حالا ببینید که چگونه پدران مسیحی نسب‌های حاصل از زنا با محارم را که در عهد عتیق آمده، به خداوند و نجات‌دهنده‌شان، عیسی مسیح، در عهد جدید نسبت داده‌اند. برای مردی که هیچ نسب‌نامه‌ای نداشت، برایش نسب‌نامه‌ای ساخته‌اند. و چه نسب‌نامه‌ای! شش زناکار و فرزندان حاصل از زنای با محارم بر این مرد مقدس خدا تحمیل شده‌اند. مردان و زنانی که بنا بر قانون خود خدا، آن‌گونه که از طریق موسی نازل شده، سزاوار سنگسار تا حد مرگ بودند، و افزون بر آن، برای نسل‌ها از خانه خدا طرد و محروم می‌شدند.

Watch now how the Christian fathers have foisted the incestuous progenies of the Old Testament upon their Lord and Saviour, Jesus Christ, in the New Testament. For a man who had no genealogy, they have manufactured one for him. And what a genealogy! Six adulterers and offsprings of incest are imposed upon this holy man of God. Men and women deserving to be stoned to death according to God's own law, as revealed through Moses, and further to be ostracised and debarred from the House of God for generations. 1

۱. «ولد الزنا لا يدخل جماعة الرب حتى الجيل العاشر.» (تثنیه ۲۳:۲ — ترجمه AV). «شاهدان یهوه» نسبت به این واژه فوق‌العاده حساس شده‌اند. پشه را صاف می‌کنند و شتر را فرو می‌برند!

1. "The bastard shall not enter the congregation of the Lord even unto the tenth generation." (Deut. 23:2 — AV). The "Witnesses" have been hyper sensitive to this word. Swallowing the camel and straining at the gnat!

چرا خداوند برای «پسرش» (عیسی) «پدری» (یوسف) قرار دهد؟ و چرا چنین نسب فرومایه‌ای؟ «این همه‌ی زیبایی ماجراست» می‌گوید آن منحرف. «خدا آنقدر گنهکاران را دوست داشت که از این ندارد که چنین نیاکانی برای "پسرش" قرار دهد.»

Why should God give a "father" (Joseph) to His "son" (Jesus)? And why such an ignoble ancestry? "This is the whole beauty of it" says the pervert. "God loved the sinners so much that he disdaineth not to give such progenitors for His 'son. "

از چهار نویسنده‌ی انجیل، خدا تنها دو نفر از آنان را الهام کرد تا شجره‌نامه‌ی «پسرش» را ثبت کنند. برای آنکه مقایسه‌ی «پدران و اجداد» عیسی مسیح در هر دو فهرست «الهام‌شده» آسان شود، تنها نام‌ها را، بدون حاشیه‌پردازی، استخراج کرده‌ام. در ادامه می‌بینید. میان داوود و عیسی، خدا متی را الهام کرد تا تنها ۲۶ جد برای «پسرش» ثبت کند. اما لوقا که او نیز «الهام‌شده» بود، ۴۱ نیای عیسی را گردآورد. تنها نامی که میان این دو فهرست، بین داوود و عیسی، مشترک است یوسف است، و آن هم پدری «فرضی» بنا بر لوقا ۳:۲۳ (ترجمه‌ی AV). این یک نام چشمگیر است. برای یافتنش نیازی به دقت وسواس‌گونه نیست. یوسف نجار است. همچنین به‌آسانی درمی‌یابید که این فهرست‌ها به‌شدت با یکدیگر متناقض‌اند. آیا هر دو فهرست می‌توانند از یک منبع، یعنی خدا، سرچشمه گرفته باشند؟

Of the four Gospel writers, God "inspired" only two of them to record the genealogy of His "son." To make it easy for you to compare the "fathers and grandfathers" of Jesus Christ in both the "inspired" lists, I have culled the names only, minus the verbiage. See below. Between David and Jesus, God "inspired" Matthew to record only 26 ancestors for His "son." But Luke, also "inspired," gathered up 41 forefathers for Jesus. The only name common to these two lists between David and Jesus is JOSEPH and that, too, a "supposed" father according to Luke 3:23 (AV). This one name is glaring. You need no fine-tooth comb to catch him. It is Joseph the carpenter. You will also easily observe that the lists are grossly contradictory. Could both the lists have emanated from the same source, i.e. God?

