Problemin gerçeği, her ülkedeki insanların genel olarak, ideolojik siyasetçiler ve düşünürler de dahil olmak üzere, düşünme biçiminin doğal olarak yavaşlamış olmasıdır. Çözüm, bu sorunu kökünden çözmek, yani alışkanlık hâline gelip kendiliğindenliği yitirene kadar süren yavaş düşünmeden kurtulmaktır. Dolayısıyla sorun yavaş düşünme ve bunun sonucunda (kendiliğindenliğin) eksikliğidir. Yavaş düşünme sorunun ta kendisidir. Bu düşünme biçiminin alışkanlık ve doğal bir hâl alması, gerçekte sorunu doğurmuştur. Otomatik olması gereken herhangi bir soru bile felsefeleştirilmiş ve bunun üzerine düşünmek insanlar arasında yaygınlaşmıştır. Sorun düşünmek değildir, çünkü düşünmek doğal, takdire şayan ve hatta farzdır; zira bir mesele üzerine düşünmek, onun gizli yönlerini ortaya çıkarır, sırlarını açıklar ve insanı hakikate vâkıf eder. Dolayısıyla düşünmek, başlı başına faydalı ve yararlıdır. Ancak bu düşüncenin yavaşlığı, yani her soruda kullanılması, her soruyu felsefeleştirmesi ve ağır ağır ilerlemesi, gerçekte sorunun kendisidir. Yavaş düşünme, insanlar için temel hâline gelmiş, öyle ki kendiliğindenliklerini yitirmişlerdir; bu yüzden kendiliğinden hareket etmek ancak tehlike anında ortaya çıkmaktadır. Oysa kendiliğindenlik yalnızca tehlike anına mahsus değildir. Kendiliğindenlikten hareketle bir tedbir alınması zorunlu değildir. Kendiliğindenlik, tehlike anında ve diğer zamanlarda ortaya çıkar; bir tedbir alınmasını gerektirebilir ya da gerektirmeyebilir. Bu sebeple kendiliğindenlik kalıcı olmalı ve her işte bulunmalıdır. Dolayısıyla yalnızca tehlike anında var olması doğru değildir; her durumda var olmalıdır. Ancak her meselede tedbir gerektirmez, çünkü bazılarının tedbire ihtiyacı vardır, bazılarının ise yoktur.