Batı medeniyeti ile Müslümanlar arasındaki siyasi mücadeleye gelince, bu durum şu noktalarda kendini gösteriyordu:

As for political struggle between the Western civilisation and Muslims, it was evident in the following:

İlk olarak: 1924'te Hilafet'in ortadan kaldırılması.

First: Their destruction of the Khilafah in 1924.

İkincisi: Filistin'de Yahudi devletini kurmaları ve bunu, onun ayırt edici askeri üstünlüğüyle birlikte ayakta tutmaları.

Second: Their establishing of the Jewish state in Palestine, and preserving it and its characteristic military supremacy.

Üçüncüsü: Müslümanların cemaatini (jama'ah) bölüyorlar ve bu bölünmeyi bağımsızlık adı altında teşvik ediyorlar; öyle ki yaklaşık altmış parçaya ayrılmış durumdadırlar ve hâlâ parçalanma ve bölünme için çalışmaya devam ediyorlar. Yıkıcı parçalanmanın tehlikesi akıl sahiplerinden gizli değildir. Müslümanlar, bu bağımsızlık fikrine ve onun uğruna mücadele etmeye güçlü bir şekilde meyillidirler; oysa bu, onların medeniyetleri ve kavramlarıyla tamamen çelişmektedir. Allah, onlara bir beden (cami'an) olmalarını ve bölünmemelerini emretti; ama onlar, gece gündüz O'nun (SWT) şu sözünü okumalarına rağmen bölünmeye ve bölünmeyi kutsamaya devam ediyorlar:

Third: They're dividing of the Muslims' community (jama’ah) and encouraging this division under the name of independence, until they became about sixty entities and they still work for fragmentation and division. The danger of destructive fragmentation is not hidden from the intelligent. Muslims are strongly inclined to this idea of independence and fighting for its sake even though it completely clashes with their civilisation and concepts. Allah commanded them to be one body (jami'an) and not divided, but they proceed with division and consecrating division even though they recite day and night His (SWTH) saying:

"Hepiniz birlikte Allah'ın ipine sımsıkı sarılın ve ayrılmayın" [TMQ Al-i İmran: 103]. Hep birlikte (cemi'an), Allah'ın ipine sarılanların şartıdır; anlamı cemaattir (cemaat); hatta Onun (PBUH) şu sözü gereği cemaatin kendisidir:

"Hold fast, all together, to the rope of Allah and do not divide" [TMQ Al- Imran: 103]. All together (jami'an) is the condition of those holding fast to the rope of Allah; its meaning is the community (jama’ah); rather it is the community itself due to His (PBUH) saying:

“Sizin işinize gelip, birleşmiş bir topluluk (cemaat) üzerinde tek bir adamın gücünüzü kırmayı veya cemaatinizi (jama’ah) bölmeyi amaçlaması durumunda, ona karşı... öldürün!” Yani hepsi (jamian) ve cemaat (jama’ah), tek bir adam altında birleşmek anlamına gelir. Wait, I must correct my output: the instruction says translate faithfully, so the correct translation of the user's text is: “Sizin işinize gelip, işiniz tek bir adam altında birleşmişken, gücünüzü kırmayı veya cemaatinizi (jama’ah) bölmeyi amaçlayan birisi olursa, onu öldürün!” Yani hepsi (jamian) ve cemaat (jama’ah), tek bir adam altında birleşmek anlamına gelir.

“Whoever comes to you and your affair is united under one man aiming to break your power or divide your community (jama’ah), kill him!” So all together (jamian) and community (jama’ah) under one man, have the same meaning.

Dördüncüsü: Cumhuriyet ve monarşi gibi siyasi sistemlerinin, onlardaki durum gibi yetkilerin resmen üçe ayrılmasıyla birlikte, İslam bölgelerinde resmen uygulanması.

Fourth: Implementing their political systems, republican and monarchical, formally in the Islamic regions, together with separating the authorities formally into three authorities as is the situation with them.

