Ayrıntılar ve ani kavrayışın unsurları ne olursa olsun, bunun gerçekliği düşünme hızı ve hüküm verme hızıdır. Kadın, Emîrü'l-Mü'minîn'e kocasının geceleri namaz kılıp gündüzleri oruç tuttuğunu söyleseydi, bunun bir şikâyet olduğunu hemen anlamak, onu şikâyet olarak değerlendirerek çabuk bir hükme varmaya yol açardı. İşte bu ani kavrayıştır. Emîrü'l-Mü'minîn'in ani kavrayışı yoktu; bu yüzden bunu kocası için bir övgü olarak değerlendirdi.

Regardless of the details and the elements of spontaniety, its reality is the speed of thinking and the speed of judgement. If the woman said to the Ameer ul-Mu’mineen that her husband stands the night in prayer and fasts the day, quick understanding that this is a complaint would lead to a quick judgement based on it being a complaint. This is spontaniety. The Ameer ul-Mu’mineen did not have spontaniety, so he considered this to be praise for the husband.

Böylece o, anlamadı ve onun sözü üzerine hiçbir hüküm vermedi. Meclisteki kişilerden biri ise bu sözün övgü olmadığını hemen anladı; bu yüzden bu sözü bir şikâyet olarak hükme bağlamakta çabuk davrandı.

Thus he did not understand, nor did he make judgement with anything on her statement. One of the attendants had spontaniety when he quickly understood that this statement was not praise, so he was quick in judging this statement as being a complaint.

Bu nedenle, onda kendiliğindenlik vardı.

Therefore, he had spontaniety.

Böylece spontanlığın gerçeği, konuşmayı, eylemi ya da herhangi bir şeyi anlamadaki hızda ve bunun üzerine hızlı bir yargıda bulunmadadır.

Thus, the reality of spontaniety is in the speed in understanding the speech, the action, or anything else, and quick judgement on it.

Bu anlama hızı ve yargılama hızı, spontanlık (kendiliğindenlik) olarak görülebilir. Akla şöyle gelebilir: hızlı anlamak, hızlı yargılamaktır. Ancak gerçek şudur ki hızlı anlamak yargılamaya hazırlık yapar; yargılamanın kendisi değildir. Hizmetçinin o sözü bir şikâyet olarak anlaması, onu bir şikâyet olarak yargılamaya hazırladı. Bu anlama yargılama değildi, yalnızca anlamaydı. Yargı verilmeden önceki anlama herhangi bir tepki ya da karşılık gerektirmez. Bu, yalnızca bir anlamadır. Eğer bir yargı verildiyse, o zaman bir eylem gerçekleşmiş ve mesele sonuçlanmıştır. Dayanak ve sonuç yargıdadır, anlamada değil.

This speed of understanding and speed of judgement is spontaniety. It might occur to the mind that quick understanding is quick judgement, but the reality is that quick understanding prepares for the judgement; it is not the judgement itself. The fact that the attendant understood that statement as being a complaint prepared him to judge on it as a complaint. This understanding was not the judgement, it was rather the understanding only. The understanding before the issuance of the judgement does not need any reaction or response. Rather it is an understanding only. If there was a judgement, then action took place and the matter was settled. The basis and the result are in the judgement and not the understanding.

Anlamak yalnızca rasyonel bir süreçtir. Spontanlığa sahip olan adam, bu kadının kocasından söz ettiğini anladı; Emirü'l-Mü'minin'e hitap ettiğini anladı. Dolayısıyla, bunun bir şikâyet olduğunu anlamakla rasyonel süreç onda gerçekleşti. Böylece hüküm, anlamanın sonucuydu ve anlama yalnızca rasyonel bir süreçti. Bu nedenle, spontanlığın var olması için hükmü vermeden önce hızlı bir anlama ve hızlı bir hüküm bulunmalıdır. Dolayısıyla spontanlık, hemen ardından hızlı bir hükmün geldiği hızlı bir anlamadır. Bu şekilde spontanlık var olur. Buna göre spontanlığın gerçeği, hızlı anlama ve hızlı hükümdür; öyle ki hızlı anlama hükme ya da hızlı hükme zemin hazırlar. Bu nedenle o, hükmün ardından değil, öncesinde gelmelidir. Hüküm ona ihtiyaç duymadan var olamaz, her ne kadar onun varlığı hükmün varlığına işaret etse de.

