Düşünmedeki yavaşlık sorundur. Bu yavaşlık, Batı'nın ülke üzerindeki hâkimiyetinden ve onun düşüncelerinin halk üzerindeki egemenliğinden kaynaklanır. Bu nedenle, akla ilk bakışta bu kökenin tedavisi sorunun çözümü gibi görünebilir. Ancak yakından incelendiğinde iki husus fark edilir:

Slowness in thinking is the problem. This slowness comes from the domination of the West over the country and the domination of its thoughts over the people. Therefore, it may seem at first to the mind that the treatment of this origin is the solution to the problem. However, after close examination, two matters are noticed:

Öncelikle, bu sorunun aşırı basitleştirilmiş bir hâli. İkincisi, bu, sorunun tedavisinden kaçmak anlamına geliyor. Bu nedenle bu kökenin yalnızca tedavi sırasında not edilmesi gerekir; ancak çözüm ona bağlı değildir. Sorunun basitleştirilmesine gelince: Batı ve onun egemenliği, yavaş düşünmeyi de dahil olmak üzere tüm sıkıntıların kaynağıdır. Tedaviyi bu temele odaklamak, onun ortadan kaldırılmasının yavaşlığı da kaldıracağı anlamına gelir. Bu bütünüyle doğru olsa da, takip (devamlılık) gerektirir. Dolayısıyla takibe riayet edilmemesi, sorunun basitleştirilmesidir. Öyleyse sorun, temelin ortadan kaldırılması ve takibin varlığıdır. Takibin varlığı, temel ortadan kaldırılsa bile gereklidir. Takip, temelin kendisini değil, temelin geride bıraktıklarının ortadan kaldırılmasına yol açan şeydir. Bu nedenle tedavinin kökeni, temelin ortadan kaldırılması değil, takiptir. Dolayısıyla takip, temel olan Batı egemenliği kalsın ya da kalmasın çözümdür. Bununla birlikte, temelin ortadan kaldırılması takibi azaltır ve onu daha etkili kılar.

firstly, this is an over-simplification of the problem. Secondly, this means escape from treating the problem. Therefore, this origin has only to be noted during treatment, but the solution does not depend on it. As for the simplification of the problem, the West and its domination is the source of all the predicaments, including slowness of thinking. Focusing the treatment on the basis means that its removal would remove the slowness. Though this is true as a whole, it needs pursuance. Thus, the lack of observance of pursuance is a simplification of the problem. So, the problem is the removal of the basis and the presence of pursuance. The presence of pursuance is necessary, even if the basis is removed. The pursuance is what leads to the removal of what the basis left, not the basis itself. Therefore, pursuance is the origin of the treatment and not the removal of the basis. So pursuance is the solution whether the basis, which is the domination of the West, remained or not. However, the removal of the basis reduces the pursuance and makes it more effective.

Buna göre, tedavi takibe (ittibaa'a) dayanarak başlar. Takip, bu temelin etkilerini ortadan kaldırır. Dolayısıyla takip, her şeyden önce gereklidir.

Accordingly, pursuance is what the treatment starts with. Pursuance is what removes the effects of this basis. Thus, pursuance is necessary before anything else.

Böylece, yavaş düşünmenin tedavisi takip etmektir. Takip kaçınılmazdır, çünkü onsuz hiçbir çözüm yoktur. Bu nedenle, düşüncedeki yavaşlığın, yani kendiliğindenliğin yokluğunun ya da onun geliştirilmesinin gerçek tedavisi takiptir. Takip, düşüncedeki yavaşlığa şu şekilde odaklanır:

Thus, the treatment of slow thinking is pursuance. Pursuance is inevitable, for there is no solution without it. Therefore, the true treatment of the slowness in thinking, i.e. of the absence of spontaniety or its development, is pursuance. Pursuance is focused on slowness of thinking as follows:

