چگونه می‌دانیم کتابی که ادعا می‌شود از جانب خداست، واقعاً کتاب خداست؟ یکی از آزمون‌ها، از میان آزمون‌های بسیار، این است که پیامی که از جانب یک موجود دانای مطلق صادر شده باشد، حتماً با خودش سازگار است. باید عاری از هرگونه ناهماهنگی و تناقض باشد. درست همین را آخرین عهد، یعنی کتاب خدا، می‌گوید:

How do we know that a book claimed to be from God is really the Book of God? One of the tests, out of many such tests, is — that a Message emanating from an Omniscient Being MUST be consistent with itself. It ought to be free from all discrepancies and contradictions. This is exactly what the LAST TESTAMENT, the Book of God says:

اگر خداوند متعال می‌خواهد که ما با این آزمون محک، اصالت کتاب او (قرآن کریم) را تأیید کنیم، پس چرا نباید همین آزمون را بر هر کتاب دیگری که ادعا می‌کند از جانب او است به کار ببریم؟ ما نمی‌خواهیم با سخنان فریبنده کسی را گول بزنیم، همان‌گونه که مسیحیان چنین کرده‌اند. از منابعی که از دانشمندان مسیحی ذکر کرده‌ام به‌راحتی می‌توان پذیرفت که آنان به ما ثابت کرده‌اند که کتاب مقدس کلام خدا نیست، اما در عین حال چنین وانمود می‌کنند که ما را به خلاف آن قانع کرده‌اند.

If God Almighty wants us to verify the authenticity of His Book (The Holy Qur’ân) with this acid test, why should we not apply the very same test to any other Book claiming to be from Him? We do not want to bamboozle anybody with words as the Christians have been doing. It would be readily agreed from the references, I have given from Christian scholars, that they have been proving to us that the Bible is NOT the Word of God, yet making us believe that they have actually convinced us to the contrary.

یکی از نمونه‌های کلاسیک این بیماری «تنها دیروز» بار دیگر خود را نشان داد. سینود انگلیکن در گراهamstown در جریان بود. اسقف اعظم، بیشاپ بیل برنت، برای گله‌اش موعظه می‌کرد. او در جامعه انگلیکن خود سردرگمی ایجاد کرد؛ مردی انگلیسی و دانشمند که در برابر گروهی از کشیشان و اسقف‌های انگلیسی فاضل، به زبان مادری خودشان یعنی انگلیسی سخن می‌گفت، اما همکاران فاضلش آن را به شکلی شدید نادرست فهمیدند؛ تا آن‌جا که آقای مک‌میلان، که شاید او نیز انگلیکن بود و سردبیر روزنامه‌ی روزانه‌ی انگلیسی‌زبان «نیتال مرکوری» به تاریخ یازدهم دسامبر ۱۹۷۹ بود، درباره‌ی سردرگمی‌ای که اسقف اعظم در میان روحانیون فاضل خود پدید آورده بود، چنین گفت:

A classic example of this sickness was in evidence again only "yesterday" The Anglican synod was in session in Grahamstown. The Most. Rev. Bill Burnett, the Archbishop was preaching to his flock. He created a confusion in his Anglican community. An erudite Englishman, addressing a group of learned English priests and bishops, in their own mother-tongue — English, which his learned colleagues drastically misunderstood: to such an extent that Mr. McMillan, perhaps also an Anglican, the Editor of an English daily — "The Natal Mercury" dated December 11, 1979, had this to say about the confusion the Archbishop had created among his own learned clergy:

آرشبیشاپ برنت در سخنان خود در سینود، به هیچ وجه نمونه‌ای از وضوح نبود و بسیاری از حاضران آن را به‌گسترده و به‌شدت نادرست فهمیدند. با این حال، اشکالی در خود زبان انگلیسی نیست، اما آیا نمی‌بینی که مسیحی در همه‌ی امور دینی به تفکر درهم‌ریخته خو گرفته است؟ «نان» در عشای ربانی او نان نیست، بلکه «گوشت» است؟ «شراب» خون است؟ «سه، یکی است»؟ و «انسان، خداست»؟ اما اشتباه نکن، وقتی پای امور دنیوی در میان است او آن‌قدر ساده نیست؛ آن‌جا دقیق‌ترین است. هنگام بستن قرارداد با او باید دوچندان مراقب باشی! ممکن است بی‌آن‌که متوجه شوی، تو را بفروشد.

