د برتانیې رول په نړۍ کې معمولاً د اتومي وسلو، تروریزم او د امریکا سره د ځانګړې اړیکې شاوخوا ګرځي. برتانیه د ۱۵۰ کلونو لپاره د نړۍ ابرځواک وه تر دویمې نړیوالې جګړې پورې، چې په هغه کې دې د ناپلیون د اروپا فتحې هڅه ودروله، بیا د شلمې پیړۍ په لومړیو کې د جرمني د اروپا د نیولو هڅې. همدا برتانیه وه چې د هټلر د اروپا د فتحې په وړاندې د مخکښ ځواک په توګه ودرېده. د برتانوي ګټو په ډول کې د کلونو راهیسې بدلون نه دی راغلی.

Britain's role in the world usually centres on nuclear weapons, terrorism and the special relationship with the US. Britain’s was the worlds superpower for 150 years until WW2 where it successfully halted Napoleon’s attempt at conquering Europe, then Germany’s attempts at occupying Europe in the early 20th century. It was again Britain who was at the forefront of facing against Hitler’s attempts at conquering Europe. British interests have not changed over the years.

د دویمې نړیوالې جنګ دومره برېښناکه اغېز برتانیې باندې وکړ چې د برتانوي امپراتورۍ او د هغې نړیوال مقام ته پای ورکړ. دا ځکه چې برتانیه د لومړۍ نړیوالې جنګ څخه تقریباً ورشکسته شوې وه. د هغې لښکر ډېر زیات بار اخیستی و او برتانیه د بل جنګ د پیل کولو په حالت کې نه وه. له همدې امله د جنګ وروسته دورې کې د برتانیې نړیوال اهداف د هغې اقتصادي واقعیت له لاسه محدود شول. د همدې سبب له امله برتانیې د نړۍ د ستونزو په برخه کې ګډون کولو له لارې په نړۍ کې خپل رول ترسره کړ او تر اوسه یې دوام ورکړی، خو دا د نړیوال قدرت توازن په بشپړ ډول بدلولو توان نه لري. د "The Post American World" په کتاب کې د نیوزویک نړیوال کالم لیکونکي فرید زکریا د برتانوي پالیسۍ خلاصه داسې بیان کړې ده: "د ۱۹۴۵ کال د فبرورۍ په یالټا کنفرانس کې د روزولټ، سټالین او چرچل عکسونه یو څه غلط لارښوونه کوي. په یالټا کې "درې لویه" نه وو. دوه لویې وې او یو هوښیار سیاسي کاروباري و چې ځان او خپل هیواد یې په لوبه کې ساتلی و، نو په دې ډول برتانیې د ۲۰ پیړۍ تر وروستیو پورې د لوی قدرت ډېری عناصر وساتل."29

World War Two consumed Britain to such an extent that it brought an end to the British Empire and its international standing. This was because Britain was virtually bankrupt from WW1. Its army was overstretched and Britain was not in a position to enter another war. This is why in the post war era, British global aims have been restricted by its economic reality. For this reason Britain worked and continues to have a role in the world by partaking in global issues, however it is unable to completely shift the global balance of power. Fareed Zakaria, the Newsweek international columnist in his book ‘The Post American World,’ encapsulated British policy: "The photographs of Roosevelt, Stalin and Churchill at the Yalta Conference in February 1945 are somewhat misleading. There was no 'big three' at Yalta. There was a 'big two' plus one brilliant political entrepreneur who was able to keep himself and his country in the game, so that Britain maintained many elements of great powerdom well into the late 20th century."29

برتانیا د ځانګړې سیاست بنسټ اوس د اروپا کې د رول لرلو او د امریکا د اغیزې پر بنسټ ولاړ دی. د دوهمې نړیوالې جګړې څخه وروسته د برتانیا د سیاست جوړونکو د هېواد ضعف منلی او د امریکا سره په څرګند سیالۍ پر ځای د ساتنې سیاست یې غوره کړی. برتانیا د امریکا او اروپایي اتحادیې سره د همکارۍ له لارې خپلې ګټې ترلاسه کړې دي، پداسې حال کې چې دواړو د موخو د اړول، بدلولو، ګډوډولو او محدودولو هڅه هم کوي. د برتانیا وروستي سیاستونه ښيي چې په سیاسي لحاظ دا هېواد تل د امریکا سره سیالي کوي، خو له دې هاخوا د منابعو او اقتصاد نشتوالي له امله په کې د پام وړ کار ته نه شي رسېدلی.

