Ekonomik mücadele eski zamanlardan beri vardı; ancak bugün örgütlü, kapsamlı, yıkıcı ve korkunç bir hal almıştır; öyle ki güçlü medeniyetin mensupları, diğer medeniyetlerin mensupları arasından Allah'ın kullarını merhametsizce, şefkatsizce ve insanlıktan uzak bir biçimde yutmaya başlamıştır. Böylece dünya, güçlülerin zayıfları yuttuğu büyük bir ormana dönüşmüştür. İletişim ve ulaşım açısından dünyanın küçük bir köy olduğu doğrudur; ancak güçlülerin zayıflar üzerindeki üstünlüğü açısından bir orman olduğu da gerçektir. Bu durum, Kapitalizmin - özellikle de lideri Amerika'nın - uyguladığı şu tarzlarda açıkça görülmektedir:

Economic struggle existed from ancient times, however, today it has become organized, comprehensive destructive and dreadful, such that the followers of the powerful civilisation started to devour the slaves of Allah, among the followers of other civilisations, without mercy, sympathy or humanity. The world has thus become a large jungle where the strong devour the weak. It is true that the world is a small village in relation to communication and transport; however it is a jungle in relation to the supremacy of the strong over the weak. This is evident in what the Capitalism practices - particularly its leader America - of styles including:

İlk: Bir yol bulunduğunda, ham maddeler üzerinde hâkimiyet kurmak.

First: Domination over raw materials whenever a way to achieve that is found.

İkincisi: Doları dünyanın para birimi olarak altına bir alternatif haline getirmek. Avrupa, Euro adlı para birimi aracılığıyla bu hegemonyaya karşı mücadele etmeye çalışıyor ve bazı devletler altın ve gümüş standardına geri dönmeye çalışıyor. Ancak Amerika, altın standardına dönüş yönündeki her türlü girişimle mücadele ediyor.

Second: Making the dollar an alternative to gold as the world's currency. Europe tries to struggle against its hegemony by its currency called the 'Euro', and some states try to return to the gold and silver standard. However, America fights any attempt to return to the gold standard.

Üçüncüsü: Gelişmekte olan ülkelerin ağır sanayiyi ve hatta birçok hafif sanayi dalını geliştirmelerini engelleyerek onları tüketim pazarı olarak tutmaya devam etmek.

Third: Continuing to make the developing countries mere markets for consumption by preventing them from [developing] heavy industry and even many of the light industries.

Dördüncüsü: Uluslararası Para Fonu (IMF) ve Dünya Bankası aracılığıyla gelişmekte olan ülkeleri bileşik faizli borçlarla boğmak. Bu borçların tehlikesi açıktır.

Fourth: Drowning the developing countries with compound interest loans through the International Monetary Fund (IMF) and World Bank. The danger of these loans is obvious.

Beşinci: Kendi ülkelerinde kendilerine yer bulamayan ve bu nedenle Batı'ya göç etmek zorunda kalan göçmen meslek sahiplerini ve aydınları kendine çekmek.

Fifth: Attracting the emigrant professionals and intellectuals who do not find any place for themselves in their original countries, and so are forced to emigrate to the West.

Altıncı: Bu ülkelerde gıda güvenliğinin yokluğuna yol açan ve büyük ölçüde IMF tarafından dayatılan politikaların oluşturulması; böylece bu ülkeler kendi kendine yeterli olduktan sonra yardımların, hibelerin ve kredilerin merhametine muhtaç hale gelmektedir.

Sixth: Formulating policies predominantly imposed by the IMF leading to the absence of food security in these countries, such that they fall under the mercy of aid, grants and loans after they have been self- sufficient.

Yedinci: Devletleri silah satın almaya zorlamak için bölgesel savaşlar körüklemek; bu silahlar, bu bölgesel savaşlarda kullanılmadıkça hızla eskimiş, önemsiz, paslı hurda metale dönüşür.

Seventh: Igniting regional wars to push states to purchase weapons, which quickly transform into mere outdated, insignificant, rusting scrap metal, unless they are used in their regional wars.

