Toplumda kendiliğindenlik (spontanlık) yaratmak için bir eyleme ihtiyaç vardır; bu eylem ya bireylerde ya da Ümmette gerçekleştirilebilir. Yalnızca bireylerde yaratılmaya çalışılması, yalnızca onlarda bir kendiliğindenlik doğurur, ama bütün Ümmette doğurmaz. Buna karşılık Ümmette bu kendiliğindenliği yaratma çabası, mutlaka bireylerde de kendiliğindenlik doğurur. Çünkü Ümmet, bir Akîde'den kaynaklanan bir yaşam sisteminin ortaya çıkmasını sağlayan, aralarındaki bağın etkisiyle bir araya gelmiş bireylerin toplamıdır. Bu nedenle, hem halkta hem de bireylerde kendiliğindenlik yaratmaya yönelik eylemin, bütün Ümmette gerçekleştirilmesi gerekir. Dolayısıyla biz, Ümmette kendiliğindenlik yaratma yolunu tartışıyoruz ve bu kendiliğindenlikten hareketle bireylerde de gelişme sağlanır. Ümmette kendiliğindenlik yaratmak, Akîde'nin yalnızca bir inanç meselesi olmaktan çıkarılıp siyasi bir fikir ya da siyasi bir düşünce hâline getirilmesiyle başlar. Eylem, bu Akîde üzerine inşa edilmiş hükümlerin ve kavramların birer siyasi düşünce olduğunu kavrayana kadar ilerler.

Action needs to be taken to create spontaniety either in the individuals or in the Ummah. Attempting to create it in the individuals would only create it in them, but not in the Ummah as a whole. However, effort to create it in the Ummah would definitely create it in the individuals. This is because the Ummah is the sum of the individuals with the effect of linkage among them by an ‘Aqeedah from which a system of life emanates. Therefore, it is necessary that action to create spontaniety in the people, as well as the individuals, should be action in the Ummah as a whole. So, we discuss the way to create spontaniety in the Ummah and from this spontaniety it is developed in the individuals. The creation of spontaniety in the Ummah starts with transforming the ‘Aqeedah from being a matter of doctrine only, to being a political idea or a political thought. The action then proceeds until we realize that the rules and concepts built on the ‘Aqeedah are political thoughts.

Bu gerçekleştiğinde, hızlı kavrayışa geçeriz. Bu nedenle, öncelikle İ'tikadı siyasi bir düşünceye dönüştürmekle ve ardından ona dayanan düşünceleri siyasi düşüncelere dönüştürmekle başlamak gerekir. İ'tikattan kaynaklanan hükümleri siyasi düşüncelere dönüştürmek, İ'tikadın kendisini siyasi bir düşünceye dönüştürmekten doğar. Bu yüzden, İ'tikat siyasi bir karakter taşıdığı sürece kişi hükümlerle ilgilenmez. Dolayısıyla esas olan, İ'tikadı siyasi bir fikir ya da siyasi bir düşünce haline getirmektir. Bu nedenle, nereden başlanırsa başlansın, ister İ'tikattan ister ondan kaynaklanan hükümlerden başlanmış olsun, temel budur. İslami İ'tikat, Lâ ilâhe illallah (Allah'tan başka ilah yoktur), Muhammedun Resûlullah (Muhammed Allah'ın Elçisidir) ilkesidir; bu da Allah'tan başka ibadete layık hiç kimsenin olmadığı anlamına gelir. Dolayısıyla kişi, kendi işleri de dahil olmak üzere Ümmetin işlerini, Allah'tan başka ibadete layık kimse olmadığı gerçeğiyle yürütür. Böylece kişi, Allah'tan başkasına ibadeti ya da Allah'tan başkasına kulluğu kendisi için kabul etmez. Bu, onun Ümmet ve insanlar arasındaki konumunu yükseltir; çünkü insanlar Allah'ı göremeyip O'nun niteliğini bilmezken, insanların bildiği birinin ibadetini reddettiğini görmek onlar için büyük bir şey olur.