ماتیو و لوقا در پررنگ کردن نقش داوود به‌عنوان پادشاه و جد نخستین عیسی زیاده‌روی کرده‌اند، به‌خاطر آن تصور نادرست که عیسی باید بر «تخت پدرش داوود» بنشیند (اعمال ۲:۳۰). انجیل‌ها این پیشگویی را تکذیب می‌کنند، زیرا به ما می‌گویند که به‌جای آن‌که عیسی بر تخت پدرش (داوود) بنشیند، این پیلاطس پونتیوس، فرماندار رومی و مشرکی بود که بر همان تخت نشست و وارث به‌حق (؟) آن (عیسی) را به مرگ محکوم کرد. «مهم نیست»، می‌گوید این انجیل‌نگار، «اگر نه در نخستین آمدنش، پس در آمدن دومش این پیشگویی و سیصد پیشگویی دیگر را تحقق خواهد بخشید.» اما این دو نویسنده «الهام‌یافته» با شور و اشتیاق افراطی‌شان برای ردیابی نسب جسمانی عیسی به داوود (زیرا این دقیقاً همان چیزی است که کتاب مقدس می‌گوید — «از ثمره صُلب او بر حسب جسم» که به‌معنای لفظی و نه مجازی است، اعمال ۲:۳۰)، در همان گام نخست می‌لغزند و سقوط می‌کنند.

Matthew and Luke are over-zealous in making DAVID the King, the prime ancestor of Jesus, because of that false notion that Jesus was to sit on the "THRONE OF HIS FATHER DAVID" (Acts 2:30). The Gospels belie this prophecy, for they tell us that instead of Jesus sitting on his father's (David's) throne, it was Pontious Pilate, a Roman Governor, a pagan who sat on that very throne and condemned its rightful (?) heir (Jesus) to death. "Never mind,'' says the evangelist, "if not in his first coming, then in his second coming he will fulfill this prophecy and three hundred others beside" But with their extravagant enthusiasm to trace the ancestry of Jesus physically to David, (for this is actually what the Bible says — THAT OF THE FRUIT OF HIS (David's) LOINS, ACCORDING TO THE FLESH" (literally, not metaphorically Acts 2:30), both the "inspired" authors trip and fall on the very first step.

متی ۱:۶ می‌گوید که عیسی از طریق سلیمان پسر داوود بود، اما لوقا ۳:۳۱ می‌گوید که او (عیسی) از طریق ناتان پسر داوود بود. لازم نیست متخصص زنان و زایمان باشید تا بفهمید که به هیچ وجه ممکن نیست نطفهٔ داوود همزمان از طریق سلیمان و ناتان به مادر عیسی رسیده باشد! ما می‌دانیم که هر دو نویسنده دروغگوهای آشکاری هستند، زیرا عیسی به صورت معجزه‌آسا و بدون هیچ مداخلهٔ مردی باردار شد. حتی اگر یک نسب جسمانی از طریق داوود را بپذیریم، باز هم هر دو نویسنده به همان دلیل آشکار دروغگو ثابت می‌شوند.

Matthew 1:6 says that Jesus was the son of David through SOLOMON, but Luke 3:31 says that he (Jesus) was the son of David through NATHAN. One need not be a gynecologist to tell that by no stretch of the imagination could the seed of David reach the mother of Jesus both through Solomon and Nathan at the same time! We know that both the authors are confounded liars, because Jesus was conceived miraculously, without any male intervention. Even if we concede a physical ancestry through David, both authors would still be proved liars for the obvious reason.

به همان اندازه که این استدلال ساده است، مسیحی آنقدر درگیر احساساتش است که این مطلب به ذهن پیش‌داورانه‌اش نفوذ نمی‌کند. بیایید مثالی کاملاً مشابه بزنیم، اما مثالی که در آن او بتواند بی‌طرف باشد.

As simple as the above logic is, the Christian is so emotionally involved that it will not penetrate his prejudiced mind. Let us give him an identical example, but one where he can afford to be objective.

ما از تاریخ می‌دانیم که محمد پیامبر اسلام ﷺ از نسل ابراهیم از طریق اسماعیل بود. پس اگر نویسنده‌ای «الهام‌یافته» ظهور می‌کرد و می‌کوشید «وحی» خود را به این مضمون عرضه کند که محمد ﷺ از نسل ابراهیم از طریق اسحاق بود، ما بی‌هیچ تردیدی چنین نویسنده‌ای را دروغ‌گو می‌خواندیم، زیرا نسل ابراهیم هرگز نمی‌توانست همزمان از طریق اسماعیل و از طریق اسحاق به آمنه، مادر محمد ﷺ برسد! تفاوت نسب میان این دو پسر ابراهیم، تفاوت میان یهودیان و عرب‌ها است.

