De Britse natuurkundige Paul Davies heeft een interessant boek getiteld The Goldilocks Enigma. Het boek probeert een merkwaardig vraagstuk te doorgronden over de aard van het universum waarin wij leven, namelijk hoe het volmaakt geschikt en in evenwicht is voor ons, alsof het een Goldilocks-universum is. Zoals iedereen die bekend is met de uitdrukking weet, is deze titel ontleend aan een beroemd en populair kinderverhaal, Goldilocks and the Three Bears. Samengevat: een meisje genaamd Goldilocks vindt in het bos een huis van beren. Elke beer heeft zijn eigen eten, stoel en bed. Terwijl ze van elk proeft, ontdekt Goldilocks dat twee van de drie (die van de vader en de moeder) niet geschikt voor haar zijn, omdat ze te heet en te koud zijn (het eten), te hoog of te laag (de stoelen), en te hard of te zacht (de bedden). Alleen die van de kleine beer vindt ze voor zichzelf geschikt. De gelijkenis hier is dat het universum waarin wij leven op meesterlijke wijze is gemaakt: het is zo fijn afgestemd dat het, als het anders was geweest, leven niet had kunnen dragen. Hieruit ontstaat het teleologische argument. Dit argument is in alle religieuze stromingen, in alle tijdperken en op alle plaatsen gebruikt. Zo zei Rāzī: "De fiṭrah getuigt dat de verschijning van een huis, beschreven met ongewone inscripties en met wijsheid en nut op een fijn uitgebalanceerde manier gebouwd, niet mogelijk kan zijn zonder een kundige schrijver en een voorzichtige bouwmeester. Het is bekend dat de tekenen van wijsheid in de hogere en lagere werelden veel talrijker zijn dan de uitingen van wijsheid in dat kleine huis. Aangezien de oorspronkelijke fiṭrah getuigt dat de inscriptie een schrijver nodig heeft en het gebouw een bouwmeester, zal dit getuigenis des te meer gelden voor de gehele wereld, die een schepper nodig heeft die handelt met keuze en wijsheid."243

The British physicist Paul Davies has an interesting book titled The Goldilocks Enigma. The book attempts to uncover a curious issue pertaining to the nature of the universe that we live in, in terms of how it is perfectly suitable and balanced for us, as if it were a Goldilocks universe. As is known to anyone familiar with the term, this title is borrowed from a famous and popular children’s story, Goldilocks and the Three Bears. In summary, a girl by the name of Goldilocks finds a bear house in the forest. Each bear has its own food, chair, and bed. Sampling each, Goldilocks finds that two of the three (belonging to the father and mother) are not suitable for her because they are too hot and too cold (food), too high or too low (chairs), and too hard or too soft (beds). The only one she finds suitable for herself are the ones belonging to the small bear. The similitude here is that the universe in which we live has been made in a masterful manner: It has been fine-tuned to such a great degree that, had it been any other way, it would not have been able to support life. From this, the teleological argument takes shape. The argument has been used right across the religious spectrum and in all eras and geographies. For example, Rāzī said, Fiṭrah testifies that the appearance of a house inscribed with unusual inscriptions and built in a finely balanced manner with wisdom and benefit cannot be possible without a knowledgeable scribe and a prudent builder. It is known that the signs of wisdom in the upper and lower worlds are far more than the manifestations of wisdom in that small house. Given that the original fiṭrah is a testament to the inscription needing a scribe, and the building needing a builder, this testament would be all the more so in the case of this entire world needing a maker that acts with choice and wisdom.243

Ibn al-Qayyim zei: Allah heeft Zijn dienaren – en zelfs dieren – aangelegd om een voorkeur te hebben voor het plaatsen van alles op zijn rechtmatige plaats, het uitvoeren van dingen op het juiste moment en het verwerven van dingen op de gewenste manier. Ook heeft Hij hen aangelegd om een afkeer te hebben van het tegenovergestelde en om in te gaan tegen de bovengenoemde methoden. Het eerste duidt op de volmaaktheid, kennis, macht en bekwaamheid van de handelende; het tegenovergestelde duidt op zijn eigen tekortkoming en de tekortkoming van zijn kennis, macht en deskundigheid. Dit is de fiṭrah waar mensen eenvoudigweg niet van kunnen afwijken. Het is bekend dat degene die hen zo heeft aangelegd en deze vermogen in hen heeft geplaatst, meer waardig zou zijn van deze lofwaardige eigenschappen dan zij zelf. Allah plaatst dingen op hun rechtmatige plaats. Hij maakt ze uniek door ze eigenschappen, vormen, configuraties en afmetingen toe te kennen op een manier die Hij beter kent dan wie ook. Hij brengt ze aan het licht – en wel op het enige moment dat voor hen geschikt is. Wie over een gezond analytisch vermogen en een rechtvaardige denkwijze beschikt en op de juiste manier nadenkt, zou dat getuigen in wat hij ziet en weet. Hij zou wat hij waarneemt gebruiken als bewijs voor wat verborgen is. Alles is van het maken van de Wijze, de Alwetende. Om dit aan te tonen volstaat het de wijsheid te kennen achter het scheppen van dieren, hun ledematen, eigenschappen en configuraties, het voordeel dat uit hen kan worden gehaald, en dat zij absoluut de wijsheid vertegenwoordigen die in hen gewenst is. Allah heeft Zijn dienaren aanbevolen dit te doen: “…zoals die in jullie zelf zijn. Kunnen jullie dan niet zien?”244; en “Overwegen zij dan niet de kamelen – hoe zij meesterlijk geschapen zijn?…”245 Op een vergelijkbare manier zal iemand die alle hogere en lagere schepselen van Hem en alles wat daartussen ligt, goed overweegt en observeert, ontdekken dat alles met grote wijsheid is ontworpen en omhuld. Hij zou in staat zijn de wijsheid die erin gegraveerd is te lezen en uit te roepen: “Dit is het werk van de Alwetende en de Wijze, en het is het decreet van de Almachtige en de Alwetende. Als verstanden iets geschikters dan dit kunnen vinden, dan moeten zij het aanbevelen; als zij iets mooiers dan dit zien, dan moeten zij het naar voren brengen en tentoonstellen. Dat is het werk van ‘Hij Die zeven hemelen schiep, de ene boven de andere. Je zult nooit enige onvolmaaktheid zien in de schepping van de Barmhartige. Kijk dus nog eens: zie je enige gebreken?’”246 Wie deze wereld observeert en er nadenkt zoals het hoort, zou weten dat haar Schepper haar meesterlijk heeft ontworpen en versterkt. Wanneer hij erover nadenkt, zal hij zien dat zij lijkt op een huis waarin alle voorzieningen klaarstaan. De hemel is opgeheven als een dak, de aarde is uitgespreid als een tapijt, de sterren zijn gegroepeerd als lampen, en welvaart is erin opgeslagen als schatten. Alles erin is ontworpen voor iets waarvoor het geschikt is. De mens is als de eigenaar die er recht op kreeg. De verschillende soorten planten zijn voor zijn doeleinden bereid. Verschillende dieren worden ten nutte van hem ingezet. Sommige zijn alleen voor melk, fokken en voeding; sommige alleen om op te rijden en voor vervoer; andere voor schoonheid en sier; en weer andere voor al deze doeleinden tegelijk, zoals kamelen – hun magen zijn opslagruimten voor drank, voedsel, geneesmiddelen en genezing. Er is een les in hen voor wie wil observeren, en tekenen voor wie onderscheidend is. En binnen de vogelsoorten – met al hun verscheidenheid, vormen, kleuren, aantallen, de voordelen die ze bieden, hun gezang, met hun vleugels uitgespreid en ingevouwen, en met hun trek- en nestelpatronen – ligt een grote les en een duidelijke aanwijzing voor de wijsheid van de Schepper, de Alwetende.’

Ibn Rushd heeft dit argument uitstekend verwoord. Hij zei: Wat betreft de methode die de godsdienst volgt om de massa te onderwijzen over het feit dat de wereld een schepping van Allah is, merk op dat wanneer de verzen die deze betekenis dragen worden overdacht, deze methode gevonden kan worden als een methode van voorzienigheid. Het is een van de manieren die wij hebben genoemd die wijzen op het bestaan van de Schepper. Bovendien, wanneer een mens naar een waarneembaar ding kijkt en vindt dat het in een specifieke vorm, grootte en configuratie is gemaakt, en dat al deze zijn afgestemd op het voordeel en het uiteindelijke doel dat men ervan zou verwachten (zodanig dat hij moet toegeven dat dit voordeel niet zou zijn gevonden als het in een andere vorm, configuratie of hoeveelheid was gemaakt), dan zou hij ervan overtuigd raken dat dit ding een maker heeft die het heeft gemaakt. Daarom zijn de vorm, configuratie en grootte ervan afgestemd op het voordeel ervan. Ook is het daarom niet mogelijk dat al deze dingen toevallig samenkwamen voor dat voordeel. Bijvoorbeeld: wanneer iemand een steen op de grond ziet, en hij ziet dat die zo gevormd is dat erop gezeten kan worden, en hij ziet ook dat de configuratie en grootte daarop zijn afgestemd, dan weet hij dat deze steen door een maker tot een stoel is gevormd, die hem op die plek heeft geconfigureerd en gevormd. Wanneer hij echter zo'n schikking voor het zitten niet ziet, zal hij er zeker van zijn dat het verschijnen van de steen op deze plaats en op deze manier toevallig was, zonder dat iemand hem daar heeft neergezet. Hetzelfde geldt voor de gehele wereld. De mens kan daarin kijken en de Zon, de Maan en de sterren zien – die de oorzaak zijn van de vier seizoenen, dag en nacht, regen, water, wind, delen van de aarde die bewoond worden door mensen, en het voorkomen van landdieren daarin – en dat het water geschikt is gemaakt voor waterdieren, en de lucht geschikt voor vliegende dieren. Hij kan zien dat als een van deze vormen en structuren wordt verstoord, alle schepselen die hier aanwezig zijn, ontwricht zouden worden. Hij zou dan er volledig van overtuigd zijn dat het niet mogelijk is dat alle onderdelen van de wereld toevallig samenkwamen ten behoeve van de mens, het dier en de plantenwereld; het is veeleer door het ontwerp van iemand die dit wilde. Dat zou Allah zijn. De mens zou ook met volle overtuiging weten dat de wereld geschapen is, omdat hij instinctief zou weten dat het onmogelijk is zo'n samenkomst louter door toeval te vinden zonder enige schepper. Dit soort bewijs is doorslaggevend en eenvoudig, zoals duidelijk blijkt uit wat we hier hebben geschreven. Het berust op twee principes die iedereen erkent. Het ene is dat de wereld, met al haar onderdelen, afgestemd is op het bestaan van de mens en alle dieren die hier leven. Het tweede is dat alles – met al zijn onderdelen – dat afgestemd is op één enkele handeling en één enkel doel, als gemaakt beschouwd moet worden. Uit deze twee principes volgt duidelijk het volgende: De wereld is gemaakt, en zij heeft een maker. Het argument uit de voorzienigheid wijst op beide punten tegelijk. Daarom is dit het meest gewaardeerde van de argumenten voor het bestaan van de Schepper.’