British foreign policy today is built upon having a role in Europe and influencing the US. British policy makers have accepted the nation's weakness after WW2 and developed a policy of preservation rather then outright competition with the US. Britain has managed to achieve its interests through a policy of preserving its global ambitions by working with the US and the EU, whilst at the same time working to divert, alter, complicate and limit the aims of both. Britain’s recent policies to achieve its interests show that politically Britain as a nation will always compete with the US, however beyond this it lacks the resources or the economy to achieve anything substantial.

برتانیہ د امریکا پلانونه ناکام کړل، د دې لپاره چې د ګدافي حکومت یې د امریکایي نیوکانزرویټوګانو له چنګ څخه وژغورلی، هغو کسانو چې د ۱۱ سپتمبر وروسته د لیبیا کې د رژیم بدلون غوښتی و. برتانیې ګدافي په دې ته اړ کړ چې د لاکربي پیښې کې د لیبیا رول ومني، او په ۲۰۰۹ کال کې یې د المګراحي خوشې کېدل تضمین کړل، او په بدل کې یې د افریقا د نفتو یو ثابت عرضه تامینه کړه۔

Britain frustrated US plans by rescuing Gaddafi's government from the clutches of American neoconservatives who after September 11 wanted regime change in Libya. Britain manipulated Gaddafi into accepting Libya’s role in the Lockerbie disaster and secured the release of Al-Megrahi in 2009, securing in turn a stable supply of Africa’s oil.

افغانستان کې برتانیا یو ناوړه رول لوبولی دی. اته کاله جنګ وروسته، لویدیځ متحدین لا هم طالبانو ته د ماتې ورکولو ته نږدې نه دي. په جنوري ۲۰۰۹ کې افغانستان سره د ټولو ګټو لرونکو خلکو په لندن کې راټول شول ترڅو د حکومتي پوستونو وړاندیزونو سره طالبانو ته د ترغیب لپاره یو تړون ترتیب کړي، خو برتانیا داسې ښکاري چې په جنوبي افغانستان کې د امریکا شتون ته پیچلتیا راوستې، چیرې چې اوس هم ډیری جګړه روانه ده. د هلمند ولایت، چیرې چې برتانوي عسکر ځای پر ځای شوي، د دې ټولو کلونو وروسته لا هم خوندي نه دی. لندن ټایمز د ۲۰۰۷ کال تحقیق څرګنده کړه چې برتانیا په جنوب کې له طالبانو سره تړونونه کړي، چې د طالبانو د رشوت ورکولو هم شامل دي، او د ۱.۵ ملیون پونډو څخه ډیر پیسې د طالبانو د غړو د رشوت لپاره لګول شوي.۳۰ همدارنګه، د خپلواک افغانستان د تحلیلګرو شبکې (Afghanistan Analysts Network) څیړنه، چې د کابل پر بنسټ یوه فکري ټانک دی، د «Golden Surrender» تر سرلیک لاندې په یوه راپور کې د برتانیا ملاتړ شوې د سولې او پخلاینې پروګرام (PTS) باندې ډیره انتقاد وکړ، چې په ۲۰۰۵ کال کې جوړ شوی و او دا یې وویل چې بد مشرۍ لاندې پریښودل شوی، او نه یې سیاسي ظرفیت لري او نه هغه مالي پانګه چې ورته اړتیا وه.

