Een aantal analisten heeft de recente assertiviteit van Turkije beschreven als een nieuwe wederopstanding, waarbij de natie een leidende rol speelt in een aantal internationale kwesties. Met de 15e grootste economie ter wereld heeft de geografische ligging van Turkije het land veranderd in een energiehub tussen het Oosten en het Westen. Sommigen hebben zelfs de term TRIC gebruikt, in plaats van BRIC, die oorspronkelijk was bedacht door Goldman Sachs in een rapport uit 2005 bij het beschrijven van de nieuwe opkomende naties. Diverse experts beschrijven de opkomst van Turkije nu als neo-Ottomanisme.

A number of analysts have described Turkey’s recent assertiveness as a new resurgence with the nation playing a leading role in a number of international issues. With the 15th largest economy in the world, Turkey’s geographical location has turned the country into a energy hub between the East and the West. Some have even used the term TRIC, rather than BRIC, which was originally coined by Goldman Sachs in a 2005 report when describing the new upcoming nations. Various experts are now describing Turkey's ascendency as neo-Ottomanism.

Stratfor zei:

Stratfor said:

“Turkije is, net als Rusland, ook op een opwaarts pad. Ankara herontdekt zijn invloed uit het Ottomaanse tijdperk nadat het de afgelopen decennia als een geopolitische kluizenaar heeft doorgebracht. De invloed verspreidt zich over de islamitische wereld naar het Midden-Oosten, Centraal-Azië en Zuid-Azië, evenals door Eurazië in de Kaukasus en de Balkan. Wat we zien is een zorgvuldige Turkse strategie die het verkennen van de verschillende omliggende regio's inhoudt, waarbij geprobeerd wordt om van potentiële kansen gebruik te maken. Waar de Turken weerstand vinden, trekken zij zich terug. Op plaatsen waar zij weinig of geen weerstand ondervinden, rukken zij op. Deze zeer voorlopige en verkennende bewegingen zullen de Turkse pogingen tot geopolitieke herleving voor een zekere tijd bepalen.”19

“Turkey, like Russia, is also on an ascendant path. Ankara is rediscovering its Ottoman-era influence after spending the past several decades as a geopolitical hermit. Its influence spreads across the Islamic world to the Middle East, Central Asia and South Asia as well as through Eurasia in the Caucasus and the Balkans. What we have is a careful Turkish strategy that involves probing into its various surrounding regions, attempting to take advantage of potential opportunities. Where the Turks find resistance, they retreat. In places where they encounter little or no resistance, they advance. These very preliminary and exploratory moves will define Turkish attempts at geopolitical revival for some time to come.”19

John Feffer, co-directeur van Foreign Policy In focus zei:

John Feffer, co-director of Foreign Policy In focus said:

“Turkije wordt snel een waarschijnlijke kandidaat voor een toekomstige wereldmacht. Het bezit de 17e grootste economie ter wereld en, volgens Goldman Sachs, heeft een goede kans om tegen 2050 door te dringen tot de top 10. De economische kracht is ook goed verdedigd: na decennia van ondersteuning door de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO), is het Turkse leger nu een regionale grootmacht. Misschien wel het belangrijkste is dat Turkije een vitale kruisweg vormt tussen Europa, het Midden-Oosten en Centraal-Azië. Als een overwegend islamitische democratie bovenop de ruïnes van Byzantium, overbrugt het de islamitische en joods-christelijke tradities, terwijl het tegelijkertijd op het snijvlak van de energiestatistiek ligt. Ooit leidden alle wegen naar Rome; vandaag de dag lijken alle pijpleidingen naar Turkije te leiden. Als de status van wereldmacht de regels van vastgoed zou volgen – locatie, locatie, locatie – dan zou Turkije nu al aan de top van de stapel staan.”20

“Turkey promptly becomes a likely candidate for future superpower. It possesses the 17th top economy in the world and, according to Goldman Sachs, has a good shot at breaking into the top 10 by 2050. Its economic muscle is also well defended: after decades of assistance from the North Atlantic Treaty Organization (NATO), the Turkish military is now a regional powerhouse. Perhaps most importantly, Turkey occupies a vital crossroads between Europe, the Middle East and Central Asia. A predominantly Muslim democracy atop the ruins of Byzantium, it bridges the Islamic and Judeo-Christian traditions, even as it sits perched at the nexus of energy politics. All roads once led to Rome; today all pipelines seem to lead to Turkey. If superpower status followed the rules of real estate - location, location, location - then Turkey would already be near the top of the heap.”20