Een van de bekendste en meest verspreide passages voor dit argument in de westerse wereld is de fascinerende analogie van William Paley in zijn boek Natural Theology: 'Als ik over een heide liep en mijn voet tegen een steen stiet, en men mij zou vragen hoe de steen daar terechtgekomen is, dan zou ik misschien antwoorden dat hij, voor zover ik weet, er altijd heeft gelegen; en het zou misschien niet erg gemakkelijk zijn om de absurditeit van dit antwoord aan te tonen. Maar stel dat ik een horloge op de grond had gevonden, en men zou vragen hoe het horloge op die plek was gekomen; dan zou ik het antwoord dat ik eerder gaf, namelijk dat het horloge, voor zover ik weet, altijd daar had kunnen liggen, nauwelijks in overweging nemen. Waarom zou dit antwoord echter niet voor het horloge gelden, net zoals voor de steen?'249

One of the most famed and widespread passages for this argument in the Western space is the fascinating analogy by William Paley in his book Natural Theology: ‘In crossing a heath, suppose I pitched my foot against a stone and were asked how the stone came to be there; I might possibly answer, that, for anything I knew to the contrary, it had lain there forever; nor would it perhaps be very easy to show the absurdity of this answer. But suppose I had found a watch upon the ground, and it should be inquired how the watch happened to be in that place; I should hardly think of the answer which I had before given, that, for anything I knew, the watch might have always been there. Yet why should not this answer serve for the watch as well as for the stone?’249

Het antwoord is voor de hand liggend. De complexe samenstelling van een horloge onthult instinctief het bestaan van zijn maker. Paley wilde vanuit het horloge een analogie trekken voor het universum, wat het bestaan van een horlogemaker noodzakelijk maakt. Vanaf hier is dit voorbeeld beroemd geworden als de 'horlogemaker-analogie', als metafoor voor de wereld die een Wijze, Alwetende Schepper nodig heeft.

The answer is obvious. The complex composition a watch contains instinctively reveals the existence of its maker. Paley wanted to draw an analogy for the universe from the watch, which necessitates the existence of a watchmaker. It is from here that this example has become famously known as the ‘watchmaker analogy’, as a metaphor for the world needing a Wise, Omniscient Maker.

De opbouw van dit argument is vergelijkbaar met de opbouw van het argument uit de schepping, doordat het eveneens steunt op a) zintuiglijke en waarneembare gegevens en b) aangeboren en instinctieve begrippen. Juist dit geeft het argument zijn kracht. Dit argument is gemakkelijk te begrijpen en te conceptualiseren; het levert geen moeilijkheden op. Neem bijvoorbeeld iemand die naar de Grand Canyon kijkt, het steile canyon in Arizona, en die dit vergelijkt met Mount Rushmore in South Dakota, waar een kolossaal beeldhouwwerk van vier Amerikaanse presidenten in het granieten gezicht van de berg is uitgehouwen, of met andere door mensen gemaakte beeldhouwwerken en uitsnijdingen. Hij zal duidelijk een onderscheid waarnemen. Hoewel het begrijpelijk is dat het eerste door wind- en riviererosie is ontstaan, zal hij zich misschien niet kunnen voorstellen dat hetzelfde ook het tweede kan hebben voortgebracht. Ook al heeft hij de beelden nooit met eigen ogen zien uithouwen en vormgeven, dan weet hij toch vrijwel zeker dat er mensen waren die dit deden. Als men dit punt verder overdenkt en probeert de reden voor dit onderscheid te vinden, komt het simpelweg neer op de aard van de samenstelling en de complexiteit van de structuur, die menselijk ontwerp aannemelijker maken. Dit verklaart waarom dit argument zo wijdverbreid wordt gebruikt om het bestaan van Allah te bewijzen. Net als zijn voorganger is het een van de meest gebruikte argumenten in religieuze en filosofische kringen, en het maakt de schepping tot onderwerp, waarbij redenering en rationele begrippen op haar worden toegepast. Terwijl het argument uit de schepping wordt ingezet om te bewijzen dat er voor de schepping een schepper moet zijn, benut dit argument de fijn afgestemde aard van de schepping, die wijst op een Wijze, Alwetende Schepper. Het eerste argument ontleent zijn redenering aan het moment van de schepping zelf; dit argument ontleent zijn redenering aan wat er ontstaan is nadat de schepping tot stand is gekomen. Ook valt het laatste op doordat het verdere eigenschappen van de Schepper introduceert, zoals Zijn volmaakte macht, wil, kennis, wijsheid en andere.

The composition of this argument is similar to the composition of the argument from creation in that it also relies on: a) sensory and perceptible data, and b) innate and instinctive concepts. It is what gives the argument its strength. This argument is easy to comprehend and conceptualise – it has no difficulty to it. For example, when a person looks at the Grand Canyon, which is the steep sided canyon found in Arizona, and then he compares this to Mount Rushmore in South Dakota, where a colossal sculpture of four American presidents is carved into the granite face of the mountain, or other man-made sculptures and carvings, he would perceive that there is an obvious distinction to be made. Although it is understandable that the former was caused by wind and river erosion, he may not be able to believe the same are capable of the latter. Even though he would not have seen them being carved and sculptured in person, he would most certainly know that there were people who did this. If you contemplate on this point further and try to identify the reason for this distinction, it would simply be down to the nature of the composition and complexity of the structure that would make man made design to be more plausible. This explains why this argument is so widespread in its usage to prove the existence of Allah. Like its predecessor, it is one of the most used arguments in religious and philosophical circles, and it makes the creation the subject matter, where reasoning and rational concepts are applied to them. Whereas the argument from creation is leveraged to prove that there must be a creator for the creation, this argument leverages the finely-tuned nature of the creation, which suggests there is a Wise, Omniscient Creator. The first argument draws its reasoning from the actual moment of creation; this argument draws its reasoning after creation comes into existence. The latter also stands out insofar as it introduces further attributes of the Creator, such as His perfect power, will, knowledge, wisdom, and others.

Aangezien dit argument veelvuldig wordt gebruikt, zijn er verschillende termen voor ontstaan om het te beschrijven, hoewel ze allemaal naar dezelfde betekenis verwijzen: het argument uit systematisering; het argument uit fine-tuning; het argument uit ontwerp (teleologisch argument); het argument uit voorzienigheid; het argument uit doel; en het argument uit planning.

As this argument is used extensively, there have been various terms to describe it, though they all refer to the same meaning: argument from systemisation; argument from fine-tuning; argument from design (teleological argument); argument from providence; argument from purpose; and argument from planning.

Bij het beschouwen van de openbaring vindt men vele toepassingen van dit argument als bewijs, dat dienaren helpt om de grootheid van de Heer te onthullen, evenals Zijn volmaakte kennis, macht en wijsheid. Het prikkelt de aangeboren aanleg van de mens, die hem uitnodigt om deze uitingen van meesterlijke schepping toe te schrijven aan een Wijze en Willende Handelende. Lees bijvoorbeeld de volgende uitspraak van Allah: • ‘Voor degenen die niet geloven in het Hiernamaals, horen alle slechte eigenschappen, terwijl aan Allah de voortreffelijkste eigenschappen toebehoren. En Hij is de Almachtige, de Alwijze.’250

Looking at revelation, one can find many usages of this argument as evidence to assist servants in revealing the greatness of the Lord  and His perfect knowledge, power, and wisdom. It stimulates man’s innate predisposition, that invites him to ascribe these manifestations of masterful construction to a Wise and Willing Doer. Read, for example, the following statements of Allah : • ‘To those who disbelieve in the Hereafter belong all evil qualities, whereas to Allah belong the finest attributes. And He is the Almighty, All-Wise.’250

• ‘Het is Allah die de hemelen zonder zuilen heeft verheven – zoals jullie zien – en vervolgens Zich op de Troon heeft gevestigd. Hij heeft de Zon en de Maan dienstbaar gemaakt, die elk voor een bepaalde termijn in hun baan bewegen. Hij regelt de gehele gang van zaken. Hij maakt de tekenen duidelijk, opdat jullie zeker zouden zijn van de ontmoeting met jullie Heer.’251

• ‘It is Allah Who has raised the heavens without pillars – as you can see – then established Himself on the Throne. He has subjected the Sun and the Moon, each orbiting for an appointed term. He conducts the whole affair. He makes the signs clear so that you may be certain of the meeting with your Lord.’251

Although these verses are in the context of proving why the Lord alone is worthy of worship – the proof being that the polytheists affirmed that He is alone in absolute Lordship252 – they also necessarily imply that Allah exists. The fact is that the verses that can be presented in this regard are too numerous to be all listed.253 They are the verses that instruct servants to animate their powers of contemplation to ponder over the creation of the heavens and the Earth, the alternation of day and night, and the care given to the stars, clouds, winds, and all natural phenomena that are indicative of their Creator's magnificence. This is in addition to those verses that speak of the wonders of Allah in the animal and plant kingdoms. Man himself is not precluded from this process of contemplation – he is to observe and be the subject of observation at the same time. This is why Allah said, ‘There are countless signs on Earth for those with sure faith.’ Dutch translation: Hoewel deze verzen zich richten op het bewijs waarom de Heer alleen aanbidding verdient – het bewijs is dat de polytheïsten erkenden dat Hij alleen de absolute heerschappij bezit252 – impliceren zij tevens noodzakelijkerwijs dat Allah bestaat. De feitelijke situatie is dat de verzen die in dit verband kunnen worden aangehaald te talrijk zijn om allemaal op te sommen.253 Het zijn de verzen die de dienaren aansporen hun denkvermogen te gebruiken om na te denken over de schepping van de hemelen en de aarde, de afwisseling van dag en nacht, en de zorg die aan de sterren, wolken, winden en alle natuurverschijnselen wordt besteed, die allemaal wijzen op de grootheid van hun Schepper. Daarnaast zijn er de verzen die spreken over de wonderen van Allah in het dierenrijk en het plantenrijk. De mens zelf is van dit proces van overpeinzing niet uitgesloten – hij dient tegelijkertijd waar te nemen en het voorwerp van waarneming te zijn. Daarom zei Allah: ‘Op aarde zijn talloze tekenen voor hen die vast geloven.’254

Er bestaat geen twijfel dat dit argument een enorme invloed heeft gehad op het debat rond deze kwestie. Zo groot is de invloed geweest dat veel atheïsten zich genoodzaakt hebben gezien de kracht ervan te erkennen; sterker nog, het heeft sommigen van hun meest bekende figuren ertoe gebracht het atheïsme helemaal te verlaten. De Britse filosoof Antony Flew, een beroemde ex-atheïst die eerder een aantal onderzoeksartikelen ten gunste van het atheïsme had geschreven en aan talrijke debatten had deelgenomen, kwam uiteindelijk tot de bevestiging van het bestaan van een Wijze, Alwetende Schepper die het universum heeft gemaakt. In zijn boek There is a God beschreef hij de diepe impact die dit argument persoonlijk op hem had gehad, wat hem ertoe bracht het atheïsme te verlaten: ‘Hoewel ik ooit scherp kritisch was op het ontwerpargument, ben ik er inmiddels toe gekomen in te zien dat dit argument, wanneer het correct geformuleerd wordt, een overtuigende grond vormt voor het bestaan van God. Met name twee ontwikkelingen hebben mij tot deze conclusie gebracht. De eerste is de vraag naar de oorsprong van de natuurwetten en de daarmee samenhangende inzichten van vooraanstaande moderne wetenschappers. De tweede is de vraag naar de oorsprong van het leven en de voortplanting.’255 Dit argument heeft zelfs de meest fervente atheïsten gedwongen toe te geven dat het een van de beste polemieken is die door theïsten zijn aangevoerd.