In Afghanistan the UK has played an ominous role. After eight years of war the western allies are no closer to defeating the Taliban. Whilst all those with interests in Afghanistan met in London in January 2009 to hammer out a deal to entice the Taliban with offers of government positions, Britain appears to have complicated America's presence in South Afghanistan where most of the fighting still continues. The Helmand province where British troops are stationed is still not secure after all these years. Britain cut deals with the Taliban in the South which included bribing the Taliban, the London Times investigation in 2007 revealed over £1.5 million was spent in bribing members of the Taliban.30 Similarly Research by the independent Afghanistan Analysts Network, a Kabul-based think tank, in a report, titled Golden Surrender, was highly critical of the British-backed Peace and Reconciliation Scheme (PTS), established in 2005, which it says has been left to flounder under bad leadership with neither the political nor the financial capital it required.

امریکا په ۲۰۰۵ کال کې د ناوایشا سوله‌یز تړون ترمنځ ته راوست، کوم چې په پای کې د اصلي باغي ډلې، د سوډان د خلکو د آزادۍ غورځنګ/ارتش (SPLM/A) او د سوډان د دولت ترمنځ د کورنۍ جګړې د پای ته رسیدو سبب شو. د تړون شرایط یو لړ تدابیر شامل وو چې سویل ته خپلواکي ورکوله او د ۲۰۱۱ کال کې، چې تړون پای ته رسیږي، د جلا کیدو امکانات یې برابر کړل. برتانیه او فرانسې دواړو چاډ ته وسلې ورکړې، هغه چاډ چې د دارفور باغیانو ملاتړ او وسله‌وال کوي، او په همدې سبب د دارفور ستونزه رامنځ ته شوه. دواړو هیوادونو د دارفور مسئله په بریالیتوب سره نړیواله کړه او د سوډان د سویل د جلا کولو او په یو خپلواک هیواد د اړولو د امریکا پلانونه یې ګډوډ کړل. په دې ترتیب امریکا اوس باید د دارفور ستونزې سره معامله وکړي، او په دې توګه د سویل لپاره خپلو پلانونو ته ځنډ ورکوي.

America brokered the Naivasha peace accord in 2005, which culminated in the eventual termination of the civil war between the main rebel group, the Sudan People's Liberation Movement/Army (SPLM/A) and the Sudanese government. The terms of the agreement included a variety of measures that gave the South autonomy and the prospects of secession in 2011 when the deal expires. Both Britain and France provided arms to Chad, which supports and arms the rebels in Darfur, which created the Darfur issue. Both nations have successfully internationalised the issue of Darfur and complicated US plans to separate the South of Sudan and turn it into an independent nation. Instead the US must now deal with the Darfur issue thus delaying its plans for the South.

په لبنان کې د لوړ پوړو سیاستوالو د وژنو له امله هیواد ژور ویش ته ورسید، یو اړخ سوریې او حزب‌الله ملاتړی دی، بل اړخ د اروپایي اتحادیې ملاتړی. د حزب‌الله په مشرۍ د ۸ مارچ ایتلاف د ویټو حق کارولی او د حکومت جوړولو لاره یې ستونزمنه کړې ده. برتانیه او فرانسه دواړه د سعد حریري د "المستقبل" غورځنګ په مشرۍ د ۱۴ مارچ ایتلاف سره اړیکې ساتلي، ترڅو په لبناني سیاست کې خپل اغیز وساتي. حزب‌الله د خپل ویټو حق په کارولو سره د امریکا ګټې په لبنان کې خوندي کړې دي، په پایله کې هیڅ یو د اروپایي اتحادیې ملاتړي ګوند اکثریت نه دی ترلاسه کړی، نو یوازې د ځان په توګه حکومت نشي جوړولی. په دې ډول امریکا نشوې کولی چې لبنان د خپل ځواک سنګر بدل کړي.

In Lebanon the assassinations of prominent politicians have deeply divided Lebanon into pro-Syrian/Hizbullah and pro-EU camps. The Hezbollah-led March 8 coalition utilised its veto vote to complicate the forming of a government. Both Britain and France have engaged with the March 14 coalition led by Saad Hariri's Future Movement to maintain their relevance in Lebanese politics. Hizbullah has successfully ensured US interests are protected in Lebanon by utilising its veto vote resulting in none of the pro-EU parties from achieving a majority and therefore unilaterally forming a government. In this way the US has been unable to turn Lebanon into a US stronghold.