In 1453 voltooiden de Ottomanen de verovering van Constantinopel, de Byzantijnse hoofdstad. Dit maakte een einde aan alle overblijfselen van het Romeinse bewind, dat bijna vier eeuwen lang de wereldmacht was geweest. De Ottomanen waren een van de vele groepen Turkmeense ruiters die als gevolg van de Mongoolse invasies in de 13e eeuw de islamitische gebieden binnenkwamen. Deze Turkmeense krijgers, die zich tot de islam hadden bekeerd, werden door de Seltsjoeken naar de grenzen van de staat gestuurd, waarbij de Seltsjoeken zelf van Turkse afkomst waren. Zij beschikten over uitstekende gevechtsvaardigheden en ijver, die de Seltsjoeken wilde laten inzetten langs de grens met de Byzantijnen. Het huis van Uthman bleek een van de meest succesvolle van deze groepen te zijn; zij namen vele steden en dorpen over van de controle van de Byzantijnen, verenigden vervolgens de andere ghazis onder hun banier, brachten de landen rondom Constantinopel onder de islam, wat culmineerde in de inname van de hoofdstad van het Byzantijnse Rijk — Constantinopel — in 1453.

In 1453 the Ottoman’s concluded the conquest of Constantinople, the Byzantine capital. This brought to an end all remnants of Roman rule, who had been the world’s superpower for nearly four centuries. The Ottoman’s were one of the many bands of Turkmen horsemen who began to come into the Islamic lands as a result of the Mongol invasions in the 13th century. These Turkmen warriors, who had converted to Islam, were sent to the frontiers of the state by the Seljuks, who themselves were of Turkish origin. They had excellent fighting skills and zeal, which the Seljuks wanted them to apply along the frontier with the Byzantines. The house of Uthman proved to be one of the most successful of these bands, taking many towns and villages from the control of the Byzantines, they then unified the other ghazis, under their banner, brought the lands surrounding Constantinople under Islam, culminating in the capture of Byzantine Empire capital - Constantinople in 1453.

De Ottomanen trokken op spectaculaire wijze door de Balkan en Oost-Europa. De belangrijke stad Thessaloniki (Macedonië) werd in 1387 veroverd op de Venetianen. In 1389 vielen de koningen van Oostenrijk, Bulgarije, Bosnië en Hongarije de Ottomanen aan, maar sultan Murad I verpletterde hen bij Kosovo, wat Europa schokte. In 1396 vocht heel Europa, inclusief Franse en Duitse legers, tegen sultan Bayazid Yaldram bij Nicopolis, maar zij werden volledig verslagen en 20 heersers en hoogwaardigheidsbekleders werden als gevangenen naar het hof van de kalief gebracht. Sultan Bayazid had al het gebied van Bosnië tot de Donau geannexeerd. Hij had in 1398 ook Griekenland (Athene) veroverd.

The Ottoman’s swept through the Balkans and Eastern Europe in spectacular fashion. The important city of Thessaloniki (Macedonia) was captured from the Venetians in 1387. In 1389, the kings of Austria, Bulgaria, Bosnia and Hungary attacked the Ottoman’s but Sultan Murad I crushed them at Kosovo, which shocked Europe. In 1396, the whole of Europe including French and German armies fought against Sultan Bayazid Yaldram at Nicopolis but were comprehensively defeated and 20 rulers and dignitaries were brought to the Khaleefah’s court as the captives. Sultan Bayazid had annexed all the territory from Bosnia to Danube. He had also conquered Greece (Athens) in 1398.

Voordat het bewind van Suleiman al Qanooni in 1566 ten einde kwam, had hij de islamitische grenzen ver uitgestrekt tot diep in Oost-Europa, waarbij hij zowel Belgrado, de hoofdstad van Servië, onder de islam bracht als het Griekse eiland Rhodos heroverde. Hij had Lodewijk II van Hongarije en Bohemen verslagen en het grootste deel van Hongarije onder islamitisch gezag gebracht. Tegen 1578 stonden Georgië en wat tegenwoordig Roemenië is, onder de islam. Vóór het begin van de 17e eeuw hadden de Ottomanen Zuid-Italië, Hongarije, Oostenrijk, Roemenië, Macedonië, Bulgarije, Albanië, Malta, Cyprus, Kroatië, Oekraïne, de Canarische Eilanden, delen van IJsland en het grootste eiland van de Bristol-wateren in Engeland, VK - Lundy - onder islamitisch gezag gebracht.