"ARCHBISHOP BURNETTS REMARKS AT THE SYNOD WERE HARDLY A MODEL OF CLARITY AND WERE WIDELY AND DRAMATICALLY MISINTERPRETED BY MANY OF THOSE PRESENT." There is nothing wrong with English as a language, but can't you see that the Christian is trained in muddled thinking in all matters religious. The "bread" in his Holy Communion is not "bread" but "flesh?" The "wine" is "blood?" "Three is one?" and "Human is Divine?" But don't make a mistake, he is not that simple when dealing with the earthly kingdom, he is then most precise. You will have to be doubly careful when entering into a contract with him! He can have you sold out, without you realising it.

نمونه‌هایی که برای اثبات نکاتی که درباره تناقض‌ها در به اصطلاح کتاب خدا مطرح کرده‌ام ارائه خواهم داد، به‌قدری ساده‌اند که حتی یک کودک هم می‌تواند آن‌ها را دنبال کرده و بفهمد. در زیر ببینید.

The examples that I shall furnish in substantiating the points I have raised about the contradictions in the so-called Book of God, would be found so easy even for a child to follow and understand. See below.

جدا از ابراز وفاداری به خدا، همانطور که در جاهای دیگر ذکر شده، به شیطان (اهریمن) نیز سهمش داده می‌شود. این دوگانگی از سوی نویسنده کتاب تواریخ، یادآور داستان آن پیرزنی است که برای سنت مایکل یک شمع روشن کرد و برای شیطان شمعی دیگر. سنت مایکل زیر پا لگدمال می‌کرد، تا اگر او به بهشت می‌رفت یا به جهنم، دوستی داشته باشد. این مرد تواریخ مطمئن شده بود که در دربار بالا دوستی دارد، و همچنین در دربار پایین. او می‌خواست هم به این طرف و هم به آن طرف برود، یا می‌خواست هم کیک را داشته باشد و هم آن را بخورد.

Apart from showing allegiance to God as is noted elsewhere, the Devil (Satan) is also given his due. This dichotomy on the part of the author of Chronicles reminds one of the story of the old woman who lit one candle to St. Michael and another to the devil. St. Michael was trampling underfoot, so that whether she went to Heaven or Hell, she would have a friend. This Chronicles fellow, made sure that he had a friend at court Above, as well as a friend at court Below. He wanted to have it both ways, or wanted to have his cake and eat it too.

شما متوجه خواهید شد که نویسندگان کتاب‌های «تواریخ» و «سموئیل» داستان یکسانی را درباره‌ی سرشماری یهودیان به دست داود روایت می‌کنند. داود این کار تازه و بی‌سابقه را از کجا «الهام» گرفت؟ نویسنده‌ی دوم سموئیل ۲۴:۱ می‌گوید که این «خداوند» بود که داود را برانگیخت (در ترجمه‌ی RSV: «وادار کرد»)، اما نویسنده‌ی اول تواریخ ۲۱:۱ می‌گوید که این «شیطان» بود که داود را تحریک کرد (در ترجمه‌ی RSV: «وادار کرد») تا چنین کار شرم‌آوری انجام دهد! چگونه ممکن است خداوند قادر متعال منبع این «الهامات» متناقض بوده باشد؟ آیا این خداست یا شیطان؟ در کدام دین، شیطان مترادف خداست؟ من درباره‌ی «شیطان‌پرستی» سخن نمی‌گویم، که رویش تازه‌ای از مسیحیت است و در آن، مسیحیان سابق شیطان را می‌پرستند. مسیحیت بیش از هر دین دیگری مایه‌ی پیدایش «گرایش‌ها» بوده است: الحادگرایی، کمونیسم، فاشیسم، توتالیتاریسم، نازیسم، مورمونیسم، مونیسم، علم‌گرایی مسیحی و اکنون شیطان‌پرستی. مسیحیت دیگر چه چیزی به دنیا خواهد آورد؟