Once we achieve this, we start with quick understanding. Thus, firstly, it is necessary to start by making the ‘Aqeedah a political thought and then making the thoughts that are built on the ‘Aqeedah political thoughts. Making the rules that emanate from the ‘Aqeedah political thoughts results from making the ‘Aqeedah itself a political thought. Therefore, one does not concern himself with the rules as long as the ‘Aqeedah was of a political character. Thus, the origin is to make the ‘Aqeedah a political idea or political thought. So, in whatever way one started, this is the basis; whether one started with the ‘Aqeedah or with the rules that emanate from it. The fact that the Islamic ‘Aqeedah is Laa ilaaha illa Allah (There is no god except Allah), Muhammadun Rasoolullah (Mohammed is the Messenger of Allah), this means that no one is worthy of worship except Allah. So, one discharges the affairs of the Ummah, including one’s own affairs, with the fact that there is none worthy of worship except Allah. Thus, one does not accept for himself to worship other than Allah, or to be servant to other than Allah. This raises your status in the Ummah and the people, for while they do not see Allah and do not know His nature, it becomes great for them to see a person reject the worship of whom the people know.

Böylece onların gözünde yükselmiş olursun. Dolayısıyla "Lâ ilâhe illallah" sözü, "Allah'tan başka hak ilah yoktur" anlamıyla bir siyasi fikre dönüşseydi, bu senin insanlara bakışını ve insanların sana bakışını değiştirirdi. Eğer "Muhammed Resulullah" diye ikrar edersen, o ﷺ Allah'tan getirdiği şeylere, yani Şeriat'ın hükümlerine uymayı kabul etmiş olursun. Buna uyar ve insanların işlerini bu doğrultuda yönetirsen, yani onu uygular ve insanları da uygulamaya yöneltirsen, bütün akîdeyi siyasi bir fikre ya da siyasi bir düşünceye dönüştürmüş olursun. Ancak hükümlerle (ahkâm) başlarsan, bu daha kolay görünür ve kendiliğinden bir heyecan doğurmaya daha yakın olur.

So you will rise by that in their view. Thus, if the word “Laa ilaaha illa Allah”, by the meaning “there is none worthy of worship except Allah” became a political idea, it would change your view towards the people and how the people view you. If you declare “Muhammad Rasoolullah”, then you will abide by what he, Mohammed , brought from Allah, i.e. you will abide by the rules of Shar’. If you abide by this and take charge of the people’s affairs in accordance with it, i.e. act upon it and make the people act on it, then you will transform the whole ‘Aqeedah into a political idea, or a political thought. However, if you start with ahkaam (rules), this would appear to be easier and closer to generating spontaniety.

Bu, sizinle insanlar arasında birleştirici olan şeyin Akîde ve ondan doğan hükümler olmasından kaynaklanır. Bu hükümleri İman'a dayanarak alırsanız, gerçeklik tek başına hızlı kavrayışı ve hızlı bağlantıyı gösterecektir. Ömer bin el-Hattab'ın meclisinde, kocasına karşı Emîrü'l-Mü'minîn'e şikâyette bulunan kadının sözünü dinleyen kişi, İslam Akîdesiyle ilgilenmedi; çünkü kadının ve Emîrü'l-Mü'minîn'in bu Akîdeye inandığını biliyordu. Bunun yerine, bundan doğan hükümlerle, yani kadının hakkının Allah'ın hakkına üstün tutulmasıyla ilgilendi. Böylece bununla yetindi ve aklına gelen hızlı bir gözlemi bu Akîdeden doğan bu hükümle ilişkilendirdi. Yalnızca bu hükümle bağlantı kurarak kendiliğinden bir kavrayışa sahip oldu. Akîdeyle bağlantı kurmasına gerek yoktu, çünkü kadının bu Akîdeye inandığını ve Emîrü'l-Mü'minîn'in de buna inandığı için şikâyetini ona götürdüğünü biliyordu. Adam, önce Akîdeyle bağlantı kurup sonra şer'î hükümle bağlantı kurmak yerine, doğrudan şer'î hükümle bağlantı kurarak kendiliğinden bir kavrayışa ulaştı. Bu nedenle, şer'î hükümlerden, yani Akîdeden doğan şeylerden kendiliğinden kavrayış oluşturmak daha kolay ve daha ulaşılabilirdir. Dolayısıyla insanlarda kendiliğinden kavrayış oluşturmak, yalnızca şer'î hükümleri, işlerin yürütüldüğü ve insanların yalnızca bunlarla hesaba çekildiği siyasi düşünceler haline getirmeyi gerektirir.