Before Suleiman al Qanooni's reign came to an end in 1566 he had expanded the Islamic frontiers well into Eastern Europe bringing Belgrade the capital of Serbia under Islam as well as regaining the Greek island of Rhodes. He had defeated Louis II of Hungary and Bohemia and brought most of Hungary under Islamic authority. By 1578 Georgia and what is today Romania was under Islam. Before the beginning of the 17th century the Ottoman’s had brought Southern Italy, Hungary, Austria, Romania, Macedonia, Bulgaria, Albania, Malta, Cyprus, Croatia, Ukraine, the Canary Islands, parts of Iceland and the largest island of the Bristol waters in England, UK - Lundy under Islamic authority.

Dergelijke was de waargenomen dreiging van het Ottomaanse kalifaat onder het bewind van Suleiman al Qanooni, dat de ambassadeur Busbecq van de Oostenrijkse monarch Ferdinand I waarschuwde voor de aanstaande verovering van Europa: "Aan [de zijde van de Turken] bevinden zich de middelen van een machtig rijk, ongeschonden kracht, gewenning aan de overwinning, uithoudingsvermogen bij zware arbeid, eenheid, discipline, spaarzaamheid en waakzaamheid... Kunnen wij twijfelen aan wat het resultaat zal zijn?... Wanneer de Turken hun zaken met Perzië hebben afgerond, zullen zij zich op onze keel werpen, gesteund door de macht van het hele Oosten; hoe onvoorbereid we zijn, durf ik niet te zeggen."21

Sinds Abdullah Gul en Recep Tayyip Erdogan de Virtue-partij hebben verlaten en onder leiding van Erdogan de Justice and Development Party hebben gevormd, zijn zij beiden begonnen met het verstevigen van de banden met Amerika om de invloed van Groot-Brittannië en diens banden met het leger te verwijderen. Hoewel er veel hervormingen zijn ingevoerd om de macht van het leger te breken, was het middelpunt van de strategie van de AKP het ‘Shared Vision Document’, dat op 5 juli 2006 door Abdullah Gul en Condoleezza Rice werd ondertekend tussen de Turkse en Amerikaanse regering. De ontmoeting bevestigde: "Het strategische visiedocument bevestigt de Turkse-Amerikaanse consensus om onze gedeelde visie te vertalen naar gezamenlijke inspanningen door middel van effectieve samenwerking en gestructureerde dialoog."22 De AKP en de VS kwamen overeen om, onder meer, over een aantal kwesties:

Ever since Abdullah Gul and Recep Tayyip Erdogan left the Virtue party and formed the Justice and Development Party under the leadership of Erdogan, they both began cementing ties with America in order to remove the influence of Britain and its ties with the Army. Whilst many reforms have been introduced to break the armies hold on power the centrepiece of the AKP’s strategy was the ‘Shared Vision Document’ signed between the Turkish and American government by Abdulla Gul and Condoleezza Rice on 5th July 2006. The meeting confirmed: "The strategic vision document confirms Turkish-US consensus to translate our shared vision into common efforts through effective cooperation and structured dialogue."22 The AKP and the US agreed to amongst a number of issues:

1. Het ondersteunen van internationale inspanningen voor een permanente oplossing van het Arabisch-Israëlische conflict, inclusief internationale inspanningen om het Israëlisch-Palestijnse conflict op te lossen op basis van een tweestatenoplossing.

1.Supporting international efforts towards a permanent settlement of the Arab-Israeli conflict, including international efforts to resolve the Israeli-Palestinian conflict on the basis of a two-state solution.

2. Het ondersteunen van diplomatieke inspanningen met betrekking tot het nucleaire programma van Iran, inclusief het recente P5+1-initiatief. Bijdragen aan stabiliteit, democratie en welvaart in de Zwarte Zee-regio, de Kaukasus, Centraal-Azië en Afghanistan.