You will observe that the authors of the books of "Chronicles" and of "Samuel" are telling us the same story about David taking a census of the Jews. Where did David get his "inspiration" to do this novel deed? The author of 2 Samuel 24:1 says that it was the "LORD" God who MOVED (RSV: "incited") David, but the author of 1 Chronicles 21:1 says that it was "SATAN" who PROVOKED (RSV: "incited") David to do such a dastardly thing! How could the Almighty God have been the source of these contradictory "INSPIRATIONS?" Is it God or is it Satan! In which religion is the DEVIL synonymous with GOD? I am not talking about "Satanism" a recent fungus growth of Christianity, in which ex-Christians worship the Devil. Christianity has been most prolific of spawning isms. Atheism, Communism, Fascism, Totalitarianism, Nazism, Mormonism, Moonism, Christian Scientism and now Satanism. What else will Christianity give birth to?

«کتاب مقدس» به همه گونه تفسیرهای متناقض راه می‌دهد. این فخرفروشی مسیحیان است! «برخی ادعا می‌کنند و حق هم دارند که عبارات کتاب مقدس پیوسته مورد سوءاستفاده و تحریف قرار گرفته‌اند تا تقریباً هر شرارتی را که بشر می‌شناسد توجیه کنند» (از: «The Plain Truth»، نشریهٔ مسیحی مستقر در آمریکا، زیر عنوان: «کتاب مقدس — پرجنجال‌ترین کتاب جهان». (جولای ۱۹۷۵))

از آنجا که در ادامه شواهدی از «سموئیل» و «تواریخ» ارائه خواهد شد، صلاح می‌دانم نخست نویسندگان آن کتاب‌ها را مشخص کنم، به جای آنکه ناهماهنگی‌های آن کتاب‌ها را به خدا نسبت دهم. ویراستاران RSV می‌گویند:

As further evidence will be adduced from "Samuel" and "Chronicles" I deem it advisable first to determine their authors instead of suspecting God of those books' incongruities. The Revisers of the RSV say:

مؤلف «نامعلوم» (تنها یک کلمه)

(a) SAMUEL: Author "Unknown" (Just one word)

(ب) تواریخ: مؤلف «ناشناس، احتمالاً گردآوری و ویرایش‌شده توسط عزرا». باید به فروتنی این محققان کتاب مقدس احترام گذاشت، اما «شاید»ها، «احتمالاً»ها و «محتمل است»های آنان همواره توسط گوسفندان فریب‌خورده‌شان به‌عنوان «قطعاً» تعبیر می‌شود. چرا باید عزرای بیچاره یا اشعیا را قربانی این نویسندگان گمنام کرد؟

(b) CHRONICLES: Author "Unknown, probably collected and edited by Ezra." We must admire the humility of these Bible scholars, but their "possiblys" "probablys" and "likelys" are always construed as ACTUALLY'S by their fleeced sheep. Why make poor Ezra or Isaiah the scapegoats for these anonymous writers?

اگر خدا نویسندهٔ هر کلمه، هر ویرگول و هر نقطهٔ کتاب مقدس باشد، چنان که مسیحیان ادعا می‌کنند، آیا او نویسندهٔ این ناهمخوانی عددی نیز هست؟

If God is the Author of every single word, comma and full-stop in the Bible, as the Christians claim, then is He the Author of the above arithmetical discrepancy as well?

