روزی که اسلام مفهومی تازه از ارزش‌ها و معیارها را به بشریت عرضه کرد و راه فراگیری این ارزش‌ها و معیارها را نشان داد، مفهومی نو از روابط انسانی را نیز به آن ارائه داد. اسلام آمد تا انسان را به پروردگارش بازگرداند و هدایت او را تنها منبعی قرار دهد که ارزش‌ها و معیارها از آن به دست می‌آید، زیرا او روزی‌دهنده و آفریننده است. همه روابط باید از طریق او شکل گیرد، چرا که ما به خواست او پدید آمده‌ایم و به سوی او باز خواهیم گشت.

The day Islam gave a new concept of values and standards to mankind and showed the way to learn these values and standards, it also provided it with a new concept of human relationships. Islam came to return man to his Sustainer and to make His guidance the only source from which values and standards are to be obtained, as He is the Provider and Originator. All relationships ought to be based through Him, as we came into being through His will and shall return to Him.

اسلام آمد تا تنها یک پیوند را برقرار سازد که انسان‌ها را در پیشگاه خداوند به یکدیگر مرتبط می‌کند، و اگر این پیوند محکم و استوار گردد، همه پیوندهای دیگر که بر پایه خون یا ملاحظات دیگر است، از میان خواهد رفت.

Islam came to establish only one relationship which binds men together in the sight of God, and if this relationship is firmly established, then all other relationships based on blood or other considerations become eliminated.

شما کسانی را که به خدا و روز قیامت ایمان دارند، نخواهی یافت که با دشمنان خدا و پیامبرش دوستی کنند، هرچند آن دشمنان پدرانشان یا فرزندانشان یا برادرانشان یا خویشاوندانشان باشند. {لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ} (المجادلة: ۲۲)

"You will not find the people who believe in God and the Hereafter taking as allies the enemies of God and His Prophet, whether they be their fathers or sons or brothers or fellow tribesmen." (58-22)

در جهان تنها یک حزب خداست؛ و همه دیگر احزاب، احزاب شیطان و طغیان‌اند.

In the world there is only one party of God; all others are parties of Satan and rebellion.

کسانی که ایمان آورده‌اند در راه خدا می‌جنگند، و کسانی که کافر شده‌اند در راه طاغوت می‌جنگند.

"Those who believe fight in the cause of God, and those who disbelieve fight in the cause of rebellion.

«پس با دوستان شیطان بجنگید؛ به راستی که نیرنگ شیطان ضعیف است.» (۷۶:۴)

Then fight the allies of Satan; indeed, Satan's strategy is weak." (3:78)

تنها یک راه برای رسیدن به خداوند وجود دارد؛ و همه راههای دیگر به او نمیرسند.

There is only one way to reach God; all other ways do not lead to Him.

این راه راست من است، پس از آن پیروی کنید، و از راه‌های دیگر پیروی نکنید که شما را از راه او پراکنده می‌کند. (۶: ۱۵۳)

"This is My straight path. Then follow it, and do not follow other ways which will scatter you from His path." (6: 1 53)

برای زندگی انسان، تنها یک نظام حقیقی وجود دارد و آن اسلام است؛ و همه نظام‌های دیگر جاهلیت‌اند.

For human life, there is only one true system, and that is Islam; all other systems are Jahiliyyah.

آیا آنان خواهان حکم دوران جاهلیت هستند؟ و چه کسی در داوری بهتر از خداست، برای قومی که ایمان یقینی دارند؟ (۵: ۵۰)

"Do they want a judgement of the Days of Ignorance? Yet who is better in judgement than God, for a people having sure faith? (5: 50)

تنها یک قانون وجود دارد که باید از آن پیروی شود، و آن شریعت خداوند است؛ هر چیز دیگر صرفاً احساساتگری و تکانش‌گری است.

There is only one law which ought to be followed, and that is the Shari'ah from God; anything else is mere emotionalism and impulsiveness.

«سپس تو را بر راهی استوار از امر (خدا) قرار دادیم؛ پس از آن پیروی کن و از هوس‌های کسانی که دانش ندارند پیروی مکن.» (۴۵:۱۸)

"We have set you on a way ordained (by God); then follow it, and do not follow the desires of those who have no knowledge." (45:18)

حق یکتا و تقسیم‌ناپذیر است؛ و هر آنچه با آن متفاوت باشد، باطل است.

The truth is one and indivisible; anything different from it is error.

پس جز گمراهی، پس از حق چه چیزی باقی است؟ پس شما کدام سو روی می‌گردانید؟ (۱۰:۳۲)

"Is anything left besides error, beyond the truth? Then to which do you go?" (10:32)

تنها یک مکان روی زمین را می‌توان خانهٔ اسلام (دار الاسلام) نامید، و آن جایی است که در آن دولت اسلامی برپا باشد و شریعت حاکم باشد و حدود خدا رعایت شود، و همهٔ مسلمانان امور دولت را با مشورت متقابل اداره کنند. بقیهٔ جهان خانهٔ دشمنی (دار الحرب) است. مسلمان فقط می‌تواند دو رابطهٔ ممکن با دار الحرب داشته باشد:

There is only one place on earth which can be called the home of Islam (Dar-ul-Islam), and it is that place where the Islamic state is established and the Shari'ah is the authority and God's limits are observed, and where all the Muslims administer the affairs of the state with mutual consultation. The rest of the world is the home of hostility (Dar-ul-Harb). A Muslim can have only two possible relations with Dar-ul- Harb:

صلح با توافق قراردادی یا جنگ. کشوری که با آن پیمانی وجود دارد، سرزمین اسلام به شمار نمی‌آید.

peace with a contractual agreement, or war. A country with which there is a treaty will not be considered the home of Islam.