2.Supporting diplomatic efforts on Iran's nuclear program, including the recent P5+1 initiative Contributing to stability, democracy and prosperity in the Black Sea region, the Caucasus, Central Asia and Afghanistan.

3. Het versterken van de energiezekerheid door diversificatie van routes en bronnen, inclusief die uit het Caspië bekken.

3.Enhancing energy security through diversification of routes and sources, including from the Caspian basin.

Turkije vocht onder het Uthmani kalifaat een aantal oorlogen in de 18e en 19e eeuw en verloor deze, wat ertoe leidde dat de Ottomanen territorium moesten afstaan aan Rusland. De ineenstorting van het Ottoman kalifaat in 1924 leidde tot een aantal incidenten met Armenië – die bekend zijn geworden als de Armeense genocide. Dit bepaalde de vijandige relaties tussen de Kaukasische naties en Turkije. Vandaag de dag werken zowel Rusland als Turkije eraan om een voet aan de grond te krijgen in de regio.

Turkey under the Uthmani Khilafah fought and lost a number of wars in the 18th and 19th centuries which led to the Ottoman’s to cede territory to Russia. The collapse of the Ottoman Khilafah in 1924 led to a number of incidents with Armenia - which have come to be known as the Armenian massacre. This defined the hostile relations between the Caucasian nations and Turkey. Today both Russia and Turkey are working to gain a foothold in the region.

Turkije bevindt zich momenteel in het midden van een langdurig proces om de relaties met Armenië te normaliseren. Het normaliseren van de banden omvat de opening van de gedeelde grens. De gesprekken hebben een aantal topontmoetingen en discussies doorlopen, wat heeft geleid tot protocollen die door beide naties zijn ondertekend. De protocollen blijven echter vastlopen in zowel de Turkse als de Armeense parlementen vanwege de weerstand van bepaalde elementen in beide landen. De uitkomst van dergelijke onderhandelingen is intrinsiek verbonden met Azerbeidzjan, dat wil dat de kwestie van het Nagorno-Karabakh-territorium wordt opgelost onder elke overeenkomst tussen Armenië en Turkije.

Turkey is currently in the middle of a lengthy process to normalise relations with Armenia. Normalising ties includes the opening of the shared border. The talks have gone through a number of summits and discussions, which has produced protocols both nations have signed. The protocols however remain stuck in both Turkish and Armenian parliaments due to the resistance in both nations by certain elements. The outcome of such negotiations is intrinsically linked to Azerbaijan who wants the Nagorno-Karabakh territory to be resolved under any agreement between Armenia and Turkey.

Het Nagorno-Karabakh-territorium kreeg onafhankelijkheid in de laatste dagen van de Sovjet-Unie. Het is een gebied waar zowel Armenië als Azerbeidzjan aanspraak op maken. Het gebied blijft de relaties tussen Armenië en Azerbeidzjan teisteren, aangezien beide landen op verschillende momenten oorlog hebben gevoerd over het gebied. Momenteel vinden er onder bemiddeling van Rusland onderhandelingen plaats tussen Azerbeidzjan en Armenië. De heropleving van Rusland heeft ertoe geleid dat het zich opnieuw uitbreidt in de Kaukasus en werkt aan het opnieuw onder invloed brengen van zijn voormalige republieken. De Kaukasus is belangrijk voor Rusland, omdat het fungeert als bufferzone tussen Rusland en andere regionale machten. Russische invloed en controle over de landen die de Kaukasus vormen, voorkomt dat andere machten een voet aan de grond krijgen in de regio.

The Nagorno-Karabakh territory was given independence in the dying days of the Soviet Union. It is a territory that both Armenia and Azerbaijan lay claim to. The territory continues to plague relations between Armenia and Azerbaijan as both have gone to war on a number of occasions over the territory. Currently negotiations are taking place between Azerbaijan and Armenia mediated by Russia. Russia’s resurgence has meant that it is expanding into the Caucuses again and working to bring its former republics under its influence once again. The Caucuses is important to Russia as it acts as buffer zone between Russia and other regional powers. Russian influence and control over the nations that comprise the Caucuses prevents other powers from gaining a foothold in the region.