نکته‌ی دیگری که باید به آن توجه کرد این است که این متن را بازتولید کنید و هر دو نقل‌قول را مقایسه کنید. ۲ سموئیل ۲۴:۱۳ می‌گوید: «پس جاد نزد داود آمد و به او خبر داد و گفت...» این عبارت، کلمه به کلمه در ۱ تواریخ ۲۱:۱۱ تکرار شده است، با این تفاوت که عبارت زائد «و به او خبر داد» حذف شده است! اما نویسنده هنگام حذف این عبارت اضافی، عامل زمان را نیز از «هفت» سال به «سه» سال کاهش داده است. خدا به جاد چه گفت: سه سال یا هفت سال طاعون، «بر هر دو خانه‌ی شما»؟

Note the reproduction of above. Compare both the quotations. 2 Samuel 24:13 tells us — "So Gad came to David, AND TOLD HIM, and said unto him . . ." These words are repeated word for word in 1 Chronicles 21:11, except the redundant "AND TOLD HIM" is removed! But while trimming the useless phrase, the author also pruned the time factor from "SEVEN" years to "THREE" years. What did God say to Gad — Three or Seven years plague — "on both your houses?"

دو نقل‌قول را با هم مقایسه کنید. دوم تواریخ ۳۶:۹ می‌گوید که یهوyachین هنگام آغاز سلطنتش «هشت» ساله بود، در حالی که دوم پادشاهان ۲۴:۸ می‌گوید که او هنگام آغاز سلطنتش «هجده» ساله بود. نویسندهٔ «ناشناس» کتاب پادشاهان باید چنین استدلال کرده باشد که یک کودک هشت‌ساله چه گناه بزرگی می‌توانست کرده باشد که سزاوار برکناری شود؛ پس با سخاوتمندی ده سال به سن او افزود تا یهوyachین بالغ شود و مشمول خشم خدا گردد. اما او ناچار بود این دست‌کاری را متعادل کند، پس مدت سلطنتش را ده روز کوتاه کرد! ده سال به سن افزودن و ده روز از دوران حکومت کم کردن؟ آیا خدای متعال می‌توانست دربارهٔ یک موضوع واحد دو سخن کاملاً متفاوت بگوید؟

See below. Compare the two quotations. 2 Chronicles 36:9 tells us that JEHOIACHIN was "eight" years old when he began to reign, while 2 Kings 24:8 says that he was "eighteen" when he began to reign. The "unknown" author of KINGS must have reasoned that what possible "evil" could a child of eight do to deserve his abdication, so he generously added ten years to make JEHOIACHIN mature enough to become liable to God's wrath. However, he had to balance his tampering, so he cut short his reign by 10 days! Add TEN years to age and deduct TEN days from rule? Could God Almighty say two widely differing things on the same subject?

بین هشت و هجده سال، فاصلهٔ یا تفاوتی کامل به اندازهٔ ده سال وجود دارد. آیا می‌توانیم بگوییم (پناه بر خدا!) که خداوند متعالِ دانای مطلق نمی‌توانسته بشمارد و در نتیجه تفاوت میان ۸ و ۱۸ را نمی‌دانسته است؟ اگر بخواهیم کتاب مقدس را کلام خدا بدانیم، آنگاه شأن و جایگاه پروردگار متعال به پایین‌ترین حد ممکن خواهد رسید!

Between Eight and Eighteen years, there is a gap or difference at a full 10 years. Can we say (God forbid!) that the all-knowing Almighty could not count, and thus did not know the difference between 8 and 18? If we are to believe in the Bible as the Word of God, then the Dignity and Status of the Lord Almighty will hit an all-time low!

در مقایسه دو نقل‌قول در صفحه ۴۰، چند ارابه‌سوار را داوود کشت؟ هفتصد یا هفت هزار؟ و افزون بر این، آیا چهل هزار «سوارهٔ» سواره را کشت یا چهل هزار «پیادهٔ» پیاده را؟ آنچه از ناهمخوانی میان دوم سموئیل ۱۰:۱۸ و اول تواریخ ۱۹:۱۸ برمی‌آید، تنها این نیست که خدا فرق میان صدها و هزارها را تشخیص نمی‌دهد، بلکه این است که حتی «سواره‌نظام» را از «پیاده‌نظام» تمیز نمی‌دهد! آشکار است که کفرگویی در فرهنگ مسیحی به نام «الهام» جلوه‌گر می‌شود! ۷۰۰ یا ۷ ۰۰۰؟

Compare the two quotations on page 40. How many chariot riders did David slay? Seven hundred or seven thousand? And further, did he slay 40000 "HORSEMEN" or 40000 "FOOTMEN?" The implication in the conflicting records between 2 Samuel 10:18 and 1 Chronicles 19:18 is not only that God could not discern the difference between hundreds and thousands, but that He could not even distinguish "CAVALRY" from "INFANTRY!" It is obvious that blasphemy masquerades in the Christian dictionary as "inspiration!" 700 or 7 000?

