Laat me verdergaan waar ik in mijn boek ‘The Atheist Militia’ gebleven was… In 1966 publiceerde het Amerikaanse nieuwsmagazine Time een omslagverhaal met de titel Is God Dead? De reden voor deze provocerende titel was een sterk gevoel dat de wetenschappen en hun superieure verklarende kracht in de aanloop waren, waardoor het bestaan van God als verklaring voor verschijnselen en voor de meesterlijke aard van het universum werd losgelaten. De paradox was dat er, hoewel de wetenschappen opkwamen, steeds meer gevallen waren waarin mensen hun behoefte aan de Heer uitspraken – in hun dagelijks leven, op hun werk en in hun professionele omgeving. In datzelfde jaar kondigde de beroemde astronoom Carl Sagan twee fundamentele voorwaarden aan voor het bestaan van een bewoonbare planeet:

Allow me to pick up from where I left off in my book, ‘The Atheist Militia’… In 1966, the American news magazine Time published a cover story titled Is God Dead? The reason for this provocative title was a strong sentiment that the sciences and their superior explanatory powers were in the ascendency, leading to the abandonment of the existence of God as an explanation for phenomena and the masterful nature of the universe. The paradox was that even though the sciences were on the rise, there was an increasing number of cases of people stating their need for the Lord – during their daily living, work, and professional environment. During that same year, the famous astronomer Carl Sagan announced two fundamental components for the existence of a planet that is habitable:

1. De aanwezigheid van een geschikt type ster. 2. Een planeet op een geschikte afstand van de ster.

1. The presence of an appropriate type of star. 2. A planet at an appropriate distance from the star.

Wanneer we beseffen dat het aantal sterren in het bekende heelal meer dan een octillion bedraagt (10^27 = 1.000.000.000.000.000.000.000.000.000), dan zou het aantal bewoonbare planeten een septillion moeten zijn (10^24 = 1.000.000.000.000.000.000.000.000). Dit gigantische aantal bewoonbare planeten wekte enorme hoop op binnen de wetenschappelijke gemeenschap dat de mensheid op het punt stond leven ergens in het uitgestrekte heelal te vinden. Zo werd het Search for Extraterrestrial Intelligence (SETI) opgericht, met enorme geldsommen die aan het project werden toegewezen, slechts geëvenaard door de enorme verwachting om leven in het verdere kosmos te vinden. Lange tijd probeerden wetenschappers elk teken van leven in de ruimte op te sporen. De ruimte bleef echter stil. Ze bleef stil tot het Congres het project in 1993 stopzette. Particuliere bedrijven namen de fakkel over en zetten hun zoektocht naar leven buiten de aarde voort. Tot op de dag van vandaag blijft de ruimte stil en heeft ze niet één letter laten horen. Wat is er gebeurd? In een notendop: ondanks onze geavanceerde kennis en wetenschap ontdekten we dat er meer onderdelen zijn die leven mogelijk maken dan de twee elementen die door Sagan werden genoemd. We ontdekten dat een planeet die bewoonbaar is voor enige vorm van leven – laat staan voor intelligent leven – ingewikkelder is dan men aanvankelijk dacht. De vereiste parameters stegen van twee naar tien, daarna naar twintig, dan naar vijftig... en het gaat maar door. Het aantal potentieel bewoonbare planeten nam dramatisch af, en het blijft tot op heden afnemen. Peter Schenkel, een voorstander van het SETI-project, schreef het volgende in een artikel dat werd gepubliceerd in het tijdschrift Skeptical Inquirer: ‘Vroege SETI-pogingen werden gekenmerkt door overdreven optimistische schattingen van de 201

That is all. When we understand that the number of stars in the known universe is more than one octillion (1027 = 1,000,000,000,000,000,000,000,000,000), then the number of habitable planets should be a septillion (1024 = 1,000,000,000,000,000,000,000,000). This gigantic number of habitable planets triggered massive hope within the scientific community that humankind was on the cusp of finding life somewhere in the wide universe. As such, Search for Extraterrestrial Intelligence (SETI) was founded, with huge sums of money dedicated to the project, matched only by the huge expectation of finding life in the wider cosmos. For a long time, scientists tried to look out for any sign of life in space. However, space was silent. It remained silent until Congress shut down the project in 1993. Private companies took the mantle and continued their search for life beyond Earth. To this day, space remains silent and has not uttered even a letter. What happened? In a nutshell, what happened was that, in spite of our advanced knowledge and science, we found that there are more components to life than the two elements mentioned by Sagan. We discovered that a habitable planet for any sort of life – let alone intelligent life – is more complicated than was first thought. The required parameters increased from two to ten, then to twenty, then to fifty…and it goes on. The number of potentially habitable planets dramatically decreased, and it continues to decrease to this day. Peter Schenkel, a supporter of the SETI project, wrote the following in an article that was published in the Skeptical Inquirer magazine, ‘Early SETI efforts were marked by overly optimistic estimates of the 201

probable number of extraterrestrial civilizations in our galaxy. In light of new findings and insights, it seems appropriate to put excessive euphoria to rest and to take a more down-to-Earth view. Earth may be more special, and intelligence much rarer, in the universe than previously thought.' He added: 'In light of new findings and insights, it seems appropriate to put excessive euphoria to rest… We should quietly admit that the early estimates… may no longer be tenable.'362

probable number of extraterrestrial civilizations in our galaxy. In light of new findings and insights, it seems appropriate to put excessive euphoria to rest and to take a more down-to-Earth view. Earth may be more special, and intelligence much rarer, in the universe than previously thought.’ He added: ‘In light of new findings and insights, it seems appropriate to put excessive euphoria to rest…We should quietly admit that the early estimates…may no longer be tenable.’362

