Dunia Barat selama lebih dari satu abad telah mendominasi pembangunan ekonomi dan bahkan berjaya mendefinisikan pembangunan sebagai jalan yang mereka tempuh untuk mencapai kemajuan. Seperti China, India telah dianalisis oleh ahli ekonomi, pakar geopolitik, agensi perisikan dan ahli futurologi. Hari ini India diiktiraf sebagai negara BRIC, sebuah negara yang membangun dengan pesat kerana menerima pakai Kapitalisme global. Sukar untuk tidak menyedari India, sama ada misi bulan tanpa angkasawan yang berjaya, penghasilan kereta termurah di dunia, iaitu Tata Nano, atau pengambilalihan Jaguar Land Rover oleh syarikat yang sama, atau hakikat bahawa India menjadi tempat bagi banyak pusat panggilan terbesar di dunia. Digabungkan dengan pembangunan senjata nuklear dan penduduk seramai 1.2 bilion dengan tenaga kerja 500 juta orang, bagi ramai pihak India mempunyai segala bahan untuk menjadi kuasa masa depan. Para pengulas telah memuji keahlian India dalam pasaran bebas global, dan model pembangunan India disanjung sebagai satu lagi kisah kejayaan Kapitalisme.

The Western world for over a century dominated economic development and has managed to even define development as the path they undertook to achieve progress. Like China, India has been analysed by economists, geopolitical experts, intelligence agencies and futurologists. India today is recognised as a BRIC nation, a nation rapidly developing due to embracing global Capitalism. It has become difficult to not notice India whether this is its successful unmanned lunar mission, the creation of the world’s cheapest car - the Tata Nano, or the acquisition of Jaguar Land Rover by the same company or the fact that India is home to many of the worlds call centres. Combined with the development of nuclear weapons and a population of 1.2 billion with a workforce of 500 million, for many India has all the ingredients to become a future power. Commentators have praised India's membership of the global free market and the Indian development model is being hailed as another success story of Capitalism.

Ini bukan teks Islam untuk diterjemahkan. Ia soalan biasa, dan saya hanya menterjemahkan teks Islam ke dalam bahasa Melayu mengikut peraturan saya. Jika anda ada teks Islam dalam bahasa Inggeris yang ingin diterjemahkan, sila hantarkannya.

Does India have the ingredients to be the world’s superpower?

Selepas pembahagian, India melaksanakan beberapa siri Rancangan Lima Tahun mengikut haluan Sosialis bagi mencapai pembangunan ekonomi dan kemakmuran. Dengan menjajarkan diri bersama USSR semasa Perang Dingin, teknologi mengalir masuk ke India dan wilayah-wilayah USSR menjadi pasaran eksport utama India. Sehingga usaha liberalisasi pada tahun 1990-an, ekonomi India dikenali sebagai 'licence raj', iaitu lesen, peraturan dan birokrasi yang rumit yang diperlukan untuk menubuhkan dan menjalankan perniagaan di India. Ekonomi India dicirikan oleh proteksionisme, pemilikan awam dan rasuah.

After partition India implemented a number of 5 year plans along Socialist lines in order to achieve economic development and prosperity. By aligning with the USSR during the Cold War, technology flowed into India and the territories of the USSR become India’s key export market. Until the liberalisation drive in the 1990’s India’s economy was termed ‘licence raj,’ this was the elaborate licenses, regulations and the accompanying red tape that were required to set up and run a businesses in India. India's economy was characterised with protectionism, public ownership and corruption.

Adalah kejatuhan Kesatuan Soviet yang memaksa India mengubah haluannya. Runtuhnya Kesatuan Soviet, yang merupakan rakan dagang utama India, menyebabkan krisis ekonomi. Pada masa yang sama, Perang Teluk juga menyebabkan kenaikan harga minyak, mencetuskan krisis kewangan dan memaksa India beralih kepada IMF. India diberikan pinjaman bantuan penyelamat sebanyak $1.8 bilion daripada IMF, yang sebagai balasannya menuntut banyak pembaharuan yang ketat. Selama hampir 50 tahun, pemimpin-pemimpin India yang silih berganti telah menutup ekonomi India daripada dunia luar; IMF pula menuntut India membuka pasaran domestiknya yang berjumlah satu bilion orang. Dengan retorik yang keras daripada pentadbiran Amerika Syarikat yang ditujukan kepada India akibat kebuntuan mengenai Kashmir, Narasimha Rao memulakan liberalisasi ekonomi India dengan membenarkan syarikat multinasional asing memasuki pasaran India, sekali gus menandakan penerimaan India terhadap Kapitalisme global.