Birincisi: İnsanlara ve bireylere birçok şeyi sunmak, onların bunları düşünmelerini sağlamak gerekir. Bu şeyleri ve önlerinde olup bitenleri düşünmeleri sayesinde, düşüncelerindeki yavaşlık fark edilebilir. Bu gözlem veya bu yavaşlık hissi, tedavide başlangıç noktası olarak alınır. Dolayısıyla böyle bir gözlemi veya böyle bir hissi ele almalı ve gerçeğini kavrayana kadar onu derinlemesine incelemeliyiz. Örneğin insanlara geleceklerini, içinde bulundukları durumu veya tarihlerini sunarız. Bu geleceği yavaşça çözümlediklerini, elinden kayıp gidene kadar bunu sürdürdüklerini görürüz. Aynı şekilde gerçekliklerini ve tarihlerini de aynı biçimde çözümlerler. Oysa geleceğin çözümlenmesi, gerçekliğin çözümlenmesinden ve tarihin çözümlenmesinden farklıdır. Yine de yavaş düşünmeyi kullanmaları ve bunun onlarda doğuştan bir alışkanlık hâline gelmiş olması, çözümlemede uzun zaman harcamalarına ve otomatik olan şeyleri felsefeleştirmelerine yol açar; öyle ki gelecek, gerçeklik veya tarih netleşmek yerine bulanıklaşır. Düşüncedeki bu yavaşlık, hepsinde öne çıkan bir olgudur. Bu yüzden sunduğumuz şeyi, ne olursa olsun, tartışmayız; bunun yerine hepsinde görünen bu olguyu ele alırız. Onu yakalar, kavrar ve şiddetle saldırırız; en belirgin kusurlardan biri olduğunu açıklar, insanların gözünde iğrenç hâle getiririz; öyle ki onlara "bal, arıların dışkısıdır" demek yerinde olur. Düşüncedeki yavaşlığı, yani yavaş çözümlemeyi sevmeseler, düşünmede hızlanmaya yönelik bir eğilim onlarda ortaya çıkardı. Bu eğilim, iyileşmenin ilk işaretidir. Eğer bu eğilim açıkça görünmüyorsa, onlarda bunu yaratmamız gerekir. Bu, ima yoluyla veya hızlı tedaviler ve hızın etkisiyle olabilir. Böylece bu eğilim, hepsinde olmasa bile bazılarında mevcut olacaktır. Ancak kısa bir süre içinde hepsinde de var olacaktır. Böylece konuyu ortaya koymak ve görünen olguya saldırmak bizi hızlanma eğilimine götürürdü. Bu da başarının ilk işareti olurdu. Yavaşlığın tedavisi açıklama ve gösterim yoluyla, konuşmalarla ya da kitap yazmakla elde edilmez. Aksine, eylem içeren sınırlı sayıda kelimenin kullanılmasından ya da doğrudan eylemlerin kendisinden elde edilir. Bu, takip etmektir. Buna göre takip, sınırlı sayıda kelime ve görünür eylemlerdir.

Firstly: It is necessary to present many things to the people and to the individuals so that they think of them. Through their thinking about these things and about what occurs in front of them, slowness in thinking might be noticed. This observance or sensation of the slowness is taken as the starting point in the treatment. So we should take such observance or such sensation and study it thoroughly until we understand its reality. For example, we present to the people something, like their future, their current situation or their history. We find them analyse this future slowly until it slips away from their hands. They also analyse their reality and their history in the same manner. This is despite the fact that analysis of the future is different to the analysis of the reality and to the analysis of history. However, their use of slow thinking and the fact that it became innate to them, makes them take a long time in analysis and they philosophise the automatic things, until the future, the reality or the history becomes vague instead of increasing in clarity. This slowness in thinking is the prominent phenomenon in all of them. So we do not discuss what we presented, whatever it is; rather we take the phenomenon apparent in all of them. We hold it, seize it and attack it strongly; we explain that it is one of the most prominent faults, making it loathsome to the people, to the point that it is right to say to them that honey is the excrement of the bees. If they disliked slowness in thinking, i.e. they hated slow analysis, inclination in them towards speed in thinking would appear. This tendency is the first sign of recovery. If this tendency does not appear clearly, then we have to create it in them. This can be through allusion, or by quick treatments and the effect of the speed. Thus this tendency will exist in some of them, if not in all of them. However, it will not take a long time before it exists in all of them. Thus, presenting the matter and attacking the apparent phenomenon would lead us to the tendency towards speed. This would be the first indication of success. The treatment of slowness does not result from explanation and demonstration, or through speeches and writing books. It rather results from the use of a limited number of words that contain actions, or through the actions themselves. This is pursuance. Accordingly, pursuance is a limited number of words and apparent actions.

İkincisi: Bu takipte, insanlarda veya bireylerde sıkılma belirene kadar, sanki "lütfen, yeter" diyecekmişler gibi, sunumu ve bu takipteki ısrarı sürdürmek gerekir. Tüm insanların "yeter" demesi beklenmez. Bir ya da iki kişinin bunu söylemesi de yeterli sayılmaz.

Secondly: It is necessary to follow up the presentation and the insistence in this pursuance, until boredom appears to the people or the individuals from this pursuance, as if they were to say, “please, it is enough”. It is not expected that all of the people will say that it is enough. Nor is it satisfactory that one or two people said that.

Aksine, insanların takipten bıktığının hissedilmesi gerekir. O noktada takip durdurulur. Bu takibin, insanların hepsi bıkana kadar, bunu hissetmeden ve sezmeden sürdürülmesi doğru değildir. Takip, birkaç akıllı kişi veya az sayıda insan yüzünden durdurulmamalıdır. Bilakis, takibin artık bir fayda sağlamayacağı hissedilene kadar devam edilmesi gerekir. Bu noktada, bunu hissettiğinde, takip durdurulur.