جرمني په P5 + 1 کمیسیون کې د غړي په توګه داسې حال کې چې انګلستان هڅه کوي ایران د لاین ته راوړي او د یورانیوم د وسلو په کچه د زینې د کولو هڅې ودروي، خپل رول یې د امریکا د ګټو د ګډوډولو لپاره کاروي. د ۲۰۰۹ زیږدیز کال د ایران په ټاکنو کې انګلستان د اروپا سره یوځای د ټاکنو پایلې له اندازې څخه زیاتې وښودې او د پیښې د ګټې اخیستو لپاره یې کار وکړ. انګلستان استدلال وکړ چې د ایران رژیم باید د لاهرېښانو د مشروع اندیښنو په حل کې ګام واخلي؛ دوی د احمدي نژاد مشروعیت هم نه منله. امریکا له بلې خوا، چې په هېواد باندې سخت بندیزونه لګول غواړي، په حقیقت کې رژیم ملاتړ وکړ او دا یې استدلال کړ چې موضوع د ایران داخلي کار دی. انګلستان او فرانسې د لاهرېښانو په حرکت اغېزه کولو هڅه وکړه، خو دا د احمدي نژاد د رژیم د نسکورولو یوه ضعیفه هڅه وه. همدارنګه امریکا د ملګرو ملتونو د غیر دایمي غړو څخه په داسې حال کې ګټه واخیستله چې د انګلستان له فشار سره مخ وه، ترڅو د ایران پر وړاندې د تیلو د ځوږو بندیزونو سره مخ ولاړ شي. د امریکا لپاره د اټومي ودرېدنه په سیمه کې یو شمېر موخې پوره کوي، له همدې امله د ودرېدنې په پای کې هېڅ ټاکلی پایله نه ترلاسه کیږي، هر څه چې په هغه وخت کې ویل کیږي. د امریکا سره په دې موضوع کې کار کولو سره انګلستان د امریکا د کمزورتیا لپاره کار کړی دی.

Whilst Britain is member of the P5 + 1 commission attempting to bring Iran in line and halt its attempts to enrich Uranium to weapons grade standard, it has used its role to complicate American interests. In the Iranian elections in 2009 Britain alongside Europe blew the election result out of proportion and worked to exploit the situation. Britain argued that the Iranian regime needs to address the legitimate concerns of the protesters; they also didn’t recognize the legitimacy of Ahmadinejad. The US on the other hand, who is looking to impose harsh sanctions on the country, actually supported the regime by arguing that the issue was an Iranian domestic matter. Britain and France had tried to influence the protests, but it was a weak attempt to bring down the Ahmadinejad’s regime. Similarly the US made use of the non-permanent members of the United Nations in the face increased pressure from Britain to push ahead with crippling gasoline sanctions against Iran. For the US the nuclear stand-off achieves a number of its aims in the region, this is why the stand off never reaches anything conclusive, whatever the rhetoric at the time. By working with the US on the issue Britain has worked to undermine the US.

برتانوي حکومت د اروپايي اتحادیې څخه بشپړ انزوا عملي نه ګڼي. اروپا ډېره نژدې او ډېره لويه ده چې په ساده ډول ورڅخه سترګې پټې شي. پرله‌پسې برتانوي حکومتونه په دې باور دي چې د اړيکو او بوخت‌والي له لارې لندن کولای شي د اروپايي اتحادیې په پرمختګ او د هغې د پالیسیو په پای کې د ټاکلې لارې اغېز وکړي. دا د اروپايي سیاسي اتحاد په مخالفت نه کوي، په دې شرط چې لندن د لوګزامبورګ په څېر نشي کېدای او په اتحادیه کې ځان ونه ږدي؛ دا غواړي چې په داسې یوه اتحاد کې د میز په یوه مشهور څوکۍ ناست وي.

The British establishment views complete isolationism from the EU as unrealistic. Europe is too close and too large to be simply ignored. Successive British governments believe that through engagement, London can influence the EU’s development and the ultimate direction of its policies. It is not opposed to a European political union, as long as London does not turn into Luxemburg and melt into the EU, it wants a prominent seat at the table of such a union.

