جب مشنریان اسلامی ریاست میں اپنے مرکز قائم کرنے میں کامیاب ہو گئے تو انہوں نے اسلامی ریاست کے شہریوں کو اکسانے کے مواقع تلاش کرنا شروع کر دیے۔ ایسا ہی ایک موقع اس وقت آیا جب ابراہیم پاشا الشام سے پیچھے ہٹا۔ اس کی اس پسپائی نے لوگوں میں بے چینی اور خوف پیدا کیا، اور پھیلنے والی بدامنی نے انہیں تقسیم کر دیا۔ غیر ملکی نمائندوں، خاص طور پر مشنریوں نے اس موقع کو غنیمت جانا اور داخلی فتنہ بھڑکانا شروع کر دیا۔ مشنری ایسا خیانت آمیز اقدام اس لیے کر سکے کہ وہ جانتے تھے کہ اس وقت الشام میں دولتِ عثمانیہ کا اثر و رسوخ کم تھا۔ ایک ہی سال کے بعد، 1841ء میں، لبنان کے پہاڑوں میں عیسائیوں اور دروز کے درمیان سنگین فسادات پھوٹ پڑے۔ حالات بگڑتے گئے، اور غیر ملکی ریاستوں کے دباؤ و اثر میں آ کر خلافتِ عثمانیہ کو لبنان کے لیے ایک الگ نظامِ حکومت وضع کرنے پر آمادہ کیا گیا، جس میں صوبے کو دو حصوں میں تقسیم کیا گیا؛ ایک حصہ عیسائیوں کے زیرِ قبضہ ہوتا، جبکہ دوسرا حصہ دروز کے پاس رہتا۔ خلافتِ عثمانیہ نے دونوں حصوں پر ایک والی (گورنر) مقرر کیا، اور اس طرح دونوں فرقوں کے درمیان کسی بھی تصادم سے بچنا مقصود تھا۔ یہ نظام کامیاب نہ ہو سکا۔

Once the missionaries had succeeded in establishing their centres in the Islamic State, they began to look for opportunities of agitating the citizens of the Islamic State. One such opportunity presented itself when Ibrahim Pasha retreated from al-Sham. His move created unrest and fear amongst the people and the anarchy that broke out divided them. The foreign delegates, especially the missionaries, seized the opportunity and began igniting civil strife. The missionaries were able to take such a treacherous action because they knew that the ‘Uthmani State had little influence in al-Sham at that time. After a period of just one year, in 1841, serious disturbances broke out in the mountains of Lebanon between the Christians and the Druze. The situation deteriorated and under the pressure and influence of the foreign states the ‘Uthmani Khilafah was persuaded to design a separate ruling system for Lebanon, dividing the province into two parts; one part would be occupied by the Christians, while the Druze would occupy the other. The ‘Uthmani Khilafah appointed a wali (governor) over both parts, aiming therefore to avoid any clashes between the two sects. This system did not succeed.

برتانیه او فرانسه په دې اختلاف کې ښکیلې شوې او هرځای چې رسمي چارواکو د ناکراریو د ختمولو هڅه کوله، هلته یې د کورنۍ جګړې هڅولو کې ونډه واخیسته۔

Britain and France became involved in the dispute and incited civil strife wherever the official authorities attempted to quell trouble.

دا جګړې د برتانیې او فرانسې لپاره د لبنان په چارو کې د مداخلې بهانه وګرځیدې. فرانسې د ماروني عیسویانو ملاتړ وکړ او برتانیې د دروزو ملاتړ وکړ، چې دا د ۱۸۴۵ کال کې بیا د ګډوډیو د پیل لامل شو. بریدونه کلیساوو او خانقاهونو ته هم وغځیدل. غله، وژنه او تالان عام کار شو، چې د عثماني حکومت هڅوله ترڅو خپل د بهرنیو چارو مفتش ولیږي ترڅو د خپل واک په کارولو سره ستونزه یوځل برای تل ختمه کړي. خو هغه هیڅ د ذکر وړ بریالیتوب ترلاسه نشو کړای، که څه هم هغه ټکاوې یو څه کمولای شو. پدې وخت کې مشنرۍ خپلې فعالیتونه پیاوړي کړل او په ۱۸۵۷ کال کې ماروني انقلاب او وسله وال مبارزې ته د رابللو پیل وکړ. د ماروني پادریانو بزګرانو ته د فیودال مالکانو پر وړاندې هڅول وکړل او په هیواد کې شمال کې یې په سختۍ ورباندې بریدونه وکړل، همدا سبب شو چې انقلاب شروع شو او سویل ته هم خپور شو. اوس عیسوي بزګران د دروزو فیودال مالکانو پر وړاندې راپاڅیدل او برتانیې او فرانسې خپلو متحدینو ملاتړ وکړ. په پایله کې د ټول لبنان په اوږدو کې ژر کورنۍ جګړه خپره شوه. دروزو د ټولو عیسویانو وژل پیل کړل، که دوی پادری وو یا عام خلک، پرته له دې چې توپیر وشي. دغه کورنۍ جګړې له لسو زرو زیاتو عیسویانو د مرګ سبب وګرځید، او ډیر نور یا بې ځایه شول یا بې کوره پاتې شول.