There is no doubt that this argument has had a huge impact in the debate surrounding this issue. Such has been its sway that it has forced many atheists to acknowledge its power; in fact, it has caused some of their most famous figures to abandon atheism altogether. British philosopher Antony Flew, a famous ex atheist who had previously written a number of pro-atheism research papers and participated in numerous debates, ended up affirming the existence of a Wise, Omniscient Creator who made the universe. In his book There is a God, he expressed the deep impact this argument had on him personally, which led him to abandon atheism: ‘Although I was once sharply critical of the argument to design, I have since come to see that, when correctly formulated, this argument constitutes a persuasive case for the existence of God. Developments in two areas in particular have led me to this conclusion. The first is the question of the origin of the laws of nature and the related insights of eminent modern scientists. The second is the question of the origin of life and reproduction.’255 This argument has forced even the most ardent of atheists into admitting that it is one of the best polemics offered by theists.

Het teleologische argument berust op de volgende stellingen:

The teleological argument is based on the following propositions:

• Eerste stelling: Het universum dat wij zien en waarin wij leven, is meesterlijk gemaakt en volmaakt. De tekenen van zorg en voorzienigheid daarin zijn duidelijk zichtbaar.

• First proposition: The universe we see and live in is masterfully made and consummate. The signs of care and providence therein are apparent.

• Tweede propositie: Deze volmaakte beheersing suggereert dat er een Wijze, Alwetende Handelende is die het op deze manier heeft geschapen.

• Second proposition: This consummate mastery suggests that there is a Wise, Omniscient Doer who created it in this manner.

• Conclusie: Allah is de Wijze, Alwetende Schepper die het universum heeft geschapen.

• Conclusion: Allah  is the Wise, Omniscient Creator who created the universe.

Het argument kan ook gebaseerd zijn op een eliminatieproces: eerst alle mogelijkheden opsommen en vervolgens de onaannemelijke eruit halen. De stelling hier is dat het universum meesterlijk gemaakt en volmaakt is. De mogelijkheden voor dat het zo is, zijn drie.

The argument can also be based on an elimination process: list all the possibilities first, then remove the implausible ones. The statement here is that the universe is masterfully made and consummate. The possibilities for this being the case are three:

i. Het ontstond uit causaal determinisme. ii. Het ontstond uit toeval.

i. It appeared out of causal determinism. ii. It appeared out of coincidence.

iii. Het is ontstaan dankzij een Wijze en Willende Schepper.

iii. It appeared thanks to a Wise and Willing Creator.

Door de eerste twee opties te weerleggen (waarover later meer in detail gesproken zal worden), blijft er alleen de derde optie over.

By dispelling the first two options (which is to be discussed in more detail soon), the only option remaining is the third.

Wanneer iemand nadenkt over het verschijnsel van de volmaaktheid die in dit universum bestaat en kijkt naar de prachtige uitingen en beelden ervan, zal hij zien dat dit argument in overvloed te vinden is over de hele wereld waarin wij leven. Het universum is vol verbazingwekkende taferelen van schoonheid, grandeur en volmaaktheid. De atheïstische natuurkundige Steven Weinberg zei: ‘Ik moet toegeven dat de natuur soms mooier lijkt dan strikt noodzakelijk is.’256 Het volstaat te zeggen dat, als deze schoonheid en volmaaktheid niet in zulke overvloed aanwezig waren geweest, we in een totaal ander universum zouden hebben geleefd – en onze wereld zou een moeilijke plek om in te leven zijn geworden.

When a person thinks about the phenomenon of the mastery that exists in this universe and looks at its wonderful manifestations and imagery, he would see that this argument can be found abundantly across the world that we live in. The universe is laden with amazing scenes of beauty, grandeur, and mastery. The atheist physicist Steven Weinberg said, ‘I have to admit that sometimes nature seems more beautiful than strictly necessary.’256 Suffice it to say that, had this beauty and mastery not been in such abundance, we would have been in a totally different universe – and our world would have become a hard place to live.

Deze overvloed aan bewijs voor de meesterlijke schepping van het universum heeft een grote invloed gehad op de verspreiding van het teleologische argument en op de eenvoud van de toepassing ervan. Deze overvloed maakt het zelfs geschikt voor een breed scala aan mensen, aangezien mensen sterk kunnen verschillen in hun vermogen om de tekenen van intelligent ontwerp in de schepping te begrijpen en te overdenken. Dit komt ook doordat mensen verschillen in hun cognitieve ervaringen en kennis. Wanneer de intellectuele middelen in een persoon in grotere mate aanwezig zijn en meer gerijpt zijn, zal hij een vooruitziende blik krijgen op de subtiliteit van een onberispelijke constructie die iemand zonder deze middelen niet zou kunnen verwerven. De essentie van dit vermogen is bij alle mensen aanwezig, zolang hun fiṭrah en zintuigen onbeschadigd zijn. Daarnaast kunnen zij verschillen in de mate waarin zij tot overdenking in staat zijn – een daad van aanbidding – evenals in de invloed die overdenking op hen kan hebben. In traditionele geschriften is er, in het streven naar begrip van de Schepper en om kennis over Hem en Zijn volmaakte eigenschappen te verdiepen, een geloofsgebaseerde reactie die op overdenking betrekking heeft. Een van de beste geschriften hierover is wat Imam Ibn al-Qayyim schreef in zijn boeken Shifā’ al-ʿAlīl en Miftāḥ Dār al-Saʿādah, waarin hij deze kwestie uitgebreid onderzocht in het zoeken naar de wijsheid van Allah in vele aspecten van Zijn schepping, en waarin Hij Zijn alwetendheid openbaarde door de manifestatie van meesterlijke en volmaakte constructie die in de schepping besloten ligt. Abū Ḥāmid al Ghazālī heeft ook een verhandeling over hetzelfde onderwerp, getiteld al-Ḥikmah fī Makhlūqāt Allah.

De fijnafstemming van het universum.

First concept: The fine-tuning of the universe.

Een wetenschappelijk concept dat kan worden benut om de diep volmaakte opbouw van het universum bloot te leggen, staat bekend als de fijnafstemming van het universum. Dit idee dook voor het eerst op in een artikel van de natuurkundige Brandon Carter uit 1974, getiteld ‘Large number coincidences and the anthropic principle in cosmology’. Het volgende werk over dit onderwerp verscheen in 1979 van de hand van Bernard Carr en Martin Rees, getiteld ‘The anthropic principle and the structure of the physical world’, gevolgd door het klassieke encyclopedische werk The Anthropic Cosmological Principle van John Barrow en Frank Tipler uit 1986. Vervolgens verschenen talrijke geschriften over dit vraagstuk, die allemaal dezelfde uitgangspunten hanteren.

One scientific concept that can be leveraged to uncover the deeply consummate construct of the universe is known as the fine-tuning of the universe. This idea first surfaced in a paper written by the physicist Brandon Carter in 1974, which was titled ‘Large number coincidences and the anthropic principle in cosmology’. The next work to appear on this was by Bernard Carr and Martin Rees in 1979 called ‘The anthropic principle and the structure of the physical world’, followed by the classic encyclopaedic work The Anthropic Cosmological Principle by John Barrow and Frank Tipler in 1986. Subsequently, many writings on this issue appeared, all of which carry the same premise.

De kernpremisse is dat wanneer we het universum overpeinzen, we kunnen zien dat er gestandaardiseerde en uiterst fijn afgestelde wetten en constanten aanwezig zijn opdat leven kan bestaan; sterker nog, sommige van deze wetten zijn zo fijn in evenwicht dat het bestaan van het hele universum ervan afhangt, en dat elke onbalans in een van deze constanten tot uiteindelijke vernietiging zou leiden. De mate van meesterschap die bij het scheppen van het universum aanwezig is, beperkt zich niet tot biologische levende wezens of deze verbazingwekkende planeet waarop wij leven. Dit meesterschap strekt zich uit tot de wetten en constanten die dit universum besturen. Deze constanten vormen een reeks numerieke gegevens die zeer zorgvuldig zijn gekozen, zodat als zij zelfs in geringe mate boven of onder die getallen zouden vallen, het gehele systeem van leven – en in feite het gehele universum zelf – zou verdwijnen. Het bestaan van het universum is zelf verbonden met deze cruciale getallen. Stephen C. Meyer, oprichter en directeur van het Discovery Institute, verduidelijkt dit met een voorbeeld: ‘Stel je voor dat je een kosmische ontdekkingsreiziger bent die zojuist de controlekamer van het hele universum is binnengestapt. Daar ontdek je een uitgebreide “universumscheppingsmachine”, met rijen en nog eens rijen draaiknoppen, elk met vele mogelijke standen. Bij nader onderzoek leer je dat elke knop een bepaalde parameter vertegenwoordigt die op een precieze waarde moet worden afgesteld om een universum te scheppen waarin leven kan bestaan. Eén knop vertegenwoordigt de mogelijke standen van de sterke kernkracht, één voor de gravitatieconstante, één voor de constante van Planck, één voor de verhouding van de neutronenmassa tot de protonmassa, één voor de sterkte van de elektromagnetische aantrekking, enzovoort. Terwijl jij, de kosmische ontdekkingsreiziger, de knoppen onderzoekt, ontdek je dat ze makkelijk op andere standen hadden kunnen worden afgesteld. Bovendien stel je door zorgvuldige berekening vast dat als een van de standen zelfs maar iets zou worden veranderd, het leven zou ophouden te bestaan.’ Toch staat om een of andere reden elke knop precies op de exacte waarde die nodig is om het universum draaiende te houden. Wat leidt u af over de oorsprong van deze fijn afgestelde knopinstellingen?

