Anthony Wallace zegt:

Anthony Wallace says:

Geloof in bovennatuurlijke krachten is gedoemd om over de hele wereld uit te sterven, als gevolg van de toenemende adequaatheid en verspreiding van wetenschappelijke kennis (Wallace, 1966, p.264-5).

Belief in supernatural powers is doomed to die out, all over the world, as a result of the increasing adequacy and diffusion of scientific knowledge (Wallace, 1966, p.264-5).

Maar drijven ontwikkelingen in wetenschappelijke kennis mensen weg van het bovennatuurlijke?

But are developments of scientific knowledge driving people away from the supernatural?

Er zijn talrijke pogingen ondernomen om het irreligieuze traject te begrijpen dat in het Westen wordt waargenomen. Een uitputtende uiteenzetting van de sociologische redenen hiervoor valt buiten de reikwijdte van dit artikel. De belangrijkste vraag die wordt onderzocht, is in welke mate de wetenschappelijke argumentatie van het Nieuw Atheïsme deze trend heeft beïnvloed, waarbij een van de eerste sociologische pogingen om irreligiositeit in Engeland te onderzoeken werd uitgevoerd door Susan Budd en beschreven in Varieties of Unbelief (1977). Budd gebruikte overlijdensadvertenties van seculiere en ethische organisaties van 200

Numerous attempts were undertaken to understand the irreligious trajectory witnessed in the West. An exhaustive explication of sociological reasons for this are beyond this paper’s scope. The main question under investigation is the extent to which New Atheist scientific argumentation has impacted this trend with one of the first sociological attempts to investigate irreligiosity in England conducted by Susan Budd and described in Varieties of Unbelief (1977). Budd used obituaries from secular and ethical organisations of 200

biografieën tussen 1850-1960 (Sheard, 2014, p.1) identificeren drie oorzaken voor ongeloof, waaronder ‘het lezen van de Bijbel en rationalistische klassiekers, een wantrouwen en wrok jegens geestelijken en een kritiek op het geloof in onsterfelijkheid’ (Budd, 1977, p.106). Wetenschap en het darwinisme ontbreken hier opvallend genoeg. De perioden tussen 1958-1974 waren wellicht het meest dramatisch in de demografische beweging richting irreligiositeit in de westerse wereld.

biographies between 1850-1960 (Sheard, 2014, p.1) identifying three causes for unbelief, including ‘reading the Bible and rationalist classics, a distrust and resentment towards clergy members and a criticism of belief in immortality’ (Budd, 1977, p.106). Science and Darwinism are conspicuously absent here. The periods between 1958-1974 were perhaps most dramatic in demographic movement towards irreligiosity in the Western world.

Bij het toelichten van de Britse context noemt Hugh McLeod individualisme, socialisme, scientisme, feminisme, religiekritiek, de ‘seksuele revolutie’ en naoorlogse welvaart als redenen voor een onreligieuze richting (McLeod, 2005, p.206). Een onreligieuze gezinsopvoeding werd door McLeod (en de meeste sociologen die deze periode bestuderen) aangewezen als een primaire reden voor onreligiositeit op volwassen leeftijd (McLeod, 2005, p.228). Het cruciale karakter van deze periode bij de overgang naar onreligiositeit wordt krachtig verwoord door Callum Brown:

Elaborating on the British context Hugh McLeod mentions individualism, socialism, scientism, feminism, religious criticism, the ‘sexual revolution’ and post-war affluence as reasons for an irreligious direction (McLeod, 2005, p.206). An irreligious family socialisation was indicated by McLeod (and most sociologists studying this period) as a primary reason for irreligiosity in adulthood (McLeod, 2005, p.228). The criticality of this period in altering to irreligiosity is toughly stated by Callum Brown:

Het duurde meerdere eeuwen (in wat historici de Donkere Middeleeuwen noemden) om Groot-Brittannië tot het christendom te bekeren, maar het heeft minder dan veertig jaar geduurd voordat het land dit heeft verlaten (Brown, 2009, p.1).

It took several centuries (in what historians used to call the Dark Ages) to convert Britain to Christianity, but it has taken less than forty years for the country to forsake it (Brown, 2009, p.1).