Sekizinci: Çeşitli ülkelerde güvensizliğin yaygınlaşmasına çalışmak, öyle ki sermayeleri Avrupa ve Amerika gibi daha güvenli ülkelere kaçsın; sonra da bu ülkeler, istedikleri zaman çeşitli bahanelerle bu sermayeleri dondursun. Yalnızca Arap ülkelerinin Batı'da en düşük tahminle 800 milyar dolar sermayesi olduğunu biliyorsak, İslam topraklarından, hepsi az gelişmiş ülkeler olmak üzere, ne kadar servetin yağmalandığını kabaca da olsa hayal edebiliriz; diğer gelişmekte olan ülkelerden hiç söz etmiyoruz bile.

Eighth: Working for the absence of security in various countries, such that [their] capital migrates to more secure countries like Europe and America, which they then freeze under various pretexts whenever they wish. If we know that the Arab countries alone have capital in the West amounting to 800 billion dollars at the lowest estimate, we are able to imagine even approximately what has been plundered from the Islamic lands, all of them under-developed countries, without mentioning other developing countries.

Dokuzuncu: Küresel ekonomi, özelleştirme ve sözde küreselleşme ile yatırımlar aracılığıyla, dev kapitalist şirketlerin sahip olduğu sermaye yatırımları yoluyla çeşitli ülkelerdeki ekonomik çıkarların hâkim kılınması.

Ninth: Dominating economic interests in various countries through what they call globalisation, privatisation and capital investments owned by giant Capitalist corporations.

Onuncusu: Kendi çıkarlarını korumakla görevli ordular ve istihbarat teşkilatlarıyla birlikte, kendi temsilcileri olan yöneticiler atamak.

Tenth: Designating rulers who are their agents together with armies and intelligence services whose function is to protect their interests.

Onbirincisi: Hassas bazı küresel bölgelere kuvvet çıkarmak ve orada yerleşerek nüfuzun genişletilmesini sürdürmek; tıpkı Amerika'nın Körfez'de, Sina'da, Orta Asya'da, Türkiye'de ve başka yerlerde yaptığı gibi. Bunun yanında, zenginliklerin yağmalanmasını güvence altına almak için okyanusları dolaşan filolar da vardır.

Eleventh: Landing forces in some sensitive global regions and settling therein, to perpetuate the extension of influence, as America did in the Gulf, Sinai, Central Asia, Turkey and elsewhere. This is in addition to the fleets that cruise the oceans to secure the plunder of riches.

Oniki: Bağımsızlık adı altında dünyayı birçok ülkeye bölmek için çalışmak, onların zayıflığını sürdürmek ve onların üzerindeki hâkimiyeti kolaylaştırmak.

Twelfth: Working to fragment the world into many countries in the name of independence to perpetuate their weakness and facilitate dominance over them.

On üçüncüsü: Mağlup edilmiş ülkeler üzerindeki egemenliklerini sürdürmek ve bu ülkeleri değişim ve onların pençelerinden kurtulma düşüncesinden uzaklaştırmak amacıyla kendi kültürlerini ve medeniyet anlayışlarını yaymaları.

Thirteenth: Spreading their culture and civilisational concepts to perpetuate dominance over defeated countries and to distance them from thinking about change and liberation from their claws.

Dördüncüsü: Bazı ülkelere yaptırım uygulamak; örneğin Amerika'nın Irak'a uyguladığı yaptırımlar gibi. Güvenlik Konseyi aracılığıyla 665 numaralı kararları çıkararak Irak'ı boykot etmeyi ve Amerikan donanmalarına Irak ile ticareti engellemek için güç kullanma hakkı vermeyi kararlaştırdı. Bob Woodward, 'Liderler' adlı kitabında bu karar hakkında şunları yorumladı: "Bu, Birleşmiş Milletler tarihinde kırk beş yıllık süre boyunca, şemsiyesinin dışındaki ülkelere ekonomik yaptırım uygulama hakkı tanıyan ilk durumdu. Bu, Amerikan yönetimi için muazzam bir diplomatik zaferdi."

Fourteenth: Imposing sanctions upon some countries, like the sanctions America imposed upon Iraq. It issued resolutions through the Security Council under Number 665 to boycott Iraq and grant the American navies the right to use force to prevent trade with Iraq. Bob Woodward commented in his book 'Leaders' upon this resolution saying: "This was the first time in United Nations history spanning forty five years that it granted countries outside its umbrella the right to impose economic sanctions. This was a magnificent diplomatic victory for the American administration."