کسانی که ایمان آوردند و هجرت کردند و با مال و جان خود در راه خدا جهاد کردند، و کسانی که (ایشان را) جای دادند و یاری کردند، آنان دوستان یکدیگرند. و کسانی که ایمان آوردند اما هجرت نکردند، تا هجرت نکنند هیچ مسئولیتی در سرپرستی ایشان بر عهده شما نیست؛ امّا اگر در امر دین از شما یاری بخواهند، یاری دادن بر شماست، مگر علیه گروهی که میان شما و ایشان پیمانی باشد؛ و خداوند به آنچه انجام می‌دهید بیناست. و کسانی که کافر شدند، دوستان یکدیگرند. اگر شما این را انجام ندهید، در زمین فتنه و فسادی بزرگ پدید خواهد آمد. کسانی که ایمان آوردند و هجرت کردند و در راه خدا جهاد کردند، و کسانی که (ایشان را) جای دادند و یاری کردند، آنان به راستی مؤمنانند. برای ایشان آمرزش و روزی نیکو است. و کسانی که پس از آن ایمان آوردند و هجرت کردند و همراه شما جهاد نمودند، ایشان نیز از شما هستند.

"Those who believed, and migrated, and strove with their wealth and their persons in the cause of God, and those who gave them refuge and helped them, are the protectors of each other. As to those who believed but did not emigrate, you have no responsibility for their protection until they emigrate; but if they ask your help in religion, it is your duty to help them, except against a people between whom and you there is a treaty; and God sees whatever you do. Those who disbelieve are the allies of each other. If you do not do this, there will be oppression in the earth and a great disturbance. Those who believe, and migrate, and fight in the cause of God, and those who give them refuge and help them, are in truth Believers. For them is forgiveness and generous provision. And those who accept Faith afterwards and migrate and strive along with you, they are of you." (8:72-75)

اسلام با این رهنمود جامع و آموزهٔ قاطع آمد. آمده تا انسان را از پیوندهای خاک و زمین بالا ببرد و از آن رها سازد؛ پیوندهای گوشت و خون که آن‌ها نیز پیوندهای خاک و زمین‌اند. مسلمان هیچ وطنی ندارد جز آن بخشی از زمین که در آن شریعت خدا برپا شده و روابط انسانی بر پایهٔ رابطه با خدا استوار است؛ مسلمان هیچ ملیتی ندارد جز ایمانش، که او را عضوی از جامعهٔ مسلمانان در دار الإسلام می‌سازد؛ و مسلمان هیچ خویشاوندی ندارد جز کسانی که به خدا ایمان دارند، و بدین‌سان میان او و دیگر مؤمنان، از راه رابطه‌شان با خدا، پیوندی برقرار می‌شود.

Islam came with this total guidance and decisive teaching. It came to elevate man above, and release him from, the bonds of the earth and soil, the bonds of flesh and blood-which are also the bonds of the earth and soil. A Muslim has no country except that part of the earth where the Shari'ah of God is established and human relationships are based on the foundation of relationship with God; a Muslim has no nationality except his belief, which makes him a member of the Muslim community in Dar-ul-Islam; a Muslim has no relatives except those who share the belief in God, and thus a bond is established between him and other Believers through their relationship with God.

هیچ مسلمانی با مادر، پدر، برادر، همسر و دیگر اعضای خانواده‌اش جز از طریق رابطه‌اش با خالق ارتباط ندارد، و سپس آنان به واسطه خون نیز به یکدیگر پیوند می‌یابند.

A Muslim has no relationship with his mother, father, brother, wife and other family members except through their relationship with the Creator, and then they are also joined through blood.

ای مردم، از پروردگارتان پروا کنید، همان کسی که شما را از یک انسان آفرید و از همان [یک انسان] همسرش را آفرید و از آن دو، مردان و زنان بسیاری را پراکنده ساخت. از خدایی پروا کنید که به [نام] او از یکدیگر درخواست می‌کنید، و خویشاوندی‌ها [رحم‌ها] را پاس دارید. (۴:۱)

"O mankind, remain conscious of your Sustainer, Who created you from one soul and created from its mate, and from the two of them scattered a great many men and women. Remain conscious of God, from Whose authority you make demands, and reverence the wombs (from which you were born). (4:1)

با این حال، رابطهٔ الهی، مسلمان را از رفتار مهربانانه و محترمانه با والدینش، با وجود اختلاف عقیده، منع نمی‌کند، تا زمانی که آنان در صفوف دشمنان اسلام قرار نگیرند. اما اگر آشکارا با دشمنان اسلام پیمان خود را اعلام کنند، آنگاه تمام پیوندهای فرزندی یک مسلمان گسسته می‌شود و او ملزم به مهربانی و احترام به ایشان نیست. عبدالله، پسر عبدالله بن أُبیّ، در این زمینه نمونهٔ درخشانی برای ما ارائه کرده است.

