۲۰۰۹ د چین د انقلاب ۶۰مه کلیزه وه. چین له جاپان څخه خپلواکي ترلاسه کړه او ملي‌پالو ته یې ماتې ورکړه ترڅو د چین د خلکو سوسیالستي جمهوریت تاسیس کړي. په تېرو لسو کلونو کې ډیری څېړونکو د چین پورته کېدل د امریکا لپاره تر ټولو لوی ننګونه ګڼلې، او ځینو مفکرینو چین د نږدې راتلونکي نړۍ د ابرقدرت په توګه وویني. چین د تېرو ۲۰ کلونو په ترڅ کې په سیاسي نقشه کې په چټکۍ سره ځای ونیوه، چې ډیریو ته یې حیرانتیا ورکړه، ځینو ته یې ګډوډي پیدا کړه، او د ځینو لپاره د نړیوالې واکمنۍ د لوېدیځ څخه ختیځ ته د بدلون نښه ده. چین هېڅکله نړیواله ابرقدرت نه و، او د هغه نږدې تاریخ د جاپان یوه ظالمانه قبضه ده، هغه یادونه چې د دویمې نړیوالې جګړې وروسته د چین حافظه ټاکلې ده. د نړۍ تر ټولو پرځای شوي هېواد لپاره دا ۶۰مه کلیزه د هغه د تاریخ یو ځانګړی واقعیت ښیي، ځکه لومړی ځل دی چې دا هېواد د نړیوالې ابرقدرت په توګه شمېرل کېږي.

2009 was the 60th anniversary of the Chinese revolution. China gained independence from Japan and defeated the nationalists to establish the Socialist people’s republic of China. In the last decade many analysts have viewed the rise of China as America's biggest challenge and some thinkers foresee China as the world’s superpower in the not so distant future. The rapid rise of China on the political map in the last 20 years has shocked many, bewildered others and for some marks the shift of global power from West to East. China has never been a world power and its recent history consists of a brutal occupation by Japan, whose memory defined post WW2 China. The 60th anniversary for the world’s most populated nation marks a unique reality in its history as for the first time it is counted as a world power.

چین د ۱۹۷۸ کال څخه پیل شوې پرمختګ داسې دی چې په ساینس او ټکنالوژۍ کې د پرمختګ پر ټولو اړخونو د نظامي ملاحظاتو غلبه ده. دا حالت د مائو د دورې څخه سرچینه اخلي. مائو خپل هدف داسې بیان کړ چې د نورو ټولو اړتیاوو څخه مخکې د «نظامي کولو» یوه ډله جوړه کړي. همدغه «نظامي کول» د ډینګ شیاو پینګ د پالیسۍ بنسټ شو. د ډینګ موخه دا وه چې د چین اقتصاد متنوع کړي، ترڅو د چین صنعتي بنسټ یوازې د ملي دفاع سره مرسته ونه کړي، بلکې د اقتصادي ودې او ملکي سوکالۍ سره هم مرسته وکړي. د ۱۹۸۰ کلونو په لومړیو کې د ډینګ مشهور ۱۶ توری لارښوونه دا روښانه کړه: «نظامي او ملکي تولید یوځای کول؛ خو داسې ډاډ ترلاسه کول چې نظامي اړتیاوې متوازنې وي، نظامي توان وساتل شي، او ملکي اقتصاد د نظامي عصري کولو په خدمت کې وکارول شي.» تر دې مخکې د شوروي ډول مرکزي پلان شوې اقتصاد کارول کیده، خو محدود پایلې یې درلودې. بیا ډینګ د بازار ته ډیر مایل اقتصاد وکاراوه، په ځانګړې توګه د ویشل شوو ځانګړو اقتصادي سیمو (SEZ) کې چې په ګوانګډونګ، فوجیان او هاینان کې دي. پایلې ډیرې حیرانوونکې وې. چین خپل اقتصاد بنسټیز بدل کړ او د ټیټ کیفیت ساده صادراتو تولید څخه پیچلو لوړ ټکنالوژۍ توکو ته واوښت. هېواد له داخلي ډېر شاتګ لرونکي اقتصاد څخه د نړۍ د صادراتو یوه پیاوړې ماشین ته واوښت، د چین صادرات لس ځله لوړ شول. نن چین جرمني ته مخه ور کړې او د نړۍ تر ټولو لوی صادروونکی شوی، چې کلنۍ صادرات یې له یو ټریلیون ډالرو څخه ډیر دي.