It was the fall of the Soviet Union that forced India to change its direction. The collapse of the Soviet Union, which was India's major trading partner, caused an economic crisis. At the same time the Gulf war also led to oil price rises, causing a financial crisis and forcing India to turn to the IMF. India was given a $1.8 billion bailout loan from IMF, which in return required many stringent reforms. For nearly 50 years successive Indian leaders closed the Indian economy to the outside world, the IMF demanded India to open its one billion domestic market. With strong rhetoric directed towards India by the US administration due to the stalemate on Kashmir, Narasimha Rao began the liberalisation of the Indian economy allowing foreign multinational companies to enter the Indian market and heralding India's embracement of global Capitalism.

Selepas hampir 20 tahun melaksanakan reformasi, bandar-bandar seperti Bangalore telah meningkat kedudukan dan kepentingan ekonominya, serta menjadi pusat pelaburan asing. Pada malam sebelum reformasi, ekonomi India hanyalah $317 bilion, manakala kini ekonomi India telah berkembang kepada $1.2 trilion, menduduki tangga ke-12 ekonomi terbesar di dunia dan ekonomi yang berkembang paling pesat di dunia selepas China.

After nearly 20 years of implementing reforms cities such as Bangalore have risen in prominence and economic importance and have became centres for foreign investment. On the eve of reform India’s economy was a mere $317 billion, today the Indian economy has grown to a whopping $1.2 trillion, the 12th largest economy in the world and the world’s fastest growing economy after China.

Liberalisasi ekonomi India telah menyebabkan India beralih daripada ekonomi yang didominasi oleh pertanian kepada ekonomi di mana sektor perkhidmatan menjana 54% daripada kekayaan negara. Perkhidmatan perniagaan seperti IT dan penyumberluaran proses perniagaan menyumbang 33% kepada jumlah output perkhidmatan. Beberapa firma India tersenarai dalam kalangan 15 syarikat penyumberluaran teknologi terkemuka di dunia pada tahun 2009.13 Pertumbuhan sektor IT India adalah hasil daripada peningkatan pengkhususan dan ketersediaan sejumlah besar pekerja yang berkos rendah tetapi berkemahiran tinggi dan berpendidikan. Walau bagaimanapun, sumbangan industri IT India kepada ekonomi India masih agak kecil dan kini hanya 7% daripada ekonomi. Hasil tahunan daripada operasi penyumberluaran di India kini berjumlah $60 bilion dan dijangka meningkat kepada $225 bilion menjelang 2020.

The liberalisation of India's economy has resulted in India transforming from an economy that was dominated by agriculture to one where the service sector generates 54% of the nation’s wealth. Business services such as IT and business process outsourcing contribute 33% to the total output of services. Several Indian firms were listed among the top 15 technology outsourcing companies in the world in 2009.13 The growth in India's IT sector has been a result of increased specialisation and an availability of a large pool of low cost, but highly skilled and educated workers. However the share of India’s IT industry to the Indian economy is still relatively small and is currently only 7% of the economy. Annual revenues from outsourcing operations in India currently stand at $60 billion and this is expected to increase to $225 billion by 2020.

Industri India menjana 29% kekayaan India tetapi masih didominasi oleh pembuatan isi rumah yang ringkas. Walaupun kemajuan telah dicapai dalam pembangunan perisian, industri India masih dikuasai oleh oligopoli firma keluarga lama yang telah menggunakan hubungan politik untuk maju apabila berhadapan dengan persaingan asing. Dasar kerajaan tertumpu kepada menggalakkan rekaan produk baharu dan bergantung kepada kos buruh yang rendah serta teknologi.

India tidak lama lagi akan memasuki tahun ke-20 sejak usaha liberalisasinya bermula, dan negara itu sudah jauh ketinggalan berbanding tahap yang dicapai China pada tanda aras yang sama. India menghadapi banyak cabaran, dan yang paling kritikal bagi menjadi kuasa dunia adalah seperti yang diringkaskan di bawah.