Bij de analyse van 836 studenten in een Canadese context, identificeert Bruce Hunsberger de primaire socialisatie in het huis als de meest prominente factor voor irreligiositeit (Hunsberger, 1984, p.1).

Analysing 836 students in a Canadian context, Bruce Hunsberger identifies primary socialisation in the home as the most salient factor for irreligiosity (Hunsberger, 1984, p.1).

Bij het onderzoeken van de periode van 1987-2012 vanuit een Amerikaanse context en gebruikmakend van de General Social Survey (Davis en Smith, 1992) om hun resultaten te onderbouwen, koppelen Michael Hout en Claude Fischer de toegenomen politieke polarisatie als een prominente reden voor irreligiositeit, waarbij zij stellen:

Surveying the time period from 1987-2012 from an American context and using the General Social Survey (Davis and Smith, 1992) to inform their results, Michael Hout and Claude Fischer link increased political polarisation as a salient reason for irreligiosity, stating:

Politiek liberalen werden aanzienlijk eerder geneigd om geen religieuze voorkeur te uiten, gematigden werden enigszins eerder geneigd om dit te doen, en politiek conservatieven (Hout en Fischer, 2014, p.438).

Political liberals became substantially more likely to express no religious preference, moderates became somewhat more likely to do so, and political conservatives (Hout and Fischer, 2014, p.438).

Hout en Fischer maken een bijzondere vermelding van ‘autonomie’ en beweren:

Hout and Fischer make special mention of ‘autonomy’ claiming:

In dit artikel roepen we een verschuiving in waarden aan, naar meer autonomie en weg van traditionele autoriteit. Bij het formuleren van onze hypothese hebben we gebruikgemaakt van sociaalpsychologisch onderzoek uit de jaren 1950, dat de opkomst identificeerde van een positieve bias ten gunste van het zelfstandig denken, wat wij "autonomie" noemen. De meeste bewijzen zijn verzameld door enquêterespondenten te vragen zaken te rangschikken die belangrijk zouden kunnen zijn voor een kind om te leren, waaronder "voor zichzelf te denken" en "gehoorzaam te zijn", naast andere potentieel wenselijke kwaliteiten (Hout en Fischer, 2014, p.433).

Original to this paper, we invoke a value shift toward greater autonomy and away from traditional authority. In formulating our hypothesis we have drawn on social psychological research in the 1950s that identified the emergence of a positive bias in favor of thinking for oneself we refer to as “autonomy.” Most evidence has been compiled by asking survey respondents to rank things it might be important for a child to learn, including “to think for him or herself” and “to obey” among other potentially desirable qualities (Hout and Fischer, 2014, p.433).

Bovendien concludeert Stephen Merino, gebruikmakend van de General Social Survey (Davis and Smith, 1992) in een Amerikaanse context:

Furthermore, using the General Social Survey (Davis and Smith, 1992) in an American context, Stephen Merino concludes:

De meest recente generaties die zonder religie zijn opgegroeid, zijn nog liberaler – [percentage], vergeleken met ongeveer 20 procent die zichzelf als conservatief identificeren. Evenzo is het bij recentere generaties die zonder religie zijn opgegroeid veel waarschijnlijker dat zij een gebrek aan vertrouwen uiten in kerken en religieuze organisaties (Merino, 2012, p.10).

The most recent cohorts raised with no religion are even more liberal – percent, compared with roughly 20 percent who self-identify as conservative. Likewise, more recent cohorts raised with no religion are much more likely to express a lack of confidence in churches and religious organizations (Merino, 2012, p.10).