یقیناً برای دلخوشی طرفداران کتاب مقدس چیزی جز این نیست که یک صفر کامل (۰) یا به ۷۰۰ اضافه شده، یا از ۷ ۰۰۰ کم شده است، و بدین ترتیب ریاضیات آشفتهٔ کتاب مقدس حتی بیشتر درهم و برهم شده است!*

It is certainly naught for Bible-lovers' comfort that a whole nought (0) was either added to 700, or subtracted from 7 000, thus making the confused Biblical Mathematics even more confounded!*

* به زودی درباره سخنان مربوط به صفر بحث خواهد شد.

* The remarks on the Zero will be discussed soon.

در مورد نویسندگان «الهام‌یافته» کتاب مقدس که فرق میان «پیادگان» و «سواران» را نمی‌دانستند، موضوع حتی جدی‌تر است، زیرا خود خدا در اینجا متهم می‌شود، به عنوان منبع آن «الهام»، که فرق میان سواره‌نظام و پیاده‌نظام را نمی‌داند. یا ممکن است سوریه‌ای‌هایی که در برابر اسرائیل گریختند، سنتوروس‌ها بوده باشند (یعنی نژادی از موجودات با بدن و پاهای اسب و تنه، سر و بازوهای انسان)؟ آیا ممکن است این «موجودات» ناگهان از اسطوره‌شناسی کلاسیک بیرون آمده باشند تا نویسندگان بیش از حد ساده‌لوح را متحیر کنند؟

As for the "inspired writers" of the Bible not knowing the difference between "footmen" and "horsemen," is all the more serious because God himself here stands accused, as a source of that "inspiration" for not knowing the difference between cavalry and infantry. Or is it possible that the Syrians who fled before Israel were centaurs (i.e. a race of creatures with the body and legs of a horse and the torso, head and arms of a man), is it possible that these "creatures" had suddenly stepped out of Classical Mythology to bemuse the all too gullible authors.

سلیمان — جلالش باد — ساختنِ کاخ سلطنتیِ خود را آغاز کرد که سیزده سال طول کشید. این را از کتاب اول پادشاهان، باب ۷ می‌دانیم. یادتان هست لاف دکتر پارکر (در بخش پیشین) را که می‌گفت «صفحات کاملی پر از نام‌های گمنام است»؟ خب، از نظر بچگانگی، باب ۷ و حزقیال باب ۴۵ را نمی‌شود شکست داد. برای خودتان لازم است این باب را دست‌کم یک بار در عمرتان بخوانید. پس از آن، واقعاً قدر قرآن کریم را خواهید دانست! متن این بخش‌ها در زیر آمده است تا برای لذت کسل‌کننده‌تان بخوانید. کتاب مقدس خودتان را تهیه کنید و برای ارجاع آسان رنگ‌آمیزی کنید. می‌توانید ارجاع‌های این جزوه را در کتاب مقدستان چنین رنگ کنید: «زرد» برای همه تناقض‌ها؛ «قرمز» برای بخش‌های مستهجن؛ و «سبز» برای نقل‌قول‌های معقول و پذیرفتنی، مانند آنچه در آغاز این مقاله آوردم، یعنی سخنانی که بی‌زحمت بازشناسید که سخن خداوند و فرستادگان مقدسش است. با همین آمادگی، آماده‌اید هر مبلغ یا عالم کتاب مقدس را که سر راهتان قرار گیرد، ابطال و سردرگم کنید! «اگر در زمان صلح بیشتر عرق بریزیم، در زمان جنگ کمتر خون خواهیم داد.» (چیانگ کای‌شک)