Azerbeidzjan twijfelt aan het belang dat Turkije hecht aan zijn aanspraken op het gebied. Dit heeft ertoe geleid dat Azerbeidzjan zich heeft tot de bemiddeling van Rusland heeft gewend. Rusland is erin geslaagd om Azerbeidzjan, Armenië en Turkije tegen elkaar uit te spelen. Deze strategie van Rusland vormt ook een obstakel voor de schijnbare opkomst van Turkije, aangezien het Turkije verhindert een directe aanvoerlijn te hebben naar de energie van de Kaspische Zee, wat Europa verhindert toegang te krijgen tot die hulpbronnen terwijl het probeert de afhankelijkheid van de energie van Rusland te omzeilen.

Azerbaijan has doubts over the importance Turkey places upon its claims to the territory. This has resulted in Azerbaijan turning to Russia’s mediation. Russia has been able to play Azerbaijan, Armenia and Turkey off each other. This strategy by Russia also places an obstacle in the apparent ascendency of Turkey as it prevents it from a direct supply line to the energy of the Caspian Sea, which prevents Europe from accessing those resources as it attempts to circumnavigate around its dependence on Russia’s energy.

Turkije is een strategische herverzekering voor Georgië geworden door zijn directe contact met de regering van Abchazië. Voor Georgië helpt de handel van Turkije met Abchazië en Zuid-Ossetië Abchazië tegen een totale Russische dominantie.24

De geografische ligging van Turkije heeft het veranderd in een doorgeefluik voor energie. Doordat Turkije tussen Europa en Azië ligt, ontvangen de Turkse havens ruwe olie en aardgas, die vervolgens worden geraffineerd en verkocht aan Europese markten. Turkije heeft regelmatig Europese energieprojecten gesteund, zoals Nabucco, die het Russische netwerk omzeilen. Zoals een analist het verwoordde: "De andere, veiligere corridor voor de diversificatie van de Europese energie is Turkije – dat al een eindpunt is voor twee belangrijke pijpleidingen vanuit de Kaspische Zee. De Turkse Middellandse Zeehaven Ceyhan voorziet Europa van broodnodige alternatieve olie. Maar hoewel Turkije het potentieel heeft om een energiehub voor Europa te worden, ligt er nog veel werk voor de EU. De eerste prioriteit zou een diplomatieke offensief zijn om de Nabucco-gasleiding van Turkije naar Oostenrijk via Bulgarije, Roemenië en Hongarije te realiseren. Dit project zou een andere belangrijke alternatieve route bieden voor Kaspische hulpbronnen om Europa te bereiken, om zo de overmatige afhankelijkheid van Rusland te beginnen te verminderen."25

Turkey's geographic location has turned it into a conduit for energy. Straddling Europe and Asia, Turkey's Ports receive crude oil and natural gas which is then refined and sold to European markets. Turkey has regularly advocated European energy projects, like Nabucco, that circumvent the Russian network. As one analyst put it: "The other more secure corridor for European energy diversification is Turkey - already an end point for two major pipelines from the Caspian. Turkey's Mediterranean port of Ceyhan supplies Europe with much needed alternative oil. But while Turkey has the potential to become an energy hub for Europe, there is much work left for the EU. The first order of business would be a diplomatic offensive to realize the Nabucco gas pipeline from Turkey to Austria through Bulgaria, Romania and Hungary. This project would provide another key alternative route for Caspian resources to reach Europe to begin to ameliorate overdependence on Russia."25

Het gebruik van energiebronnen door Rusland als instrument voor buitenlands beleid heeft ertoe geleid dat Oekraïne, Litouwen en vervolgens Europa gegijzeld werden door de voormalige wereldmacht. De afhankelijkheid van Europa, en in het bijzonder van Frankrijk en Duitsland, van de energie-hydrocarbonen van Rusland is te vaak blootgelegd, en Turkije vormt momenteel het enige alternatief voor de Russische energieafhankelijkheid.

Russia’s use of its energy resources as a foreign policy tool has seen Ukraine, Lithuania and subsequently Europe being held hostage by the former world power. Europe and especially France and Germany’s dependency on Russia's energy hydrocarbons has been exposed one too many times and Turkey currently represents the only alternative to Russian energy dependency.

