Bunlar onların eylemleri ve sözleridir ve ikisi de birbiriyle uyum içindedir; yine de aldanmış olanlar ve bazı saf Müslümanlar diyalog konusunda ısrar edip medeniyetler arasındaki çatışma ve mücadeleyi inkar etmektedirler. Bu Ümmetin bazıları, dinler arası diyaloğa ısrarla devam etmekte, bu diyaloğu özellikle Hristiyanlıkla sınırlandırmakta ve bunun sonucunda İslam ile Hristiyanlık arasında ateizmle mücadele etmek gibi birleşme noktaları aramaktadır; küfrün tek bir inanç olduğunu unutarak ya da unutmuş gibi davranarak.

These are their actions and sayings and they are both in harmony, yet the deluded, and some naïve Muslims, insist upon dialogue and deny the clash and struggle between civilisations. Some of this Ummah persist upon dialogue between religions, specifying Christianity with this dialogue, thus look for points of reunion between Islam and Christianity such as fighting against atheism, forgetting or pretending to forget that kufr is one creed:

"Sizin dininiz size, benim dinim de bana." [TMQ Al-Kafirun: 6] Çünkü Allah subhanehu ve teala, kâfirlere çoğul ifadeyle hitap etmiş ve şöyle buyurmuştur:

"To you is your deen" [TMQ Al-Kafirun: 6] for Allah subhanahu addressed the disbelievers with the language of plurality and said:

"De ki: Ey kâfirler!" {Kâfirûn: 1} Sonra dîni tekil olarak zikretti ve şöyle buyurdu:

"Say: O you disbelievers." [TMQ Al-Kafirun: 1] Then He mentioned the deen in singular form and said:

"Sizin dininiz size, benim dinim de bana" [TMQ Kafirun: 6]. Ya da Filistin sorununu çözmek için yapılan toplantılar gibi. Peki Yahudi devletini kim kurdu, korudu ve para, silah ve destekle yardım etti? Bunu, Kapitalist medeniyet üzerine kurulmuş kafir devletler dışında kim yaptı?! Aldananların bir görevi vardır, çünkü onlar fikri ajanlardır. Saf olanlara gelince, onlar şakalaşıyor ve boş bir şeyle uğraşıyorlar; kitleleri aldatmaya da ortak oluyorlar. Yahudilerin ve Hristiyanların davet ettiği toplantılara, diyaloglara ve oturumlara katılıyorlar. Bunlar şüpheli çağrılardır; çağrıda bulunanlar, bizi dinimizden koparmayı ve hakkı batılla karıştırmayı amaçlamaktadır; bunun için hiçbir çabadan kaçınmıyorlar: "Sen onların milletine uymadıkça Yahudiler ve Hristiyanlar senden asla hoşnut olmazlar. De ki:

"To you is your deen" [TMQ Al-Kafirun: 6]. Or like meetings to solve the Palestinian problem. Yet who created the Jewish state, protected it and assisted it with money, weapons and support, other than the kafir states founded upon the Capitalist civilisation?! The deluded have a duty to discharge, because they are intellectual agents. As for the naïve, they are joking and occupy themselves with something futile, and they share in deluding the masses. They enter into meetings, dialogues and sessions invited by Jews and Christians. They are dubious calls, whose callers intend to detach us from our deen, and mix the truth with falsehood, without sparing any effort for that: "Never will the Jews and Christians be pleased with you until you follow their creed. Say:

"Şüphesiz Allah'ın hidayeti, asıl hidayettir." Ve eğer sana gelen ilimden sonra onların heveslerine uyarsan, Allah'a karşı sana ne bir dost ne de bir yardımcı olur." [TMQ Al-Baqarah: 120].

'Verily the guidance of Allah is the (only) guidance.' And if you were to follow their desires after what came to you of knowledge, then you would have against Allah no protector or helper" [TMQ Al-Baqarah: 120].