This is because what gathers between yourself and the people is the ‘Aqeedah, including the rules that emanate from it. If you take these rules based on Imaan, then the reality alone will indicate quick understanding and quick linkage. The listener to the woman’s complaint to the Ameer ul-Mu’mineen about her husband, in the assembly of Omar bin al-Khattab, did not concern himself with the Islamic ‘Aqeedah, for he knew that she and the Ameer ul- Mu’mineen believed in it. He rather concerned himself with what relates to this of rules that emanate from it, which is the preference of the right of the wife to the right of Allah . So he was satisfied with that and linked quick observance that occurred to him with this hukm emanating from the ‘Aqeedah. With this linkage to the hukm alone, he had spontaniety. He did not need to make linkage to the ‘Aqeedah, for he knew that the woman believed in this ‘Aqeedah and raised her complaint to the Ameer ul-Mu’mineen for he believed in this ‘Aqeedah also. The man had spontaniety from linking to the hukm shar’ee and not from the ‘Aqeedah followed by linking to the hukm shar’ee. Therefore, the generation of spontaniety from the ahkaam shar’iyyah, i.e. from that which emanates from the ‘Aqeedah, is easier and more attainable. Thus, generation of spontaniety in the people only requires making the ahkaam shar’iyyah political thoughts, by which the affairs are discharged and by which alone the people are held accountable.

Ancak tüm bunlar, insanların ahkâm-ı şer'iyyenin kaynaklandığı şeye, yani Akîde'ye inandıklarının anlaşılmasına bağlıdır. Örneğin, Mısır halkının Müslüman olduğu ve hepsinin İslam Akîdesine inandığı Mısır'da halkın işlerini üstlenmiş olsaydınız, onlarda kendiliğindenlik (spontanite) oluşturmak istediğinizde yapmanız gereken tek şey, ahkâm-ı şer'iyyeyi onların gözünde siyasi düşünceler haline getirmek olurdu. Böylece Mısır'da kendiliğindenlik var olurdu. Ancak, örneğin halkının İslam Akîdesine inanmadığı Fransa'da bunu oluşturmak isteseydiniz, önce İslam Akîdesini onların gözünde bir siyasi düşünce haline getirerek ilerlemeniz gerekirdi. Ardından onlarda kendiliğindenlik var olurdu; ancak bu yavaş ve birbirini izleyen aşamalarla olurdu. Fransa'da çalışmak ile Mısır'da çalışmak arasında fark vardır. Biz İslam ülkelerinde kendiliğindenlik oluşturmak istediğimiz için tartışma, Akîde'den kaynaklanan ahkâm-ı şer'iyye üzerine olacaktır. Kendiliğindenlik oluşturmaya çalışırken bu daha hızlı ve daha kolaydır.

However, all of this depends on understanding that the people believe in that from which the ahkaam shar’iyyah emanate, which is the ‘Aqeedah. If, for example, you took charge of the affairs of the people in Egypt, where the people of Egypt are Muslims and all of them believe in the Islamic ‘Aqeedah, then if you wanted to generate spontaniety in them, all that you would have to do is make the ahkaam shar’iyyah political thoughts in their view. Spontaniety would then exist in Egypt. However, if you wanted to generate it in France, for example, where the people do not believe in the Islamic ‘Aqeedah, it is necessary that you proceed first by making the Islamic ‘Aqeedah a political thought in their view. Spontaniety would then exist in them, albeit slowly and in succession. There is a difference between working in France and working in Egypt. Since we wish to generate spontaniety in the Islamic countries, the discussion will be on the ahkaam shar’iyyah that emanate from the ‘Aqeedah. This is quicker and easier when trying to generate spontaniety.