We know from history that Muhammed the Prophet of Islam, was the son of Abraham through ISHMAEL, so if some "inspired" writer came along and tried to palm off his "revelation" to the effect that Muhummed was the son of Abraham through ISAAC, we would, without any hesitation, brand such a writer as a liar, because the seed of Abraham could never reach Amina (Muhummed's mother) through Ishmael and through Isaac at the same time! The differences of lineage between these two sons of Abraham is the difference between the JEWS and the ARABS.

در مورد محمد، ما در آن صورت می‌دانستیم که هر کس بگوید اسحاق نیای اوست، دروغگو بوده است. اما در مورد عیسی، هم متی و هم لوقا مشکوک‌اند. تا زمانی که مسیحیان تصمیم نگیرند کدام سلسله نیاکان را برای "خدای" خود ترجیح می‌دهند، هر دو انجیل باید رد شوند. مسیحیت در طول ۲۰۰۰ سال گذشته با تمام توان با این نسب‌نامه‌ها جنگیده و کوشیده است راز آن را بگشاید. آنان هنوز تسلیم نشده‌اند. ما پایداری ایشان را تحسین می‌کنیم. آنان هنوز بر این باورند که "زمان مشکل را حل خواهد کرد." شاید دیگر ۲۰۰۰ سال دیگر؟! "تناقض‌هایی ادعا می‌شود که الهیدانان آنها را به رضایت هر ملحدی حل نکرده‌اند. دشواری‌های متنی وجود دارد که محققان هنوز با آنها دست و پنجه نرم می‌کنند. تنها کسی که از کتاب مقدس بی‌اطلاع باشد، این‌ها و دیگر مشکلات را انکار می‌کند." "The Plain Truth"، ژوئیه ۱۹۷۵.

In the case of Muhummed, we would know then that anyone who says that Isaac is his progenitor, was a liar. But in the case of Jesus both Matthew and Luke are suspect. Until the Christians decide which line of ancestors they prefer for their "god," both Gospels will have to be rejected. Christendom has been battling tooth and nail with these genealogies for the past 2000 years, trying to unravel the mystery. They have not given up yet. We admire their perseverance. They still believe that "TIME WILL SOLVE THE PROBLEM." Perhaps another 2000 years?! "THERE ARE CLAIMED CONTRADICTIONS THAT THEOLOGIANS HAVE NOT RESOLVED TO EVERY ATHEIST'S SATISFACTION. THERE ARE TEXTUAL DIFFICULTIES WITH WHICH SCHOLARS ARE STILL WRESTLING. ONLY A BIBLE ILLITERATE WOULD DENY THESE AND OTHER PROBLEMS" "The Plain Truth," July 1975.

ما اکنون حدود ۸۵ درصد از متی و لوقا را به مرقس یا به آن «منبع مرموز Q» منتسب کرده‌ایم. ۱ اکنون بگذارید ببینیم چه کسی لوقا را «الهام» داد تا داستان عیسی را برای «تِئوفیلوس عالی‌مقام» (لوقا ۱:۳) بازگو کند. در ادامه، مقدمه‌ی لوقا بر «انجیل» او را می‌بینید. او صریحاً می‌گوید که تنها از کار دیگرانی پیروی می‌کرد که از خودش کم‌صلاحیت‌تر بودند؛ کسانی که جرئت کرده بودند شرح حال قهرمان او (عیسی) را بنویسند. او که پزشک بود، در مقایسه با ماهی‌گیران و باجگیران، بی‌شک برای خلق یک شاهکار ادبی توانمندتر بود. و او چنین کرد، زیرا «به نظر من نیز خوب آمد» که «به ترتیب بنویسد». این‌ها توجیهات برجسته‌ی او در برابر پیشینیانش است.

We have already nailed 85% of Matthew and Luke to Mark or that "mysterious 'Q''’. 1 Let us now allow Luke to tell us who "inspired" him to tell his "most excellent Theophilus" (Luke 1:3) the story of Jesus. See below for Luke's preamble to his "Gospel." He tells us plainly that he was only following in the footsteps of others who were less qualified than himself, others who had the temerity to write accounts of his hero (Jesus). As a physician, as against fishermen and tax collectors, he was no doubt better equipped to create a literary masterpiece. This he did, because "IT SEEMED GOOD TO ME ALSO" to "PUT IN ORDER." These are his prominent Justifications over his predecessors.