Wanneer we nadenken over de zwaartekracht van de Aarde, haar controle over ons en hoe zij ons weer naar zichzelf toe trekt, voelen we dat er een machtige kracht is waaraan niet te ontsnappen valt. Vergeleken met andere natuurkrachten lijkt zij echter erg zwak. In feite is zij 1036 keer zwakker dan de sterke kernkracht. De zwakte van de zwaartekracht vergeleken met andere natuurkrachten is een sleutelelement in de uiterst precieze afstemming op leven. In het tijdschrift New Scientist staat in het artikel getiteld ‘Gravity mysteries: Why is gravity fine-tuned?’: ‘The feebleness of gravity is something we should be grateful for. If it were a tiny bit stronger, none of us would be here to scoff at its puny nature.’258

When we ponder over the Earth’s gravitational pull, its control over us, and how it pulls us back down to itself, we feel that there is a mighty force from which there is no escape. However, when compared to other natural forces, it appears to be very weak. In fact, it is 1036 times weaker than the strong nuclear force. The weakness of gravity compared to other natural forces is a key element in the extremely precise fine-tuning for life. In the New Scientist magazine, in the article titled ‘Gravity mysteries: Why is gravity fine-tuned?’, it states, ‘The feebleness of gravity is something we should be grateful for. If it were a tiny bit stronger, none of us would be here to scoff at its puny nature.’258

De gravitatieconstante van het universum is ongelooflijk en nauwkeurig afgestemd – als deze zelfs maar met 1060 zou afwijken, zouden we niet hebben bestaan. Om te begrijpen: 257 Science and Evidence for Design in the Universe, blz. 57.

The gravitational constant of the universe has been incredibly and precisely tuned – had it been off even by 1060, we would not have existed. To understand 257 Science and Evidence for Design in the Universe, p. 57.

wat is het uiterst smal dit levensvriendelijke bereik is; stel je voor dat je een precisie-afstemmachine of een kalibratieknop hebt. Verdeel je dan de graden van de knop door 10^60 (1.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000

how exceedingly narrow this life-permitting range is, imagine you have a fine tuning machine or a calibrating dial. Then you divided the degrees of the dial by 1060(1,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000

,000,000,000) waarschijnlijkheden, en je moet de afstelling uit deze stapel waarschijnlijkheden juist krijgen. Een ander voorbeeld is dit: je pakt een meetinstrument zoals een liniaal, meet het heelal van de ene kant naar de andere, meet vervolgens de zwaartekracht van de Aarde op en zet die waarde op die liniaal – als je zelfs maar één inch fout zit, zou dat een catastrofe veroorzaken. Het zou dan toch rationeler zijn om te geloven, gezien het feit dat dit fijn afgestelde getal een rol speelt, dat dit het resultaat was van kennis, en dat het niet door zuiver toeval tot stand kon zijn gekomen.

Dit is de kracht die verantwoordelijk is voor de stabiliteit van materie doordat zij protonen en neutronen van de atoomkern bij elkaar houdt, en zo atoomkernen vormt. Alle protonen dragen, zoals we weten, een positieve lading; wat het mogelijk maakt dat zij stabiel blijven binnen de atoomkern – en er niet uit worden gestoten – is de sterke kernkracht. Het is alsof je twee magneten met dezelfde pool probeert samen te voegen – dat zou tot afstoting leiden. Als de kracht die hen probeert samen te brengen echter sterker is, zou het mogelijk zijn de afstoting te overwinnen. De sterke kernkracht is ook op uiterst precieze wijze in evenwicht. Als zij 2% zwakker was geweest, zouden waterstofatomen elkaar hebben afgestoten en zouden zij nooit een binding met andere stoffen hebben kunnen aangaan, waardoor het universum zou zijn overgebleven in een toestand waarin er niets anders was dan rondzwervende waterstofatomen. Omgekeerd, als deze kracht 2% sterker was geweest, zouden de waterstofatomen zo snel met elkaar zijn verbonden dat zij allemaal helium zouden zijn geworden, dat dan het overheersende chemische element in het hele universum zou zijn geweest. Er ligt een prachtig evenwicht in deze kracht: sommige waterstofatomen verbinden zich tot heliumatomen, terwijl de rest van het waterstof overblijft om alle andere chemische elementen te vormen, zoals de binding met zuurstof tot water. Het zou moeilijk zijn zich enig leven voor te stellen zonder dit perfecte evenwicht in deze kracht. Wat voor de sterke kernkracht is gezegd, geldt evenzeer voor de zwakke kernkracht, alsook voor de elektromagnetische kracht. Samen met de zwaartekracht en de sterke kernkracht vormen zij de vier krachten die het universum reguleren. Alle vier zijn zo fijn afgestemd dat als enige van hen zelfs maar in het minst zou veranderen, leven niet had kunnen bestaan. Voorbeelden die wijzen op fine-tuning zijn te talrijk om op te noemen. Zij kunnen worden bestudeerd en waargenomen in de boeken die dit wonderlijke verschijnsel behandelen. Enkele werken die in dit verband in gedachten komen, zijn Just Six Numbers van Martin Rees, Big Bang, Big God: A Universe Fit for Life? van Rodney Holder, The Science of God: The Convergence of Scientific and Biblical Wisdom van Gerald Schroeder, A Fine-Tuned Universe: The Quest for God in Science and Theology van Alister McGrath, The Goldilocks Enigma van Paul Davies, en God and Design: The Teleological Argument and Modern Science van Neil Manson. In feite tonen de meeste westerse geschriften die dit argument hebben onderzocht, een verscheidenheid aan voorbeelden om het fijnafgestelde karakter van het universum, zijn wetten en zijn constanten aan te tonen. Wat wonderlijk is aan deze fijnafgestelde staat van zijn, is dat, als sommige van deze krachten niet precies waar zouden zijn waar ze nu zijn, het universum al lang zou hebben opgehouden te bestaan zoals wij het kennen. Sommige krachten zijn zo in balans dat de ontwikkeling van sterren, planeten en materie mogelijk werd. Andere krachten zijn zo fijn in balans dat ze eenvoudigweg zijn aangebracht om de mensheid te verwelkomen. Dit laatste punt is wat bekendstaat als het antropisch principe. Er is een reeks gegevens over de aard van dit universum die het ongeschikt zouden hebben gemaakt voor leven als het anders was geweest. De Britse filosoof Antony Flew schetste op kundige wijze een beeld van dit argument in zijn boek There is a God:

Wat betreft het atheïstische standpunt dat het universum – naar verluidt – altijd op het punt zou uitkomen waar het nu is, dan is dat niet noodzakelijk het geval. Dit is het standpunt dat de meeste natuurkundigen innemen, zoals Stephen Hawking, Paul Davies, George Ellis en anderen. Davies stelt bijvoorbeeld: ‘Een echte theorie van alles moet niet alleen verklaren hoe ons universum is ontstaan, maar ook waarom het het enige type universum is dat er had kunnen zijn – waarom er maar één reeks natuurwetten kon bestaan.’264

As for the atheist viewpoint that the universe was – supposedly – always going to come to a point where it is now at, then that is not necessarily the case. This is the stance that most physicists adopt, such as Stephen Hawking, Paul Davies, George Ellis, and others. For example, Davies states, ‘A genuine theory of everything must explain not only how our universe came into being, but also why it is the only type of universe that there could have been – why there could only be one set of physical laws.’264

De deterministische opvatting, die beweert dat deze constanten onvermijdelijk moesten ontstaan, leidt tot de stelling dat het onmogelijk zou zijn dat er een universum zou ontstaan waarin geen leven voorkomt, en dat het bestaan van het universum op deze uiterst precieze wijze was bepaald en altijd moest gebeuren. Dit gaat in tegen de werkelijkheid: alle gegevens wijzen erop dat de kans op een universum – zoals het onze – dat leven kan ondersteunen uiterst klein is vergeleken met de oneindige kansen op levenloze universa. Er is zelfs geen spoor van bewijs dat zou suggereren dat deze constanten altijd op deze manier moeten ontstaan. Sommige wetenschappers spreken inderdaad over een theorie die tot nu toe nog niet is ontdekt. Zij noemen die de ‘theory of everything’ (TOE). Die poogt een theorie te bieden die de vier krachten van de natuur in één wet ordent, wat veel aspecten van de natuurkunde aanzienlijk zou vereenvoudigen. Het zoeken naar deze theorie begon al bij Einstein, die zei: ‘Wat me echt interesseert, is of God de wereld ook anders had kunnen scheppen.’ Zijn pogingen op dit gebied hebben helaas geen resultaat opgeleverd. De ‘snaartheorie’ is een voortzetting van de poging om een TOE te vinden. De meest bekende poging vandaag – die centraal staat in deze discussies en de leidende theorie is – is de zogenaamde ‘M-theorie’, die alle consistente versies van de snaartheorie onder één regel probeert te verenigen. Dergelijke veronderstellingen zijn de standaardkeuze van sommige mensen die willen verklaren waarom de wetten en constanten van het universum zijn zoals ze zijn. Victor Stenger zegt: ‘Veel natuurkundigen verwachten dat er uiteindelijk een theorie van alles (TOE) zal worden ontdekt die een berekening van al zijn parameters zal omvatten. In dat geval valt er niets meer af te stemmen.’

We laten het antwoord hierop aan Weinberg over:

We leave the answer to this to Weinberg:

Ik meen het niet alleen als speculatie. De theorie zou speculatief zijn, maar we hebben geen theorie waarin die speculatie wiskundig wordt gerealiseerd, ja. Maar het is een mogelijkheid. De enige andere verklaring is dat het geen echte verklaring is, omdat we geen kandidaat-theorie hebben. De enige verklaring die lijkt te werken, is dat dit gewoon een van die dingen is die verschilt van sub-universum tot sub-universum, van Big Bang tot Big Bang. In de meeste Big Bangs is het veel groter dan wat wij waarnemen. En in die Big Bangs gaan ze door, omdat deze energie de expansie van het universum aandrijft, afhankelijk van of ze positief of negatief is. In het universum dat zo snel uiteenspat, is er geen tijd voor sterrenstelsels of sterren om te vormen, of het stort of valt zo snel weer in dat er geen tijd is voor het leven om zich te ontwikkelen, ja. Dus het moet klein zijn opdat het leven kan bestaan, en het is ongeveer zo klein als het in feite is. Interessant is dat het niet veel kleiner is dan het zou moeten zijn om het ontstaan van leven mogelijk te maken… en het moet minstens 10⁵⁶ zijn, of als je denkt een idee te hebben over fluctuaties op nog kortere afstanden, zou je waarschijnlijk zeggen minstens 10¹²⁰. Eerlijk gezegd is dat een beetje verontrustend.271

I mean it's not only a speculation. The theory would be speculative, but we don’t have a theory in which that speculation is mathematically realized, yeah. But it’s a possibility. But the only other explanation is that is not even an explanation because we don’t have a candidate theory. But the only explanation that seems to work is that this is just one of those things that varies from sub-universe to sub-universe, from Big Bang to Big Bang. In most of the Big Bangs, it’s much larger than what we observe. And in those Big Bangs, they go through because this energy drives the expansion of the universe depending on whether it’s positive or negative. In the universe that blows up so rapidly, there’s no time for galaxies or stars to form, or it crunches or re-collapses so rapidly again there’s no time after life to form, yes. So it has to be small for life to exist, and it’s about as small as it as in fact that’s interesting it’s not much smaller than it would have to be to allow life to arise…and it must be at least 1056, or if you think you have some idea about fluctuations in even shorter distances I think you would say at least 10120. In fact, that's a little disturbing.271