Halkta kendiliğinden bir hareketlilik yaratmak için, her şeyden önce şer'i hükümleri halkın gözünde siyasi bir düşünce hâline getirmek gerekir; bu da kolay ve uygulanabilir bir mesele olmalıdır. Halk İslam akidesine inanır, ona ve onun hükümlerine bağlıdır.

To generate spontaniety in people, it is necessary to start first, before anything else, by making the ahkaam shar’iyyah a political thought in their view - a matter that is easy and feasible. The people believe in the Islamic ‘Aqeedah and abide by it and by its ahkaam.

Bu konunun bir hüküm-i şer'î olduğu ve İtikad'dan kaynaklanan şeylere, tıpkı İtikad'a uymak gerektiği gibi uymanın gerekli olduğu fikrini onlarda oluşturmak yeterlidir.

One only has to generate in them the idea that this is hukm shar’ee and that it is necessary to abide by what emanates from the ‘Aqeedah, the same way as it is necessary to abide by the ‘Aqeedah.

Bu, İman ve küfrün yalnızca ahkâm-ı şer'iyyeye bağlılık veya bağlılıksızlıkla ortaya çıkmasından kaynaklanmaktadır. Bu durum insanlarda var olduğunda, ahkâmın siyasi düşüncelere aktarılması meselesi onlara bağlı olacak ve onlar üzerinde etkili olacaktır; böylece insanların kendileri ahkâm-ı şer'iyyeyi siyasi düşünceleri haline getireceklerdir. Kişinin görevi o zaman teşvik etmek ve yönlendirmek olacaktır. Dolayısıyla eğer insanlar genel hürriyet ve özgürlüklerin 'Akide ile çeliştiğini veya ondan kaynaklanmadığını düşünürlerse, bunları terk etmeleri kolay olacak ve bu konuda endişelenmenize gerek kalmayacaktır. Ancak bu hürriyet ve özgürlükleri 'Akideden kaynaklanan veya ona aykırı olmayan şeyler olarak görmeye devam ederlerse, siyasi düşünceler olsalar bile bunları terk etmeleri zor olacaktır. Çünkü bu hürriyetler, inandıkları 'Akide ile bağlantılıdır. Bu nedenle, bu hürriyetlerin 'Akideden kaynaklanmadığını, ona aykırı olduğunu ve ondan çıkmadığını anlamaları gerekir.

This is because Imaan and Kufr only occur from abiding by the ahkaam shar’iyyah or not. Once this exists in the people, the matter of transferring the ahkaam into political thoughts would depend on them and would gain influence over them, so they themselves would make the ahkaam shar’iyyah their political thoughts. One’s task would then be the stimulation and direction. Thus, if they view that the general liberties and freedoms contradict the ‘Aqeedah, or they do not emanate from it, it would be easy for them to abandon them and you would not need to be concerned with that. However, if they continued to view them as emanating from the ‘Aqeedah or not contradictory to it, then it would be difficult for them to abandon them, even if they were political thoughts. This is because they are linked to the ‘Aqeedah which they believe in. Thus, it is necessary that they understand that these freedoms do not come from the ‘Aqeedah. They contradict it and do not emanate from it.

Bunun olmaksızın, genel özgürlüklerden vazgeçmeleri mümkün değildir. Ayrıca Hristiyanın kâfir olması, şarabın haram olması, Batılı olsun Doğulu olsun kâfirlerin egemenliği ve kontrolünün caiz olmaması, şer'i hükme uymanın farz olması; bütün bunlar ve benzerleri, Akide ile ilişkilendirildiğinde kolayca anlaşılır. Nitekim Allah'ın, "Şüphesiz, 'Allah, Meryem oğlu Mesih'tir' diyenler kâfir olmuşlardır" [TMQ Maide: 72] buyruğunu okumak, Müslümanın Hristiyanı kâfir olarak görmesi için yeterlidir. Yine Allah'ın, "Artık siz (onlardan) vazgeçecek misiniz?" [TMQ Maide: 91] buyruğunun okunması, içki ayetini ve onun haram olduğunu bilmek için yeterlidir. Benzer şekilde Allah'ın, "Allah, kâfirlere mü'minler üzerinde hiçbir yol vermez" [TMQ Nisa: 141] buyruğu, kâfirin Müslümanlar üzerinde egemenlik ve kontrol kurmasının caiz olmadığını kesin olarak açıklar. Allah'ın, "Hayır, Rabbine andolsun ki, aralarındaki ihtilafta seni hakem kılmadıkça iman etmiş olmazlar" [TMQ Nisa: 65] buyruğunun ve "Rasul size ne getirdiyse onu alın, sizi neden sakındırdıysa ondan sakının" [TMQ Haşr: 7] buyruğunun okunması ise insana, yöneticinin şer'i hükme uymamasının bir günah ya da küfür olduğu inancını verir.