India will soon be in its 20th year since its liberalisation drive began, it is already well behind the level China reached at the same milestone. India faces many challenges the most critical of these, in order to become a world power, are summarised below:

Bagi mana-mana negara, adalah sangat penting untuk membangunkan bekalan sumber tenaga domestik yang stabil dan selamat. India menghadapi masalah yang serius dalam bidang ini. Walaupun 80% kampung di India sekurang-kurangnya mempunyai talian elektrik, kira-kira 600 juta rakyat India tidak mempunyai bekalan elektrik utama langsung, dan hanya 44% isi rumah di luar bandar mempunyai akses kepada elektrik. Dalam kes India, permintaan tenaga yang semakin meningkat akibat pembangunan ekonomi telah mewujudkan keadaan krisis tenaga yang berterusan. India kurang sumber minyak dan pada masa ini sangat bergantung kepada arang batu serta import minyak asing untuk keperluan tenaganya. Walaupun India kaya dengan sumber tenaga tertentu yang menjanjikan potensi masa depan, seperti sumber tenaga boleh diperbaharui termasuk solar, angin dan biobahan api (jarak pagar, tebu), sumber-sumber tersebut masih berada di peringkat awal pembangunan dan sama sekali tidak dapat membekalkan tenaga yang mencukupi untuk pembangunan industri berskala besar.

For any nation to develop a stable and secure supply of domestic energy sources is paramount. India has severe problems in this area, While 80% of Indian villages have at least an electricity line some 600 million Indians have no mains electricity at all, just 44% of rural households have access to electricity. In India's case rising energy demand due to economic development has created a perpetual state of energy crunch. India is poor in oil resources and is currently heavily dependent on coal and foreign oil imports for its energy needs. Although India is rich in certain energy resources which promise future potential such as renewable energy resources like solar, wind and biofuels (jatropha, sugarcane) such sources however are still in their early stage of development and can in no way provide sufficient energy for development of industrial scale.

Pembangunan India sepanjang dua dekad yang lalu sama sekali tidak seimbang. Manfaat liberalisasi dan globalisasi masih terhad kepada kawasan geografi tertentu di negara ini dan sektor ekonomi tertentu. Ledakan IT tertumpu di metropolitan Selatan India, manakala sektor petrokimia pula berkembang pesat terutamanya di Gujarat, di barat India. Sebahagian besar kawasan Utara dan Timur India sangat ketinggalan dari segi pembangunan ekonomi. Negeri-negeri BIMARU yang secara tradisinya miskin dan berpenduduk ramai - Bihar, Madhya Pradesh, Rajasthan, Uttar Pradesh - masih kebanyakannya merupakan ekonomi berasaskan pertanian.

India's development for the last two decades has been anything but equal. The benefits of liberalisation and globalisation are still restricted to certain geographical areas of the country and certain economic sectors. The IT boom is concentrated in the Southern metros of India while the petrochemicals sector is thriving mostly in Gujarat, in western India. Large parts of Northern and Eastern India are severely lagging in economic development. The traditionally poor and populous BIMARU states - Bihar, Madhya Pradesh, Rajasthan, Uttar Pradesh - are still largely agrarian economies.

Walaupun ekonomi India telah berkembang empat kali ganda dalam tempoh dua dekad yang lalu, kekayaan baharu ini kekal di tangan segelintir kecil penduduk. 85% (930 juta) penduduk India hidup dengan kurang daripada $2.50 sehari, jumlah ini lebih tinggi daripada Afrika Sub-Sahara. 75% (822 juta) penduduk India hidup dengan kurang daripada $2 sehari. 24% (300 juta) penduduk India hidup dengan kurang daripada $1 sehari. Ini bermakna 41% (444 juta) rakyat India hidup di bawah garis kemiskinan antarabangsa iaitu $1.25. 33% daripada penduduk dunia yang hidup dalam kemiskinan tinggal di India.

Whilst the Indian economy has grown fourfold over the last two decades, this new wealth has remained in the hands of a small minority of the population. 85% (930 million) of the Indian population lives on less than $2.50 a day, this is more than Sub-Saharan Africa. 75% (822 million) of the Indian population lives on less than $2 a day. 24% (300 million) of the Indian population live on less than $1 a day. This means 41% (444 million) Indians live below the international poverty line of $1.25. 33% of the world's population that lives in poverty resides in India.

Untuk mana-mana negara mempunyai sebarang keupayaan unjuran kuasa global, ia perlu membangunkan infrastruktur domestiknya, iaitu jalan raya, pelabuhan, grid elektrik, bekalan air dan telekomunikasi, supaya negara dapat bergerak ke hadapan dan maju. Infrastruktur India sering dicirikan oleh jalan raya yang runtuh, lapangan terbang yang sesak, dan gangguan bekalan elektrik, serta rasuah yang berleluasa dalam projek-projek besar. Syarikat teknologi India, Infosys Technologies Ltd, mengesahkan bahawa oleh kerana hampir tiada pengangkutan awam massa di Bangalore, syarikat itu membelanjakan $5 juta setahun untuk bas, van kecil dan teksi bagi mengangkut 18,000 pekerjanya ke dan dari pejabat serta kilangnya. Syarikat itu juga mengesahkan bahawa kesesakan lalu lintas menyebabkan pekerja boleh menghabiskan sehingga empat jam setiap hari untuk berulang-alik. Perbelanjaan India dalam bidang ini hanya $31 bilion. India hanya memiliki 1% daripada kenderaan dunia, tetapi menyumbang 8% daripada kematian akibat kemalangan kenderaan di dunia. Anggaran oleh Goldman Sachs menunjukkan bahawa India perlu membelanjakan $1.7 trilion untuk projek infrastruktur dalam tempoh sedekad akan datang bagi menangani pembangunan ekonominya yang pesat.15