Alexander Vilenkin zegt: Een kleine afwijking van de vereiste kracht leidt tot een kosmologische ramp, zoals de vuurbal die onder zijn eigen gewicht ineenstort of het heelal dat bijna leeg is… Dit is het meest beruchte en verbijsterende geval van fine-tuning in de natuurkunde. Snaartheoreticus Leonard Susskind, een niet-religieuze wetenschapper, net als Vilenkin, schrijft in zijn artikel Disturbing Implications of the Cosmological Constant dat, tenzij deze constante fijn is afgesteld, "statistisch wonderbaarlijke gebeurtenissen" nodig zouden zijn opdat ons heelal leven mogelijk zou maken. Hij suggereert dat het in het licht hiervan mogelijk is dat een onbekende agent de vroege omstandigheden van het heelal zoals wij dat vandaag waarnemen heeft vastgesteld.272

Een term die is bedacht door de biochemicus Dr. Michael Behe aan de Lehigh University in Pennsylvania is ‘onherleidbare complexiteit’. Hij schreef dit in zijn beroemde boek Darwin’s Black Box, in een hoofdstuk dat naar deze term is genoemd. Onherleidbare complexiteit is het idee dat complexe samengestelde verschijnselen, die onderdelen vereisen die in onderlinge harmonie samenwerken, in één keer als zodanig moeten zijn gemaakt; als een van de onderdelen in de evolutie achterbleef, zou het gehele systeem van zulke verschijnselen zijn ineengestort. Dit bewijst dat er een ontwerper moet zijn geweest die deze verschijnselen in één keer heeft vormgegeven. Opdat een biologisch systeem goed kan functioneren, moet het uit drie elementen bestaan:

One piece of jargon coined by the biochemist Dr. Michael Behe at Lehigh University in Pennsylvania is ‘irreducible complexity’. He wrote this in his famous book Darwin’s Black Box, in a chapter titled after it. Irreducible complexity is the idea that complex composite phenomena that require component parts that work in mutual harmony must have been made as thus in one go; if any lagged behind in evolution, the entire system of such phenomena would have collapsed. This proves that there must have been a designer who fashioned these phenomena in one go. So that any biological system can function properly, it must have three elements to it:

1. Alle onderdelen die het samenstellen moeten aanwezig zijn.

1. All its constituent parts must be present.

2. Alle onderdelen ervan moeten tegelijkertijd aanwezig zijn.

2. All its constituent parts must be present simultaneously.

3. Al zijn samenstellende delen moeten op een precieze en harmonieuze manier met elkaar verbonden zijn. De stelling dat het universum toevallig ontstaan is, komt op een zeer hobbelig pad terecht voordat zij ooit deze drie voorwaarden zou kunnen verwerven. Dit zou automatisch betekenen dat er een ontwerper was die deze verschijnselen op de georganiseerde en precieze wijze vormgaf waarop zij zijn, en dat zij niet zijn ontstaan door wat atheïsten de blinde natuurwetten, willekeurige genetische mutaties of natuurlijke selectieprocessen noemen, vanuit primitieve vormen tot zij de complexe wezens werden die zij nu zijn. Een dergelijk standpunt leent zich voor reductionisme en oversimplificatie, wat in strijd is met de evolutietheorie, die ervan uitgaat dat elk complex biologisch systeem geleidelijk zou zijn geëvolueerd uit steeds eenvoudigere vormen, helemaal terug tot de allereerste en eenvoudigste vorm. Als verschijnselen zich zouden lenen voor zo'n oversimplificatie, zou dat automatisch betekenen dat zij allemaal in één keer zijn gemaakt. Gezien dit is het ontwerpstandpunt het meer rationele antwoord op de vraag hoe wij zijn ontstaan. In zijn boek noemt Behe een aantal van 286 https://www.economist.com/letters/2006/01/19/on-devan-nair-american-poverty-the-death-penalty evolution-deutsche-bank-gay-marriage voorbeelden uit de natuurlijke wereld voor deze verschijnselen. Het beroemdste en meest iconische voorbeeld van onherleidbare complexiteit is de bacteriële flagel. Deze bacterie heeft een moleculaire motor die ronddraait, waardoor zij met groot gemak door vloeistof kan bewegen. Haar staart bestaat uit 40 verschillende eiwitdelen. Als één van die delen op een bepaald moment ontbrak, zou de bacterie niet meer kunnen functioneren. Dit toont aan dat het een onherleidbaar complex organisme is dat niet door evolutie tot stand kan zijn gekomen, maar in één keer in de natuur is verschenen. Systemen zoals de bacteriële flagel zouden het meest eenvoudig en rationeel verklaard worden door te stellen dat ze zijn ontstaan door de willende en kiezende Maker die ze als zodanig heeft ontworpen, en niet doordat ze geleidelijk zijn geëvolueerd door natuurlijke selectie of langzame genetische mutatie, zoals het basismodel van Darwin voorstelt. Dit is slechts één voorbeeld. Er zijn vele andere voorbeelden. ‘Zo wijdde het toonaangevende tijdschrift Cell in 1998 een speciale uitgave aan “Macromoleculaire Machines”. Moleculaire machines zijn uiterst complexe apparaten die alle cellen gebruiken om informatie te verwerken, eiwitten op te bouwen en materialen heen en weer over hun membranen te verplaatsen. Bruce Alberts, voorzitter van de National Academy of Sciences, leidde deze uitgave in met een artikel getiteld “De cel als een verzameling eiwitmachines”. Daarin stelde hij: “Wij hebben cellen altijd onderschat… De gehele cel kan worden beschouwd als een fabriek die een uitgebreid netwerk van onderling verbonden assemblagelijnen bevat, waarvan elk is samengesteld uit een reeks grote eiwitmachines… Waarom noemen we de grote eiwitcomplexen die de celfunctie ondersteunen eiwitmachines? Precies omdat deze eiwitcomplexen, net als door mensen uitgevonden machines om efficiënt met de macroscopische wereld om te gaan, sterk gecoördineerde bewegende onderdelen bevatten.”’287 De cel is een wereld op zichzelf, vol systemen en diverse mechanismen. Elk ervan is op een specifieke manier gemaakt en voert zijn eigen taak uit. In zijn geheel spelen deze systemen en mechanismen een rol in het leven van deze cel.

Toen James Watson en Francis Crick de dubbele helix van DNA ontdekten, slaagden zij erin een van de raadsels van het leven op te lossen. Het leidde echter tot een ander raadsel. De aard van de gegevens die in de genetische code aanwezig zijn, was een mysterie dat wetenschappers voor een raadsel stelde. Velen probeerden de ongelooflijke hoeveelheid biologische informatie die in cellen is ingebed te verklaren door de smalle lens van het materialistische wereldbeeld, dat geen andere verklaring buiten zijn eigen domein erkent. Het lijkt inderdaad moeilijk voor het scientisme om dit te verklaren. Door hun ontdekking van de samenstelling van de genetische code konden Watson en Crick een enorme gegevensmijn binnen in DNA blootleggen, die wordt uitgedrukt door vier basen en vier chemische letters: adenine (A), cytosine (C), guanine (G) en thymine (T). Deze vier basen zijn georganiseerd in bepaalde vormen, om de lijst met genetische instructies voor het maken van eiwitten en andere enzymen op te slaan en te verspreiden, zodat cellen in leven blijven. In 1955 theoretiseerde Crick dat de chemische componenten in DNA op dezelfde manier werken als de letters van een taal bij het construeren van zinnen, of zoals code werkt bij het maken van computerprogramma's. Met andere woorden: net zoals computerprogramma's worden samengesteld om specifieke taken uit te voeren, zo wordt deze reeks in de nucleotiden samengesteld om specifieke functies te vervullen, wat geprogrammeerde sequentiëring wordt genoemd. Veelbetekenend is dat Dawkins toegaf: ‘De machinecode van de genen is griezelig computerachtig. Afgezien van verschillen in jargon zouden de pagina's van een moleculair-biologisch tijdschrift verwisseld kunnen worden met die van een tijdschrift voor computertechniek.’290 Dit werd weerspiegeld door Bill Gates, medeoprichter van Microsoft: ‘Menselijk DNA is als een computerprogramma, maar veel, veel geavanceerder dan elke software die ooit is gemaakt.’291

When James Watson and Francis Crick discovered the double helix of DNA, they were able to solve a mystery of life. However, it led to another mystery. The nature of the data present in the genetic code was a mystery that puzzled scientists. Many tried to explain the incredible amount of biological information embedded within cells through the narrow lens of the materialistic outlook on the universe that does not recognise any other explanation outside its remit. Indeed, it would appear to be difficult for scientism to explain this. Through their discovery of the make up of the genetic code, Watson and Crick were able to reveal a huge data mine inside DNA, which is expressed through four bases and four chemical letters: adenine (A), cytosine (C), guanine (G) and thymine (T). These four bases are organised into particular shapes, in order to store and disseminate the list of genetic instructions for making proteins and other enzymes for cells to remain alive. In 1955, Crick theorised that the chemical components in DNA work similar to the letters of a language in constructing sentences, or how code operates in creating computer programmes. In other words, just like how computer programmes are put together to undertake specific tasks, likewise this sequence is put together in the nucleotides to perform specific duties, referred to as programmed sequencing. Significantly, Dawkins admitted: ‘The machine code of the genes is uncannily computerlike. Apart from differences in jargon, the pages of a molecular-biology journal might be interchanged with those of a computer engineering journal.’290 This was echoed by Bill Gates, co-founder of Microsoft: ‘Human DNA is like a computer program but far, far more advanced than any software ever created.’291

Nadat de bespreking van de tweede rationele aanwijzing voor het bestaan van Allah – het argument uit ordening en volmaaktheid – is afgerond, presenteren we nu de belangrijkste bezwaren die ertegen zijn ingebracht. Deze bezwaren hebben zowel de premissen als de conclusie van het argument aangevallen.

Having concluded the discussion on the second rational indicator for Allah’s existence – the argument from systemisation and immaculateness – we now present the most salient objections that have been made to it. These objections have targeted both its propositions and its conclusion.