Without this, it is not possible that they abandon the general freedoms. Also the fact that the Christian is a Kaafir, that alcohol is haraam, that domination and control by the Kuffar is not allowed, whether they were from the West or the East, that abiding by the hukm shar’ee is fard, all of these and their like are easy to understand once linked with the ‘Aqeedah. Thus, reading the saying of Allah , “They surely disbelieve, those who say: ‘Lo! Allah is the Messiah, son of Mary’” [TMQ Al Ma’idah: 72], is enough for the Muslim to consider the Christian as a Kaafir. The recitation, also, of the saying of Allah , “Will you then abstain (from them)?” [TMQ Al-Ma’idah: 91] is enough to know about the ayah of alcohol and that it is haraam. Similarly, the saying of Allah , “Allah never allows the disbelievers to have authority over the believers” [TMQ An-Nisaa’: 141], explains definitely that the domination and control of the Muslims by the Kaafir is not allowed. The recitation of His  saying, “But, no; by your Lord, they will not believe (in truth) until they make you judge of what is in dispute between them” [TMQ An-Nisa’: 65], and the recitation of His  saying, “Whatever the Rasool brought to you take it, and whatever he forbade you, abstain from it” [TMQ Al-Hashr: 7], makes one believe that the failure of the ruler in abiding by the hukm shar’ee is a sin or Kufr.

Bu nedenle, İslam ülkelerinde şer'i hükümlerin işlerin yönetimini ele almasında bir zorluk yoktur. Eğer eylem bununla başlarsa, bunda başarı kolay ve garantilidir. Dolayısıyla, halkta kendiliğinden bir hareketlilik (spontanlık) oluşturmak için çalışmak kolaydır. Çünkü bu, şer'i hükümlerle başlar ve onları siyasi düşüncelere dönüştürmekle gerçekleşir; bu da kolay ve ulaşılabilir bir iştir.

Thus, the matter of taking charge of the affairs by the ahkaam shar’iyyah is easy in the Islamic countries. If action starts with that, then success in it is easy and guaranteed. Therefore, work for spontaniety, i.e. to generate spontaniety in the people is easy. This is because it starts with the ahkaam shar’iyyah and transforming them into political thoughts, a matter which is easy and attainable.

İkinci mesele hâlâ geçerliliğini koruyor; o da gerçekliği ve onun işaret ettiği şeyleri hızlı kavrama, yani hızlı müşahede kabiliyetinin oluşturulmasıdır. Hızlı müşahede dediğimiz şey budur. Bu ikinci mesele eğitim ve oluşturma gerektirir; yalnızca dikkat çekmek yeterli değildir. Gerçekliğin hızlı kavranması, yani hızlı müşahedenin oluşturulması ile kendiliğindenliğin (ya da spontanlığın) oluşturulması arasında büyük bir fark vardır. Daha önce anılan şey yalnızca hızlı müşahedenin oluşturulmasına odaklanmıştı; ancak bu, kendiliğindenlik bağlamında idi, çünkü kendiliğindenliği doğuran şey tam da budur. Her ne kadar bu ilk ayak olsa da, kendiliğindenlik açısından ikinci ayak sayılır. Bunun nedeni, onun Akide ile ve ondan çıkan şeylerle bağlantısı, ya da onu ahkâmı şer'iyye ile ilişkilendirmesidir; kendiliğindenliği doğuran da budur.