Solomon is his glory began building a royal palace for himself which took him thirteen years. We learn this from the 1st Book of Kings, chapter 7. You remember Dr. Parker's boast (earlier on) about "whole pages being taken up by obscure names?" Well, for sheer puerility you cannot beat this chapter 7 and Ezekiel chapter 45. You owe it to yourself to read it just once in your lifetime. After that, you will really appreciate the Holy Qur’ân! Reproduced below, you will read the passages for your boring pleasure. Obtain your own Bible and colour code it for easy reference. You may colour the various references from this booklet in your Bible: "Yellow" for all contradictions; use "Red" for pornographic passages; and "Green" for sensible, acceptable quotations as the ones I have mentioned at the beginning of this essay — that is words that you can effortlessly recognize as being those of God and His Holy Messengers. With just this preparation, you will be ready to confute and confuse any missionary or Bible scholar that comes your way! "IF WE PERSPIRE MORE IN TIMES OF PEACE, WE WILL BLEED LESS IN TIMES OF WAR." (Chiang Kai-Shek)

خدا به عنوان معمار، مهندس و صنعتگر (اگر صبر داری، این فصل را بخوان و بقیهٔ فصل را در کتاب مقدست ادامه بده)

GOD, AS BUILDER, ENGINEER AND CRAFTSMAN (IF YOU HAVE PATIENCE, READTHIS CHAPTER AND COMPLETE THE REST OF THE CHAPTER IN YOUR BIBLE)

خدا به عنوان نقشه‌بردار زمین و معمار (اگر صبر دارید، این فصل را بخوانید و بقیهٔ فصل را در کتاب مقدس خود کامل کنید)

GOD, AS LAND SURVEYOR AND ARCHITECT (IF YOU HAVE PATIENCE, READ THIS CHAPTER AND COMPLETE THE REST OF THE CHAPTER IN YOUR BIBLE)

اکنون به زیر توجه کنید: نویسندهٔ اول پادشاهان ۷:۲۶ در کاخ سلیمان ۲۰۰۰ حمام شمرده است، اما نویسندهٔ دوم تواریخ ۴:۵ این شمار را ۵۰ درصد افزایش داده و به ۳۰۰۰ رسانده است! چه اسراف و خطایی در «کتاب خدا»! حتی اگر خداوند متعال کار دیگری نداشت، آیا خود را مشغول «الهام» چنین یاوه‌گوییِ متناقض و بی‌ارزش به یهودیان می‌کرد؟ آیا کتاب مقدس کتاب خداست؟ آیا کلام خداست؟

Now, look below and note that the author of 1 Kings 7:26 has counted 2 000 baths in Solomon's palace, but the author of 2 Chronicles 4:5 increases the kingly count by 50% to 3 000! What extravagance and error in the "Book of God?" Even if God Almighty had nothing else to do, would He occupy Himself "inspiring" such trivial contradictory nonsense to the Jews? Is the Bible God's Book? Is it the Word of God?

"ومَا مِنْ مُعْجِزَةٍ تُثْبِتُ أَنَّ اثْنَيْنِ وَاثْنَيْنِ يَسَاوِيَانِ خَمْسَةً، أَوْ أَنَّ لِلدَّائِرَةِ أَرْبَعَةَ مَلَائِكَةٍ؛ وَلَا مُعْجِزَاتٌ، مَهْمَا كَثُرَتْ، تَسْتَطِيعُ أَنْ تُزِيلَ تَنَاقُضًا يَبْدُو عَلَى سَطْحِ تَعَالِيمِ الْمَسِيحِيَّةِ وَسِجِلَّاتِهَا." — (ألبرت شفايتزر)، من كتابه: «البحث عن يسوع التاريخي»، صفحة 22.

Whether it is witting or unwitting, the "inspired" writer's singular inability to grasp the difference between 2 000 and 3 000 is unforgivable. It is an obvious contradiction. "AND NO MIRACLE WOULD PROVE THAT TWO AND TWO MAKES FIVE, OR THAT A CIRCLE HAS FOUR ANGELS; AND NO MIRACLES, HOWEVER NUMEROUS COULD REMOVE A CONTRADICTION WHICH LIES ON THE SURFACE OF THE TEACHINGS AND RECORDS OF CHRISTIANITY." — (Albert Schweizer), from his book: "In Search of the Historical Jesus." Page 22.