(Ve):

(And):

"Onlar, sen onlarla uzlaşman ki onlar da seninle uzlaşsın diye istiyorlar" [Kalem Suresi: 9], yani onlara meyletmeni. Bu ayet Mekkeli müşrikler hakkında indirilmiş olsa da her kâfir ve her müşrik hakkında geçerlidir. Kesin nitelikteki ayetler, Sahabe'nin icmaı ve İslam ümmetinin bildiği gerçek şudur ki Kitap Ehli kâfirdir; dolayısıyla onlarla uzlaşmak ve onlara meyletmek mümkün değildir. Aksine, onların dinlerinin batıllığını, küfürlerini ve yalanlarını ortaya koymak, onları hak din olan İslam'a girmeye davet etmek farzdır. Hilafet Devleti kurulduktan sonra onlar İslam'a davet edilir; reddederlerse,

"They wish that you compromise (with them) so that they compromise (with you)" [TMQ Al-Qalam: 9] i.e. incline to them. This ayah, even though it was revealed about the Makkan polytheists, however it applies upon every disbeliever (kafir) and polytheist (mushrik). The definite aayaat prove, and the Sahabah have had a consensus (ijmaa), and the Islamic Ummah knows, that the People of the Book are disbelievers; hence it is not possible to compromise with them and or incline towards them. Rather, it is obligatory to demonstrate the fallacy of their deen, their disbelief and lies, and invite them to enter the true deen, the deen of Islam. After establishing the Khilafah State, they are invited to Islam; if they reject,

ardından cizye, eğer reddederlerse kılıç. Onun (PBUH) şu sözünden hüküm çıkarmak aldatmacadır:

then the Jizyah, and if they reject, then the sword. It is deception to deduce with His (PBUH) saying:

"Ehl-i Kitap ile ancak en güzel yolla tartışın; ancak onlardan zulmedenler başka." ve ayetin devamını söylemeyin: "Ve deyin ki: "Biz, bize indirilene ve size indirilene inandık. Tanrımız ve sizin Tanrınız birdir; biz O'na teslim olanlarız."" - bu kısmı sessizce geçmeyin. Note: I have reproduced the verse text in Turkish, as the instruction is to translate faithfully. The original text as given is a partial quotation of the verse; the translation above follows the original's structure.

"Argue not with the People of the Book except with that which is better" [TMQ Al-Ankabut: 46] and remain silent about the ayah's conclusion: "except those who do wrong among them. And say:

"Biz, bize indirilene ve size indirilene inanırız; bizim ilahımız ve sizin ilahınız birdir ve biz O'na (İslam'da) teslim oluruz" [TMQ Al-Ankabut: 46]. Bu nedenle, aralarında zulmedenler, daha güzel olanla tartışmanın dışında tutulur; onlar savaşanlar ve cizye ödemeyenlerdir. Dolayısıyla gerekli olan, onlara karşı üstünlük sağlamak ve onlarla tartışmamaktır.

'We believe in that which was revealed to us and revealed to you, our God and your God is one, and we submit (in Islam) to Him" [TMQ Al-Ankabut: 46]. So those who among them made wrong are excluded from the arguing with that which is better; they are the one who fight and do not pay the jizyah, so what is required is the triumph over them and not arguing with them.

Ayrıca O'nun (ﷺ) sözünden hüküm çıkarmak da yanlıştır:

It is also erroneous to deduce His (PBUH) saying:

"Ve inkâr edenlere de deyin ki: 'Gücünüz yettiğince, bulunduğunuz durumda ve yolunuzda amel edin. Biz de amel edeceğiz. Bekleyin! Biz de bekleyeceğiz.'" [Kur'an, Hud: 121-122] ayetini, 'bizimle onlar arasında barışçıl bir birlikte yaşama' olarak anlamak. Bu emir gözdağı ve tehdit ifade eder. Bilakis, onları gözdağı ve tehditle korkutmanın ötesinde, İslam'ı kabul edene veya ileride açıklanacağı gibi cizye ödeyene kadar onlarla savaşmakla emrolunmuşuzdur. Peki barışçıl bir birlikte yaşama nerededir?! Gelince, Onun (PBUH) şu sözüyle yapılan çıkarıma gelince:

"And say to those who do not believe: 'Act according to your ability, situation and way. We are acting (likewise). And wait! We (too) are waiting" [TMQ Hud: 121- 2] as 'peaceful co-existence between us and them'. This command indicates intimidation and threat. Rather, we are commanded, beyond intimidating and threatening them, to fight them until they embrace Islam or pay the jizyah as will follow. So where is the peaceful co- existence?! As for the deduction with His (PBUH) saying:

