945 are somewhat misleading. There was no 'big three' at Yalta. There was a 'big two' plus one brilliant political entrepreneur who was able to keep himself and his country in the game, so that Britain maintained many elements of great powerdom well into the late 20th century."29

Het Britse buitenlandse beleid van vandaag is gebouwd op het hebben van een rol in Europa en het beïnvloeden van de VS. Britse beleidsmakers hebben de zwakte van de natie na de Tweede Wereldoorlog geaccepteerd en een beleid van behoud ontwikkeld in plaats van directe concurrentie met de VS. Groot-Brittannië is erin geslaagd zijn belangen te behartigen door een beleid te voeren dat zijn mondiale ambities in stand houdt door samen te werken met de VS en de EU, terwijl het tegelijkertijd probeert de doelen van beiden af te leiden, te veranderen, te compliceren en te beperken. Het recente beleid van Groot-Brittannië om zijn belangen te behartigen, laat zien dat Groot-Brittannië als natie politiek gezien altijd met de VS zal concurreren, maar daarbuiten ontbreken de middelen of de economie om iets substantiëels te bereiken.

British foreign policy today is built upon having a role in Europe and influencing the US. British policy makers have accepted the nation's weakness after WW2 and developed a policy of preservation rather then outright competition with the US. Britain has managed to achieve its interests through a policy of preserving its global ambitions by working with the US and the EU, whilst at the same time working to divert, alter, complicate and limit the aims of both. Britain’s recent policies to achieve its interests show that politically Britain as a nation will always compete with the US, however beyond this it lacks the resources or the economy to achieve anything substantial.

Groot-Brittannië frustreerde de Amerikaanse plannen door de regering van Gaddafi te redden uit de greep van Amerikaanse neoconservatieven die na 11 september regimeverandering in Libië wilden. Groot-Brittannië manipuleerde Gaddafi om de rol van Libië in de Lockerbie-ramp te accepteren en verzekerde de vrijlating van Al-Megrahi in 2009, wat op zijn beurt een stabiele aanvoer van de Afrikaanse olie veiligstelde.

Britain frustrated US plans by rescuing Gaddafi's government from the clutches of American neoconservatives who after September 11 wanted regime change in Libya. Britain manipulated Gaddafi into accepting Libya’s role in the Lockerbie disaster and secured the release of Al-Megrahi in 2009, securing in turn a stable supply of Africa’s oil.

In Afghanistan heeft het VK een onheilspellende rol gespeeld. Na acht jaar oorlog zijn de westerse bondgenoten niet dichter bij het verslaan van de Taliban. Terwijl allen met belangen in Afghanistan in januari 2009 in Londen bijeenkwamen om een overeenkomst uit te werken om de Taliban te verleiden met aanbiedingen van regeringsposities, lijkt Groot-Brittannië de aanwezigheid van Amerika in Zuid-Afghanistan, waar de meeste gevechten nog steeds voortduren, te hebben bemoeilijkt. De provincie Helmand, waar Britse troepen gestationeerd zijn, is na al deze jaren nog steeds niet veilig. Groot-Brittannië sloot deals met de Taliban in het zuiden die het omkopen van de Taliban inhielden; een onderzoek van de London Times in 2007 onthulde dat er meer dan £1,5 miljoen werd uitgegeven aan het omkopen van leden van de Taliban.30 Op vergelijkbare wijze was onderzoek door het onafhankelijke Afghanistan Analysts Network, een in Kabul gevestigde denktank, in een rapport met de titel Golden Surrender, zeer kritisch over het door de Britten gesteunde Peace and Reconciliation Scheme (PTS), opgericht in 2005, dat volgens het rapport is overgelaten aan de grillen van slecht leiderschap zonder het politieke of financiële kapitaal dat het vereiste.

In Afghanistan the UK has played an ominous role. After eight years of war the western allies are no closer to defeating the Taliban. Whilst all those with interests in Afghanistan met in London in January 2009 to hammer out a deal to entice the Taliban with offers of government positions, Britain appears to have complicated America's presence in South Afghanistan where most of the fighting still continues. The Helmand province where British troops are stationed is still not secure after all these years. Britain cut deals with the Taliban in the South which included bribing the Taliban, the London Times investigation in 2007 revealed over £1.5 million was spent in bribing members of the Taliban.30 Similarly Research by the independent Afghanistan Analysts Network, a Kabul-based think tank, in a report, titled Golden Surrender, was highly critical of the British-backed Peace and Reconciliation Scheme (PTS), established in 2005, which it says has been left to flounder under bad leadership with neither the political nor the financial capital it required.