برتانیه د نړیوالو مسایلو په ټولو برخو کې د ګډون په واسطه بریالیا شوې ده چې خپل ځای په نړیواله لوبه کې وساتي. د دې یوه بیلګه افغان جګړه ده؛ برتانیې په دې هیواد کې هیڅ لوی ګټې نه لري، خو د امریکا په مشرۍ جګړه کې یې ګډون وکړ ترڅو خپله اړینتیا وساتي، او په دې ډول دې توان لري چې د جګړې پایله وڅنډي. دا ټول هغه څه دي چې برتانیه یې ترلاسه کولی شي؛ هغه به هیڅکله د نړۍ سرتیره ځواک له خپل مقام نه لرې نه کړي، ځکه چې د دې لپاره ځواک، اقتصاد او سرچینې نه لري.

Britain has successfully kept itself in the international game through participating in all international issues. An example of this is the Afghan war, Britain has no overriding interests in the country, however it has participated in the US led war to keep itself relevant and in this way it is able to shape the outcome of the conflict. This is all Britain will achieve; it will never shift the worlds superpower from its post as it lacks the power, economy or resources.

برطانیہ کی معیشت ۱.۵ ٹریلین پاؤنڈ کی ہے، جو دنیا کی چھٹی بڑی معیشت ہے، مگر برطانیہ کے پاس وہ صنعتی بنیاد نہیں جو امریکہ کے لیے کسی بھی طرح کا چیلنج بن سکے۔ برطانیہ کے عالمی مقاصد ہیں اور اس نے سیاسی چالبازی کے فن میں مہارت حاصل کر رکھی ہے؛ تاہم وہ اپنے حجم سے بڑھ کر کردار ادا کرتا ہے۔ پہلی جنگِ عظیم کے اخراجات کی وجہ سے برطانیہ دیوالیہ ہو چکا تھا، وہ نازی جرمنی کے عروج کو چیلنج کرنے کی پوزیشن میں نہیں تھا، اور اسی سے کسی حد تک نیویل چیمبرلین کی مفاہمت پالیسی کی وضاحت ہوتی ہے۔ تاہم جب ہٹلر کے جرمنی نے یورپ کے بیشتر حصے پر قبضہ کر لیا اور برطانیہ کو دنیا کی سپر پاور کے مقام سے ہٹانے کے قریب پہنچ گیا، تو برطانیہ جرمنی کی پیش قدمی کو روکنے کے لیے جنگ میں کود پڑا۔ سوویت یونین نے مشرقی محاذ پر حملہ کیا، اور برطانیہ و امریکہ نے فرانس میں بدنامِ زمانہ ڈی-ڈے لینڈنگ کی، یوں ۱۹۴۵ء تک جرمنی شکست کھا گیا۔ تاہم جرمنی کو شکست دینے والا برطانیہ نہیں تھا بلکہ سوویت یونین اور امریکہ تھے؛ برطانیہ تباہ حال ہو چکا تھا، اس کا ملک کھنڈرات میں تبدیل ہو چکا تھا، اور معاشی طور پر برطانوی سلطنت اپنی عالمی سلطنت کے اخراجات اٹھانے کی حالت میں نہیں رہی تھی۔

Whilst Britain has a £1.5 trillion economy, the 6th largest in the world Britain lacks the industrial base to pose any challenge to the US. Britain has global aims and has mastered the art of political manoeuvring; however it punches above its weight. Britain was bankrupt due to the costs of WW1, it was in no position to challenge the rise of Nazi Germany, and this in some way explains Neville Chamberlain appeasement. However with Hitler’s Germany occupying most of Europe and on the verge of removing Britain as the world’s superpower Britain went to war to reverse Germany’s advance, with the Soviet Union launching an Eastern offensive and with Britain and the US launching the infamous D-day offensive landings in France, Germany was defeated by 1945. However it was not Britain who defeated Germany – it was the Soviet Union and the US, Britain was devastated, the country lay in ruins and economically the British Empire was in no position to fund its global empire.