در مقدمهٔ ترجمهٔ خود از «انجیل لوقا»، یک محقق مسیحی به نام جی. بی. فیلیپس چنین گفته است: «لوقا بنا به اعترافِ خودش، مطالبِ موجود را با دقت مقایسه و ویرایش کرده است، اما به نظر می‌رسد که به مطالب اضافیِ بسیاری دسترسی داشته، و می‌توانیم با دلیل حدس بزنیم که از کدام منابع بهره برده است.» و با این همه، شما آن را کلامِ خدا می‌نامید؟! نسخهٔ «The Gospels in Modern English» را با جلد نرم از انتشارات «FONTANA» تهیه کنید. این نسخه ارزان است. هرچه زودتر آن را بگیرید، پیش از آنکه مسیحیان تصمیم بگیرند یادداشت‌های ارزشمند فیلیپس را از ترجمه‌اش حذف کنند! و تعجب نکنید اگر نویسندگان RSV نیز تصمیم بگیرند «مقدمه» را از ترجمهٔ خود برچینند. این عادتی کهنه و بسیار قدیمی است. به محض آنکه کسانی که منافعی در مسیحیت دارند درمی‌یابند که ناخواسته رازی را فاش کرده‌اند، سریعاً جبران می‌کنند. ارجاعات کنونی من را یک‌شبه به تاریخِ «گذشته» تبدیل می‌کنند! ۱. به فصل ششم مراجعه کنید.

In the introduction to his translation of the "Gospel of St Luke" A Christian scholar, J. B. Phillips, has this to say — "ON HIS OWN ADMISSION LUKE HAS CAREFULLY COMPARED AND EDITED EXISTING MATERIAL, BUT IT WOULD SEEM THAT HE HAD ACCESS TO A GOOD DEAL OF ADDITIONAL MATERIAL, AND WE CAN REASONABLY GUESS AT SOME OF THE SOURCES FROM WHICH HE DREW." And yet you call this the Word of God?! Obtain "The Gospels in Modern English" in soft cover by 'FONTANA' publications. It is a cheap edition. Get it quickly before the Christians decide to have Phillips' invaluable notes expunged from his translation! And do not be surprised if the authors of the RSV also decide to eliminate the "Preface" 2 2 from their translation. It is an old, old habit. As soon as those who have vested interests in Christianity realize that they have inadvertently let the cat out of the bag, they quickly make amends. They make my current references "past" history overnight! 1. Refer to Chapter Six.

۲. به فصل سوم مراجعه کنید.

2. Refer to Chapter Three.

کیست نویسندهٔ «انجیل یوحنا»؟ نه خدا، نه یوحنای قدیس! ببینید خودِ «او» در صفحهٔ ۵۸ دربارهٔ آن چه می‌گوید — یوحنا ۱۹:۳۵ و ۲۱:۲۴-۲۵. «او» و «اوست» و «این» در اینجا چه کسی است؟ و «ما می‌دانیم» و «گمان می‌کنم» از آنِ کیست؟ آیا می‌تواند همان فرد سست‌عنصری باشد که در باغ، آنگاه که بیش از همه به او نیاز بود، او را تنها گذاشت؟ یا نفر چهاردهم سرِ سفره، در «شامِ آخر»، همان که «عیسی دوستش می‌داشت»؟ هر دو «یوحنا» بودند. این نام در میان یهودیان زمان عیسی و حتی امروز در میان مسیحیان نامی رایج بود. هیچ‌یک از این دو نویسندهٔ این انجیل نبوده‌اند. اینکه این انجیل محصولِ دستی ناشناس است، کاملاً روشن است.

Who is the author of "The Gospel of St. John?" Neither God nor St. John! See what "he" (?) says about it "himself" (?) on page 58 — John 19:35 and 21:24-25. Who is his "HE" and "HIS" and "THIS?" A-N-D, his "WE KNOW" and "I SUPPOSE." Could it be the fickle one who left him in the lurch in the garden, when he was most in need, or the fourteenth man at the table, at the "last Super," the one that "Jesus loved?" Both were Johns. It was a popular name among the Jews in the times of Jesus, and among Christians even now. Neither of these two was the author of this Gospel. That it was the product of an anonymous hand, is crystal clear.

من این جستجوی «نویسندگی» را با حکم آن ۳۲ عالم، که با ۵۰ فرقهٔ همکارشان پشتیبانی می‌شوند، به پایان می‌رسانم. خدا مدت‌ها پیش از این مسابقهٔ نویسندگی کنار گذاشته شده بود. در RSV از «Collins»، یادداشت‌های ارزشمند دربارهٔ «کتاب‌های کتاب مقدس» در پایان این نسخه آمده است. من فقط بخش کوچکی از آن اطلاعات را در ادامه بازتولید می‌کنم. ما از «سفر پیدایش» آغاز می‌کنیم — نخستین کتاب کتاب مقدس. دانشمندان دربارهٔ «نویسنده» آن می‌گویند: «یکی از "پنج کتاب موسی"». توجه کنید که عبارت «پنج کتاب موسی» داخل گیومه نوشته شده است — « ». این شیوه‌ای ظریف برای اعتراف به این است که این چیزی است که مردم می‌گویند — که این کتاب، کتاب موسی است و موسی نویسندهٔ آن بوده است، اما ما (۳۲ دانشمند) که آگاه‌ترها هستیم، به آن شایعه‌پراکنی باور نداریم.