Kortom, we hebben tegenwoordig meer dan 200 parameters om te bepalen of een planeet bewoonbaar is. Elke parameter moet aan een strikte reeks criteria voldoen; anders zou de bewoonbaarheid van de planeet volledig instorten.

In brief, we have more than 200 parameters today for a planet to be considered habitable. Each parameter must perfectly meet a stringent set of criteria; otherwise the habitability of the planet would collapse in totality:

Er moet een grote planeet in de buurt zijn, van de grootte van Jupiter, die meteoren wegtrekt en de kandidaat-planeet beschermt; anders zou de kandidaat-planeet een doelwit worden voor meteoren en zou het leven worden vernietigd.

• There must be a large planet nearby, to the tune of Jupiter, which pulls away meteors and protects the candidate planet; otherwise the candidate planet would become a target for meteors and life would be destroyed.

• De grootte van de kandidaat-planeet moet passend zijn. Als deze te groot is, zou de zwaartekracht te sterk zijn en zou die giftige ammoniak- en methaangas aantrekken. Als deze te klein is, zou de zwaartekracht te zwak zijn en dat zou een negatief effect hebben op de hoeveelheid water die er aanwezig is.

• The size of the candidate planet must be appropriate. If it is too big, its gravitational pull would be too strong, which would pull in toxic ammonia and methane gas. If it is too small, its gravitational pull would be too weak and would negatively impact the amount of water there.

• De grootte van de maan moet ook passend zijn. Onze maan beschermt de rotatie en baan van de aarde. Zonder de maan zou de aardas ver buiten haar normale kanteling kantelen en zou de gewenste stabiliteit verloren gaan.

• The size of its moon must also be appropriate. Our Moon protects the rotation and orbit of the Earth. Were it not for the Moon, the axis of Earth would tilt far beyond its normal tilt and the desired stability would be lost.

• De ozonlaag van de kandidaat-planeet moet geschikt zijn. Als deze te dik is, zou dit de hoeveelheid zuurstof in de atmosfeer beïnvloeden. Als deze te dun is, zouden vulkanische activiteit en aardbevingen vaak voorkomen op het planeetoppervlak.

• The ozone layer of the candidate planet must be suitable. If it is too thick, it would impact the amount of oxygen in its atmosphere. If it is too light, volcanic activity and earthquakes would frequent the planetary surface.

Deze feiten en andere hebben aangetoond dat ons bestaan op deze planeet werkelijk een wonder is. De kans dat leven nergens in het universum slaagt lijkt buitengewoon groot, vergeleken met de kans op succes. Toch zijn wij hier; sterker nog, we spreken nu over dit verschijnsel. Hoe is dat gebeurd? Was het allemaal toeval? In hoeverre kunnen we op het toeval-argument vertrouwen? Wanneer kunnen we er veilig van uitgaan dat de toeval-theorie onaannemelijk is?

These facts and others have revealed that our existence on this planet is truly a miracle. The possibilities of life not succeeding anywhere in the universe appear to be extremely high, compared to the possibility of its success. Yet here we are; in fact, we are speaking about this phenomenon right now. How did that happen? Was it all a coincidence? To what extent can we rely on the coincidence argument? When can we start to safely assume that the coincidence theory is implausible?

Laat al het voorgaande buiten beschouwing. De complexiteit van een bewoonbare planeet kan nooit worden vergeleken met de complexiteit van het bestaan van het universum zelf. Alle kosmische krachten (zwaartekracht, de elektromagnetische kracht, de sterke kernkracht en de zwakke kernkracht) zijn tot op een miljoenste van een seconde na de Big Bang gemeten. Elke verstoring van de verhouding van deze krachten ten opzichte van elkaar 362 https://cdn.centerforinquiry.org/wp-content/uploads/sites/29/2006/05/22164609/p26.pdf 202

Leave aside everything that has preceded. The complexities of having a habitable planet can never be compared to the complexities in the very existence of the universe. All the cosmic forces (gravity, electromagnetic force, the strong nuclear force, the weak nuclear force) have been measured to one millionth of a second after the Big Bang. Any foul play in these forces in relation to each other 362 https://cdn.centerforinquiry.org/wp-content/uploads/sites/29/2006/05/22164609/p26.pdf 202

– zelfs in de allergeringste mate – zou leiden tot de ineenstorting van het gehele systeem van het universum:

– even by the very slightest – would lead to the collapse of the entire system of the universe:

• Als de sterke kernkracht en de elektromagnetische kracht ook maar een fractie uit balans zouden raken, zouden de sterren en de grote verscheidenheid aan chemische elementen niet zijn ontstaan. • Als de zwaartekracht ook maar het kleinste beetje sterker was geweest, zou het heelal meteen na de Oerknal weer ineengestort zijn. Was ze iets zwakker geweest, dan zou de materie in het heelal eindeloos uiteengespat zijn, met als gevolg dat er geen sterrenstelsels, sterren en planeten zouden zijn gevormd.