Understanding is only a rational process. The man who had spontaniety understood that this woman spoke about her husband; he understood that she spoke to the Ameer ul-Mu’mineen, so the rational process occurred in him in understanding that this was a complaint. Thus, the judgement was the result of understanding, and understanding was only a rational process. Therefore, there must be quick understanding and quick judgement before issuing the judgement, so that spontaniety exists. Thus, spontaniety is quick understanding followed immediately by quick judgement. In such a way spontaniety exists. Accordingly, the reality of spontaniety is quick understanding and quick judgement, in such a way that quick understanding would prepare for the judgement or quick judgement. Therefore, it must precede rather than come after the judgement. Judgement cannot dispense with it, though its presence indicates the presence of judgement.

Anlayış gerekliyse, hüküm de gereklidir. Anlayış mevcutsa, elbette hüküm de mevcuttur. Dolayısıyla asıl olan anlayıştır. Ömer bin el-Hattab, kadının kocasından şikâyet ettiğini anlasaydı, onun sözünü bir şikâyet olarak duyardı. Oysa o, sözünü bir övgü olarak duydu ve bu yüzden kadının derdine dikkat etmedi. Böylece durum eski haliyle kaldı ve kadının şikâyeti bir işe yaramadı; çünkü şikâyet etmesine rağmen, şikâyet ettiği kişinin anlamadığı bir ifadeyle şikâyet etmişti.

If understanding is necessary, then judgement is also necessary. If the understanding existed, then definitely judgement existed. Thus, the origin is the understanding. Had Omar bin al-Khattab understood that the woman complained about her husband, he would have heard her statement as a complaint. He heard it however as praise and therefore he did not take notice of her problem. So, the situation remained as it had been and her complaint was of no use; for though she complained, she however complained with an expression not understood by the one whom she complained to.

Bu yüzden onun şikâyeti dikkate alınmadı. Bu şikâyete karşı kendiliğinden bir tepki gösterilmediği için şikâyet bir kenara bırakıldı ve sanki hiç var olmamış gibi göz ardı edildi. Dolayısıyla şikâyetin anlaşılabilmesi için, kadının övmek değil şikâyet etmek niyetinde olduğunun anlaşılması gerekirdi.

That is why her complaint was not heard. Due to the absence of spontaniety towards that complaint, the complaint was abandoned and not observed, as if it had not existed. Therefore, it should have been understood that she meant to complain and not praise, in order for the understanding of the complaint to have been realised.

Bu, açıkça şikâyetini dile getirmekten çekinen ya da şikâyetinin reddedilmesinden korkan insanlarla ilgili olduğunda pratikte önemlidir. Bu nedenle, insanların amaçlarına ulaşabilmeleri için onlarla spontane bir yaklaşım benimsenmelidir. Kadının amacı, Emîrü'l-Mü'minîn'den başka hiç kimsenin gideremeyeceği haksızlığı kendisinden kaldırmaktı. Ömer bin el-Hattâb'ın amacı ise Mü'minlerin Emîri olarak, insanlardan haksızlığı kaldırmaktı.

This is important practically with people who are shy of expressing complaints explicitly, or they fear that the complaint may be rejected. Therefore, spontaniety should be employed with the people so as to fulfil their aims. The aim of the woman was to remove the injustice from her, which no one could remove except the Ameer ul-Mu’mineen. The aim of Omar bin al-Khattab was to remove the injustice from the people, as Ameer to the Mu’mineen.

Ancak o, kadının kocasından şikâyet ettiğini anlamadı ve bu yüzden zulmü ortadan kaldırma amacına ulaşamadı.

He, however, did not understand that she complained about her husband and so he did not achieve his aim in removing the injustice.

Bunun yerine haksızlık eskisi gibi devam etti. Böylece koca geceleri namaz kılmaya ve gündüzleri oruç tutmaya devam etti, kadın ise evlilik ilişkisinden ve haklarından mahrum kaldı.

Rather the injustice remained as it had been. So the husband continued to stand the night in prayer and fast the day and the woman remained deprived of her marital relationship and rights.

Bu nedenle, kendiliğindenliğin (spontanlığın) bulunmamasının bir sonucu olarak haksızlık devam etti. Dolayısıyla kendiliğindenliğin gerçeğini anlamak gerekir; yani bunun hızlı kavrayış ve hızlı yargı olduğunu.

Thus, as a result of the absence of spontaniety the injustice remained. Therefore, it is necessary to understand the reality of spontaniety, that it is quick understanding and quick judgement.

Bu şekilde anlaşılmadıkça, bu gerçekleşmez. Bunun sonucu, zulmün var olması ve tehlikeye düşme riskinin ortaya çıkmasıdır. Bu nedenle, var olabilmesi için spontanlığın (kendiliğindenliğin) gerçekliğinin anlaşılması gerekir.

Unless it is understood in this manner, it will not exist. The result of this will be the presence of injustice and the risk of falling into danger. Therefore, it is necessary to understand the reality of spontaniety so that it exists.