"Şüphesiz iman edenler, Yahudiler, Sabiiler, Hristiyanlar, Mecusiler ve şirk koşanlar... Şüphesiz Allah, Kıyamet Günü aralarında hükmedecektir. Şüphesiz Allah her şeye şahittir" [Hac Suresi: 17] ayeti, "aramızdaki inanç ve davranış farklılıklarını Kıyamet Günü aramızda hükmetmesi için Allah'a bırakmak" konusunda (delil gösterilmektedir). Bu, onları İslam'a girmeye zorlamamak anlamına geliyorsa, o zaman doğrudur. Allah'ın Kıyamet Günü aralarında hükmedeceği anlamına geliyorsa, o da doğrudur. Onları hakkın dinine davet etmemek anlamına geliyorsa, bu yanlıştır; çünkü İslam'ı kabul edene kadar ya da cizye ödeyene kadar ya da savaşılana kadar onlara da'veti taşımakla emrolunmuşuzdur. Onlarla savaşmamak anlamına geliyorsa, bu da yanlıştır; çünkü taarruzi savaş (kıtalüt-talab), aşağıda da geleceği üzere farzdır.

"Verily those who believe and the Jews and Sabians and Christians and Zoroastrians, and those who associate (with Allah), verily Allah will judge between them on the Day of Resurrection. Verily Allah is witness over all things" [TMQ Al-Hajj: 17] for leaving "the differences in beliefs and conduct between us and them to Allah to judge between us on the Day of Resurrection." If this means not compelling them to enter Islam, then it is correct. If it means that Allah will judge between them on the Day of Resurrection, then that is also correct. If it means not inviting them to the deen of truth, it is false, because we are commanded to carry the da'wah to them until they embrace Islam or pay jizyah or they are fought. If it means not fighting them, this is also wrong, because the offensive war (qital ut- talab) is fard as will follow.

Onun (SWT) şu sözünden hüküm çıkarmaya gelince:

As for deducing from His (SWTH) saying:

"Allah tidak melarang kalian untuk berbuat baik dan adil kepada mereka yang tidak memerangi kalian karena agama dan tidak mengusir kalian dari rumah-rumah kalian. Sesungguhnya Allah mencintai orang-orang yang berlaku adil" [TMQ Al-Mumtahinah: 8] Yang ditekankan oleh ayat ini adalah kebaikan, keadilan, dan perlakuan yang baik terhadap orang-orang tersebut. Disebutkan bahwa yang dimaksud dengan ayat ini adalah orang-orang yang beriman di Makkah tetapi tidak berhijrah, sehingga pengambilan dalil dengannya berada di luar pokok pembahasan. Jika maksudnya adalah setiap orang dari pemeluk agama lain, maka pengambilan dalil tersebut benar, yaitu terhadap mereka yang tidak memerangi kita dan tidak mengusir kita dari rumah-rumah kita. Tentu saja, hal ini tidak mencakup mereka yang memerangi kaum Muslimin di Palestina, mengusir mereka, dan membantu pengusiran mereka. Demikian pula, hal ini tidak mencakup setiap orang yang saat ini memerangi bangsa Afghanistan, mengusir mereka, dan membantu pengusiran mereka. Begitu pula, hal ini tidak mencakup orang-orang yang memerangi kita di Irak sejak Perang Teluk Kedua, serta mereka yang memerangi kita di Kashmir, Chechnya, dan yang serupa dengan itu.

"Allah does not prohibit you to deal kindly and justly with regard to those who did not fight you over the deen nor drove you from your houses. Verily Allah loves those are just" [TMQ Al-Mumtahinah: 8] upon kindness, justice and treating these people well. It is said that what is meant by this ayah is those who believed in Makkah and did not emigrate, so the deduction with it is outside the subject. If the meaning is every one of the people of (other) religions, the deduction is correct regarding those who did not fight us or drive us out from our houses. Definitely this does not include those who fight the Muslims of Palestine, expelling them and assisting in their expulsion. Also it does not include everyone who fights the Afghans now, expelling them and assisting in their expulsion. Likewise, it does not include any people fighting us in Iraq since the Second Gulf War, neither does it includes those fighting us in Kashmir, Chechnya and their like.

Onlar, Onun ﷺ şu sözünü delil olarak kullanıyorlarsa:

If they use as evidence His (PBUH) saying:

"Ve eğer onlar barışa yanaşırlarsa, sen de ona yanaş" [TMQ Enfal: 61] ayetiyle, İslam'ın barış dini olduğunu ve barışın asıl olduğunu söylemek için, bu ayetin şu ayetle birlikte anlaşılması gerekir:

"And if they incline to peace, then you incline to it" [TMQ Al-Anfal: 61] (to say) that Islam is a deen of peace and that peace is the origin, then this ayah has to be understood together with this ayah:

"Gevşemeyin ve üstün olduğunuz halde barışa çağırmayın" Not: Verse text is given in the original reference format, so I've translated the verse text as it appears in the message.