Let me conclude this "authorship" search with the verdict of those 32 scholars, backed by their 50 co-operating denominations. God had been eliminated from this authorship race long ago. In the RSV by "Collins," invaluable notes on "The Books of the Bible" are to be found at the back of their production. I am reproducing only a bit of that information on below. We start with "GENESIS" — the first book of the Bible. The scholars say about its "AUTHOR": "One of the 'five books of Moses'." Note the words "five books of Moses" are written in inverted commas — " " This is a subtle way of admitting that this is what people say — that it is the book of Moses, that Moses was its author, but we (the 32 scholars) who are better informed, do not subscribe to that tittle-tattel.

کتاب‌های بعدی چهارگانه، «خروج، لاویان، اعداد و تثنیه»: نویسنده؟ «عموماً به موسی نسبت داده می‌شود.» این کتاب‌ها در همان دسته‌ای قرار می‌گیرند که کتاب پیدایش.

The next four books, "EXODUS, LEVITICUS, NUMBERS and DEUTERONOMY": AUTHOR? "Generally credited to Moses." This is the same category as the book of Genesis.

سفر داوران را چه کسی نوشته است؟ پاسخ: «احتمالاً سموئیل.» سفر یوشع را چه کسی نوشته است؟ پاسخ: «بخش عمده‌ی آن به یوشع نسبت داده می‌شود.» نویسنده‌ی کتاب روت کیست؟ پاسخ: «به‌طور قطعی معلوم نیست.» و نویسنده‌ی:

Who is the author of the book of "JUDGES?" Answer: "Possibly Samuel." Who is the author of the book of "JOSHUA?" Answer: "Major part credited to Joshua." Who is the author of "RUTH?" Answer: "Not definitely known" AND Who is the author of:

کتاب اول سموئیل؟............ پاسخ: نویسنده «نامعلوم».

1ST SAMUEL?............ Answer: Author "Unknown".

دوم سموئیل........... پاسخ: نویسنده «نامعلوم».

2ND SAMUEL........... Answer: Author "Unknown".

پادشاه اول؟................. پاسخ: نویسنده «ناشناس».

و داستان همین‌طور ادامه می‌یابد. نویسندگان این کتاب‌های بی‌نام یا «ناشناس» هستند، یا «احتمالاً» و «به‌ظن قوی» فلان‌اند، یا منشأ «مشکوک» دارند. پس چرا خدا را به خاطر این رسوایی سرزنش کنیم؟ خدای بردبار و مهربان دو هزار سال انتظار نکشید تا دانشمندان کتاب مقدس به ما بگویند که او نویسنده‌ی گناهان، غرور و تعصبات یهودیان نبوده است؛ نویسنده‌ی شهوات، مجادلات، حسادت‌ها و زشتکاری‌های ایشان نبوده است. او آشکارا گفته است که ایشان چه می‌کنند:

And so the story goes. The authors of these anonymous books are either "UNKNOWN" or are "PROBABLY" or "LIKELY" or are of "DOUBTFUL" origin. Why blame God for this fiasco? The Long-suffering and Merciful God did not wait for two thousand years for Bible scholars to tell us that He was not the Author of Jewish peccadilloes, prides and prejudices; of their lusts, wranglings, jealousies and enormities. He said it openly what they do:-

ما می‌توانستیم بحث این کتاب را با آیهٔ قرآنی بالا آغاز کنیم و با آن به پایان ببریم، با این رضایت که خداوند متعال خود حکم خویش را دربارهٔ این موضوع صادر کرده است — «آیا انجیل کلام خداست؟» — اما خواستیم به برادران مسیحی‌مان فرصتی بدهیم تا این موضوع را تا جایی که مایلند، با عینیت بیشتری بررسی کنند. ۲. اجازه دادن به مسیحیان مؤمن، مسیحیانِ «تولّدیافته» و خودِ کتاب مقدّس‌شان، یعنی انجیل، تا علیه داوری «بهترِ» خودشان شهادت دهند.