Eerste bezwaar: Meesterschap is slechts een projectie Dit is een vreemd bezwaar. Ik ben atheïsten tegengekomen die de manifestaties van meesterschap en grootsheid in dit universum verwerpen, allemaal in verschillende mate en onder diverse voorwendsels. Sommigen twijfelen eraan of het universum überhaupt meesterlijk is gemaakt, en menen dat zo'n bewering slechts een persoonlijke projectie op de kosmos is. Zij stellen dat onze lezing van het universum ons deze illusie biedt, hoewel het in het universum zelf geen objectieve betekenis heeft. Met andere woorden: het meesterschap om ons heen betekent niet noodzakelijk dat er op zichzelf een meesterlijk proces van vervaardiging heeft plaatsgevonden. Neem bijvoorbeeld het beeldhouwwerk van een mens. Wij zouden de vakmanschap in de constructie daarvan waarderen. Immers, wij die naar dit toneel kijken, zijn zelf ook mensen. Stel dat een schepsel dat nooit in zijn hele leven een mens heeft gezien, langs het beeld zou lopen; hij zou waarschijnlijk geen enkel kenmerk van meesterschap erin opmerken. Hij zou het waarschijnlijk gewoon voor een steen houden, of een steen die enigszins door erosie is aangetast, zonder dat er door een willende actor (d.w.z. een beeldhouwer) aan was gewerkt. Evenzo zou iemand die de letters van een taal en schrift ziet die hij niet begrijpt, denken dat het willekeurige krabbels zijn. Het zien van enig kenmerk daarin zou dan een projectie op die letters zijn. Ik dacht vroeger dat dit soort opvattingen beperkt bleef tot uitspraken van filosofen aan de rand, zoals die van de atheïstische filosoof Baron d'Holbach (overl. 1789), en niet in de moderne atheïstische filosofie circuleerden. Pas toen ik dit in hedendaagse geschriften las, en in sommige discussies en ontmoetingen die ik persoonlijk meemaakte, drong het tot mij door dat zo'n bezwaar nog steeds populair is. Het feit is dat dit bezwaar zeer vreemd is, want het bevat een grove koppigheid en een bizarre fout. In feite leggen de hier aangevoerde voorbeelden de fout juist bloot. De beeldhouwkunst van een steen door een bereidwillige kunstenaar, en de reeks letters en het schrift die bij een bepaalde taal horen, tonen de meesterschap als een objectieve werkelijkheid in deze zaken aan; denken en kennis zijn wat leidt tot de ontdekking van deze werkelijkheid. Dus welk meesterlijk bouwwerk er ook in het universum bestaat, het zou onze ervaringen en kennis blijven vergroten. Dit proces van ontdekking zal voortduren zolang ervaring en kennis blijven geven. Zo'n manier van denken leidt een mens er ongetwijfeld toe alle objectieve werkelijkheid te ontkennen. Als u twijfelt of een complexe compositie kennis kan bieden, en u onttrekt zich aan dit soort conceptualisering onder het voorwendsel van de relativiteit van elk zo'n oordeel, en dat het geen objectieve werkelijkheid heeft, dan zult u eindigen als een scepticus van alles om u heen, want het zou mogelijk zijn dat alles ook slechts een projectie is en zonder enige objectieve waarde die los van u staat. Dit ontneemt elke objectieve waarde aan menselijke conceptualisering en herleidt die tot louter relatief denken dat aan twijfel onderhevig is, wat de drager van een dergelijke filosofie kan voeren tot een soort sofisterij. De waarheid is dat deze sceptici zich in hun dagelijks leven zelf niet zo gedragen, omdat dit lijnrecht ingaat tegen de gezonde menselijke fitrah, en ook omdat de consequenties ervan zouden leiden tot de vernietiging van elke rechtvaardiging om de wereld te ontdekken en ermee om te gaan.

Een belangrijk boek voor de Nieuwe Atheïsten in het debat over de vraag of het universum nauwkeurig is afgestemd, is het werk van de atheïstische natuurkundige Victor Stenger, The Fallacy of Fine-Tuning: Why the Universe is Not Designed for Us. Hij is overigens ook de auteur van God: The Failed Hypothesis: How Science Shows That God Does Not Exist, dat een sleuteltekst is binnen het Nieuwe Atheïsme. Het idee achter het boek The Fallacy of Fine-Tuning is duidelijk uit de titel af te leiden. Het probeert de heersende opvatting te weerleggen dat het universum gekenmerkt wordt door een hoge mate van fine-tuning, zelfs op het niveau van zijn kosmologische constanten en gebeurtenissen, en dat ons bestaan onmogelijk zou zijn geweest zonder deze precieze afstemming. Deze opvatting is wijdverbreid in de werken van vele wetenschappers, zowel theïsten als atheïsten. Stenger zelf stelt immers: ‘Zelfs atheïstische natuurkundigen vinden dit zogenaamde “antropisch principe” moeilijk op een natuurlijke manier te verklaren, en velen denken dat ze daarvoor meerdere universums moeten aannemen.’298

An important book for the New Atheists in the debate over the issue of the universe being precisely calibrated is by the atheist physicist Victor Stenger, The Fallacy of Fine-Tuning: Why the Universe is Not Designed for Us. He by the way is also the author of God: The Failed Hypothesis: How Science Shows That God Does Not Exist, which is a key text in New Atheism. The concept behind the book The Fallacy of Fine-Tuning is obvious from its title. It attempts to refute the prevailing notion that the universe is characterised by a high level of fine-tuning – even at the level of its cosmological constants and events – and that our existence would have been impossible were it not for this precise balancing. This notion is widespread across the works of many scientists, both theists and atheists. In fact, Stenger himself states, ‘Even atheist physicists find this so-called “anthropic principle” difficult to explain naturally, and many think they need to invoke multiple universes to do so.’298

Het feit is dat de lijst van mensen die geloven in de fijnafstemming van het universum lang is en talloze namen omvat, die uiteenlopende manieren hebben om te verwoorden hoe het verschijnsel van de fijnafstemming tot stand is gekomen. Deze mensen zijn: Barrow, Carr, Carter, Davies, Dawkins, Deutsch, Ellis, Greene, Guth, Harrison, Hawking, Linde, Page, Penrose, Polkinghorne, Rees, Sandage, Smolin, Susskind, Tegmark, Tipler, Vilenkin, Weinberg, Wheeler, Wilczek, en vele anderen.299 In zijn boek selecteert Stenger een aantal passages van wetenschappers die hun verbazing uitdrukken over dit verschijnsel van nauwkeurige fijnafstemming:

The fact is that the list of people who believe in the fine-tuning of the universe is lengthy and comprises of many names, who have a variety of ways in expressing how the phenomenon of fine-tuning came about. These people are: Barrow, Carr, Carter, Davies, Dawkins, Deutsch, Ellis, Greene, Guth, Harrison, Hawking, Linde, Page, Penrose, Polkinghorne, Rees, Sandage, Smolin, Susskind, Tegmark, Tipler, Vilenkin, Weinberg, Wheeler, Wilczek, and many others.299 In his book, Stenger selects a number of passages from scientists who express their amazement at this phenomenon of precise fine-tuning:

Een positie die een soort ontkenning uitdrukt – hoewel geen volledige ontkenning – van het argument uit fine-tuning, is die welke erkent dat het universum fijnmazig afgestemd is, maar stelt dat dit minuscuul is te midden van het uitgestrekte universum, waarvan de overgrote meerderheid niet geschikt is voor leven. Zij beweren: ‘Hoe is het juist voor ons om te zeggen dat het universum zorgvuldig en fijn afgestemd is, terwijl 99,9999999999% van deze wereld leeg is en niet geschikt voor leven?’ Dit is een bezwaar dat ik vaak hoorde van Christopher Hitchens. Toen Richard Dawkins in zijn beroemde gesprek in de video The Four Horsemen erkende dat het argument uit fine-tuning het sterkste argument van theïsten is, wierp Hitchens tussenbeide en bracht hij precies dit bezwaar naar voren. Richard Carrier beschrijft het onderwerp met de woorden: ‘Als we alle dodelijke leegte van de ruimte, overspoeld met dodelijke straling, in een gebied ter grootte van een huis zouden samenpersen, zou je het vergelijkbaar microscopische stipje gebied dat leven onderhoudt nooit vinden (het zou letterlijk kleiner zijn dan een enkel proton).’314

One position that expresses a denial of sorts – though not a complete denial – of the argument from fine-tuning is the one that acknowledges that the universe is finely balanced, but that it is miniscule amid the expansive universe, the overwhelming majority of which is not suitable for life. They claim: ‘How is it accurate for us to say that the universe has been carefully and finely-tuned when 99.9999999999% of this world is empty and unsuitable for life?’ This is an objection I frequently heard from Christopher Hitchens. In fact, when Richard Dawkins, in his famous sit down in The Four Horsemen video, admitted that the argument from fine-tuning is the strongest argument of theists, Hitchens interjected and offered this same objection. Richard Carrier depicts the topic by saying, ‘In fact, if we put all the lethal vacuum of outer space swamped with deadly radiation into an area the size of a house, you would never find the comparably microscopic speck of area that sustains life (it would literally be smaller than a single proton).’314

Er zijn twee punten die opgemerkt moeten worden bij het beantwoorden van deze tegenwerping. Ten eerste is deze manier van de tegenwerping te presenteren misleidend. Het idee van fine-tuning betekent dat het universum waarin wij leven leven bevat, ondanks de kansen op het bestaan van vele andere universums die ongeschikt zijn voor leven, hoe klein die kans ook is, zo klein als een microscopisch stipje in een huis. Dit is een uitzonderlijk unieke positie om in te verkeren, zoals de natuurkundigen zelf erkennen, gezien de voorbeelden die zij geven. Het is een positie die het verdient als zodanig erkend te worden, en de oorzaak daarvan verdient onderzoek. Daarom is de vraag hier niet waarom er een enorme leegte in het universum is, maar eerder waarom leven in het universum te vinden is, ondanks de enorme kans dat het onbereikbaar zou zijn. Het feit dat dit niveau van fine-tuning bestaat, al is het gering vergeleken met de rest van het universum, is dus voldoende om de vereiste aanwijzing voor het bestaan van God vast te stellen, ook al is dit niveau van fine-tuning niet aanwezig op andere plaatsen. Het zou te vergelijken zijn met een man die zijn kinderen opdraagt een uiterst rommelig huis en de tuin op te ruimen. Wanneer hij terugkomt, ziet hij dat een klein deel van het huis is opgeruimd. Zou het mogelijk zijn te ontkennen dat dit kleine deel door niemand is opgeruimd, alleen omdat de rest van het huis nog een ongeordende zooi was?

Een twijfelachtig bezwaar dat de precisie en fijnafgestelde aard van het universum probeert in twijfel te trekken, is dat wij alleen het universum waarin wij leven hebben ervaren; daarom hebben wij geen manier om een vergelijking te maken tussen ons universum en andere universums, om vast te stellen hoe meesterlijk – of niet – deze gemaakt zijn. Victor Stenger zegt: ‘Tegelijkertijd zie ik geen reden om te proberen een universum met andere “wetten” voor te stellen, aangezien er voor ons als mensen geen zulke wetten zijn waartoe wij toegang hebben. Behalve door openbaring weten we alleen wat we waarnemen, en het beste wat we kunnen doen is modellen bouwen om die waarnemingen te beschrijven.’316

One dubious objection that attempts to throw doubt on the precision and finely tuned nature of the universe is that we have only experienced the universe we are in; therefore, we have no way of conducting a comparison between our universe and other universes in order to ascertain how masterfully – or not – they have been made. Victor Stenger says, ‘At the same time, I see no reason to try to imagine a universe with different “laws”, since there are no such laws that we have access to as humans. Barring revelation, all we know is what we observe, and the best we can do is build models to describe those observations.’316

De feit is dat deze bezwaarmaking blijk geeft van een zekere mate van hardnekkigheid of onwetendheid ten aanzien van de aard van de beheersing waarover wij spreken, en van een onwetendheid over het enorme aantal voorbeelden van waarneembare fijnafstemming in ons universum. Hierover zei de natuurkundige John Barrow: Neem een vel papier en plaats daarop een rode stip. Die stip staat voor ons universum. Verander nu enigszins een of meer van de fijn afgestelde constanten en fysische grootheden waarop onze aandacht gericht is geweest. Als gevolg hiervan hebben we een beschrijving van een ander universum, dat we kunnen voorstellen als een nieuwe stip in de nabijheid van de eerste. Als die nieuwe reeks constanten en grootheden een universum beschrijft dat leven toelaat, maak het dan een rode stip; als het een universum beschrijft dat leven-onmogelijk is, [maak het een andere kleur]. 316 The Fallacy of Fine-Tuning, p. 234.

