این جمله و جملهٔ بعدی («…و هر که را تو دشمن بداری هرگز عزیز نخواهد شد») هر دو توضیح و جزئیات بیشتری از درخواست پیشین ما، «با کسانی که تو سرپرستشان بوده‌ای، مرا هم سرپرستی کن» را بیان می‌کنند. اگر الله کسی را همچون یار و همراه زیر نظر و در پناه خود بگیرد، آن شخص قطعاً هرگز خوار نخواهد شد. برعکس، اگر او نسبت به کسی دشمنی ورزد، چنین کسی هرگز عزت نخواهد یافت. پس این امر ما را ملزم می‌سازد که عزت را تنها از الله طلب کنیم و از خوار شدن و رسوایی در پیشگاه الله بترسیم و به او پناه ببریم. کسی که الله یار و سرپرست او باشد، هرگز نمی‌تواند واقعاً خوار و رسوا شود. نکتهٔ مهم این است که تلاش کنیم به این نوع همراهی با الله دست یابیم.

This sentence and the next one (“…and whoever You show enmity towards will never be honored.”) both provide more explanation and details of our previous request, “Care for me as a companion with those You have cared for.” If Allaah watches over and guards a person as a companion would, then he would definitely never be humiliated. On the contrary, if He were to show enmity towards someone, such a person would never be honored. So this requires us to seek honor only from Allaah () alone and we fear and seek refuge from being dishonored and disgraced before Allaah. It is not possible for one to be truly humiliated and disgraced when Allaah has become his companion and guardian. The important thing is to try to achieve this type of companionship with Allaah.

اما آدمی چگونه همراهی و دوستی او را به دست می‌آورد؟

Yet, how does one gain His companionship and loyalty?

این نوع وابستگی، همراهی و دوستی با خداوند، با تحقق دو ویژگی مهم به دست می‌آید که هر دو را الله (ﷻ) در کتاب خود روشن ساخته است: «آگاه باشید که بر دوستان خدا نه بیمی است و نه اندوهگین می‌شوند؛ همانان که ایمان آورده‌اند و همواره با ترس و آگاهی (از خدا) پرهیزگاری می‌کنند.» [سوره یونس، ۱۰:۶۲-۶۳] از این دو ویژگی (۱- ایمان، ۲- تقوای همیشگی و همراه با خشیت از خداوند)، یکی در دل پدید می‌آید و دیگری در اعضای بدن. «کسانی که ایمان آورده‌اند» در دل است و «...و همواره با ترس و آگاهی (از خدا) پرهیزگاری می‌کنند» در اعضای بدن نمود می‌یابد. بنابراین، هرگاه دل و اعضای بدن پاک و درست باشند، مردم به سبب این دو ویژگی، این پیوند و همراهی را به دست می‌آورند. اما کسانی که تنها ادعا می‌کنند دوستان نزدیک خداوندند، مانند کسانی که همان راه‌هایی را می‌روند که راهبان می‌رفتند، یا کسانی که در شریعت خداوند چیزی بیگانه با آن را بدعت می‌نهند و می‌گویند: «ما نزدیکان (ولی) خداوندیم!»، این همراهی و دوستی و سرپرستی از سوی الله (ﷻ) را که بنده را گرامی می‌دارد به دست نمی‌آورند. این همراهی، دوستی و سرپرستی در این دو صفت بزرگ نهفته است: ایمانِ راستین (ایمان۱۱) و تقوای همیشگی همراه با خشیت از خداوند (تقوا۱۲). دانشمند مشهور اسلام، ابن تیمیه، درباره این آیه چنین گفته است:

This kind of allegiance, companionship, and loyalty is achievable by actualizing two significant characteristics, both of which Allaah () has clarified in His book, “Indeed, for the close allies of Allaah there will be no fear upon them, nor will they grieve – those who believe and are constantly, fearfully conscious (of Allaah).” [Soorah Yoonus, 10:62-63] Of these two characteristics (1-belief, 2-constant, fearful consciousness of Allaah), one occurs in the heart and one upon the limbs. “Those who believe” is in the heart, and “…and are constantly, fearfully conscious (of Allaah)” occurs upon the limbs. So when the heart and limbs are pure and correct, people gain this alliance and companionship by virtue of these two characteristics. However, it is not obtained by those who merely claim to be close companions of Allaah such as those who take the same paths as the monks used to, or those who innovate into the legislation of Allaah that which is foreign to it, claiming, “We are the close ones (Walee) to Allaah!” So this companionship, loyalty, and guardianship from Allaah () which honors the servant is contained within these two great attributes: the true belief (Eemaan11) and the constant, fearful consciousness of Allaah (Taqwaa12). The famous scholar of Islaam, Ibn Taymiyyah, said regarding this verse:

«کسانی که ایمان آوردند و همواره با ترس و آگاهی (از الله) پرهیزگاری می‌کنند.» [سوره یونس، ۱۰:۶۳] او فرمود: «هر کس مؤمنی واقعی باشد که همواره نسبت به الله آگاه و پرهیزگار باشد، آنگاه الله دوست، سرپرست و همراه او خواهد بود.» این درست است، زیرا قرآن بر آن دلالت دارد.

“Those who believe and are constantly, fearfully conscious (of Allaah).” [Soorah Yoonus, 10:63] He said, “Whoever is a true believer who constantly remains conscious of Allaah, then Allaah will be an ally, a guardian, and a companion to him.” This is correct because the Qur’aan indicates this.