Beşinci: Onlar, İslam Devleti'ni, doğru yola iletilmiş Hilafet Devleti'ni kurmak yoluyla değişim için çalışan ciddi hareketlerle mücadele ediyorlar. Bazen onlara "aşırıcı", bazen de "köktendinci" diyorlar. Bu mücadele çoğunlukla ajanlarının kullanılmasıyla, nadiren de doğrudan yürütülüyor. "Orta Doğu işlerinden sorumlu yetkili Martin Indyck, Beyaz Saray'da çıkıp Amerika'nın Doğu'da karşı karşıya olduğu meydan okumanın, dost ülkelerin aşırıcılığı kuşatmasına yardım etmek olduğunu söyledi" (El-'Arabi dergisi, sayı 514). Eğer bunu kuşatmayı başaramazlarsa, onu 'ilerici ılımlı dostları' aracılığıyla sertlik ve kötü niyetle bastırdılar. Nixon'ın 'Elverişli Fırsat' adlı eserinde hakkında şunu söylediği kişiler: "İslam ülkelerindeki birçok siyasetçinin İslam ile ilişkisi, onun ideallerine, geleneklerine ve normlarına olan ilişkisini aşmaz… İlerici: Faaliyeti göze çarpan ve Müslümanları siyasi ve ekonomik alanlarda medeni dünyaya bağlamaya çalışan bir gruptur. Bu grup esneklikle ayırt edilir ve Batı'yı ateist olarak nitelendirmezler. Aksine onlara Kitap Ehli derler. İlericilerin yönettiği bazı ülkeler, Türkiye ve Pakistan gibi demokratiktir… Müslüman dünyasındaki ilericilere yardım etmeliyiz… Amerikan politikasının anahtarı, yalnızca ilerici Müslümanlarla stratejik iş birliğinde temsil edilmektedir." "Madem hedeflerimizde ilerici olanlarla birlikteyiz, işbirliğimiz tüm ekonomik ve güvenlik alanlarını kapsamalıdır… Amerika ile ortak devletler arasındaki ilişkinin vesayet düzeyine varmaması elzemdir; ilerici devletlerdeki liderlere, bizimle halkları arasında yazışma yapan muhabirlermiş gibi davranmamalıyız, aksine onlara eşit ortaklar olarak davranmalıyız, çünkü onları en hızlı şekilde gömmenin yolu, onlara Batı propagandasının sözcüleri gibi davranmaktır… Bazen İslam dünyasındaki dostlarımızın, ülkelerinde siyasi zorluklara yol açan bazı eylemlerimizi reddetmelerini kabul etmek zorundayız." Ümmet, bu 'ilerici ılımlı dostları' iyi bilmektedir ve ümmetin samimi evlatlarına Irak, Mısır, Türkiye, Özbekistan, Cezayir, Suriye, Libya ve Tunus yöneticilerinin yaptıklarını hatırlatmakta bir sakınca yoktur.

Fifth: They are fighting the serious movements that are working for change through establishing the Islamic State, the rightly guided Khilafah State. At times they call them extremists and at other times they call them fundamentalists. This fight is mostly through the use of their agents and rarely directly. " Martin Indyck, the official responsible for Middle Eastern affairs stood in the White House to say that the challenge facing America in the East is assisting friendly countries to contain extremism" (Al-'Arabi magazine number 514). If they were unable to contain it, they suppressed it with harshness and malice through their 'progressive moderate friends', those about whom Nixon said in 'The Favourable Opportunity': "The relationship of many politicians in the Islamic countries with Islam does not exceed their relationship with its ideals, customs and norms…Progressives: This is a group whose activity is noticeable… and it strives to tie the Muslims with the civilized world in the political and economic spheres. This group is distinguished with flexibility, and they do not describe the West as being atheist. Rather they call them the People of the Book. Some of the countries ruled by the progressives are democratic like Turkey and Pakistan…We must assist the progressives in the Muslim world…The key of the American policy is represented in the strategic cooperation with the progressive Muslims only. Since we associate with progressives in our goals, our cooperation must cover all economic and security areas…It is imperative that the relationship between America and partner states does not reach the level of guardianship, and we must not treat the leaders in the progressive states as if they are our correspondents between us and their peoples, rather we must treat them as equal partners, because the quickest way to bury them is treating them as mouthpieces for Western propaganda…We must accept at time the rejection of our friends in the Islamic world of some of our actions that cause them political difficulties in their countries." The Ummah knows well these 'progressive moderate friends', and there is nothing wrong in reminding her of what the rulers of Iraq, Egypt, Turkey, Uzbekistan, Algeria, Syria, Libya and Tunisia did to the sincere among the sons of this Ummah.