Amerika bemiddelde in 2005 in het Naivasha-vredesakkoord, wat uiteindelijk leidde tot de beëindiging van de burgeroorlog tussen de belangrijkste rebellengroep, de Sudan People's Liberation Movement/Army (SPLM/A), en de Soedanese regering. De voorwaarden van de overeenkomst omvatten diverse maatregelen die het Zuiden autonomie gaven en de vooruitzichten op afscheiding in 2011 boden, wanneer de deal afloopt. Zowel Groot-Brittannië als Frankrijk leverden wapens aan Tsjaad, dat de rebellen in Darfur steunt en bewapent, wat de Darfur-kwestie creëerde. Beide naties hebben de Darfur-kwestie succesvol geïnternationaliseerd en de Amerikaanse plannen om het zuiden van Soedan af te splitsen en er een onafhankelijke natie van te maken, bemoeilijkt. In plaats daarvan moet de VS nu de Darfur-kwestie aanpakken, waardoor de plannen voor het Zuiden worden vertraagd.

America brokered the Naivasha peace accord in 2005, which culminated in the eventual termination of the civil war between the main rebel group, the Sudan People's Liberation Movement/Army (SPLM/A) and the Sudanese government. The terms of the agreement included a variety of measures that gave the South autonomy and the prospects of secession in 2011 when the deal expires. Both Britain and France provided arms to Chad, which supports and arms the rebels in Darfur, which created the Darfur issue. Both nations have successfully internationalised the issue of Darfur and complicated US plans to separate the South of Sudan and turn it into an independent nation. Instead the US must now deal with the Darfur issue thus delaying its plans for the South.

In Libanon hebben de moorden op prominente politici het land diep verdeeld in pro-Syrische/Hizbullah- en pro-EU-kampen. De door Hezbollah geleide March 8-coalitie maakte gebruik van haar vetorecht om de vorming van een regering te bemoeilijken. Zowel Groot-Brittannië als Frankrijk hebben zich betrokken bij de March 14-coalitie, geleid door de Future Movement van Saad Hariri, om hun relevantie in de Libanese politiek te behouden. Hizbullah heeft er succesvol voor gezorgd dat de Amerikaanse belangen in Libanon worden beschermd door haar vetorecht te gebruiken, wat ertoe leidde dat geen van de pro-EU-partijen een meerderheid kon behalen en dus niet eenzijdig een regering kon vormen. Op deze manier is de VS er niet in geslaagd Libanon te veranderen in een Amerikaanse bolwerk.

In Lebanon the assassinations of prominent politicians have deeply divided Lebanon into pro-Syrian/Hizbullah and pro-EU camps. The Hezbollah-led March 8 coalition utilised its veto vote to complicate the forming of a government. Both Britain and France have engaged with the March 14 coalition led by Saad Hariri's Future Movement to maintain their relevance in Lebanese politics. Hizbullah has successfully ensured US interests are protected in Lebanon by utilising its veto vote resulting in none of the pro-EU parties from achieving a majority and therefore unilaterally forming a government. In this way the US has been unable to turn Lebanon into a US stronghold.

Terwijl Groot-Brittannië lid is van de P5 + 1-commissie die probeert Iran in het gareel te krijgen en de pogingen om uranium te verrijken tot wapengraad te stoppen, heeft het zijn rol gebruikt om Amerikaanse belangen te bemoeilijken. Tijdens de Iraanse verkiezingen in 2009 blies Groot-Brittannië, samen met Europa, de verkiezingsuitslag uit proportie en werkte het om de situatie uit te buiten. Groot-Brittannië betoogde dat het Iraanse regime de legitieme zorgen van de demonstranten moet aanpakken; ze erkenden ook de legitimiteit van Ahmadinejad niet. De VS daarentegen, die van plan zijn om zware sancties tegen het land op te leggen, steunden het regime feitelijk door te stellen dat het een Iraanse binnenlandse aangelegenheid was. Groot-Brittannië en Frankrijk hadden geprobeerd de protesten te beïnvloeden, maar het was een zwakke poging om het regime van Ahmadinejad ten val te brengen. Op vergelijkbare wijze maakte de VS gebruik van de niet-permanente leden van de Verenigde Naties in het aangezicht van toenemende druk vanuit Groot-Brittannië om door te gaan met verlammende benzinesancties tegen Iran. Voor de VS bereikt de nucleaire patstelling een aantal van haar doelen in de regio; dit is de reden waarom de patstelling nooit tot iets conclusiefs leidt, ongeacht de retoriek van die tijd. Door met de VS samen te werken aan dit vraagstuk, heeft Groot-Brittannië eraan gewerkt de VS te ondermijnen.

