معنا: څوک چې د الله دښمن وي، هیڅکله عزت نه مومي. برعکس، هغه به سپکاوی، پښیمانی او ناکامي څکي. الله () فرمایي: «څوک چې د الله، د هغه د فرښتو، د هغه د پیغمبرانو، جبرئیل او میکائیل (دوو عزتمنو فرښتو) دښمن وي، نو الله د کافرانو دښمن دی.» [سورۀ البقرہ، ۲:۹۸] هر کافر په سپکاوي او اندېښنه کې دی. له همدې امله، که مسلمانان واقعاً د اسلام عزت، د دین وقار او د الله ملګرتیا او وفاداري لرلې، کافران به هغه حال کې نه وو چې اوس یې لرو، په کوم حال کې چې موږ د هغوی لاندې سپک شوي یو. موږ په پټه د هغوی ته په عزت او احترام ګورو، په داسې حال کې چې په خپل منځ کې په سپکاوي او شرم ګورو. دا ځکه چې ډیری نن ورځ مسلمانان، ډېر افسوس، د خپل دین په حقیقي ډول پابندي نه کوي، نه یې په صداقت سره د سم زده کولو هڅه کوي. دوی یوازې په دې ژوند کې د مادي شیانو او د هغه د ښکلا پر تکیه کوي. له همدې امله، موږ داسې سپکاوي ته اخته شوي یو چې کافران په خپل منځ کې عزتمن دي. په هرصورت، موږ عقیده لرو چې کافران د الله دښمنان دي او هغه په ټولو خپلو دښمنانو باندې سپکاوی او شرم حکم کړی دی، لکه چې فرمایي: «بې شکه، هغه کسان چې د الله او د هغه د رسول مخالفت کوي، دوی تر ټولو سپک دي.» [سورۀ المجادله، ۵۸:۲۰] دا یو داسې خبره ده چې تایید شوې ده او پیښېدل یې مقرر دي. بیا الله () فرمایي: «الله حکم کړی دی: زه به یقیناً غالب شم – زه او زما پیغمبران.» بې شکه، الله ډېر زورور او ډېر غالب دی. [سورۀ المجادله، ۵۸:۲۱] نو هر څوک چې د الله () مخالفت کوي، په پای کې به سپک شي او هیڅکله حقیقي عزت به ونه مومي، مګر د هغه عزت په مفهوم کې چې یو څوک یې تصور کوي، لکه هغه عزت چې کافران یې لري. خو څوک چې باور لري چې حقیقي عزت او وقار یوازې د الله () سره نږدې ملګرتیا او وفاداري او د هغه په دین کې ثابت پاتې کېدو سره لاسته راځي، هغه کافرانو ته یوازې د مخلوقاتو تر ټولو سپک کسان ګوري.13