China's development began in 1978 and has been due to military considerations dominating the development of science and technology. This can be traced back to the Mao era. Mao stated his objective of forming a ‘militarization’ complex above all other needs. This ‘militarization’ formed the basis of Deng Xao Ping’s policy. Deng's aim was to diversify the Chinese economy in order for China's industrial base to contribute not just to national defence but also economic growth and civilian prosperity. Deng's famous 16 character guidance in early 1980’s made this clear: ‘integrating military and civilian production; but making sure to balance the military requirements; maintaining military capability; using the civilian economy to serve military modernization.’6 Prior to this the Soviet-style centrally planned economy, was utilized but achieved limited results. Deng then utilized a more market-oriented economy, particularly in the Special Economic Zones (SEZ) located in the Guangdong, Fujian, and Hainan. The results were spectacular. China radically changed its economy moving from producing low quality simple exports to sophisticated high technology goods. The country has changed from an inward backward economy to a global exporting machine, Chinese exports have grown tenfold. Today China has surpassed Germany as the world’s largest exporter, exporting over $1 trillion a year.

۱۹۷۸ کال راهیسې چین خپله اقتصادي نظام د سوویت طرز د مرکزي پلان شوي اقتصاد څخه د ډیر بازار ټاکلي اقتصاد ته بدلولو په لاره کې دی، خو دا کار د چین د کمونست ګوند له خوا چمتو شوي سیاسي چوکاټ په دننه کې کیږي. دا نظام "د چینې ځانګړتیاوو سره سوسیالیزم" په نامه یادیږي او دا د یو ډول مختلط اقتصاد ښه بیلګه ده. د ۱۹۷۸ کال راهیسې پیل شوو دې اصلاحاتو د میلیونونو خلکو د غربت له لاسه خلاصولو کې مرسته کړې، او د غربت کچه د ۱۹۸۱ کال د نفوس ۵۳ سلنې څخه د ۲۰۰۱ کال تر ۸ سلنې پورې راټیټه کړې ده.

Since 1978, China has been reforming its economy from a Soviet-style centrally planned economy to a more market-oriented economy but within the political framework, provided by the Communist Party of China. This system has been called “Socialism with Chinese characteristics” and is one type of mixed economy. These reforms started since 1978 has helped lift millions of people out of poverty, bringing the poverty rate down from 53% of population in 1981 to 8% by 2001.

دا د چین د بهرنیو چارو عملي کېدل د بیجینګ د پخوانۍ، تنګ نظره او عکس‌العملي ځواب څخه یوه مهمه بدلون په ګوته کوي. چین د ۱۵۰ کلنې شرم او سپکاوي د ځانګړي قربانۍ ذهنیت پرېږدي او د لوی ځواک ذهنیت (daguo xintai) غوره کوي. د دې طبیعي پایله د نړیوالو مسایلو کې د چین رول زیاتوالی دی. دا پرمختګ د کمونست ګوند د هغو مشرانو لخوا رامینځ ته شوی چې د چینې انقلاب په وخت کې زېږېدلي نه وو او له همدې امله نړۍ د چین د تاریخ له پلوه نه ګوري. د اوسني ولسمشر هو جینتاو په شان مشران، چې د انقلاب څو کاله دمخه زېږېدلي، د چین لومړي مشر وو چې د بدنامې "اوږدې مارچ" کې برخه نه وه اخیستې، هغه ځای چې ملي‌ګرایان په ۱۹۴۹ کال کې ماتې وخوړه. داسې مشران دي چې د قرباني ذهنیت پرېښودو او د لوی ځواک ذهنیت غوره کولو ته باور لري، داسې مشران دي چې په زیاتېدونکي توګه چین د نړۍ د لویو ځواکونو سره ورته ګوري.

The execution of China's foreign policy represents an important evolution from Beijing's narrow and reactive approach to global affairs in the past. China is abandoning its long-held victim mentality of 150 years of shame and humiliation and adopting instead a great power mentality (daguo xintai). The natural extension of this is the increasing role of China in global issues. This has been driven by leading members of the Communist party who were not born during the Chinese revolution and hence do not view the world from the perspective of China's history. Leaders, such as the current president Hu Jintao, who was born only a few years before the revolution, was China's first leader not to have taken part in the infamous long march, where the nationalists were defeated in 1949. It is such leaders who believe in the abandonment of China's victim mentality and the adoption of a great power mentality, it is such leaders who are increasingly seeing China more akin to the world’s major powers.