The second matter remains, that is the generation of quick observance or quick understanding of the reality and whatever it indicates. This is what is meant by quick observance. This second matter requires education and generation; it is not enough just to draw attention to it. There is a great difference between quick understanding of reality, i.e. generation of quick observance and the generation of spontaniety. What was mentioned before only focused on generating quick observance, though this was in the context of generating spontaniety, for it is this that generates spontaniety. Though it was the first pillar, it is however considered the second pillar in spontaniety. This is because its linkage with the ‘Aqeedah and whatever emanates from it, or linking it with the ahkaam shar’iyyah, is what generates spontaniety.

Hızlı bir gözlemin tek başına yeterli olmadığını ve mutlaka kendiliğinden bir kavrayış doğurmadığını, ancak bunun bu yapının ilk ayağı olduğunu belirtmek gerekir. Asıl gereken, konuşanın amacını bilmektir. Bu amaç ise yalnızca, konuşanın kendisinin de bildiği ve bilinçli olarak kabul ettiği; ‘Akîde’den kaynaklandığını anladığı hükmü şer'î ile olan bağlantısı üzerinden anlaşılabilir.

Generating quick observance alone is not enough and it does not necessarily generate spontaniety, though it is the first pillar in it. It is rather necessary to know the purpose of the speaker. This purpose is only understood from the linkage with the hukm shar’ee which he understands and knows emanates from the ‘Aqeedah.

Bu nedenle, buna bağlanabilmek ve amacını bilmek için bağın var olması gerekir. Ancak o zaman hızlı bir gözetim (riayet) gerçekleşebilir.

Therefore, it is necessary that the bond exist so as to make linkage with it and to know the purpose. Then quick observance can exist.

Söylenen söz ve gerçekleşen hakikat, hızlı bir uyma doğuran şeydir; fakat bunlar bağ ile ilişkilendirilmedikçe insanlarda kendiliğinden bir tepki (spontanlık) ortaya çıkmaz.

Though it is the speech that is said and the reality that occurs that generates quick observance, unless they are linked with the bond there would not be spontaniety in the people.

Bu nedenle, İslam Ümmeti gibi bir ümmet, fikri siyasi bir düşünceye dönüştürmeyi başarırsa, günlük yaşanan olayları Akide'den çıkanlarla ilişkilendirdiği ölçüde kendiliğindenlik (spontaneity) kazanır. Dolayısıyla mesele kendiliğindenlikte yatar; her ne kadar bu, gerçekliği hızlı kavrama, yani hızlı bir fark edişi ya da hızlı idrak etmeyi üretme ile görünürde bağlantılı olsa da, bundan önce ve sonra, İslami fikrin ve hükm-ü şer'înin siyasi düşüncelere dönüştürülmesiyle ilgilidir. Bu yüzden gerçekliğin hızlı fark edilmesi ya da hızlı kavranması göz ardı edilir. Bunun yerine odak, İslami fikrin ve ahkâm-ı şer'iyyenin siyasi düşüncelere dönüştürülmesidir. Dolayısıyla Ümmet'te veya bireylerde kendiliğindenlik üretilmesi, her şeyden önce ve ilk olarak İslami görüşün siyasi bir görüşe dönüştürülmesiyle sağlanır. Bundan sonra kendiliğindenlik ortaya çıkar. Kendiliğindenlik böyle üretilmelidir ve bu üretim İslam esasına dayanmalıdır.

Therefore, if an Ummah, like the Islamic Ummah, managed to transform the idea into a political thought, she would have spontaniety if she linked the events that take place daily to what emanates from the ‘Aqeedah. Thus, the issue lies in spontaniety, though it is apparently connected with quick understanding of reality, i.e. generating observance or quick observance. However, it is, before and after that, related to transformation of the idea and the hukm shar’ee into political thoughts. That is why quick observance or quick understanding of reality is ignored. The focus instead is the transformation of the Islamic idea and the ahkaam shar’iyyah into political thoughts. Therefore, generating spontaniety in the Ummah or in the individuals is achieved by, firstly and before everything, making the Islamic opinion a political opinion. After that spontaniety will exist. This is how spontaniety must be generated and this generation must be on the basis of Islam.