قبل از اینکه این سلسله تناقض‌ها را به پایان برسانم، اجازه دهید فقط یک مثال دیگر بزنم. صدها مورد دیگر هم در کتاب مقدس وجود دارد. به زیر نگاه کنید. باز هم سلیمان است. او واقعاً همه کارها را با شکوه انجام می‌داد. شاه سابق ایران در مقایسه با او یک بچه مهدکودکی بود! نویسنده‌ی دوم تواریخ ۹:۲۵ به سلیمان یک هزار اصطبل اسب بیشتر از تعداد آخورهایی که به او داده شده بود نسبت می‌دهد. «و سلیمان چهار هزار اصطبل برای اسبان داشت…» اما نویسنده‌ی اول پادشاهان ۴:۲۶ افکار شاهانه‌ای درباره‌ی حامی سلطنتی خود داشت. او اصطبل‌های سلیمان را ۱۰۰۰ درصد افزایش داد، از ۴۰۰۰ به ۴۰۰۰۰ اصطبل اسب! پیش از آنکه برخی واعظان زبان‌باز شما را فریب دهند که تفاوت تنها یک صفر است، یک «۰»؛ که برخی کاتبان یا نسخه‌برداران به‌طور ناخواسته یک صفر به ۴۰۰۰ افزوده‌اند تا ۴۰۰۰۰ شود، اجازه دهید به شما بگویم که یهودیان در زمان سلیمان از صفر «۰» هیچ اطلاعی نداشتند! این اعراب بودند که صفر را قرن‌ها بعد به خاورمیانه و اروپا معرفی کردند. یهودیان در آثار ادبی خود ارقام را به صورت کلمه می‌نوشتند و نه با عددنویسی. پرسش ما این است: نویسنده‌ی واقعی این اختلاف شگفت‌انگیز ۳۶۰۰۰ کیست؟ آیا خدا بود یا انسان؟ این ارجاعات و بسیاری از حقایق مرتبط را در کتاب بسیار جامع «کتاب مقدس — کلام خدا یا کلام انسان؟» نوشته‌ی A. S. K. Joommal خواهید یافت.

Before I conclude this series of contradictions, let me give you just one more example. There are hundreds of others in the Bible. See below. It is Solomon again. He really does things in a big way. The ex-Shah of Iran was a nursery kid by comparison! The author of 2 Chronicles 9:25 gives Solomon one thousand more stalls of horses than the number of baths he had given him. "And Solomon had FOUR thousand stalls for horses ..." But the author of 1 Kings 4:26 had real kingly thoughts about his royal patron. He multiplied Solomon's stalls by 1 000% — from 4 000 to 40000 stalls of horses! Before some glib evangelist draws the wool over your eyes that the difference is only a nought, a zero — "0"; that some scribe or copyist had inadvertently added a zero to 4 000 to make it 40 000, let me tell you that the Jews in the time of Solomon knew nothing about the zero — "O"! It was the Arabs who introduced the zero to the Middle East and to Europe centuries later. The Jews spelt out their figures in words in their literary works and did not write them in numerals. Our Question is — Who was the real author of this staggering discrepency of 36000? Was it God or man? You will find these references and many more allied facts in a very comprehensive book — "THE BIBLE — Word of God or Word of Man?" by A. S. K. Joommal.

تفاوت بین ۴ هزار و ۴۰ هزار تنها ۳۶ OOO است! یهودیان در عهد عتیق از عدد "۰" (صفر) استفاده نمی‌کردند. تفاوت بین ۴ هزار و ۴۰ هزار تنها ۳۶ OOO است! یهودیان در عهد عتیق از عدد "۰" (صفر) استفاده نمی‌کردند.

The Difference between 4 thousand and 40 thousand is only 36 OOO! The Jews did not use The "0" (Zero) in the Old Testament between 4 thousand and 40 thousand is only 36 OOO! The Jews did not use The "0" (Zero) in the Old Testament