"Be not weak and call to peace while you have the upper hand" [TMQ Muhammad: 35].

Yani Müslümanlar onurlu, güçlü, kudretli ve (tek bir) topluluk (cemaat) olarak yaşıyorlarsa, barışa gerek yoktur. Barışın fayda ya da zarar taşıyıp taşımadığına dair değerlendirme Halife'ye bırakılmıştır ve onun yetki verdiği kişi dışında başka hiç kimsenin değerlendirmesinin bir önemi yoktur. Eğer bunu delil olarak kullanırlarsa, O'nun ﷺ şu sözünü:

So if Muslims are living with dignity, strength, power and (as one) group (jama’ah), then no peace. The evaluation of the benefit, or otherwise, of peace is left to the Khaleefah, and there is no importance to the evaluation of anyone else unless he is delegated by him. If they use as evidence His (PBUH) saying:

"Ey iman edenler! Topyekûn teslimiyete (es-silm) girin ve Şeytan'ın adımlarını izlemeyin. Çünkü o, sizin için apaçık bir düşmandır." [TMQ Al-Bakara: 208] Bu ayetle hitap edilenleri bilmek ve sonra "es-silm" kelimesinin anlamını bilmek gerektiği söylenmektedir. "İman edenler" ifadesi, hitap edilenlerin Müslümanlar olduğu anlamına gelebilir; ya da Muhammed (SAV)'den önceki peygamberlere iman edenler olabilir. "Es-silm" ise burada İslam anlamına gelebilir veya barış (sulh) anlamına gelebilir. Hitap edilenler Muhammed (SAV)'e iman edenlerse, onlara "Müminlerle barışa girin" demenin bir anlamı yoktur; çünkü onlar savaşçı değil, kendileri gibi müminlerdir. Onlara yalnızca şunu söylemek gerekir: "Topyekûn İslam'a girin; yani Onun bütün Şeriatına uyun, Onun sınırlarını ve kurallarını uygulayın, bazılarını seçip bazılarını bırakmaya çalışmadan." Hitap edilenler önceki peygamberlere iman edenlerse, onlardan barışa girmelerini istemenin de bir anlamı yoktur; bu anlam Kur'an'da zaten yoktur. Et-Taberi şöyle demiştir: "Onları başlangıçta barışa çağırmaya gelince, bu Kur'an'da yoktur." Dolayısıyla anlam, onları İslam'a ve ona girmeye çağırmaktır. Böylece, hitap edilen kim olursa olsun, buradaki çağrının Müslümanların kâfirlerle barış antlaşmasına (karşılıklı barış, muvade'a) girmesi olmadığı açıktır. Eğer buna delil olarak Onun (SWT) şu sözünü kullanırlarsa:

"O you who believe, enter into submission (as-silm) completely and do not follow the footsteps of Satan. Verily he is an open enemy to you." [TMQ Al-Baqarah: 208] It is said that it is necessary to know those being addressed with this ayah then know the meaning of 'as-silm'. 'Those who believe' could mean the Muslims as being addressed, and it could be the believers in Prophets before Muhammad (PBUH), and 'as-silm' could here be Islam or it could mean peace (sulh). If those addressed are the believers in Muhammad (PBUH), there is no meaning in saying to them: 'Enter into peace with believers', because they are not warriors but are rather believers like them; it is only said to them: 'Enter completely into Islam, meaning the obeying of all His Shari'ah and establishing His limits and rules, without trying to choose some and leaving some.' If those addressed are the believers in the previous Prophets, there is no meaning in requesting them to enter into peace; rather this meaning does not exist in the Qur'an. At-Tabari said: "As for calling them initially to peace, this does not exist in the Qur'an." So the meaning is calling them to Islam and to enter therein. Thus whoever was the one addressed, there is no call therein for Muslims to enter into treaty of peace with disbelievers i.e. mutual peace (muwada'ah). And if they use as evidence His (SWTH) saying:

"Eğer sizden çekilir, sizinle savaşmazlar ve size barış teklif ederlerse, Allah onlara karşı size bir yol açmamıştır" [TMQ Nisa: 90] (ayetinin anlamı), Müslümanlara, Müslümanlarla savaşmaktan çekilen barışçıl kâfirlere karşı savaşı başlatmanın haram olduğunu (ifade eder). Bu ayetin, bizimle antlaşması olan bir kavimle dostluk kuran ve onlara ulaşan münafıklarla ilgili olduğu, yani antlaşmadaki (muvada'ah) kurallarına uydukları söylenmektedir. Ayet, bizimle savaşmak için zorla onlarla birlikte çıkan, sonra savaştan çekilen kimseler hakkında da olabilir; tıpkı Bedir günü müşriklerle birlikte çıkanlar gibi. Bu durumda onlara karşı bize bir yol yoktur. Eğer Onun (SWT) şu sözünü delil olarak kullanırlarsa:

"And if they withdraw from you, fight not against you and offer you peace, then Allah (SWTH) has opened no way for you against them" [TMQ An-Nisa: 90] (to say) that it is haram for Muslims to initiate fighting against peaceful disbelievers who withdraw from fighting Muslims. It is said that this ayah relates to hypocrites who befriend and reach a people with whom we have a covenant i.e. they follow their rule in the treaty (muwada'ah). It might mean those who go out with them under compulsion to fight us and then they withdraw from the fighting, like those who came out on the day of Badr with the polytheists; then there is no way for us against them. If they use as evidence His (SWTh) saying:

"Kendilerine savaş açılmış olanlara, haksızlığa uğradıkları için savaşma izni verilmiştir. Şüphesiz Allah, onlara yardım etmeye kadirdir" [TMQ Al-Hajj: 39] (bu ayet) savaşma izninin, kendisine karşı savaş başlatan kimseye karşı haksızlığa uğrayan kişi için olduğunu (ifade etmektedir). Savaş emrinin mutlak olduğu, haksızlığa uğrama durumuyla sınırlandırılmadığı söylenmiştir. Bunun sebebi, Allah'ın "haksızlığa uğradıkları için" sözünün savaş için bir ilahi illet (ilet) değil, bir vasıf olarak gerçek bir durum olmasıdır. Çünkü Kureyş, Rasulullah ﷺ'a gelen Müslümanlara ağır zarar verir, onları döver, başlarını yarardı; onlar da ona şikayet ederlerdi, o da onlara "Sabredin, çünkü savaşmakla emrolunmadım" derdi. Bu durum hicrete kadar sürdü. Ardından, Allah'ın savaşmayı yasakladıktan sonra onlara savaşmayı emrettiği bu ayet indi. Ed-Dahhak şöyle demiştir: "Rasulullah'ın ﷺ ashabı, müşrikler kendilerine zarar verdiğinde onlarla savaşmak için izin istediler ve Allah (SWT) şu ayeti indirdi:"

"Permission (to fight) is given to those who were fought, because they were oppressed. And verily Allah (SWTH) is Able to support them" [TMQ Al-Hajj: 39] (to say) that the permission to fight is for the oppressed against whoever initiated fighting against him. It is said that the command to fight is absolute (mutlaq) without restriction to the situation of oppression. This is because His saying: "because they were oppressed" is not a divine reason ('illah) for fighting, but rather a descriptive reality (wasf waqi'). This is because the Quraysh used to severely harm the Muslims who would come to Rasool Allah (PBUH), beaten and wounded in the head, complaining to him and he would say to them: "Be patient for I have not been commanded with fighting" until they emigrated. Then this ayah was revealed wherein Allah commanded them with fighting after He prevented them from it. Ad- Dhahak said: "The companions of the Messenger of Allah (SWTH) sought permission to fight the disbelievers when they harmed them, and Allah (SWTH) revealed:

"Şüphesiz Allah, hiçbir hain nankörü sevmez" [Hac Suresi: 38]. Hicret ettiğinde şu ayet indi:

'Verily Allah likes not any treacherous disbeliever" [TMQ Al-Hajj: 38]. When he emigrated, it was revealed:

"Ancak kendilerine zulmedildiği için savaşa izin verilenlere (savaşmak için) izin verilmiştir. Şüphesiz Allah onlara yardım etmeye kadirdir" [TMQ Hac Suresi: 39]." Ayet, Müslümanların zararı defetmek amacıyla savaşmalarına olan yasağı kaldırmak için bu şekilde indirilmiştir. Dolayısıyla bu, belirli bir durumla ilgilidir; ne kadar ki işaret yoluyla delalet (dalalat al-ishara) ile Allah yolunda savaşma emrini de ifade etse de. Bu nedenle ayet, Allah yolunda savaşmanın meşruiyetini değil, zararı defetmek için savaşmanın meşruiyetini açıklamaktadır. Dolayısıyla bu ayet ile Tevbe Suresi'nin ayetleri arasında bir çelişki yoktur. Üstelik Tevbe Suresi'nin ayetleri daha sonra indirilmiştir, bu nedenle bir nesih, tahsis ya da (onlara) kayıt getirme söz konusu değildir.