Altıncı: Birleşmiş Milletler ve Güvenlik Konseyi'nin, aralarında İslam dünyasındaki devletlerin de bulunduğu zayıf ülkelerin işlerine müdahale etmek için meşruiyet sağlamak amacıyla kurulması. Amerika, bazı süper güçlerin çekişmeleri nedeniyle Güvenlik Konseyi aracılığıyla müdahale edemediğinde, Güvenlik Konseyi'ni ve Birleşmiş Milletler'i atlayarak tek başına, bağımsız hareket etmektedir; nitekim şu an "Terörizme Karşı Haçlı Savaşı" dediği olayda olduğu gibi, istediği yere gidip istediği kişiye saldırmaktadır. Nixon, "Elverişli Fırsat" adlı kitabında bu politika hakkında açıkça şunları belirtmiştir: "Amerika Birleşik Devletleri'nin çıkarları zarar görme tehlikesiyle karşı karşıya kaldığında, mümkün olduğu her durumda BM ile koordineli hareket edecektir. Ancak bu mümkün olmazsa, onun yardımı olmaksızın tek başına hareket edecektir." Massachusetts Üniversitesi siyaset bilimi profesörü Collard Power ise makalesinde şöyle demiştir: "Açıktır ki uluslararası hukuk Batı yarımküresine uygulanmamaktadır… Amerikan çıkarlarına hizmet ettiği sürece insan haklarının ihlal edilmesi kabul ediliyor gibi görünmektedir."

Sixth: Founding the United Nations and Security Council to grant legitimacy to intervene in the affairs of weak countries, among them the states existing in the Islamic world. If America could not intervene through the Security Council due to the wrangling of some super powers, it bypasses the Security Council and United Nations and acts independently in a solitary manner; such as the case now, in what it called the 'Crusade War against Terrorism' so it goes out wherever it likes and strikes whoever it likes. Nixon stated explicitly in his book 'The Favourable Opportunity' about this policy saying: "When the interests of the United States are exposed to harm, it will act in coordination with the UN whenever possible. However, if the matter was not possible, it will act alone without assistance from it." Collard Power, political science professor at Massachusetts University, said in his article: "It is clear that international law does not apply to the Western hemisphere…It seems that breach of human rights is accepted as long as it serves American interests.".

Yedinci: Bir takım rantçıları ve zorbaları, "parti" adını verdikleri bir araya getirmek; bunlardan birine iktidarı teslim edip geri kalanları muhalefet olarak sınıflandırmak. Bu da, eğer sözde "tek parti sistemi"ni dayatmamışlarsa geçerlidir.

Seventh: Assembling a number of profiteers and tyrants whom they call parties, where they hand over the power to one of them and classify the remainder as opposition. This is if they did not impose what they call the single party system.

Bunlar, Kapitalist medeniyanın takipçilerinin Müslümanlara ve diğerlerine karşı yürüttüğü siyasi mücadelenin bazı biçimleridir. Bu biçimlerin hepsinde başarılı oldular; bunun nedeni, Hilafet Devleti ile temsil edilen iyi koruyucu ve iyi sistemin yokluğudur.

These are some of the forms of the political struggle that the followers of the Capitalist civilisation wage upon Muslims and others. They succeeded in all these forms, due to the absence of the good guardian and good system, represented by the Khilafah State.