Whilst Britain is member of the P5 + 1 commission attempting to bring Iran in line and halt its attempts to enrich Uranium to weapons grade standard, it has used its role to complicate American interests. In the Iranian elections in 2009 Britain alongside Europe blew the election result out of proportion and worked to exploit the situation. Britain argued that the Iranian regime needs to address the legitimate concerns of the protesters; they also didn’t recognize the legitimacy of Ahmadinejad. The US on the other hand, who is looking to impose harsh sanctions on the country, actually supported the regime by arguing that the issue was an Iranian domestic matter. Britain and France had tried to influence the protests, but it was a weak attempt to bring down the Ahmadinejad’s regime. Similarly the US made use of the non-permanent members of the United Nations in the face increased pressure from Britain to push ahead with crippling gasoline sanctions against Iran. For the US the nuclear stand-off achieves a number of its aims in the region, this is why the stand off never reaches anything conclusive, whatever the rhetoric at the time. By working with the US on the issue Britain has worked to undermine the US.

Het Britse establishment beschouwt volledig isolationisme ten opzichte van de EU als onrealistisch. Europa is te dichtbij en te groot om simpelweg genegeerd te worden. Achtereenvolgende Britse regeringen geloven dat Londen door middel van betrokkenheid invloed kan uitoefenen op de ontwikkeling van de EU en de uiteindelijke richting van haar beleid. Het is niet tegen een Europese politieke unie, zolang Londen niet verandert in Luxemburg en opgaat in de EU; het wil een prominente plek aan de tafel van een dergelijke unie.

The British establishment views complete isolationism from the EU as unrealistic. Europe is too close and too large to be simply ignored. Successive British governments believe that through engagement, London can influence the EU’s development and the ultimate direction of its policies. It is not opposed to a European political union, as long as London does not turn into Luxemburg and melt into the EU, it wants a prominent seat at the table of such a union.

Groot-Brittannië heeft zichzelf succesvol in het internationale spel gehouden door deel te nemen aan alle internationale kwesties. Een voorbeeld hiervan is de Afghaanse oorlog; Groot-Brittannië heeft geen doorslaggevende belangen in het land, maar heeft toch deelgenomen aan de door de VS geleide oorlog om relevant te blijven en op deze manier de uitkomst van het conflict te kunnen beïnvloeden. Dit is alles wat Groot-Brittannië zal bereiken; het zal de wereldmacht nooit van zijn post kunnen verschuiven, omdat het de macht, economie of middelen ontbeert.

Britain has successfully kept itself in the international game through participating in all international issues. An example of this is the Afghan war, Britain has no overriding interests in the country, however it has participated in the US led war to keep itself relevant and in this way it is able to shape the outcome of the conflict. This is all Britain will achieve; it will never shift the worlds superpower from its post as it lacks the power, economy or resources.

Hoewel Groot-Brittannië een economie van £1,5 biljoen heeft, de zesde grootste ter wereld, mist Groot-Brittannië de industriële basis om een uitdaging te vormen voor de VS. Groot-Brittannië heeft wereldwijde ambities en heeft de kunst van het politieke manoeuvreren beheerst; het presteert echter boven zijn gewicht. Groot-Brittannië was bankroet door de kosten van de Eerste Wereldoorlog, het was niet in staat om de opkomst van Nazi-Duitsland uit te dagen, en dit verklaart op een bepaalde manier de appeasementpolitiek van Neville Chamberlain. Echter, toen Hitlers Duitsland het grootste deel van Europa bezette en op het punt stond Groot-Brittannië als wereldmacht te verwijderen, ging Groot-Brittannië ten strijde om de opmars van Duitsland te keren. Met de lancering van een oostelijk offensief door de Sovjet-Unie en met de lancering van de beruchte D-day landingsoffensieven in Frankrijk door Groot-Brittannië en de VS, werd Duitsland in 1945 verslagen. Het was echter niet Groot-Brittannië dat Duitsland versloeg – het was de Sovjet-Unie en de VS; Groot-Brittannië was verwoest, het land lag in puin en economisch gezien was het Britse Rijk niet in staat om zijn wereldrijk te financieren.