We could have started the thesis of this book with the above Qur'anic verse and ended with it, with the satisfaction that God Almighty had Himself delivered His verdict on the subject — "Is the Bible God's Word?", but we wished to afford our Christian brethern an opportunity to study the subject as objectively as they wished.2Allowing believing Christians, "reborn" Christians, and their own Holy Book the Bible to testify against their "better" judgement.

درباره قرآن کریم چه می‌توان گفت؟ آیا قرآن کلام خداوند است؟ نویسندهٔ این نشریهٔ فروتن کوشیده است این پرسش را به شیوه‌ای بسیار علمی پاسخ دهد؛ پاسخی که در کتاب ایشان با عنوان «قرآن — معجزهٔ معجزات» آمده است و این کتاب به درخواست از «مرکز» کاملاً رایگان در دسترس است.

What about the Holy Qur’ân? Is the Qur’ân the Word of God? The author of this humble publication has endeavoured to answer this question in a most scientific manner in his book "AL'QUR'AN — The Miracle of Miracles" available absolutely free of charge from the "Centre" on request.

1. "کتاب مقدس" - "پرفروش‌ترین کتاب جهان!" ناشران نسخهٔ RSV تنها از چاپ نخست آن سود خالص ۱۵۰۰۰۰۰۰ دلار به دست آوردند. «چه بهای ناچیزی در برابر ابدیت!» 2. دلایل دکتر اسکروجی را در فصل پنجم ببینید.

1. "THE BIBLE" - "The World's Best Seller!" the Publishers of the RSV made a net profit of 15 000 000 dollars on the first edition alone' "What a miserable price in exchange for eternity!" 2. See Dr Scroggie's plea in chapter 5.

خواننده تا اینجا، اگر ذهنی باز داشته باشد، باید متقاعد شده باشد که کتاب مقدس آن چیزی نیست که حامیان مسیحیت ادعا می‌کنند.

The reader must by now be convinced, that is if he has an open mind, that the Bible is not what it is claimed to be by the protagonists of Christianity.

برای نزدیک به چهار دهه، مردم از من می‌پرسند که چگونه چنین دانش «عمیقی» از کتاب مقدس و مسیحیت دارم.

For nearly four decades people have asked me as to how I have such an "in depth" knowledge of the Bible and Christianity.

صراحةً، إن موقعي الحالي بوصفي "خبيراً" مسلماً في اليهودية والمسيحية ليس باختياري. لقد أُجبرت على أن أكون ما أنا عليه.

Frankly speaking my present position as a Muslim "expert" on Judaism and Christianity is not of my own volition. I have been forced into being what I am.

در سال ۱۹۳۹ بود که من در فروشگاه «میسیون آدامز»، نزدیک یک مدرسه الهیات مسیحی با همین نام که کشیش و واعظ تربیت می‌کرد، به عنوان فروشنده کار می‌کردم. من و همکاران مسلمانم، هدف آزار جوانانی بودیم که آرزوی ورود به سلک روحانیت را داشتند. نمی‌گذشت روزی که این جوانان مسیحی مرا یا برادران دینی‌ام را آزار ندهند، با توهین‌هایی که به اسلام، پیامبر ﷺ و قرآن روا می‌داشتند.

It was in 1939 when I was working as a shop assistant at Adams Mission near a Christian seminary by that name; producing preachers and priests, that I and my fellow Muslim workers were the target of young aspiring men of the cloth. Not a day passed when these young Christians did not harass me or my brothers-in-faith, through insults which they piled on Islam, the Holy Prophet and the Qur’ân.

من که جوانی بیست ساله و حساس بودم، شب‌های بی‌خوابی را با گریه سپری می‌کردم، از این‌که نمی‌توانستم از کسی دفاع کنم که نزد من از جانم عزیزتر است، آن رحمتی که برای تمام انسان‌ها فرستاده شده، محمد ﷺ.

Being a sensitive young man of 20, I spent sleepless nights in tears for not being able to defend the one dearer to me than my own life, that mercy unto all mankind— Muhummed P.B.U.H.

من تصمیم گرفتم که قرآن، کتاب مقدس و سایر متون را مطالعه کنم. کشف کتاب «إظهار الحق» نقطه عطف زندگی من بود. پس از مدت کوتاهی توانستم دانشجویان مبلغ کالج مبلغان آدامز را دعوت کنم و آنان را چنان به عرق ریزی بیندازم که به اسلام و رسول گرامی آن احترام بگذارند.

I resolved to study the Qur’ân, the Bible and other literature. My discovery of the book — "IZHARUL HAQ" was the turning point in my life. After a short while I was able to invite the trainee missionaries of Adams Mission College and cause them to perspire under the collar until they developed a respect for Islam and its Holy Apostle.