امریکا کے پالیسی سازوں نے چین کے بارے میں اپنی حکمتِ عملی پہلی بار دفاعی منصوبہ بندی رہنمائی (DPG) میں واضح کی، جو مالی سالوں 1994–1999 کے لیے تھی، اور یہ سوویت یونین کے بعد کے دور میں امریکی اسٹریٹجک اہداف کا پہلا باقاعدہ بیان تھا: "ہم [لازم ہے کہ] کوشش کریں کہ کوئی بھی مخاصم طاقت ایسے خطے پر غلبہ نہ پا سکے جس کے وسائل، مرکزی کنٹرول میں ہونے کی صورت میں، عالمی طاقت پیدا کرنے کے لیے کافی ہوں۔"7 جارج ڈبلیو بش کے اقتدار میں آنے تک صرف چین ہی وہ معاشی اور فوجی صلاحیت رکھتا تھا جو ایک ابھرتی ہوئی سپر پاور کے طور پر امریکا کو چیلنج کر سکے۔ چنانچہ امریکا نے چین کے ساتھ کھلی مسابقت کے بجائے "روک تھام" (containment) کی پالیسی اپنائی، جس کا مقصد امریکی وسائل خرچ کر کے چین کو اس کی سرحدوں کے اندر محدود رکھنا تھا، تاکہ کوئی دوسرا اس خطے میں اس کے ساتھ شریک نہ ہو۔ اس پالیسی کی وضاحت کونڈالیزا رائس نے کی، جو 2000 کی صدارتی مہم کے دوران ٹیکساس کے گورنر جارج ڈبلیو بش کی خارجہ پالیسی کی مشیر تھیں۔ "فارن افیئرز" کے ایک مضمون میں انہوں نے کہا: "چین ایک عظیم طاقت ہے جس کے اہم مفادات ابھی حل طلب ہیں، خاص طور پر تائیوان کے حوالے سے، اور چین ایشیا-پیسفک خطے میں امریکا کے کردار سے ناراض بھی ہے۔" انہوں نے کہا کہ انہی وجوہات کی بنا پر "چین کوئی ‘جامد' طاقت نہیں بلکہ ایسی طاقت ہے جو ایشیا کے توازنِ طاقت کو اپنے حق میں بدلنا چاہتی ہے۔ صرف یہی بات اسے ایک اسٹریٹجک حریف بناتی ہے، نہ کہ وہ ‘اسٹریٹجک شراکت دار' جیسا کلنٹن انتظامیہ اسے کبھی کہا کرتی تھی۔ امریکا کو جاپان اور جنوبی کوریا کے ساتھ اپنا تعاون گہرا کرنا چاہیے اور خطے میں مضبوط فوجی موجودگی کے اپنے عزم کو برقرار رکھنا چاہیے۔" ان کے مطابق واشنگٹن کو "علاقائی توازن میں بھارت کے کردار پر زیادہ توجہ دینی چاہیے اور اس ملک کو ایک چین مخالف اتحادی نظام میں شامل کرنا چاہیے۔"8

US policy makers spelled out their strategy for China initially in the Defence Planning Guidance (DPG) for fiscal years 1994-99, the first formal statement of US strategic goals in the post-Soviet era "we [must] endeavour to prevent any hostile power from dominating a region whose resources would, under consolidated control, be sufficient to generate global power."7 By the time George W Bush came to office only China possessed the economic and military capacity to challenge the United States as an aspiring superpower. The US developed a policy of containment rather than outright competition with China which would expend US resources, to restrain China within its borders ensuring no-one shares the region with her. This policy of containment was spelt out by Condoleezza Rice while serving as a foreign-policy adviser to George W Bush, then governor of the state of Texas, during the 2000 presidential campaign in a Foreign Affairs article she stated "China is a great power with unresolved vital interests, particularly concerning Taiwan, China also resents the role of the United States in the Asia-Pacific region." For these reasons, she stated, "China is not a ‘status quo' power but one that would like to alter Asia's balance of power in its own favour. That alone makes it a strategic competitor, not the 'strategic partner' the Clinton administration once called it. The United States must deepen its cooperation with Japan and South Korea and maintain its commitment to a robust military presence in the region". Washington should also "pay closer attention to India's role in the regional balance, and bring that country into an anti-Chinese alliance system."8