Rather, it should be felt that the people were fed up with the pursuance. At that point, pursuance is ceased. It is not correct to pursue this until all the people were fed up of it, without feeling or sensing it. Pursuance should not cease just because of a few intelligent individuals, or a small number of the people. It is rather necessary that one follow up till one feels that pursuance would be of no use. At that point one stops pursuance once one felt that.

Bu, bu duygunun yalnızca birkaç zeki kişinin gerçekliğine değil, kapsamlı bir gerçekliğe dayandığının varsayıldığı anlamına gelir.

This is because it is supposed that this feeling existed based on a comprehensive reality and not a reality of a few intelligent individuals.

Üçüncüsü: Tebliğ (davet) çeşitlilik göstermelidir. Bu şu demektir: İnsanlara geçmişlerini, içinde bulundukları durumu ve geleceklerini anlattıktan sonra, onlara hayatlarını, bu hayatın tekdüzeliğini ve tarzını da sunmak gerekir. Onlara yaşam biçimleri de sunulur ve bu yaşam biçiminin korunması, gerekirse kılıçla, yani zorla bile olsa, savunulur.

Thirdly: Pursuance has to vary. This means, after presenting to the people their future, current situation and their history, it is necessary to present to them their life, the monotony of this life and its manner. Their way of life is also presented to them and the protection of this way of life, even by the sword, i.e. force.

Bunun yanı sıra, bu yolu benimsemeyen kişiye bakış açısı hoşgörüsüz ve ihmalkâr olmamalı; hatta düşmanlığa varan bir bakış açısı olmalıdır. Ardından başka konular, çeşitli bir biçimde sunulur. Bu, girişim, sandalye ve tabak gibi otomatik değil, düşünmeyi gerektiren hususları da içermelidir.

Moreover, the outlook towards the one who disagrees with this way should be without tolerance or negligence; it should even be an outlook that reaches hostility. Other matters are then presented, in a varied way. This should include those matters that require thinking and not automatic ones, like the venture, the chair and the plate.

Onlar daha çok düşünmeyi gerektiren türden olmalılar.

They rather should be of those that need thinking.

Dördüncüsü: İnsan, konuları insanlara sunarken bunların etkisinin ve insanların bunlar hakkındaki düşüncelerinin farkında olma hâlinde bulunmalıdır. Bunun amacı, onun düşünmesinin, yani farkındalığının, verdiği hükümlerin doğruluğunu ve dile getirdiği nitelemelerin isabetini sınamanın bir aracı olmasıdır. Ayrıca bu, dinleyenin ve konuşanın görüşüne göre saldırıyı doğru yerden başlatmak içindir. Eğer kişi farkındalığını yitirirse her şeyi kaybeder, çünkü farkındalık ve düşünme olmadan izlenen yolun, tekrarın ya da çeşitliliğin hiçbir yararı yoktur. Dolayısıyla farkındalık ve düşünme, başarının zorunlu şartlarındandır.

Fourthly: One has to be in a state of awareness of the matters when he presents them to the people, aware of their effect and of the people’s thinking regarding them. This is in order that his reflection, i.e. awareness, is a means of testing the validity of the judgements he issues and the correctness of the observances that he expresses. This is also in order to launch the attack in the right place, in the view of the listener and the speaker. If one lost awareness one would lose everything, for there is no advantage from the pursuance or the repetition or the diversity, without the presence of awareness and reflection. Thus, awareness and reflection are among the necessities for success.

Ilk bakışta akla, tedaviyi uygulayacak kişilerin liderler, samimi olanlar ya da insanların veya bireylerin sorumlusu olanlar olması gerektiği gelir. Gerçekte ise dört şartı yerine getirdiği sürece herhangi bir kişi bunu başkalarına ya da kendisine uygulayabilir. Dolayısıyla bu tedavi belirli bir kişinin üstlenmesi için tasarlanmamıştır. Bilakis liderleri, samimi olanları, velileri ve Ümmet'ten olası herhangi bir kişiyi kapsayacak genel bir biçimde düzenlenmiştir. Meseleyi kendi nefsine sunup kendini tedavi etseydin bile doğru biçimde tedavi edilmiş olur ve bu yeterli olurdu. Bu nedenle, bu tedavinin her insanın hakkı olduğu; her insanın, tek başına olsa ve kendi üzerinde uygulansa bile, bunu üstlenebileceği iyice bilinmelidir. Önemli olan, tedavinin kendisidir; kimin uyguladığı değil.

As for the ones who will carry out the treatment, it appears at first to the mind that it should be the leaders, sincere ones or those in charge of the people or individuals. In reality, any person can do that with people or with himself, as long as he followed the four conditions. Therefore, the treatment is not designed for a particular person to undertake. It is rather designed in a general way that includes the leaders, sincere ones, guardians and any possible person from the Ummah. Even if you presented the matter to yourself and treated yourself, you would be treated correctly and it would be enough. Therefore, it must be well known that this treatment is the property of every man; every man can undertake it, even if he was one person and even if it was on himself. So what counts is the treatment, not who carries it out.