Whilst Britain has a £1.5 trillion economy, the 6th largest in the world Britain lacks the industrial base to pose any challenge to the US. Britain has global aims and has mastered the art of political manoeuvring; however it punches above its weight. Britain was bankrupt due to the costs of WW1, it was in no position to challenge the rise of Nazi Germany, and this in some way explains Neville Chamberlain appeasement. However with Hitler’s Germany occupying most of Europe and on the verge of removing Britain as the world’s superpower Britain went to war to reverse Germany’s advance, with the Soviet Union launching an Eastern offensive and with Britain and the US launching the infamous D-day offensive landings in France, Germany was defeated by 1945. However it was not Britain who defeated Germany – it was the Soviet Union and the US, Britain was devastated, the country lay in ruins and economically the British Empire was in no position to fund its global empire.

De mondiale blik van Groot-Brittannië is gebaseerd op het beschermen van het scala aan belangen dat het bezit. Dit kan worden samengevat als het bemoeilijken, wijzigen en afbuigen van de plannen van andere machten. Dit is hoe Groot-Brittannië zichzelf relevant houdt. Vanwege de economische realiteit van Groot-Brittannië heeft het geen neiging om meer te bereiken. Groot-Brittannië kan de plannen van andere wereldmachten bemoeilijken in die mate dat het serieus wordt genomen in de wereld; dit is de reden waarom de VS zeer zelden alleen optreedt, en meestal Groot-Brittannië met zich meeneemt. Voor Groot-Brittannië betekent dit dat het op de voorste stoel zit bij de wereldsupermacht en van dichtbij kan zien hoe de plannen van de VS zich ontwikkelen, wat het in een gunstige positie plaatst om te profiteren van de doelen van de VS en het de optie geeft om de plannen van de VS te bemoeilijken als dit haar eigen doelen dient. Groot-Brittannië moet omgaan met het vooruitzicht van een herrijzend Rusland en het feit dat zowel Irak als Afghanistan steeds complexer worden. Groot-Brittannië zal ook te maken krijgen met het vooruitzicht dat zowel Duitsland als Frankrijk zich na het Verdrag van Lissabon verder in Europa zullen verankeren, waarbij zij de EU naar hun eigen belangen vormgeven. Groot-Brittannië zal blijven samenwerken met de VS in Palestina, Irak en Afghanistan, en de plannen van de VS blijven wijzigen en bemoeilijken om zichzelf verder te versterken. Deze dubbele, soms tegenstrijdige aanpak is hoe Groot-Brittannië zichzelf relevant houdt in de internationale politiek. Dit is de rol waaraan Groot-Brittannië zich in de internationale politiek heeft onderworpen; het heeft niet langer het vermogen om iets substantiëlers te bereiken. Groot-Brittannië speelt zijn verzwakkende hand met indrukwekkende politieke vaardigheid, maar dit is onvoldoende om de wereldsupermacht te worden.

Britain’s global outlook is based upon protecting the array of interests it has. This can be encapsulated as Britain complicating, altering and diverting the plans of other powers. This is how Britain keeps itself relevant. Due to the economic reality of Britain, it has no propensity to achieve anything more. Britain can complicate the plans of other world powers to the extent that it is taken seriously in the world, this is why the US very rarely goes it alone, and it usually takes Britain along with it. For Britain it has the front seat with the world’s superpower and can see at first hand US plans evolve, this places it in pole position to benefit from US aims and giving it the option to complicate US plans if this serves its aims. Britain has to deal with the prospect of a resurgent Russia and both Iraq and Afghanistan becoming ever more complex. Britain will also face the prospect of both Germany and France further entrenching themselves into Europe after the Lisbon treaty, shaping the EU in their interests. Britain will continue to work with the US in Palestine, Iraq and Afghanistan and continue to alter and complicate US plans in order to keep strengthening itself. This dual, sometimes contradictory approach is how Britain keeps itself relevant in international politics. This is what Britain has resigned its role to in international politics; it no longer has the ability to achieve anything more substantial. Britain plays its weakening hand with impressive political skill, however this is insufficient in becoming the worlds superpower.