Turkije maakt geen deel uit van de P5 + 1-landen die proberen een sanctieprogramma tegen Iran op te stellen vanwege het verrijken van uranium. De VS heeft alle bereikte deals en overeenkomsten geschonden, wat heeft geleid tot de escalatie van de Iraanse nucleaire kwestie tot het huidige niveau. Dit toont aan dat de VS geen enkele intentie heeft om dit conflict op te lossen en dat het er feitelijk op heeft toegezien dat er nooit een oplossing wordt bereikt. De VS realiseert een aantal van haar doelen in de regio via deze diplomatieke crisis. Amerika heeft een strategisch voordeel behaald door veiligheid te bieden aan de Arabische Golfstaten in het aangezicht van de retoriek van Iran; het heeft de Israëliërs ook gedwongen tot een veiligheidspact. Het voorstel van Turkije en Brazilië voor een ruil van nucleaire brandstof om de Iraanse nucleaire controverse te de-escaleren, vond plaats op dezelfde dag dat de VS sancties tegen Iran voorlegde. De verschillende posities van Turkije in het Midden-Oosten zijn niet anders dan die van Amerika; Turkije stemt in met de tweestatenoplossing en heeft actief deelgenomen aan de indirecte gesprekken om het vredesproces op gang te brengen. In gelijke zin heeft Amerika landen nodig waarop het kan rekenen om zichzelf uit Irak te trekken, en Turkije was meer dan bereid om de beschermheer te spelen. Stephen Larrabee, Corporate Chair in European Security bij de RAND Corporation, zei over de rol van Turkije in het Midden-Oosten: “Turkije's nieuwe activisme is een reactie op structurele veranderingen in zijn veiligheidsomgeving sinds het einde van de Koude Oorlog. En, indien goed beheerd, zou het een kans kunnen zijn voor Washington en zijn westerse bondgenoten om Turkije te gebruiken als een brug naar het Midden-Oosten.”26

Turkey is not part of the P5 + 1 nations who are attempting to construct a sanctions programme against Iran for enriching Uranium. The US has reneged all deals and agreements that have been reached which has allowed the Iran nuclear issue to escalate to the level it has. This shows that the US has no intention of solving this conflict and it has actually ensured no solution is ever reached. The US achieves a number of its aims in the region through this diplomatic crisis. America has gained a strategic advantage by providing security to the Gulf Arab countries in the face of Iran's rhetoric; it has also forced the Israelis into a security pact. Turkey and Brazil’s nuclear fuel swap proposal to de-escalate the Iranian nuclear controversy took place on the same day when the US was tabling sanctions against Iran. Turkey various positions in the Middle East are no different to America’s, Turkey agrees with the two state solution and has actively participated in the indirect talks to kick start the peace process. Similarly America needs nations it can rely on to extricate itself from Iraq and Turkey has been more than happy to play the patron. Stephen Larrabee, Corporate Chair in European Security at the RAND Corporation said regarding Turkey’s role in the Middle East “Turkey's new activism is a response to structural changes in its security environment since the end of the Cold War. And, if managed properly, it could be an opportunity for Washington and its Western allies to use Turkey as a bridge to the Middle East.”26

Turkse assertiviteit is allesbehalve onafhankelijk. Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog, gedurende de hele Koude Oorlog en de Golfoorlogen, heeft Turkije de zijde van de VS gekozen. Momenteel is de Kaukasus een brandpunt waar een herrijzend Rusland probeert zijn voormalige republieken onder zijn invloed te brengen en een bufferzone te creëren om het Russische binnenland te beschermen. Turkije beschermt in werkelijkheid, of dit nu onafhankelijk of bij ontwerp gebeurt, niet alleen de Amerikaanse belangen maar ook de Europese belangen. Door relaties aan te gaan met de naties in de regio, probeert Turkije de Russische belangen te bemoeilijken, wat de Amerikaanse strategie in de regio is.

Turkish assertiveness is anything but independent. Since the end of WW2, throughout the Cold War and Gulf wars Turkey has sided with the US. Currently the Caucuses is a hot spot where a resurgent Russia is looking to bring its former republics under its influence and create a buffer zone to protect the Russia interior. Turkey in reality whether independently or by design is not just protecting US interests but also European interests. By forging relations with the nations of the region Turkey is attempting to complicate Russian interests, which is the US strategy in the region.

Op het gebied van energie is de Turkse onafhankelijkheid en manoeuvreerbaarheid zeer twijfelachtig, aangezien het Westen Turkije bij vele gelegenheden heeft gepresenteerd als het alternatief voor Rusland. Het lijkt erop dat Turkije in werkelijkheid de Europese energiebelangen beschermt en vervolgens de Amerikaanse belangen, om te waarborgen dat de Russische invloed geen momentum wint.

