این جمله و جملهٔ بعدی («…و هر کس را که تو دشمنی کنی هرگز عزت نخواهد یافت») هر دو توضیح و جزئیات بیشتری از درخواست پیشین ما فراهم می‌کنند: «با کسانی که تو مراقبشان هستی، مرا نیز مانند یک همراه مراقبت فرما». اگر الله کسی را مانند یک همراه زیر نظر و محافظت خود داشته باشد، آن شخص قطعاً هرگز خوار نخواهد شد. برعکس، اگر او نسبت به کسی دشمنی کند، چنین شخصی هرگز عزت نخواهد یافت. پس این امر ایجاب می‌کند که عزت را تنها از الله () بجوییم و از خوار و رسوا شدن در برابر الله بترسیم و به او پناه ببریم. زمانی که الله همراه و سرپرست کسی باشد، ممکن نیست که او واقعاً خوار و رسوا شود. مهم این است که بکوشیم چنین همراهی با الله را به دست آوریم.

This sentence and the next one (“…and whoever You show enmity towards will never be honored.”) both provide more explanation and details of our previous request, “Care for me as a companion with those You have cared for.” If Allaah watches over and guards a person as a companion would, then he would definitely never be humiliated. On the contrary, if He were to show enmity towards someone, such a person would never be honored. So this requires us to seek honor only from Allaah () alone and we fear and seek refuge from being dishonored and disgraced before Allaah. It is not possible for one to be truly humiliated and disgraced when Allaah has become his companion and guardian. The important thing is to try to achieve this type of companionship with Allaah.

خو د هغه ملګرتیا او دوستي څنګه ترلاسه کیږي؟

Yet, how does one gain His companionship and loyalty?

دې ډول وفاداري، ملګرتیا او ترلاسه کیدونکې ولایت د دوو لویو صفتونو په عملي کولو سره ترلاسه کیږي، چې الله (ج) په خپل کتاب کې روښانه کړي دي: «په حقیقت کې د الله دوستانو لپاره نه ویره ده او نه غمجنۍ کیږي، هغه کسان چې ایمان یې راوړی دی او تل د الله څخه ویره لري.» [سورۀ یونس، ۱۰:۶۲-۶۳] له دې دوو صفتونو (۱- ایمان، ۲- د الله څخه تل او ویره لرونکې پرهیزګاري) یو زړه کې پیدا کیږي او بل د غړو په ذریعه ښکاره کیږي. «هغه کسان چې ایمان یې راوړی دی» زړه پورې اړه لري، او «...او تل د الله څخه ویره لري» د غړو په ذریعه ښکاره کیږي. نو کله چې زړه او غړي پاک او سم وي، خلک د دې دوو صفتونو په برکت دا ولایت او ملګرتیا ترلاسه کوي. خو دا ولایت هغو کسانو ته نه رسیږي چې یوازې ځانونه د الله ځانګړي دوستان بولي، لکه هغه کسان چې د راهبانو لارې نیسي، یا هغه کسان چې د الله د شریعت په کې هغه څه نوښت کوي چې له هغې سره توپیر لري، او وایي: «موږ د الله نږدې دوستان یو!» نو دا ملګرتیا، وفاداري او د الله (ج) ساتنه چې بنده ته عزت ورکوي، د دوو لویو صفتونو په دننه کې دي: رښتیني ایمان (ایمان) او د الله څخه تل او ویره لرونکې پرهیزګاري (تقوا). د اسلام مشهور عالم ابن تیمیه د دې آیت په اړه وویل:

This kind of allegiance, companionship, and loyalty is achievable by actualizing two significant characteristics, both of which Allaah () has clarified in His book, “Indeed, for the close allies of Allaah there will be no fear upon them, nor will they grieve – those who believe and are constantly, fearfully conscious (of Allaah).” [Soorah Yoonus, 10:62-63] Of these two characteristics (1-belief, 2-constant, fearful consciousness of Allaah), one occurs in the heart and one upon the limbs. “Those who believe” is in the heart, and “…and are constantly, fearfully conscious (of Allaah)” occurs upon the limbs. So when the heart and limbs are pure and correct, people gain this alliance and companionship by virtue of these two characteristics. However, it is not obtained by those who merely claim to be close companions of Allaah such as those who take the same paths as the monks used to, or those who innovate into the legislation of Allaah that which is foreign to it, claiming, “We are the close ones (Walee) to Allaah!” So this companionship, loyalty, and guardianship from Allaah () which honors the servant is contained within these two great attributes: the true belief (Eemaan11) and the constant, fearful consciousness of Allaah (Taqwaa12). The famous scholar of Islaam, Ibn Taymiyyah, said regarding this verse:

هغه کسان چې ایمان یې راوړی دی او تل د الله په وېره کې ژوند کوي. [سورۀ یونس، ۶۳] هغه وفرمایل: "څوک چې حقیقي مؤمن وي او تل د الله تعالیٰ په یاد او تقوا کې ژوند کوي، نو الله به د هغه دوست، ساتونکی او ملګری وي." دا خبره سمه ده، ځکه قرآن کریم دغه معنا بیانوي.

“Those who believe and are constantly, fearfully conscious (of Allaah).” [Soorah Yoonus, 10:63] He said, “Whoever is a true believer who constantly remains conscious of Allaah, then Allaah will be an ally, a guardian, and a companion to him.” This is correct because the Qur’aan indicates this.