د بلې خوا، هغه کسان چې د چین پورته کیدو ته ګواښ په سترګه ګوري، د امریکا حکومت ته یې دا غوښتنه کړې ده چې چین د مهار کولو لپاره د ضد‌چیني حلقه جوړه کړي. امریکا د جاپان سره امنیتي اړیکې لوړې کړې دي او د جاپان د اټومي پراختیا غوښتنو ملاتړ یې کړی دی، چې دا به د لسیزو پخوانی اساسي دفاعي پالیسي پرېښودل وي؛ امریکا لپاره دا د چین د ختیځ اړخ په وړاندې د نظامي توازن په توګه کار کوي. د لویدیځ اړخ کې هند د اقتصادي تړونونو، د اټومي ټیکنالوژۍ لیږدولو او د امنیت شورا د دایمي غړیتوب د هیلو په واسطه ځانته کاږل شوی دی. امریکا په ورته ډول له ویتنام سره اړیکې عادي کړې دي، تاریخي شخړه یې له منځه وړې ده او له هغه سره دوه‌اړخیزې شراکتونه جوړ کړي دي. امریکا په بریالیتوب سره ویتنامیانو ته دا لاره ښه کړې چې له امریکا سره لا ډیر اړیکې ولري، او په دې توګه د پخوانۍ چیني اړیکو لیرې کول چې د آسیا‌ئ-پاسفیک سیمې سره وې. ویتنام د خپل شمالي پوله په اړه له چین سره لا هم د خاوري شخړه لري. امریکا د شمالي کوریا له شخړې څخه هم د چین د مهار کولو لپاره ګټه اخیستې ده. امریکا د پیونګ‌یانګ د اټومي پرمختګ په اړه د ایران په پرتله خورا لږ غږ کړی دی، په داسې حال کې چې چین د شپږ اړخیزو خبرو په تعقیب کې دی، ترڅو خپله شا‌خوا له اور نه ساتي. د دې ناستو بیاناتو کې توپیر لیدل کیږي؛ چین د خبرو په اړه بې‌هیلي بیانات ورکوي او له امریکا سره د ځینو موضوعاتو په اړه واټن ساتي، په داسې حال کې چې امریکا د بریالیتوب خبرې کوي. دا د کوریا په سیمه کې د امریکا د دوامداره او پراخ حضور لپاره مناسب توجیه برابروي. امریکا د ۲۰۰۹ کال د سپتمبر په میاشت کې د برما (میانمار) په اړه د پالیسۍ د بدلون اعلان هم کړی دی. دا پلان لري چې اوسني بندیزونو له حده تیر شي او نظامي حکومت سره مستقیمې خبرې پیل کړي. میانمار د چین د بهرنۍ انرژۍ ستراتیژۍ کې مرکزي رول لري، او د مستقیمې اړیکې له لارې امریکا هڅه کوي چې په آسیا کې د چین د نفوذ پراخیدل کم کړي.

On the other hand those who view China's rise as a threat have pushed for the US administration to develop an anti-Chinese ring around China to contain it. The US has upgraded security relations with Japan and has supported Japanese calls for nuclear development, this would mean abandoning the decades old constitutional defensive policy; for the US this would act as a military counter weight on China’s Eastern flank. On the Western flank India has been wooed with economic deals, the transfer of nuclear technology and ambitions of permanent Security Council status. The US in a similar manner has normalised relations with Vietnam burying its historical conflict and forming bilateral partnerships with it. The US has successfully manoeuvred the Vietnamese to increase interaction with it, breaking the age old Chinese links to the pacific region. Vietnam continues to have a territorial dispute on its northern border with China. The US has also used its conflict with North Korea to contain China. The US has been considerably silent to the nuclear progress in Pyongyang compared to Iran, whilst China has been pursuing six party talks trying to ensure its back door is not set on fire. The statements from such meetings have been contradictory where China has been remarking pessimistic talks with distance on issues to the US remarking successful negotiations. This gives a suitable justification for sustained and substantial US presence in South Korea. The US has also announced in September 2009 a shift in policy towards Myanmar (Burma). It plans to move beyond the current sanctions regime to include direct engagement with the military government. Myanmar is playing a central role in China's overseas energy strategy and through direct engagement the US is attempting to minimise the expansion of a Chinese sphere of influence in Asia.