The fact is that this objection demonstrates a degree of obstinance or ignorance vis-à-vis the nature of the mastery we are talking about – and an ignorance of the sheer number of examples of observable fine-tuning in our universe. On this, the physicist John Barrow said, Take a sheet of paper and place upon it a red dot. That dot represents our universe. Now alter slightly one or more of the finely-tuned constants and physical quantities that have been the focus of our attention. As a result we have a description of another universe, which we may represent as a new dot in the proximity of the first. If that new set of constants and quantities describes a life-permitting universe, make it a red dot; if it describes a universe that is life- 316 The Fallacy of Fine-Tuning, p. 234.

Bezwaren die hier worden ingebracht, berusten op de gedachte dat de manifestaties van meesterschap en volmaaktheid in deze wereld niet noodzakelijkerwijs voortkomen uit een Alwetende, Willende en Almachtige Handelende. Deze bezwaren stellen dat het mogelijk is dat deze manifestaties in plaats daarvan zijn ontstaan als gevolg van natuurlijke en materiële oorzaken. Als we verder kijken dan de kwesties van toeval en determinisme als twee geschikte antwoorden om dit verschijnsel van de ingewikkeldheid van het universum te verklaren, om de redenen die eerder zijn uiteengezet, dan zien we dat atheïsten vele voorstellen doen om deze meesterlijkheid te verklaren. Deze alternatieve voorstellen vormen de belangrijkste bezwaren, waarvan sommige hieronder worden uiteengezet.

Objections here are based on the notion that the manifestations of mastery and immaculateness in this world do not necessarily mean that they emanated from an Omniscient, Willing, and Omnipotent Doer. These objections assert that it is possible that these manifestations came about as a result of natural and material causes instead. If we look beyond the issues of coincidence and determinism as two suitable answers to explain this phenomenon of the universe’s intricacy for the reasons outlined before, we will see there are many proposals by atheists to explain this mastery. These alternative proposals represent the most significant objections, with some of them being outlined below.

Deze theorie domineert de biologie. Sterker nog, haar invloed reikt tot in meerdere ideologische en cognitieve takken. Dr. ʿAbd al-Wahhāb al-Masīrī, die de aard van de hedendaagse westerse culturele identiteit belicht, noemde haar ‘darwinistisch modernisme’. De beste weergave van evolutie die zich verzet tegen het idee van intelligent design dat in levende wezens is ingebouwd, is de stelling die Richard Dawkins geeft in zijn boek Climbing Mount Improbable. De stelling luidt als volgt: Stel je voor dat we op een hoge berg staan. De ene zijde is buitengewoon steil en niet te nemen. De andere zijde is enigszins steil, maar niet steil genoeg om mensen ervan te weerhouden naar de top te lopen. We kunnen dus proberen de top te bereiken via de uiterst steile zijde, ook al is die korter, of we kunnen op gemakkelijkere wijze via de andere zijde omhoog gaan. We zouden dan echter de langere route moeten nemen om de top te bereiken. Laten we in dit voorbeeld aannemen dat de complexe biologische systemen de top zijn. De mogelijkheid om deze systemen via de korte weg te bereiken is zeer moeilijk, omdat elke geleidelijke zelfsamenstelling van zulke systemen onmogelijk zou zijn. Toch kunnen deze systemen zichzelf samenstellen door middel van natuurlijke selectie, doordat die kenmerken behouden blijven die hun overleving verzekeren en hen in staat stellen zich naar de volgende fase te ontwikkelen, en zo ook voor toekomstige stappen – stap voor stap – totdat we de top bereiken.

This theory dominates biology. In fact, its influence stretches to multiple ideological and cognitive branches. Highlighting the nature of the contemporary Western cultural identity, Dr. ʿAbd al-Wahhāb al-Masīrī stated it is ‘Darwinist modernism’. The best representation of evolution that opposes the idea of intelligent design built into living beings is the thesis offered by Richard Dawkins in his book Climbing Mount Improbable. The thesis goes like this: Imagine we are on a high mountain. One side is extremely steep and cannot be negotiated. The other side is somewhat steep but not enough to put people off from walking up to ascend to the summit. We can therefore try to reach the summit from the extremely steep side even though it is shorter, or we can ascend from the other side in easier fashion. However, we would need to take the longer route to reach the summit. In this example, let us assume that the complex biological systems are the summit – the possibility of reaching these systems from the short way is very hard, because any gradual self-composition of such systems would be impossible. However, these systems can self-compose through natural selection by way of retaining those characteristics that will ensure their survival and allow them to evolve to the next phase, and likewise for future steps – step by step – until we reach the summit.

Ik heb een keer met enkele jongeren gesproken die door het atheïsme waren beïnvloed. Een van hen bracht een bezwaar naar voren dat zo overduidelijk was ingegeven door het bovenstaande argument. Na een lange discussie gaf hij toe dat toeval niet geschikt is als verklaring voor de verschijnselen van complexiteit, samenstelling en meesterschap in ons bestaan. Hij zei tegen mij: “De complexiteit die we vandaag in het universum en de levende wezens zien, kon niet werkelijk in één keer uit toeval ontstaan. Maar wat als dit alles in het begin eenvoudig was, en het zich vervolgens met het verloop van de tijd ontwikkelde tot wat we nu als complexe samenstellingen zien? Het zou onmogelijk zijn dat de mens bijvoorbeeld in één keer uit het water kwam door willekeurige chemische reacties; het zou echter waarschijnlijker zijn dat een cel toevallig ontstond, die zich vervolgens geleidelijk begon te ontwikkelen totdat verschillende levende wezens – inclusief de mens – tevoorschijn kwamen.” Los van de discussie over de details, of er ooit een eenvoudige cel is geweest, hoe aannemelijk het is dat het bestaan als toeval ontstond, of dat dit het begin van al het leven was, is het basisidee van evolutie zeer duidelijk. Het “gevaarlijke idee” (zoals Daniel Dennett het in de titel van zijn boek verwoordt) van Charles Darwins theorie is dat complexe systemen zich geleidelijk over een lange periode kunnen ontwikkelen; het is niet nodig dat ze in één keer ontstaan.

Dit bezwaar is gebaseerd op het idee dat ons universum niet het enige universum in bestaan is, maar dat er juist een oneindig of onmetelijk aantal universums is. Dit grote aantal universums zou verklaren waarom ons universum zo precies en fijn afgestemd is, zonder dat men hoeft aan te nemen dat er een willende maker was die ons universum heeft geschapen. Met andere woorden: binnen het gigantische aantal universums is het onvermijdelijk dat er één is die perfect is ingericht voor ons. Het is net als bij de loterij: de kans dat een bepaald persoon de miljonairsprijs wint is uiterst klein, maar de kans dat er minstens één persoon wint is groot. Om hun standpunt verder te verduidelijken, geven zij dit voorbeeld: Stel dat een man ter executie werd geleid. Toen hij naar de galg werd gebracht, en voordat zijn ogen dichtgingen, zag hij voor zich honderd ervaren scherpschutters, die allemaal hun geweer op hem hadden gericht. Hij sloot zijn ogen en hoorde toen het geluid van vuur toen de geweren werden afgeschoten. Hij hield zijn adem in omdat hij dacht dat hij op het punt stond te sterven, maar hij voelde niets. Hij voelde over zijn lichaam en merkte dat hij door geen enkele kogel was geraakt. Is het mogelijk dat dit toevallig is gebeurd? Let op: de scherpschutters waren ervaren, en het is zeer onwaarschijnlijk dat zij allemaal hadden gemist. Hij begon te denken: 'Misschien hebben ze afgesproken mij niet te doden, of misschien heeft iemand hen allemaal omgekocht om te missen, of misschien was er een andere reden.' De blinddoek werd van hem afgehaald. Het bleek dat hij tussen honderd andere mensen stond, en het aantal mensen dat geëxecuteerd zou worden was 101. In dit geval zou er uiteraard nog één in leven zijn. Dit is het standpunt dat Stephen Hawking verwoordde in zijn boek The Grand Design, dat hij samen met Leonard Mlodinow schreef. Daarin staat: 'De fijnafstemmingen in de natuurwetten kunnen worden verklaard door het bestaan van meerdere universums. Veel mensen hebben door de eeuwen heen de schoonheid en complexiteit van de natuur aan God toegeschreven, die in hun tijd geen wetenschappelijke verklaring leek te hebben.' Maar net zoals Darwin en Wallace uitlegden hoe het schijnbaar wonderbaarlijke ontwerp van levende vormen kon ontstaan zonder tussenkomst van een opperwezen, kan het multiversumconcept de fijnafstemming van de natuurwetten verklaren zonder dat er een welwillende schepper nodig is die het universum voor ons welzijn heeft gemaakt.’333 Dit is ook het centrale idee waarop Dawkins zich baseerde in zijn boek The God Delusion, toen hij reageerde op het argument uit fijnafstemming van de theïsten.

This objection is based on the notion that our universe is not the only universe in existence, but there are rather an infinite or an immeasurable number of universes. This large number of universes would explain how our universe is precise and finely turned, without the need to assume there was a willing doer who created our universe. In other words, within the gargantuan number of universes, there is bound to be one which is conditioned perfectly for us. It is like the lottery: The chances of a person winning the billionaire prize is extremely low; however, the chance of at least one person winning is high. To clarify their view further, they offer this example: Imagine a man was presented for execution. When he was brought to the gallows, and before his eyes closed, he saw a hundred expert snipers in front of him, all of whom had trained their rifles on him. He shut his eyes, and then heard the sound of fire as the rifles were shot. He held his breath as he thought he was about to die, but he felt nothing. He felt his body and noticed he had not been impacted by even one bullet. Is it possible that this could have occurred by accident? Note that the snipers were experts, and it is highly unlikely they could have all missed. He started to think: ‘Perhaps they conspired not to kill me, or perhaps someone bribed them all to miss, or perhaps there was some other reason.’ The blindfold was removed from him. It turned out he was among a hundred other people, and the number of people to be executed were 101. Of course, in this case, one would still be alive. This is the view Stephen Hawking proposed in his book The Grand Design, which he co-authored with Leonard Mlodinow. It reads: ‘The fine-tunings in the laws of nature can be explained by the existence of multiple universes. Many people through the ages have attributed to God the beauty and complexity of nature that in their time seemed to have no scientific explanation. But just as Darwin and Wallace explained how the apparently miraculous design of living forms could appear without intervention by a supreme being, the multiverse concept can explain the fine-tuning of physical law without the need for a benevolent creator who made the universe for our benefit.’333 It is also the central idea that Dawkins relied upon in his book The God Delusion as he responded to the theists’ argument from fine-tuning.