These clashes were used as an excuse by the British and the French to interfere in Lebanon’s affairs. The French sided with the Maronites and the British sided with the Druze, leading to the renewal of disturbances in 1845. The attacks were extended to include churches and monasteries. Theft, killing and pillage became common practice, prompting the ‘Uthmani government to send her foreign affairs inspector to Lebanon in order to use his mandatory powers to quell the trouble once and for all. He, however, could not achieve anything significant, although he managed to reduce the tension a little. Meanwhile, the missionaries intensified their activities and in 1857 the Maronites began calling for revolution and armed struggle. The Maronite clergy incited the farmers against the feudal lords and attacked them fiercely in the North of the country, thus the revolution was ignited and it spread to the South. The Christian farmers now rose against the Druze feudal lords and the British and the French backed their respective allies. Civil strife rapidly spread all over Lebanon as a result of this. The Druze began to kill all Christians indiscriminately, whether they were clergy or ordinary people. This civil strife led to the death of over ten thousand Christians, and many more were either displaced or became homeless.

په لبنان کې د داخلي شخړو اور د ټول الشام سیمو ته هم سرایت وکړ. په دمشق کې د مسلمانانو او عیسویانو ترمنځ د ژورې کرکې یوه سخته مبارزه روانه شوه، چې په پای کې په ۱۸۶۰ کال کې مسلمانانو د عیسوي سیمې ښار باندې برید وکړ.

The civil strife in the area of Lebanon spilled over to rest of al-Sham. In Damascus a fierce campaign of deep hatred was waged between its Muslim and Christian inhabitants which finally led to the Muslims attacking the Christian district in 1860

په دې کې دوی د قتل عام ترسره کول، چې دا په لوټ مار او لوی تخریب سره ملګری و، تر دې چې دولت مجبور شو چې نظامي مداخله وکړي ترڅو ګډوډۍ ته پای ورکړي. که څه هم دولت توانېد چې امن او نظم بیرته راولي، خو لوېديځو هیوادونو دا د الشام په چارو کې د مداخلې یوه فرصت وګاڼه او د دې لپاره یې خپل جنګي بېړۍ د دې سیمې ساحلونو ته واستولې. د ۱۸۶۰ میلادي کال په اګست کې فرانسې د خپل ځمکنی لښکر یوه ډیویژن بیروت ته واستاوه، چې د انقلاب د ځپلو دندې یې پیل کړې.

resulting in them committing a massacre. This was accompanied by pillaging and mass destruction until the State was forced to intervene militarily in order to put an end to the disturbances. Although the State managed to restore calm and order, the Western countries saw it as an opportunity to interfere in al-Sham and so they dispatched their warships to its shores. In August 1860 France sent a division of her territorial army to Beirut which began the task of quashing the revolution.

د عثماني دولت په سوریه او لبنان کې د داخلي ناکراریو له لارې د ستونزو سره مخ شو. د دې ستونزو حقیقي سبب هغه لویدیزې دولتونه وو چې د عثماني خلافت په داخلي چارو کې مداخله کول غوښتل. دوی دا کار وکړ او بالاخره عثماني دولت ته یې دا وس وکړ چې د سوریې لپاره یو ځانګړی اداري نظام جوړ کړي، هیواد یې په دوو ولایتونو وویشي او لبنان ته ځانګړي امتیازات ورکړي. د دې پېښو له امله لبنان له نورو الشام څخه جلا شو او ته یې ځایې خپلواکي ورکړل شوه، چې د یوه ځایي ادارې لخوا اداره کیده، چې مشر یې یو عیسوي حاکم و او د ځایي اوسیدونکو استازیتوب کوونکې یوه اداري شورا یې مرسته کوله. له هغه وخت راهیسې بهرني هیوادونو د لبنان چارې اداره کړې او دا یې د خپلو فعالیتونو مرکز جوړ کړ. له همدې امله لبنان هغه پله شو چې له هغې څخه بهرنۍ ځواکونه د عثماني دولت او مسلمانانو د ځمکې په زړه کې ننوتل.

This was how the ‘Uthmani State was infested by civil strife in Syria and Lebanon. Its true cause was the Western states who were trying to meddle in the internal affairs of the ‘Uthmani Khilafah. This they did and they managed to force the ‘Uthmani State to design a special ruling system for Syria, dividing her into two provinces and giving Lebanon special privileges. From out of these events Lebanon became separated from the rest of al-Sham and it was granted local autonomy, governed by a local administration headed by a Christian ruler and assisted by an administrative council representing the local residents. Since then, foreign countries have managed the affairs of Lebanon and have made it the centre for their activities. Lebanon therefore became the bridgehead from which the foreign powers infiltrated into the heart of the ‘Uthmani State and Muslim land.