برطانیہ کا عالمی نقطۂ نظر اس پر مبنی ہے کہ وہ اپنے مفادات کے مجموعے کی حفاظت کرے۔ اسے اس طرح بیان کیا جا سکتا ہے کہ برطانیہ دوسری طاقتوں کے منصوبوں کو پیچیدہ، تبدیل اور منحرف کرتا ہے۔ اسی طرح وہ عالمی سیاست میں اپنی متعلقہ حیثیت برقرار رکھتا ہے۔ برطانیہ کی معاشی حقیقت کے باعث اس میں اس سے زیادہ کچھ حاصل کرنے کا رجحان نہیں ہے۔ برطانیہ دوسری عالمی طاقتوں کے منصوبوں کو اس حد تک پیچیدہ بنا سکتا ہے کہ دنیا میں اسے سنجیدگی سے لیا جائے۔ یہی وجہ ہے کہ امریکہ شاذ ہی اکیلے قدم اٹھاتا ہے، اور عموماً برطانیہ کو اپنے ساتھ لے کر چلتا ہے۔ برطانیہ کو دنیا کی سب سے بڑی طاقت کے ساتھ اگلی نشست حاصل ہے، اور وہ امریکی منصوبوں کو براہِ راست ارتقا پذیر ہوتے دیکھ سکتا ہے۔ اس سے اسے امریکی مقاصد سے فائدہ اٹھانے کی بہترین پوزیشن حاصل ہوتی ہے، اور اگر اس کے مفاد میں ہو تو امریکی منصوبوں کو پیچیدہ بنانے کا اختیار بھی۔ برطانیہ کو ایک دوبارہ ابھرتے ہوئے روس کے امکان کا سامنا ہے، اور عراق و افغانستان دونوں کی صورتِ حال مزید پیچیدہ ہوتی جا رہی ہے۔ لِسبن معاہدے کے بعد جرمنی اور فرانس کے یورپ میں مزید مضبوط ہونے اور یورپی یونین کو اپنے مفادات کے مطابق ڈھالنے کا امکان بھی برطانیہ کے سامنے ہوگا۔ برطانیہ فلسطین، عراق اور افغانستان میں امریکہ کے ساتھ کام جاری رکھے گا، اور اپنی طاقت بڑھانے کے لیے امریکی منصوبوں کو بدلتا اور پیچیدہ بناتا رہے گا۔ یہ دوہرا، بعض اوقات متضاد طرزِ عمل ہے جس سے برطانیہ بین الاقوامی سیاست میں اپنی متعلقہ حیثیت برقرار رکھتا ہے۔ برطانیہ نے بین الاقوامی سیاست میں اپنے کردار کو اسی پر قناعت کر لیا ہے؛ اب اس میں کسی زیادہ ٹھوس چیز کے حصول کی صلاحیت باقی نہیں رہی۔ برطانیہ اپنے کمزور ہوتے ہوئے ہاتھ کو قابلِ ذکر سیاسی مہارت سے کھیلتا ہے، تاہم یہ دنیا کی سپر پاور بننے کے لیے کافی نہیں۔

Britain’s global outlook is based upon protecting the array of interests it has. This can be encapsulated as Britain complicating, altering and diverting the plans of other powers. This is how Britain keeps itself relevant. Due to the economic reality of Britain, it has no propensity to achieve anything more. Britain can complicate the plans of other world powers to the extent that it is taken seriously in the world, this is why the US very rarely goes it alone, and it usually takes Britain along with it. For Britain it has the front seat with the world’s superpower and can see at first hand US plans evolve, this places it in pole position to benefit from US aims and giving it the option to complicate US plans if this serves its aims. Britain has to deal with the prospect of a resurgent Russia and both Iraq and Afghanistan becoming ever more complex. Britain will also face the prospect of both Germany and France further entrenching themselves into Europe after the Lisbon treaty, shaping the EU in their interests. Britain will continue to work with the US in Palestine, Iraq and Afghanistan and continue to alter and complicate US plans in order to keep strengthening itself. This dual, sometimes contradictory approach is how Britain keeps itself relevant in international politics. This is what Britain has resigned its role to in international politics; it no longer has the ability to achieve anything more substantial. Britain plays its weakening hand with impressive political skill, however this is insufficient in becoming the worlds superpower.