'Permission (to fight) is given to those who were fought because they were oppressed. And verily Allah (SWTH) is Able to support them' [TMQ Al-Hajj: 39]." Thus the ayah was revealed to lift the ban from Muslims in repelling harm from them. So it is a specific situation, even if it avails the command to fight via the indicated meaning (dalalat al-ishara). So the ayah does not explain the legitimacy of fighting in the way of Allah, but the legitimacy of fighting to repel harm. Thus there is no contradiction between this ayah and the aayaat of At-Taubah. Moreover, the aayaat of At-Taubah were revealed later, so there is no abrogation, specification or restriction (to them).

Eğer İbn Ebi Evfa'nın, ittifakla sahih olan hadisiyle delil getirirlerse: Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur:

If they deduce with the hadith of ibn Abi Awfa that is agreed upon: The Messenger of Allah (PBUH) said:

"Ey insanlar! Düşmanla karşılaşmayı arzu etmeyin ve Allah'tan afiyet dileyin. Eğer onlarla karşılaşırsanız sabredin ve bilin ki cennet kılıçların gölgesi altındadır." Bu hadisin karşılıklı barışla hiçbir ilgisi yoktur, çünkü içerdiği şey düşmanla karşılaşmayı arzu etmenin yasaklanmasıdır; onlarla savaşmanın yasaklanması ya da onlarla barış yapılmasının emredilmesi değildir. Âlimler bu yasağın, düşmanla karşılaşmayı istemenin içerdiği kibir ('ucb) sebebiyle olduğunu söylemişlerdir; dolayısıyla bu, bağlamından koparılarak yapılmış bir çıkarımdır. Bunun dışında, cevaplandırılmaya değmeyen, hatta zikredilmeye bile değmeyen başka çıkarım girişimleri de vardır. Yine de bunları, bu insanlardan bazılarının delilleri hiçbir şekilde toplamaktan geri durmadığını göstermek için zikrediyoruz. Onların asıl kaygısı, İslam'ın bir barış dini değil, bir mücadele, çatışma ve cihad dini olmadığını kanıtlamaktır. Hatta onların görüşüne göre İslam, güvenlik, barış ve hoşgörü dinidir. Bu konuda delil olarak öne sürdükleri şeylerden biri de Allah'ın (SWT) şu sözüdür:

"O people, do not wish to meet the enemy and ask Allah for well- being. And if you meet them, be patient and know that Paradise is under the shadow of swords." This hadith has no relation with mutual peace, since what is therein is prohibition from wishing to meet them not prohibition from fighting them or the command for making peace with them. The scholars have said this prohibition is due to what there is in wishing to meet the enemy of pride ('ijab); so it is a deduction out of context. There are other attempts of deduction that do not deserve rebuttal, nay they do not (even) deserve mention. However we mention them to prove that some of these people do not refrain from gathering the evidences in any way. Their main concern is to prove Islam is a deen of peace and not a deen of struggle, conflict and jihad. Rather, in their view it is rather a deen of security, peace and tolerance. Some of what they claim to be evidence in the subject is His (SWTH) saying:

"Ve onları korkudan emin kıldı" [Kureyş Suresi: 4] ve Onun (SWT) şu sözü:

"And made them safe from fear" [TMQ Quraish: 4] and His (SWTH) saying:

"…güvenli bir haram" [TMQ Al-Ankabut: 67] ve Allah'ın (SWT) şu sözü:

"…a secure sanctuary" [TMQ Al-Ankabut: 67] and His (SWTH) saying:

"Ve bu güvenli şehre andolsun" [TMQ At-Tin: 3] ve Onun (SWT) şu buyruğu:

"And by this city of security" [TMQ At-Tin: 3] and His (SWTH) saying:

"Ve korkularından sonra onlara güvenlik vereceğiz" [Nur Suresi: 55]. Ve onun (ﷺ) şu sözü:

"And We will exchange for them security after their fear" [TMQ An-Nur: 55]. And his saying (PBUH):

"Sizden kim güvenli bir şekilde ailesi içinde (sirb) sabahlarsa..." Bu gerçekten de Şeriat'a ve insanların akıllarına bir alaydır!

"Whoever of you awakes safe in his flock (sirb)." This, indeed, is scorning of the Shar'a and the minds of people!