Misyonerler, İslam Devleti'nde merkezlerini kurmayı başardıktan sonra, İslam Devleti'nin vatandaşlarını kışkırtacak fırsatlar aramaya başladılar. Bu fırsatlardan biri, İbrahim Paşa'nın el-Şam'dan çekilmesiyle ortaya çıktı. Onun bu hareketi halk arasında huzursuzluk ve korku yarattı; ortaya çıkan kargaşa ise halkı birbirinden ayırdı. Yabancı temsilciler, özellikle de misyonerler, bu fırsatı değerlendirerek iç çatışmaları alevlendirmeye başladılar. Misyonerler bu hain eylemi gerçekleştirebildiler, çünkü o dönemde Osmanlı Devleti'nin el-Şam üzerindeki etkisinin zayıf olduğunu biliyorlardı. Aradan yalnızca bir yıl geçtikten sonra, 1841'de Lübnan dağlarında Hristiyanlar ile Dürziler arasında ciddi çatışmalar patlak verdi. Durum daha da kötüleşti ve yabancı devletlerin baskı ve etkisiyle Osmanlı Hilafeti, Lübnan için ayrı bir yönetim sistemi tasarlamaya ikna edildi; eyalet iki parçaya bölündü: bir kısmı Hristiyanlar tarafından iskan edilecek, diğer kısmı ise Dürziler'e verilecekti. Osmanlı Hilafeti, iki bölgenin üzerine bir vali atayarak iki mezhep arasında her türlü çatışmayı önlemeyi amaçladı. Ancak bu sistem başarılı olamadı.

Once the missionaries had succeeded in establishing their centres in the Islamic State, they began to look for opportunities of agitating the citizens of the Islamic State. One such opportunity presented itself when Ibrahim Pasha retreated from al-Sham. His move created unrest and fear amongst the people and the anarchy that broke out divided them. The foreign delegates, especially the missionaries, seized the opportunity and began igniting civil strife. The missionaries were able to take such a treacherous action because they knew that the ‘Uthmani State had little influence in al-Sham at that time. After a period of just one year, in 1841, serious disturbances broke out in the mountains of Lebanon between the Christians and the Druze. The situation deteriorated and under the pressure and influence of the foreign states the ‘Uthmani Khilafah was persuaded to design a separate ruling system for Lebanon, dividing the province into two parts; one part would be occupied by the Christians, while the Druze would occupy the other. The ‘Uthmani Khilafah appointed a wali (governor) over both parts, aiming therefore to avoid any clashes between the two sects. This system did not succeed.

Büyük Britanya ve Fransa ihtilafa karıştı ve resmi makamlar huzursuzluğu bastırmaya çalıştığı her yerde iç çatışmayı körükledi.

Britain and France became involved in the dispute and incited civil strife wherever the official authorities attempted to quell trouble.

Bu çatışmalar, İngilizler ve Fransızlar için Lübnan'ın işlerine müdahale etmek amacıyla bahane olarak kullanıldı. Fransızlar Maruniler'in, İngilizler ise Dürziler'in yanında yer aldı; bu da 1845'te huzursuzlukların yeniden başlamasına yol açtı. Saldırılar kiliseleri ve manastırları da kapsayacak şekilde genişletildi. Hırsızlık, öldürme ve yağma yaygın bir uygulama haline geldi. Bu durum, Osmanlı hükümetini sorunu bir kez ve tamamen bastırmak amacıyla, zorunlu yetkilerini kullanmak üzere Dışişleri müfettişini Lübnan'a göndermeye sevk etti. Ancak müfettiş önemli bir şey başaramadı, yine de gerginliği biraz azaltmayı başardı. Bu arada misyonerler faaliyetlerini yoğunlaştırdı ve 1857'de Maruniler devrim ve silahlı mücadele çağrısı yapmaya başladı. Maruni ruhban sınıfı çiftçileri feodal beylere karşı kışkırttı ve ülkenin Kuzey'inde onlara şiddetle saldırdı. Böylece devrim alevlendi ve Güney'e yayıldı. Hristiyan çiftçiler şimdi Dürzi feodal beylerine karşı ayaklandı; İngilizler ve Fransızlar da kendi müttefiklerini destekledi. Bunun sonucunda iç çatışma hızla bütün Lübnan'a yayıldı. Dürziler, ruhban sınıfından olsun ya da sıradan halktan olsun, ayrım gözetmeksizin bütün Hristiyanları öldürmeye başladı. Bu iç çatışma on binden fazla Hristiyanın ölümüne yol açtı ve daha birçokları yerinden edildi ya da evsiz kaldı.