Önce İslami görüşün oluşturulması gelir. Ardından bunun siyasi bir görüşe dönüştürülmesi gelir. Sonra da kendiliğindenliğin üretilmesi gelir.

Generating the Islamic opinion comes first. Making it a political opinion comes next. Then comes the generation of spontaniety.

Böylece, örneğin kâfirlerle savaşmak, onlar kâfir oldukları için, kendiliğinden anlaşılan bir husustur; bu bir hükm-i şer'îdir. Cizye, savaşı önlemek için kendilerinden alınır. Dolayısıyla cizye, barışın amaçlandığı için alınır.

Thus for example, fighting against Kuffar, because they are Kuffar is self-evident, it is a hukm shar’ee. The jizya is taken from them to prevent fighting. Thus the jizya is taken because peace is intended.

Cizye, barış isteyen Kâfirlerden alınır; savaş isteyen Kâfirlerle ise savaşılır. Öncelikle amaçlanan, bu İslami görüşü yalnızca fıkhî (fıkıh) bir görüş olmaktan çıkarıp siyasi bir görüşe dönüştürmektir. Bundan sonra, yani bu görüş anlaşıldıktan sonra, onlarla savaşılır ve onlarla barış yapılır; ardından onların durumunu anlamak için kendiliğindenlik gerekli hale gelir. Dolayısıyla onların durumunu anlamak için kendiliğindenlik zorunludur. Bu da ya onların eylemlerinden ya da sözlerinden kaynaklanır.

The jizya is taken because they are Kuffar who want peace. They are fought against because they are Kuffar who want war. It is aimed first of all to transform this Islamic opinion into a political opinion, not merely a fiqhi (juristic) opinion. After that, i.e. after this opinion is understood, they are fought and peace is made with them, then spontaniety becomes necessary in order to understand their situation. Spontaniety is thus necessary to understand their situation. This results either from their actions or from their words.

Bu nedenle, görüş önce İslami olmalı, sonra siyasi olmalı ve bundan sonra spontanlık sağlanmalıdır. Dolayısıyla spontanlık gereklidir, ancak yalnızca İslam temelinde, yani hükm-i şer'i temelinde. Bunun dışında, spontanlık üretebilse bile, onu kabul etmeyiz ve onunla meşgul olmayız. Yalnızca İslami görüşü kabul ederiz. Bunun dışındaki her şeyi kabul etmez ve onunla uğraşmayız. İslami görüş temeldir ve spontanlık bu İslami görüş için gereklidir. Yolda benzinin görüldüğü olayda bile spontanlık, bunun benzin olduğunu anlamadan kaynaklandı. Ancak tehlikenin farkına varılmasına verilen tepki İslami görüşten kaynaklandı. Allah, insanın kendini tehlikeye atmasını yasakladı. Bir Müslüman tehlikeden kaçtığında, kaçışı hükm-i şer'i temelinde olmalıdır. Biz sadece güvenlik için kaçmayız. Bu durum diğer örnekler için de geçerlidir. Dolayısıyla İslami görüş önce ve her şeyden önce gelir; spontanlık ondan sonra gelir.

Therefore, the opinion must first be Islamic, then political and then after that spontaniety is achieved. Thus, spontaniety is necessary, but only on the basis of Islam, i.e. on the basis of hukm shar’ee. Other than that, though it may possibly produce spontaniety, we do not accept it, nor involve ourselves with it. We only accept the Islamic opinion. Anything other than that we do not accept or busy ourselves with. The Islamic opinion is the basis and spontaniety is necessary for this Islamic opinion. Even in the incident of seeing the petrol in the road, spontaniety occurred from understanding that it is petrol. But the reaction to the realisation of danger resulted from the Islamic opinion. Allah forbade man from placing himself in danger. When a Muslim flees from danger, his flight must be based on the hukm shar’ee. We do not flee just for the sake of safety. This applies to the other examples. Thus, the Islamic opinion comes first and before everything; then spontaniety follows.

24 Zilkade 1396 H. 16/11/1976 M.

24 Dhil-Qa’dah 1396 AH 16/11/1976 CE