• If the strong nuclear force and the electromagnetic force were to become imbalanced by even a hair’s breadth, the stars and the multitude of chemical elements would not have formed. • If the gravitational force was strengthened by even the slightest amount, the universe would have immediately contracted after the Big Bang. If it was made slightly weaker, matter in the universe would have scattered indefinitely, resulting in no galaxies, stars, and planets being formed.

Als men naar de kosmologische constante kijkt en naar haar extreme precisie, blijft iedereen perplex, zelfs atheïsten. Een onbevangen geest zou instinctief concluderen dat het bestaan van al deze voorwaarden door louter toeval onmogelijk is, en dat er een bijzondere voorzienigheid achter de verbazingwekkend geordende opbouw van het heelal schuilgaat. Het idee dat al deze kosmische gegevens het resultaat zijn van toeval, is als het opgooien van een munt die tien triljoen keer achter elkaar op kop valt. Kan dit werkelijk aan toeval worden toegeschreven? De atheïstische astronoom Fred Hoyle zei: ‘Niets heeft mijn atheïsme zo geschokt als deze ontdekking.’ Aan het eind van zijn leven schreef hij: ‘Een gezond verstand dat de feiten interpreteert, suggereert dat een superintellect met de natuurkunde heeft geknoeid, evenals met de scheikunde en de biologie, en dat er in de natuur geen blinde krachten zijn die het vermelden waard zijn.’ De theoretisch fysicus Paul Davies zei dat ‘de schijn van ontwerp overweldigend is’. De onverzoenlijke atheïst Christopher Hitchens zei: ‘Zonder twijfel was het argument van de fijnafstemming het krachtigste argument van de andere kant.’ De theïstische wiskundige John Lennox zei: ‘Hoe meer we over ons heelal te weten komen, hoe meer de hypothese dat er een Schepper is… aan geloofwaardigheid wint als de beste verklaring waarom wij hier zijn.’363

One only has to look at the cosmological constant and its extreme precision that has left everyone bewildered – even atheists. The unbiased mind would instinctively rule that the existence of all these conditions by sheer coincidence is impossible, and that there is a special providence behind the astonishing orderly construct of the universe. The idea that all of this cosmic data came about as a result of coincidence is just like tossing a coin and having it come up as heads 10 quintillion times in a row. Can this really be ascribed to coincidence? The atheist astronomer Fred Hoyle said, ‘Nothing has shaken my atheism as much as this discovery.’ At the end of his life he wrote, ‘A common sense interpretation of the facts suggests that a superintellect has monkeyed with physics, as well as with chemistry and biology, and that there are no blind forces worth speaking about in nature.’Theoretical physicist Paul Davies has said that ‘the appearance of design is overwhelming’. The uncompromising atheist Christopher Hitchens said, ‘Without question the fine-tuning argument was the most powerful argument of the other side.’ The theist mathematician John Lennox said, ‘The more we get to know about our universe, the more the hypothesis that there is a Creator…gains in credibility as the best explanation of why we are here.’363

Maar is het bestaan van Allah slechts een veronderstelling, en gewoon de beste verklaring die er voor het universum bestaat? Zeker niet. De eerder genoemde rationele bewijzen zijn doorslaggevend en onweerlegbaar. Zij benadrukken en onthullen de noodzaak van de fiṭrah die Allah in de harten van Zijn dienaren heeft gelegd. Zolang de mens niet aanvaardt wat zijn fiṭrah hem zegt en zich daar niet aan onderwerpt, zal hij alles verliezen: zijn kennis, zijn verstandelijk vermogen, zijn wil en eigenlijk zijn menselijkheid. Niets heeft betekenis zonder Zijn bestaan. De mens en de wereld met alles erin zijn afhankelijk van Hem. Doel wordt aan Hem ontleend. Zonder Hem zou ons universum verdrinken in de duisternis van zinloosheid.

However, is the existence of Allah merely an assumption, and simply just the best explanation out there for the universe? Of course not. The aforementioned rational proofs are definitive and conclusive. They emphasise and reveal the requirement of fiṭrah that Allah  placed in the hearts of His servants. So long as man does not accept what his fiṭrah tells him and does not submit to it, he will lose everything – his knowledge, his cognition, his will, and in fact his humanity. Nothing has meaning without His existence. Man and the world with everything in it are dependent on Him. Purpose is drawn from Him. Without Him, our universe would drown in the darkness of purposelessness.

Maanlicht kan verdwijnen. Zonlicht kan gedoofd worden. Het licht door het hele bestaan van het universum kan doven. Maar Zijn licht? Nooit.

Moonlight can disappear. Sunlight can be extinguished. The light across existence in the universe can die. But His light? Never.