These clashes were used as an excuse by the British and the French to interfere in Lebanon’s affairs. The French sided with the Maronites and the British sided with the Druze, leading to the renewal of disturbances in 1845. The attacks were extended to include churches and monasteries. Theft, killing and pillage became common practice, prompting the ‘Uthmani government to send her foreign affairs inspector to Lebanon in order to use his mandatory powers to quell the trouble once and for all. He, however, could not achieve anything significant, although he managed to reduce the tension a little. Meanwhile, the missionaries intensified their activities and in 1857 the Maronites began calling for revolution and armed struggle. The Maronite clergy incited the farmers against the feudal lords and attacked them fiercely in the North of the country, thus the revolution was ignited and it spread to the South. The Christian farmers now rose against the Druze feudal lords and the British and the French backed their respective allies. Civil strife rapidly spread all over Lebanon as a result of this. The Druze began to kill all Christians indiscriminately, whether they were clergy or ordinary people. This civil strife led to the death of over ten thousand Christians, and many more were either displaced or became homeless.

Lübnan bölgesindeki iç karışıklık, Şam'ın geri kalanına da yayıldı. Şam'da, Müslüman ve Hristiyan sakinleri arasında derin bir nefretin körüklendiği şiddetli bir kampanya yürütüldü ve sonunda Müslümanlar 1860'ta Hristiyan mahallesine saldırdı.

The civil strife in the area of Lebanon spilled over to rest of al-Sham. In Damascus a fierce campaign of deep hatred was waged between its Muslim and Christian inhabitants which finally led to the Muslims attacking the Christian district in 1860

bu da katliamla sonuçlandı. Bunu yağma ve kitlesel yıkım izledi; sonunda Devlet, bu kargaşaya son vermek için askeri olarak müdahale etmek zorunda kaldı. Devlet düzeni ve huzuru yeniden sağlamayı başarsa da Batılı ülkeler bunu Şam'a müdahale etmek için bir fırsat olarak gördü ve savaş gemilerini sahillerine gönderdi. Ağustos 1860'ta Fransa, ayaklanmayı bastırma işine başlamak üzere Beyrut'a kara ordusunun bir tümenini gönderdi.

resulting in them committing a massacre. This was accompanied by pillaging and mass destruction until the State was forced to intervene militarily in order to put an end to the disturbances. Although the State managed to restore calm and order, the Western countries saw it as an opportunity to interfere in al-Sham and so they dispatched their warships to its shores. In August 1860 France sent a division of her territorial army to Beirut which began the task of quashing the revolution.

Osmanlı Devleti'nin Suriye ve Lübnan'da iç karışıklıklarla sarsılması böyle başladı. Bunun gerçek sebebi, Osmanlı Hilafeti'nin iç işlerine müdahale etmeye çalışan Batılı devletlerdi. Bunu yaptılar ve Osmanlı Devleti'ni Suriye için özel bir yönetim sistemi tasarlamaya zorladılar; Suriye'yi iki vilayete böldüler ve Lübnan'a özel ayrıcalıklar tanıdılar. Bu olaylardan doğan sonuçla Lübnan, el-Şam'ın geri kalanından ayrıldı ve yerel özerklik verildi. Yerel halkı temsil eden bir idare meclisinin yardımıyla, bir Hristiyan yönetici tarafından yönetilen yerel bir idareye bağlandı. O zamandan beri yabancı ülkeler Lübnan'ın işlerini yönettiler ve burayı faaliyetlerinin merkezi haline getirdiler. Böylece Lübnan, yabancı güçlerin Osmanlı Devleti'nin kalbine ve Müslüman topraklarına sızdığı bir köprübaşı oldu.

This was how the ‘Uthmani State was infested by civil strife in Syria and Lebanon. Its true cause was the Western states who were trying to meddle in the internal affairs of the ‘Uthmani Khilafah. This they did and they managed to force the ‘Uthmani State to design a special ruling system for Syria, dividing her into two provinces and giving Lebanon special privileges. From out of these events Lebanon became separated from the rest of al-Sham and it was granted local autonomy, governed by a local administration headed by a Christian ruler and assisted by an administrative council representing the local residents. Since then, foreign countries have managed the affairs of Lebanon and have made it the centre for their activities. Lebanon therefore became the bridgehead from which the foreign powers infiltrated into the heart of the ‘Uthmani State and Muslim land.