این مطلب مرا به فکر فرو برد که چگونه بسیاری از مسلمانان ناآگاه پیوسته مورد حمله مبلغان مسیحی قرار می‌گیرند؛ کسانی که کارزار «در به در» به راه می‌اندازند، و مسلمانِ مهمان‌نواز، به تعبیر معروف، ایشان را به خانه دعوت می‌کند. به یاد آوردم که چگونه آن مبلغ بی‌رحم، سموسه‌ها را جوید و با متلک‌هایی نیشدار علیه باورهای آن مسلمان، نفس او را بند آورد.

It made me ponder as to how so many unwary Muslims are being constantly assaulted by Christian evangelists who carry out a door to door campaign, and being invited in by the proverbially hospitable Muslim, I thought of how the merciless missionary munched the samoosas and punched the wind out of the Muslim with snide remarks against his beliefs.

با این عزم که مسلمانان را به حق دفاع از خویش آگاه کنم و ایشان را با دانشی کافی مجهز سازم تا در برابر مبلغ پرشور، دستفروش دربهدر مسیحیت و توهینکنندهٔ بیشرمانه به اسلام و فرستادهٔ مقدس آن ﷺ بایستند، با فروتنی آن را برعهده گرفتم که سخنرانیهایی ایراد کنم تا به توده‌های مسلمان نشان دهم که از حملات مسیحیان هیچ هراسی به دل راه ندهند.

Determined to bring home to the Muslims their right to defend themselves and to arm them with enough knowledge to counter the hot gospeller, the door to door pedlar of Christianity and the shameless insulter of Islam and its Holy Apostle; I humbly undertook to deliver lectures to show the Muslim masses that they had nothing to fear from the assaults of the Christians.

سخنرانی‌های من همچنین دعوتی بود از مسیحیان تا به حقانیت اسلام و به جعلیاتی که در آموزه‌های راستین عیسی (صلی الله علیه) رسوخ کرده بود شهادت دهند.

My lectures were also an invitation to the Christians to witness the truth of Islam and the fabrications which had penetrated the true teachings of Jesus (P.B.U.H).

مبلغان مسیحی در صد سال گذشته و بیشتر، مسلمانان را در بسیاری از جنبه‌ها به چالش کشیده‌اند، و تعداد زیادی از این چالش‌ها، تا آنجا که من می‌دانم، بی‌پاسخ مانده یا تنها تا حدی پاسخ داده شده‌اند. اگر خداوند بخواهد، سهم من در این عرصه نیز می‌تواند پاسخی کامل یا بخشی از پاسخ به چالش‌های منتقدان اسلام باشد. بسیار مهم است که ما از روی بی‌توجهی و غفلت عمل نکنیم.

Christian Missionaries in the past hundred years and more have challenged Muslims on many aspects and quite a number of these challenges have, to my knowledge, gone answered or have been partly answered. Perhaps by the will of Allah my contribution in this field can also be answers or part answers to the challenges of the detractors of Islam. It is of supreme importance that we do not go by default.

یکی از این چالش‌ها به ذهن می‌رسد، یعنی جرج جی. هریس، نویسندهٔ کتاب «چگونه مسلمانان را به مسیح هدایت کنیم». این مبلغ مسیحی که کوشید مسلمانان چین را تبدیل کند، با همان تکبر و تحقیرِ معمولِ غربی‌ها، در صفحهٔ ۱۹ زیر عنوان «نظریه یا اتهام تحریف» می‌گوید: «اکنون به جدی‌ترین اتهامی می‌رسیم که جهان مسلمان علیه کتاب‌های مقدس مسیحی ما مطرح می‌کند. این اتهام سه جنبه دارد.»

One such challenge comes to mind viz. Geo G. Harris the author of "How to lead Muslims to Christ". This missionary who tried to convert the Muslims of China says in the usual arrogant and condecending manner of the Westerner on page 19 under the heading — "THE THEORY OR CHARGE OF CORRUPTION." "WE NOW COME TO THE MOST SERIOUS CHARGE BY THE MOSLEM WORLD, AGAINST OUR CHRISIIAN SCRIPTURES. THERE ARE THREE ASPECTS OF THIS CHARGE.