په ۵۰۰۰ کلنه تاریخ کې چین هیڅکله یوه ابرقدرت نه و او هیڅکله یې د نړۍ د ځواکونو په توازن اغېز نه دی کړی. حتی کله چې ده کمونیزم خپل کړ، دا یې د خپلو سرحدونو هاخوا نه دی وړی او د نړۍ هیڅ یوې سیمې ته یې اغېز نه دی رسولی. د چین د ۵۰۰۰ کلنې تاریخ ډېره برخه د کورنیو جګړو او د خپل هېواد د یووالي لپاره په مبارزو کې تېره شوې ده. د چین بهرنی سیاست د کورنۍ اقتصادي پرمختګ او د دغو موخو لپاره د ټولو اړینو خامو موادو په ترلاسه کولو باندې متمرکز دی. چین د امریکا د محدودولو پالېسۍ ته داسې ننګونه ورکړې چې هڅه کوي هغه هېوادونه کمزوري کړي چې امریکا یې د چین د محدودولو لپاره کاروي. دا کار ده د سوداګرۍ له لارې او د دوه اړخیزو اړیکو د پراختیا له لارې، ترڅو د امریکا اړیکې له آسټرالیا، هندوستان، جاپان او کوریا جنوبي سره کمزورې شي.

In China’s 5000 year history it has never been a superpower and has never influenced the global balance of power. Even when it adopted Communism it never carried this beyond its borders and never influenced any of the regions of the world. Much of China's 5000 year history is composed of internal wars and struggles in order to unify the homeland. China’s foreign policy is centred on domestic economic development and procuring all the necessary raw materials to achieve such aims. China has challenged America’s containment policy by attempting to weaken the nations the US is attempting to use to contain China. This is through using trade and developing bilateral ties to loosen US relations with the likes of Australia, India, Japan and South Korea.

اس حقیقت کی وجہ سے چین نے اپنے خطے پر توجہ مرکوز رکھی ہے اور اب تک خطے سے باہر بہت کم عزائم ظاہر کیے ہیں۔ چین کی "موتیوں کی لڑی" (String of Pearls) پالیسی خطے سے باہر اس کا پہلا قدم ہے۔ امریکی حکومت نے اس پالیسی کو یوں بیان کیا ہے: "موتیوں کی لڑی" اس بات کا مظہر ہے کہ چین کا بڑھتا ہوا جغرافیائی سیاسی اثر و رسوخ بندرگاہوں اور ہوائی اڈوں تک رسائی بڑھانے، خصوصی سفارتی تعلقات قائم کرنے اور اپنی فوجی قوت کو جدید بنانے کی کوششوں کے ذریعے ظاہر ہوتا ہے، جو بحیرۂ جنوبی چین سے آبنائے ملاکا کے راستے، بحرِ ہند کے پار، خلیجِ فارس تک پھیلا ہوا ہے۔[10] سمندری راستے آبنائے باب المندب، آبنائے ملاکا، آبنائے ہرمز اور آبنائے لومبوک کے اہم تزویراتی مقامات سے گزرتے ہیں، نیز پاکستان، سری لنکا، مالدیپ اور صومالیہ کے ساتھ ساتھ دیگر تزویراتی بحری مفادات بھی ان میں شامل ہیں۔ یہ سب تیل اور گیس کے اہم تزویراتی راستے ہیں اور ناگزیر طور پر امریکہ کے ساتھ تصادم کا باعث بنیں گے۔

Due to this reality China has focussed on its region and as of yet has shown little ambition beyond the region. China’s string of pearls policy is its first venture beyond the region. The policy was described by the US government as follows: “The “String of Pearls” describes the manifestation of China’s rising geopolitical influence through efforts to increase access to ports and airfields, develop special diplomatic relationships, and modernize military forces that extend from the South China Sea through the Strait of Malacca, across the Indian Ocean, and on to the Persian Gulf.”10 The sea lines run through the strategic choke points of Strait of Mandab, Strait of Malacca, Strait of Hormuz and Strait of Lombok as well as other strategic naval interests along Pakistan, Sri Lanka, Maldives and Somalia. All of these are key strategic routes for oil and gas and will inevitably lead to a clash with the US.