Deze bezwaar berust op het analogiseren van de tekenen van meesterschap die bewijzen dat ze het werk zijn van een Alwetende en Willende Doener, met de handelingen van de mens. Als theïsten, wanneer we in de natuur iets zien dat meesterlijk gemaakt is, komt automatisch bij ons op dat dit het maaksel van een doener is. Als we dit maken niet aan een mens kunnen toeschrijven, schrijven we het automatisch toe aan een andere doener. Dit bezwaar stelt dat deze analogie onjuist is. Onze waarneming van het meesterlijke werk van de mens is wat ons doet vermoeden dat zijn maaksel aan hem toe te schrijven is. Wat de natuur en het heelal betreft, hebben wij niet gezien hoe ze gemaakt zijn, en ook niet hoe de tekenen van meesterschap daarin tot stand kwamen. Daarom kunnen wij niet oordelen over iets waarbij we niet aanwezig waren om het te aanschouwen.

This objection is based on analogising the manifestations of mastery proving they constitute the doing of an Omniscient and Willing Doer to that of man’s deeds. As theists, when we see something in nature that is masterfully made, it would automatically come into our minds that this was the making of a doer. If we are unable to ascribe this making to a human, we would automatically ascribe it to some other doer. This objection states that this analogy is incorrect. Our observation of man’s masterful work is what suggests to us that his making is to be ascribed to him. As for nature and the universe, we have not seen how they were made, nor did we see how the manifestations of mastery took shape therein. Therefore, we cannot pass judgement on what we were not there to witness.

Hoewel dit bezwaar relatief oud is, is degene die het systematisch heeft uitgewerkt David Hume, via zijn kenmerkende scepsis ten opzichte van het causaliteitsbeginsel. Deze scepsis is in belangrijke mate door het atheïstische denken overgenomen, wat aanleiding heeft gegeven tot een veelheid aan problemen. Hume heeft dit bezwaar uitvoerig behandeld, vooral in zijn boek Dialogues Concerning Natural Religion. De aanwezigheid van dit bezwaar onder atheïsten is steeds duidelijker zichtbaar geworden, vooral wanneer zij debatteren met voorstanders van intelligent design of creationisten. Zij beweren dat meesterlijke constructie op zichzelf niet noodzakelijk betekent dat er een doelbewuste maker bestaat. Dit misverstand dat we in onszelf waarnemen, komt voort uit het observeren van de meesterlijke werken van de mens, waardoor het in onze geest leek alsof de wil van een handelend wezen de oorzaak van meesterschap is. Dit is een non sequitur. Daarom vinden we één bezwaar tegen Paley's beroemde horlogemakersargument, namelijk dat het onjuist is om het meesterschap in het universum te vergelijken met het meesterschap in een horloge. Hoewel de constructie van een horloge het werk is van een willende maker, hoeft dit voor het universum niet het geval te zijn. Het meest dat gezegd kan worden is dat sommige uitingen van meesterschap aan een handelend wezen kunnen worden toegeschreven, mits dit het resultaat is van observatie en inductie. Ons oordeel dat horloges een maker hebben, is gebaseerd op het zien van het eerste horloge dat gemaakt wordt, het tweede horloge dat gemaakt wordt, enzovoort. Wat het universum betreft, kunnen wij niet zien of begrijpen dat het een maker heeft, laat staan begrijpen dat de maker een tweede of derde universum zou kunnen hebben gemaakt. Daarom is het niet correct om tot dit soort conclusies te komen – namelijk dat het universum een maker heeft – louter op grond van het feit dat zowel het universum als horloges meesterlijk zijn geconstrueerd. Dit bezwaar kwam naar voren tijdens het debat tussen Dr. ʿAmr Sharīf en Bassām al-Baghdādī op het satellietkanaal Misr 25, gemodereerd door Eng. Fāḍil Sulaymān over drie afleveringen. Eng. Fāḍil pakte een glas in zijn hand en vroeg aan Bassām: "Er staat dit glas voor je. Is het bestaan ervan geen bewijs voor het bestaan van een maker die dit glas heeft gemaakt?" Bassām: "We weten dat dit glas bestaat en we kennen de fabriek die het heeft vervaardigd. Heb jij gezien wat het universum heeft geschapen waarin wij leven? Heb jij andere universums gezien om dit universum mee te vergelijken?"

Eerste bezwaar: Wie heeft de maatstaven vastgesteld?

First objection: Who set the standards?

De bezwaar dat ik het vaakst hoor herhaald wordt door Richard Dawkins. Dit bezwaar vormt het centrale argument in zijn boek The God Delusion. Kort gezegd stelt dit bezwaar: als God degene is Die de normen van het universum heeft vastgesteld, wie heeft die normen dan in de eerste plaats vastgesteld? Anders gezegd: als God het universum op de volmaakte wijze heeft geschapen zoals Hij dat heeft gedaan, wie heeft dan God geschapen? In de kern is dit bezwaar gebaseerd op de beroemde atheïstische vraag – ‘Wie heeft God geschapen?’ Wij hebben dit uitgebreid besproken in het gedeelte over het argument uit de schepping dat het bestaan van Allah aantoont. Daarin staan antwoorden op veel onderdelen van dit bezwaar. De aard van dit bezwaar dat Dawkins opwerpt is in feite een doorontwikkelde versie van het bezwaar dat hij elders aanvoerde, namelijk zijn bezwaar tegen het argument uit de systematische aard van het universum en zijn meesterlijke constructie. Als de vraag ‘Wie heeft God geschapen?’ een centraal bezwaar is tegen het argument uit de schepping, dan is een centraal bezwaar tegen het argument uit de systematische aard van het universum en zijn meesterlijke vervaardiging: ‘Wie heeft de Afsteller afgesteld?’ en ‘Wie heeft de Ontwerper ontworpen?’ Deze evolutie in het argument brengt een extra bezwaar met zich mee bovenop de vraag ‘Wie heeft God geschapen?’, zoals Richard Dawkins het stelt: ‘God, of elke intelligente, beslissende, berekenende entiteit, zou in precies dezelfde statistische zin uiterst onwaarschijnlijk moeten zijn als de entiteiten die hij geacht wordt te verklaren.’360 Het punt dat hij met dit bezwaar wil maken is dat als we een verklaring willen voor de samenstelling en complexiteit die aanwezig is in de meesterlijke constructie van Allah, dan is Allah Zelf veel samengestelder en gecompliceerder dan het universum; daarom voegen we alleen maar meer complexiteit toe door aan te nemen dat Allah bestaat als oplossing voor een probleem dat minder gecompliceerd is dan het voorstel dat Hij bestaat. Dawkins heeft zich in een aantal gevaarlijke dwalingen verstrikt:

The person I have heard repeating this objection the most is Richard Dawkins. This objection forms the central argument in his book The God Delusion. In brief, this objection states that if God is the One Who set the standards of the universe, then who set those standards in the first place? In other words, if God created the universe in the consummate manner that He did, then who created God? At its core, this objection is based on the famous atheist question – ‘Who created God?’ We have discussed it in detail, in the section of the argument from creation that denotes the existence of Allah . It contains answers to many elements of this objection. The nature of this objection that Dawkins raises is in fact an evolved version of the objection that he adopted elsewhere, which was his objection to the argument from the systematic nature of the universe and its masterful construct. If the question ‘Who created God?’ is a central objection to the argument from creation, then a central objection to the argument from the systematic nature of the universe and its masterful making is ‘Who tuned the Tuner?’ and ‘Who designed the Designer?’ This evolution in the argument carries an additional objection on top of the ‘Who created God?’ question, as Richard Dawkins puts it: ‘God, or any intelligent, decision-taking, calculating agent, would have to be highly improbable in the very same statistical sense as the entities he is supposed to explain.’360 The point he wants to make from this objection is that if we want an explanation for the composition and complexity that is present in the masterful construct of Allah, then Allah Himself is far more composite and more complicated than the universe; therefore, we are only adding further complexity by assuming that Allah exists as a solution to the problem that is less complicated than the proposal that He exists. Dawkins landed himself into a number of dangerous errors:

Kortom, de gedachte achter deze tegenwerping is deze: ‘Stel, arguendo, dat het bewijs inderdaad wijst op het bestaan van een willende handelende die de wereld heeft gemaakt op de meesterlijke manier die we zien, wie heeft jou verteld dat het God is?’ Deze tegenwerping werd weerlegd toen we het argument uit de schepping besproken hebben. Het eigenlijke twistpunt met atheïsten is of het heelal door een willende handelende is geschapen of niet. Wordt bevestigd dat deze entiteit bestaat, dan is het veilig aan te nemen dat het Allah is, en dat het argument uit de systematische aard van het heelal wijst op enkele van Allah’s eigenschappen. Het bewijs hiervoor is zelfs buitengewoon duidelijk, want het leidt ons naar het feit dat deze willende handelende de kenmerken van wil, macht, kennis, wijsheid, leven, barmhartigheid en andere eigenschappen heeft die gewoonlijk met Allah worden geassocieerd. Ik sluit dit punt af door de aard van de atheïstische logica bij dit soort kwesties te verduidelijken, namelijk dat zij zo complex is opgebouwd dat atheïsten nooit enig argument ter ondersteuning van het bestaan van Allah kunnen overwegen. Een Arabische atheïst stelt dat zelfs als hij God had gezien en Hem had aanvaard, dat nog steeds niet zou bewijzen dat Hij de Schepper van het heelal is; zou Hij iets voor onze ogen scheppen, ‘dan zou dat nog steeds geen bewijs zijn dat Hij mij heeft geschapen’. Dat is het soort hardnekkigheid dat de kloof tussen ons en hen blootlegt, die bij het bespreken van dit onderwerp met dit soort mensen vrijwel onmogelijk te overbruggen is. Immers, leiding is in de Hand van Allah – Hij leidt wie Hij wil en Hij laat dwalen wie Hij wil.

In brief, the thought process behind this objection is this: ‘Assuming, arguendo, that the proof does indeed point to the existence of a willing doer that made the world in the masterful manner that we see, who told you that it is God?’ This objection was dismantled when we discussed the argument from creation. The actual point of contention with atheists is whether the universe was created by a willing doer or not. If it is affirmed that this entity exists, it would be possible to safely assume that it is Allah, and that the argument from the systematic nature of the universe is indicative of some of Allah’s attributes. In fact, the evidence for this is extremely clear, for it guides us to the fact that this willing doer has the characteristics of will, power, knowledge, wisdom, life, mercy, and other attributes that are typically associated with Allah. I conclude this point by clarifying the nature of atheist logic when dealing with these types of issues by pointing out that they are composed in such a complex manner that disallows atheists from ever considering any argument in support of the existence of Allah. One Arab atheist states that had he even seen God and embraced Him, that would still not prove that He is the Creator of the universe; were He to create something in front of us, ‘that would still not be proof that He created me’. That is the type of stubbornness that reveals the chasm between us and them, which is virtually impossible to be bridged when discussing this topic with these types of people. After all, guidance is in the Hand of Allah  – He guides whom He wishes and He leads astray whom He wishes.