معنایش: مرا به سوی حق راهنمایی کن و در عمل کردن بر اساس آن یاریم ده. هدایت کامل و سودمند آن است که الله برای بنده‌اش هم در علم و هم در عمل جمع کند. هدایتی که بدون عمل باشد، فایدهٔ واقعی ندارد؛ بلکه حتی زیان‌بار است، زیرا اگر انسان بر اساس آنچه می‌داند عمل نکند، علمش علیه او دلیل می‌شود.

Meaning: Guide me to the truth and assist me in acting in accordance with it. Complete, beneficial guidance is that in which Allaah combines for a servant in both knowledge and action. Guidance without action is of no real benefit; rather it is even harmful because if a person does not act in accordance with what he knows, his knowledge then becomes evidence against him.

نمونه‌ای از هدایتی که در قالب دانش است اما همراه با عمل نیست، آیه‌ی الهی است: «و اما ثمود، پس ایشان را هدایت کردیم، اما آنان کوری را بر هدایت ترجیح دادند.» [سوره‌ی فصلت، ۴۱:۱۷] یعنی: راه را برای ایشان روشن کردیم و دانش را به ایشان رساندیم.

An example of guidance in the form of knowledge yet with no action is the verse of Allaah “As for Thamood, We guided them, but they preferred blindness over guidance.” [Soorah Fussilat, 41:17] Meaning: We clarified the path to them and We conveyed the knowledge to them.

با این حال، آنان کوری را بر هدایت ترجیح دادند، و از این [حالت] به الله پناه می‌بریم.

However, they preferred blindness over guidance, and from this we seek refuge with Allaah.

و همچنین از این نوع هدایت، یعنی آموزش و روشن ساختن حق، این سخن الله (ﷻ) به پیامبر (ﷺ) است: «و همانا تو به راه راست هدایت می‌کنی.» [سورهٔ الشورى، ۴۲:۵۲] یعنی: تو مردم را به راه راست رهنمون می‌شوی و آنان را درباره‌اش آگاه می‌سازی. اما نوع دیگر هدایت، که عطای توفیق است، نمونه‌اش این آیه است: «همانا تو هر کس را که دوست داری هدایت نمی‌کنی.» [سورهٔ القصص، ۲۸:۵۶] این هدایت توفیق دادن کسی در کارهایش است. در این حالت، پیامبر (ﷺ)

Also from this type of guidance, which is knowledge and clarifying the truth, is the statement of Allaah () to the Prophet (
), “And indeed, you guide to the straight path.” [Soorah ash-Shooraa, 42:52] Meaning: You direct the people to the straight path and teach them about it. As for the other type of guidance which is the granting of success, an example of this type is the verse, “Indeed, you do not guide whoever you like.” [Soorah al-Qasas, 28:56] This is the guidance of granting one success in their deeds. In this case, the Messenger (
)

هرگز نمی‌تواند موفقیت کارهای نیک کسی را عطا کند، زیرا این نوع هدایت تنها مختص الله است. اگر پیامبر ﷺ توانایی چنین هدایتی را داشت، عمویش ابوطالب را هدایت می‌کرد. او این کار را با وی انجام داد و حتی هنگامی که ابوطالب در آستانه مرگ بود، پیامبر ﷺ به او فرمود: «ای عمو، بگو: هیچ معبود بر حقی جز الله نیست، سخنی که من با آن در نزد الله برای تو شهادت خواهم داد.» اما فرمان الله ﷻ پیش‌تر مقرر شده بود که او از اهل آتش باشد، و از این، به الله پناه می‌بریم. بنابراین، نه شهادت داد و نه باور کرد که جز الله هیچ معبودی سزاوار پرستش نیست. آخرین سخنی که ابوطالب پیش از مرگ گفت این بود که بر آیین عبدالمطلب باقی می‌ماند. با این حال، الله ﷻ به فرستاده‌اش ﷺ اجازه داد که برای او شفاعت کند، نه تنها به این دلیل که عموی پیامبر ﷺ بود، بلکه به این سبب که ابوطالب پیوسته از پیامبر ﷺ و اسلام دفاع می‌کرد، هرچند که خود شخصاً اسلام را نپذیرفت. از این رو، پیامبر ﷺ