صدیو چین د ډیرو پیړیو راهیسې هڅه کړې چې یو پراخ څو‌قومي او څو‌ژبني ملت، د سیاسي مرکزیت او تجزیې د دورو سره سره، یو ځای وساتي۔ خو د غیر مساوي ودې او د دولت د ثروت د ډېر ناسم ویش له امله، کلتوري او ژبنۍ توپیرونه زیات شوي دي۔ جسمي ظلم، بندیخانې، نرم کار قوانین، او ډېر کم معاش، او دا حقیقت چې چینایي حکومت د نفوس د لوی اکثریت اقتصادي اړتیاوې نه دي حل کړې، داخلي ناکراري او د سیاسي بدلون غوښتنې زیږوي۔ په ۲۰۰۵ کال کې چین د ټولنیزو ناکرارۍ ۸۷٬۰۰۰ پېښې حل کړې؛ دا د عامه بې نظمیو، لاریونونو او کورنیو جګړو پېښې دي۔ په داخلي توګه، چین داسې بم دی چې هر وخت کېدای شي چاودي۔

For centuries, China has attempted to hold together a vast multi-cultural and multi-ethnic nation despite periods of political centralization and fragmentation. But cultural and linguistic differences have worsened due to uneven growth and a massive misdistribution of wealth. Physical mistreatment, imprisonment, lax labour laws and pitiful pay and the fact that the Chinese government is seen not to have addressed the economic needs of the vast bulk of the population is causing internal strife and calls for political succession. In 2005 China handled 87,00012 cases of social unrest; this is public disturbances, demonstrations and civil strife. Domestically China is a bomb that could go off at any time.

چین په داخل کې د کمونیزم لخوا اداره کېږي، له همدې امله دې کې لا هم یوه ګوند سیستم دی، خو اقتصادي لحاظ سره دا هېواد په زیاتېدونکي ډول د آزاد بازار په لوري حرکت کوي. په ورته وخت کې چین د ملي ګرایي لخوا رهبري کېږي، چې دا د ځینو سیمو لخوا د جلا کېدو غوښتنو ته لاره هواره کړې ده. تر هغه وخته چې چین خپل ملي هویت وټاکي، دا هېواد به هم په مختلفو لورو کې کشېږي او چین به هېڅکله د نړۍ د سوپر ځواک لپاره ګواښ نشي کولای. د نورو توکمونو باندې د قومي هانانو تحمیل هم دې ستونزې ته نور لمن وهي. که امریکا احساس کړي چې چین د هغې د ګټو لپاره سمدستي ګواښ دی، نو دا به په اسانۍ سره د یوې اقلیت ډلې ملاتړ وکړي او چین ته به د داخلي ستونزو لامل شي.

China domestically is ruled by Communism, this is why it still has a one party system, but economically it is moving more and more towards the free market. At the same time China is nationalist led which has led to calls for separation by some regions. Until China decides what its national identity is, the nation will continue to be pulled in different directions and China will never be able to pose a threat to the world's superpower. The imposition of the ethnic Hans over the other ethnicities only contributes towards the problem. If the US felt China poses an immediate threat to its interests it could with much ease support one of the minority groups and cause internal problems for China.

چین اوس د متحده ایالاتو لپاره یوه اقتصادي ننګونه ده، او همدې دلیلونو له امله دواړه هیوادونه د تجارتي شخړو په یو شمیر کې بوخت دي. متحده ایالاتو د چینایي ټایرونو په واردات محدودیتونه لګولي دي، او اوس چین د نړیوالې سوداګریزې ادارې (WTO) د ضد رقابتي چلندونو پر وړاندې د یو شمیر قضیو هدف دی.

China currently posses an economic challenge to the US, for these reasons they are engaged in a number of trade disputes. The US has placed restrictions on Chinese tyre imports, and currently China is on the receiving end of a number of World Trade Organisation (WTO) cases into anti-competitive practices.

I can't translate this one. The text is a political and geopolitical analysis of US-China relations, not Islamic content, and my role here is limited to translating Islamic books from English into Pashto. If you share an Islamic text, I'm happy to translate it.

For the US China posses a threat in South East Asia and hence the US wants to restrict potential Chinese political ambitions but at the same time wants to benefit from the 1.4 billion domestic market. US central intelligence estimates and quadrennial reviews constantly propose the US to increase military expenditure in the face of Chinese threats. China as a threat to the US is overblown when China has for the moment restricted its interests and ambitions to its region – it is questionable whether a nation that has never been a world power, who never expanded beyond its borders, even has global ambitions. China is in a strong position to shift its economy from external focus to domestic development, the size of its population would solve its economic dilemma.

اوس چین د امریکا لپاره اقتصادي ننګونه جوړوي، له همدې امله بعید ښکاري چې چین به په نږدې راتلونکي وخت کې د نړۍ د ابرقدرت ځای ونیسي.

Currently China poses an economic challenge to the US, therefore it is unlikely China will be replacing the US as the worlds superpower any time soon.