In een Britse context noemt Linda Woodhead ‘individuele vrijheid’ en ‘liberale democratie’ als een ‘doorslaggevende factor’ (Woodhead en Catto, 2012, p.253), waarbij zij stelt:

In a British context, Linda Woodhead cites ‘individual freedom’ and ‘liberal democracy’ as a ‘salient factor’ (Woodhead and Catto, 2012, p.253), stating:

Mijn argument is dan ook dat de toenemende pluralisering en liberalisering in Groot-Brittannië sinds de jaren 1970 zijn beantwoord met tegengestelde tendensen in religie, en dat het deze botsing is die helpt om de steeds snellere stijging van ‘geen religie’ te verklaren. Het is niet zo dat religie of spiritualiteit op zichzelf aanstootgevend zijn geworden voor de ‘moderne mens’, zoals sommige oudere secularisatietheoretici en ‘verlichtingsatheïsten’ graag dachten, maar dat de specifieke soorten religie die in het laatmoderne Groot-Brittannië worden aangeboden, niet de sociale, spirituele en morele goederen hebben geboden die jongere mensen bevestigen en verlangen (Woodhead en Catto, 2012, p.258).

My argument is thus that growing pluralisation and liberalisation in Britain have, since the 1970s, been met by opposite tendencies in religion, and that it is this clash which helps to explain the increasingly rapid rise of ‘no religion’. It’s not that religion or spirituality per se have become objectionable to ‘modern man’, as some older secularisation theorists and ‘enlightenment atheists’ liked to think, but that the particular kinds of religion on offer in late modern Britain have not offered the social, spiritual and moral goods which younger people affirm and desire (Woodhead and Catto, 2012, p.258).

Woodhead weerlegt effectief de theorieën van secularisatie, waarbij hij stelt:

Woodhead effectively refutes theories of secularisation, stating:

De versnipperde wereldwijde verdeling van ‘geen religie’ ondermijnt simplistische verslagen van secularisatie die zich voorstelden dat alle landen door de onweerstaanbare krachten van modernisering naar hetzelfde seculiere eindpunt werden gestuwd (Woodhead, 2012, p.254).

The patchy global distribution of ‘no religion’ undermines simplistic accounts of secularisation that imagined all countries propelled to the same secular destination point by the irresistible forces of modernisation (Woodhead, 2012, p.254).

Woodheads waardering voor de beperkingen van censusgegevens (die in Engeland elk decennium worden verzameld) is nuttig, omdat het rekening houdt met datadeformatie door de verzameling door de gezinshoofden (Woodhead, 2012, p.246). Woodhead verzacht deze problemen door enquêtevragen op te stellen die de mate van het atheïsme van een deelnemer schalen (Woodhead, 2012, p.49-50), en concludeert dat ‘slechts 13 procent van de ‘nones’ sterk seculier is—wat neerkomt op minder dan 5 procent van de bevolking’ (Woodhead, 2012, p.250) en dat ‘de groei van ‘geen religie’ niet kan worden verward met de groei van het secularisme dat wordt gepredikt door de ‘New Atheists’ (Woodhead, 2012, p.250). Fahmi (2018) ondersteunt deze bevindingen door te rapporteren dat ongeveer 90% van de Amerikanen in een ‘hogere macht’ gelooft, ondanks dat 26% beweert geen religie te hebben (Pew Research, 2019). Dienovereenkomstig is slechts een minderheid van de religieuze ‘nones’ ‘zelfverzekerd’ atheïstisch.

Woodhead’s appreciation of census data limitations (collected each decade in England) is useful as it accounts for data skewing due to its collection by heads of households (Woodhead, 2012, p.246). Woodhead mitigates these issues by creating survey questions which scale the extent of a participant’s atheism (Woodhead, 2012, p.49-50), concluding that ‘only 13 percent of ‘nones’ are strongly secular—amounting to under 5 per cent of the population’ (Woodhead, 2012, p.250) and that ‘the growth of ‘no religion’ cannot be conflated with the growth of the secularism championed by the ‘New Atheists’ (Woodhead, 2012, p.250). Fahmi (2018) supports these findings reporting that approximately 90% of Americans believe in a ‘higher power’ despite 26% claiming to have no religion (Pew Research, 2019). Accordingly, only a minority of religious ‘nones’ are ‘confidently’ atheistic.

Deze gegevens zijn opmerkelijk, aangezien ze effectief suggereren dat het aantal ‘zelfverzekerde atheïsten’ in Groot-Brittannië (5%) vergelijkbaar is met het aantal moslims.

This data is noteworthy as it effectively suggests that the number of ‘confident atheists’ in Britain (5%) is similar to the number of Muslims.