۱. این ادعا که کتاب‌های مقدس مسیحیان چنان تغییر و تحریف شده‌اند که اگر هم شباهتی با انجیلِ باشکوهی که در قرآن ستوده شده دارند، بسیار اندک است. این ادعا را می‌توان با یکی از این پرسش‌ها پاسخ داد: این کتاب‌ها دقیقاً در کجا چنین تغییر یا تحریف شده‌اند؟ آیا می‌توانید نسخه‌ای از انجیلِ راستین تهیه کنید تا آن را با نسخهٔ خودم مقایسه کنم؟ انجیلِ دست‌نخورده در چه تاریخی از گذشته در دست مردم بوده است؟

1. That the Christian scriptures have been so changed and altered that they bear little, if any, resemblance to the glorious Injil praised in the Qur’ân. This can be answered by the asking of one of the following questions: Wherein have these been so changed or altered? Can you obtain a copy of a true Injil and show it that I may compare it with mine? At what date in past history was the unaltered Injil in circulation?

۲. اینکه انجیل‌های ما دچار تحریف شده‌اند. پنج پرسش زیر قطعی‌اند و ما کاملاً حق داریم آن‌ها را مطرح کنیم: (الف) آیا چنین تحریف یا تغییری عمدی بوده است؟

2. That our Gospels have suffered corruption. The following five questions are definite and we have a perfect right to ask them; (a) Was such corruption or alteration intentional?

آیا ما مسلمانان پاسخی برای این پرسش‌ها نداریم؟ اگر شما، خواننده گرامی، این کتاب را خوانده باشید، خواهید پذیرفت که جورج جی. هریس هیچ پایه‌ای برای ایستادن ندارد. من توانسته‌ام صفحات واقعی از کتاب مقدس را ارائه دهم که ادعاهای او را رد می‌کند.

Have we as Muslims no answers for these questions? If you, gentle reader have read this book you will admit that Ceo G. Harris has no feet to stand on. I have been able to give actual pages from the Bible to disprove his assertions.

در صفحه ۱۶ کتاب جورج جی. هریس، او به همکارانش یک قاعده اساسی تبشیری را آموزش می‌دهد تا مسلمانِ مورد نظر را به گوشه‌ای براند.

On page 16 of Geo G. Harris' book he teaches his comrades a basic missionary rule in order to corner the Muslim prospective:

در این فصل فرض بر این است که مسلمان پرسش اصالت و صحت کتاب‌های مقدس ما را مطرح کرده است. وقتی چنین است، پیش از آنکه به دفاع از موضع خود بپردازیم، باید یک قاعدهٔ بنیادین را در نظر داشته باشیم: بار اثبات بر دوش مسلمان است.

"In this chapter it is assumed that the question of the authenticity and genuineness of our scriptures has been raised by the Mohammedan. When this is the case, before we undertake defense of our position we should bear in mind a basic rule. THE BURDEN OF PROOF RESTS WITH THE MOSLEM." 1

الحمد لله که در طول ۴۰ سال تلاشم برای رد اعتبار کتاب مقدس، که مسیحیان با جسارت تمام آن را طلب کرده بودند، توانستم پیروز میدان باشم.

Praise be to Allah that in my 40 years of disproving the authenticity of the Bible which the Christians have so boldly asked for, I have been able to win the day.

ما مسلمانان دین خود را از خانه به خانه دست‌فروشی نمی‌کنیم. در حالی که مسیحیان فرقه‌های گوناگون به حریم خصوصی و آرامش ما تجاوز می‌کنند و از مهمان‌نوازی ما سوءاستفاده کرده، مسلمانِ ناآگاه را آزار می‌دهند.

Remember, we Muslims do not go door to door peddling our religion. Whereas Christians of different denominations encroach upon our privacy and peace and take advantage of our hospitality to harass the unwary Musalman.

آنان که از بیان حقیقت می‌ترسند، در حالی که این مسیحیان را به خشم می‌آورند، تا جایی که حتی به توهین به پیامبر محبوب ما محمد ﷺ دست می‌زنند، باید ایمان خود را دوباره بررسی کنند.

Those who are afraid to project the truth when they are provoked by these Christians, who even go to the extent of insulting our beloved Nabee Muhummed (S.A.W.) should re-examine their Eemaan.

سخنرانی‌هایی که من برگزار می‌کنم برای این است که این مبلغان خزنده‌ای را که به خانه و کاشانه‌ی مسلمانِ ناآگاهی که دنبال کار خودش است «حمله» می‌کنند، بسنجم و بشناسم.

The lectures I hold are to sound out these slinking missionaries who "attack" the home and hearth of the unsuspecting Muslim who goes about minding his own business.

این سخنرانی‌ها همچنین با هدف بازگرداندن کرامت آسیب‌دیده‌ی مسلمانی طراحی شده است که از حملات بی‌رحمانه‌ی دست‌فروش مسیحی آشفته شده است. از مسلمانان فقیر چتسورث، هانوفر پارک یا ریورلیا بپرسید که چگونه زیر ستم برخی مبلغان مسیحی قرار می‌گیرند.