is never able to grant someone the success of their good actions as this type of guidance is specific to Allaah alone. If the Prophet (
) were capable of that type of guidance, he would have guided his uncle, Aboo Taalib. He tried this with him and even when he (Aboo Taalib) was about to die, the Prophet (
) said to him, “O uncle, declare, ‘There is nothing worthy of worship except Allaah,’ – a statement by which I will testify on your behalf before Allaah.” But the decree of Allaah () had already passed that he would be from the inhabitants of the Fire, and from this we seek refuge with Allaah. So he neither testified nor believed that nothing has the right to be worshipped except Allaah. The last thing Aboo Taalib said before dying was that he would remain upon the religion of ‘Abdul-Muttalib.5 Despite this, Allaah () permitted His messenger (
) to intercede for him, not just because he was the Prophet’s uncle, but because Aboo Taalib used to continually defend the Prophet (
) and Islaam (even though he did not personally accept Islaam). Therefore, the Prophet (
)

به‌خاطر شفاعت او برای ابوطالب بود که [پیامبر] درباره‌ی عمویش فرمود: «او در پایین‌ترین بخش آتش است، و اگر من نبودم، او در پایین‌ترین و عمیق‌ترین بخش آتش می‌بود.» ﷺ6

interceded for Aboo Taalib and because of this intercession, he (
) said about his uncle, “He is in the lowest part of the Fire, and if it were not for me, he would have been in the lowest, deepest part of the Fire.”6

علاوه بر این، پیامبر ﷺ فرمودند: «شاید شفاعت من در روز قیامت به او سود رساند، به این صورت که در پایین‌ترین بخش آتش قرار گیرد که تنها تا قوزک پاهایش می‌رسد، اما از همان‌جا مغزش به جوش خواهد آمد.» بنابراین وقتی در دعای قنوت می‌گوییم: «ما را با کسانی که هدایت کرده‌ای هدایت کن»، از الله هم هدایت علمی و هم هدایت عملی را می‌خواهیم. به همین ترتیب، این آیه نیز هر دو نوع هدایت را دربردارد: «ما را به راه راست هدایت کن.» [سوره الفاتحه، ۱:۶] پس کسی که این دعا را می‌خواند، باید با حضور قلب به یاد داشته باشد که دو نوع هدایت را طلب می‌کند: هدایت به علم درست و هدایت به عمل مطابق با آن.

In addition, the Prophet (
) said, “Perhaps my intercession will benefit him on the Day of Resurrection so that he will be put into the lowest part of the Fire, it reaching only to his ankles, yet from which, his brain will boil.” So when we say in the Du’aa of Qunoot, “Guide us with those You have guided,” we are asking Allaah for both types of guidance – the guidance of knowledge and the guidance of action. In this way, the following verse includes both of these types of guidance, “Guide us to the straight path.” [Soorah al-Faatihah, 1:6] So when one says this Du’aa, he should, with his heart present, call to mind that he is asking for both types of guidance – the guidance of the correct knowledge and the guidance of acting in accordance with it.

در عبارت «…با کسانی که هدایتشان کردی»، این نوعی از التوسل (تقرب جستن به الله) است، با یادآوری نعمت‌های Ùˆ٠لو٠ط٠او بر دیگران، بدین صورت که او را هدایت کرد. بنابراین ما نیز از او می‌خواهیم که همان نعمت را به ما ارزانی دارد و ما را هدایت کند. به بیان دیگر، ای الله از تو هدایت می‌طلبیم، زیرا این تنها به واسطه رحمت، حکمت و نعمت‌های گذشته‌ات است، چرا که دیگران را هدایت کرده‌ای.

As for the wording, “…with those You have guided,” this is a way of at-Tawassul (seeking nearness to Allaah) by mentioning His favors on others in that He guided them. So we therefore also ask Him to bestow the same favor upon us and guide us. In other words, we ask You (Allaah) for guidance, for that is only by virtue of Your mercy and wisdom and your past favors as You have guided others.