For any nation to have any global power projection capabilities it needs to develop its domestic infrastructure of roads, ports, electricity grids, water supply and telecoms in order for the nation to move forward and progress. Indian infrastructure has come to be characterised with crumbling roads, jammed airports, and power blackouts and rampant corruption in mega projects. Indian technology firm Infosys Technologies Ltd confirmed that with virtually no mass transit in Bangalore it spends $5 million a year on buses, minivans, and taxis to transport its 18,000 employees to and from its offices and factories.14 It also confirmed that traffic jams mean workers can spend upwards of four hours commuting each day. India's spending in this area is only $31 billion. India has only 1% of the world's vehicles, but it accounts for 8% of the world's vehicle fatalities. Estimates by Goldman Sachs have shown that India will need to spend $1.7 trillion on infrastructure projects over the next decade to deal with its rapid economic development.15

India pada masa yang sama mempunyai banyak masalah lain yang perlu diatasinya jika ingin bercita-cita menjadi kuasa besar, antaranya ialah:

India at the same time has many other problems that it will need to overcome if it has any ambitions of becoming a superpower, among these are:

- 1000 kanak-kanak India meninggal dunia akibat penyakit cirit-birit setiap hari.

- 1000 Indian children die of diarrhea sickness every day.

- 40% kanak-kanak di bawah umur tiga tahun mengalami kekurangan zat makanan (kurang berat badan).

India tidak mewakili bentuk pembangunan ekonomi yang unik atau baharu. Penerimaan pasaran bebas dan menjadi ekonomi yang didorong oleh eksport adalah sesuatu yang telah dicuba oleh negara-negara di Afrika, Amerika Latin dan Timur Jauh. Menjadi pusat penyumberan luar dunia juga tidak akan merangsang ekonomi India yang besar kerana strategi sedemikian terlalu sempit untuk merangsang pelbagai sektor ekonomi. Inilah sebabnya infrastruktur India berada dalam keadaan kacau-bilau, kerana hanya sektor-sektor yang berfungsi sebagai talian bekalan kepada penyumberan luar, seperti IT, yang telah mengalami pembangunan. Ekonomi India kebanyakannya bergantung kepada pasaran dalam negerinya yang besar, dengan perdagangan luar hanya menyumbang kurang daripada 15% daripada KDNK negara. Kecenderungan untuk bergantung kepada perdagangan antarabangsa dilihat akan meningkat, dan sebagaimana yang ditunjukkan oleh krisis kewangan, pergantungan kepada pasaran global ialah cara yang rapuh untuk membina sebuah ekonomi. Ini adalah strategi serupa yang diikuti oleh negara-negara harimau Asia pada tahun 1980-an dan 1990-an, dengan akibat yang buruk pada tahun 1997, dalam apa yang kini dikenali sebagai Krisis Asia.

India does not represent a unique or new form of economic development. The adoption of the free market and becoming an export driven economy is something nations in Africa, Latin America and the Far East have all attempted. Becoming the world's outsourcing hub will also not stimulate India’s huge economy as such a strategy is too narrow to stimulate multiple sectors of the economy, this is why India's infrastructure is in chaos as only those sectors that act as supply lines to outsourcing such as IT have seen development. India's economy is mostly dependent on its large internal market with external trade accounting for less than 15% of the country's GDP. The trend of relying on International trade looks set to increase and as the financial crisis has shown dependency on the global market is a fragile way to construct an economy. This was a similar strategy the Asian tiger economies pursued through the 1980's and 1990's with disastrous results in 1997, in what has come to be known as the Asian Crisis.