In the area of energy Turkish independence and manoeuvring is highly questionable when the West on many occasions has presented Turkey as the alternative to Russia. It appears Turkey is in reality protecting European energy interests and subsequently US interests in ensuring Russian influence doesn’t gain any momentum.

Op vergelijkbare wijze is de Turkse bemiddeling tussen Syrië en Israël bij het oplossen van het Palestijnse conflict geen teken van een opkomend Turkije dat de politiek van de regio naar zijn eigen doelen wil vormgeven, maar valt het eerder onder de Amerikaanse pogingen om indirecte gesprekken te starten tussen Israël en de moslimnaties van de regio om de relaties te normaliseren, na een decennium zonder vooruitgang in het vredesproces en terwijl de VS proberen zichzelf uit Irak en Afghanistan terug te trekken.

Similarly Turkish mediation between Syria and Israel in solving the Palestinian conflict is not a resurgent Turkey looking to shape the politics of the region according to its aims but rather it comes under US attempts to start indirect talks between Israel and the Muslim nations of the region to normalise relations after a decade of no progress on the peace process and as the US attempts to extricate itself from Iraq and Afghanistan.

Turkije heeft zeer beperkte energiebronnen, maar vanwege de strategische ligging tussen Europa en Azië, en tussen olieconsumenten en olieproducenten, wordt het land doorkruist door verschillende belangrijke olie- en gasleidingen. De geografische ligging van Turkije maakt het een natuurlijke overslagroute tussen de belangrijkste olieproducerende gebieden in het Midden-Oosten, Centraal-Azië en de Kaukasus aan de ene kant, en de afzetmarkten in Europa aan de andere kant. Als gevolg hiervan heeft Turkije een geavanceerde industrie voor minerale verwerking ontwikkeld en is het een wereldleider in veel belangrijke metalen en chemicaliën. Turkije is ook een van de grootste landbouwproducenten ter wereld.

Turkey has very limited energy resources, but because of its strategic location between Europe and Asia and between oil consumers and oil producers, it is crossed by several major oil and gas pipelines. Turkey’s geographical location makes it a natural trans shipment route between the major oil producing areas in the Middle East, Central Asia, and the Caucasus on the one hand, and consumer markets in Europe on the other. As a result Turkey has developed an advanced mineral processing industry and is a world leader in many key metals and chemicals. Turkey is also one of the world’s largest agricultural producers.

In plaats van de belangen van andere naties te beschermen, bevindt Turkije zich in een gunstige positie om een wereldmacht te worden door het nastreven van een onafhankelijk buitenlands beleid. De huidige assertiviteit, die veel analisten omschrijven als een 'wederopstanding', zou niet verder van de waarheid kunnen staan; dit komt doordat Turkije slechts manoeuvreert binnen de ruimte die de VS het heeft toegestaan. Turkije's bemiddeling in de Palestijnse kwestie vindt plaats op het moment dat de VS heeft besloten dat indirecte onderhandelingen over de definitieve regeling moeten plaatsvinden. In navolging hiervan heeft het Amerikaanse beleid om Rusland in te dammen en de Russische assertiviteit helemaal terug te dringen naar Russisch grondgebied, ertoe geleid dat Turkije een leidende rol heeft gespeeld in de Kaukasus om de Russische doelen te bemoeilijken. Turkije's inspanningen zijn door de VS beantwoord met een resolutie van de House Foreign Affairs Committee waarin Turkije wordt veroordeeld voor de schijnbare rol van de Ottomanen in de Armeense genocide.

Rather then protecting the needs of other nations, Turkey is in pole position to become a world power through pursuing an independent foreign policy. The current assertiveness many analysts describe as a ‘resurgence,’ could not be further from the truth, this is because Turkey is only manoeuvring within the space the US has permitted it. Turkey's mediation in the Palestinian issue takes place when the US has decided indirect negotiations should take place on the final settlement. Similarly America's policy of containing Russia and pushing Russian assertiveness all the way back into Russian territory has seen Turkey play a leading role in the Caucuses to complicate Russian aims. Turkey's has been repaid by the US by the House Foreign Affairs Committee passing a resolution condemning Turkey for the apparent role of the Ottoman’s in the Armenian Genocide.