Isu-isu seperti ini akan menghalang India daripada menjadi kuasa global. Sebaliknya, India mempunyai beberapa masalah dan cabaran yang lebih mendasar yang akan sentiasa menghalangnya daripada menjadi kuasa global, melainkan masalah-masalah tersebut dapat diatasi:

Such issues will stop India from ever becoming a global power. India on the other hand has a number of more fundamental problems and challenges that will always hinder it from becoming a global power unless they can be overcome:

Dari segi politik, India ialah sebuah negara yang sangat berpecah, dengan puak-puak yang bersaing dan mempunyai kepentingan yang pelbagai, yang saling tarik-menarik merentasi garis-garis pemisah geografi, agama, kasta dan kelas. Selama sebahagian besar sejarah India selepas pembahagian, ahli-ahli politik India telah menggunakan perbezaan tersebut untuk keuntungan jangka pendek mereka, tanpa berusaha mengatasi perselisihan kecil dan menggembleng sumber negara. Hakikat bahawa India ialah demokrasi terbesar di dunia adalah satu masalah bagi India, bukan kelebihan. Demokrasi berparlimen mengukuhkan perbezaan tersebut dan membolehkan parti-parti ditubuhkan untuk melindungi kepentingan-kepentingan sedemikian. Akibatnya, kebanyakan isu berlarutan menjadi kebuntuan parlimen, sebagaimana yang berlaku dalam perjanjian nuklear awam dengan Amerika Syarikat.

Ramai penganalisis cenderung melihat pertumbuhan ekonomi dan trend penduduk ketika menilai kuasa dunia yang berpotensi, namun walaupun penunjuk-penunjuk tersebut mungkin menunjukkan prospek masa depan dengan sendirinya, ia menunjukkan sangat sedikit dari segi kuasa masa depan.

Many analysts have a tendency to look at economic growth and population trends when assessing potential world powers, whilst such indicators may indicate future prospects on their own they show very little in terms of future power.

Petunjuk sebenar bagi prospek masa depan bukanlah sumber sesebuah negara, saiz penduduknya, teknologi yang dimilikinya atau geografinya, walaupun semua ini merupakan kelebihan. Sebuah kuasa global yang berpotensi perlu memiliki cita-cita global, dan cita-cita itu pula datang daripada cara hidup yang dianuti oleh rakyat sesebuah negara.

The real indicator of future prospects is not the resources of a nation, its population size, the technology it posses or geography - although these would be advantages. A potential global power would need to posses global ambitions, this in turn would come from the way of life of a nation the people have embraced.

Imej "India Shining" selepas 1991 tidak mewakili atau menggambarkan secara tepat sebuah negara di mana lebih daripada 100,000 buah kampung tidak pernah mendengar deringan telefon. Walaupun reformasi ekonomi pada tahun 1990-an banyak membantu dalam liberalisasi dan merangsang pertumbuhan, pihak yang mendapat manfaat secara langsung ialah penduduk bandar yang lebih makmur. Walaupun India mempunyai banyak cabaran yang perlu diatasi, seperti pembangunan yang tidak seimbang, populasi 1.2 bilion yang merangkumi satu pertiga daripada golongan miskin dunia, serta lebih 70% rakyat India yang tinggal di kawasan luar bandar yang serba kekurangan, cabaran-cabaran ini boleh diatasi sebagaimana yang telah ditunjukkan oleh semua negara perindustrian. Namun, penyelesaian kepada isu-isu tersebut adalah hasil daripada kemajuan, dan di tengah-tengah kemajuan terletak satu konsep yang sangat mudah, iaitu cita-cita global, yang tidak dimiliki oleh India. Cara hidupnya, iaitu agama Hindu, tidak menggariskan atau memberikan pandangan antarabangsa. Walaupun India akan menghasilkan kereta yang canggih, menghantar ramai angkasawan ke angkasa, mencipta teknologi baharu, dan mencapai kemandirian serta keunggulan dalam pelbagai bidang, perkara ini sebenarnya dicari oleh setiap negara merdeka, tetapi dengan sendirinya tidak mencukupi untuk menjadikannya sebuah kuasa besar.

The image of an ‘India Shining' post-1991 is not representative or a fully accurate portrayal of a country where over 100,000 villages have never heard a telephone ring. While the economic reforms of the 1990’s did much to liberalise and stimulate growth, the direct beneficiaries were more affluent urban dwellers. Whilst India has many challenges to overcome such as its lopsided development, a 1.2 billion population, who constitute a third of the world’s poor, with over 70% of Indians living in deprived rural areas, these can be overcome as all the industrialised nations have shown. However solving such issues is the product of progress and at the heart of progress lays a very simple concept of global ambitions which India does not possess. Its way of life - Hinduism does not outline or give an international outlook. Whilst India will build state of the art cars, send many into Space, invent new technologies, achieve self sufficiency and superiority in various fields, this is however something sought by every independent nation, but on its own insufficient to become a superpower.