However, Divine relationship does not prohibit a Muslim from treating his parents with kindness and consideration in spite of differences of belief, as long as they do not join the front lines of the enemies of Islam. However, if they openly declare their alliance with the enemies of Islam, then all the filial relationships of a Muslim are cut off and he is not bound to be kind and considerate to them. Abdullah, son of Abdullah bin Ubayy, has presented us with a bright example in this respect.

ابن جریر، به نقل از ابن زیاد، روایت کرده است که پیامبر ﷺ عبدالله، پسر عبدالله بن أُبَیّ را فراخواند و فرمود: «آیا می‌دانی پدرت چه گفت؟» عبدالله گفت: «پدر و مادرم فدای شما باد! پدرم چه گفت؟» پیامبر ﷺ پاسخ داد: «او گفت: اگر به مدینه بازگردیم، آن که عزیز است، آن که خوار است را بیرون خواهد راند.» آنگاه عبدالله گفت: «ای فرستاده خدا، به خدا سوگند، او راست گفت. شما همان عزیزید و او همان خوار است. ای فرستاده خدا، مردم مدینه می‌دانند که پیش از آنکه شما به مدینه بیایید، هیچ کس نسبت به پدرش فرمانبردارتر از من نبود.»

Ibn Jarir, on the authority of Ibn Ziad, has reported that the Prophet called Abdullah, son of Abdullah bin Ubayy, and said, "Do you know what your father said?" Abdullah asked. "May my parents be a ransom for you; what did my father say?" The prophet replied, "He said, 'If we return to Medina (from the battle), the one with honor will throw out the one who is despised." Abdullah then said, "O Messenger of God, by God, he told the truth. You are the one with honor and he is the one who is despised. O Messenger of God, the people of Medina know that before you came to Medina, no one was more obedient to his father than I was.

«اما حالا، اگر خشنودی خدا و پیامبرش این است که سر او را ببُرم، پس چنین خواهم کرد.» پیامبر ﷺ پاسخ داد: «نه.» وقتی مسلمانان به مدینه بازگشتند، عبدالله با شمشیر کشیده در برابر دروازه ایستاد و بر سر پدرش شمشیر گرفت و به او گفت: «آیا نگفتی که اگر به مدینه بازگردیم، آن که عزیز است آن که خوار است را بیرون خواهد کرد؟ به خدا سوگند، اکنون خواهی دانست که عزت از آنِ توست یا از آنِ پیامبر خدا ﷺ! به خدا سوگند، تا خدا و پیامبرش اجازه ندهند، تو نمی‌توانی به مدینه وارد شوی و از من هم پناهی نخواهی داشت!» ابن أُبَیّ با صدای بلند فریاد زد و دو بار گفت: «ای مردم خزرج، ببینید پسرم چگونه مرا از ورود به خانه‌ام بازمی‌دارد!» اما پسرش عبدالله پیوسته تکرار می‌کرد که تا پیامبر ﷺ اجازه ندهد، نخواهد گذاشت او وارد مدینه شود. با شنیدن این سروصدا، گروهی از مردم گرد آمدند و به عبدالله التماس کردند، اما او بر موضع خود ایستاد. برخی نزد پیامبر ﷺ رفتند و این ماجرا را گزارش کردند. پیامبر ﷺ به ایشان فرمود: «به عبدالله بگویید که اجازه دهد پدرش وارد شود.» وقتی عبدالله این پیام را دریافت کرد، به پدرش گفت: «چون پیامبر ﷺ اجازه داده است، اکنون می‌توانی وارد شوی.» هنگامی که پیوند ایمان برقرار شود، چه پیوند خونی در میان باشد و چه نباشد، مؤمنان همچون برادران می‌شوند. خداوند متعال می‌فرماید: {إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ}، که هم بیانگر محدودیت است و هم دستوری. و نیز می‌فرماید:

But now, if it is the pleasure of God and His Prophet that I cut off his head, then I shall do so." The Prophet replied, "No". When the Muslims returned to Medina, Abdullah stood in front of the gate with his sword drawn over his father's head, telling him, "Did you say that if we return to Medina then the one with honor will throw out the one who is despised? By God, now you will know whether you have honor, or God's Messenger! By God, until God and His Messenger give permission, you cannot enter Medina, nor will you have refuge from me!" Ibn Ubayy cried aloud and said twice, "People of Khazraj, see how my son is preventing me from entering my home!" But his son Abdullah kept repeating that unless the Prophet gave permission he would not let him enter Medina. Hearing this noise, some people gathered around and started pleading with Abdullah, but he stood his ground. Some people went to the Prophet and reported this incident. He told them, "Tell Abdullah to let his father enter". When Abdullah got this message, he then told his father, "Since the Prophet had given permission, you can enter now." When the relationship of the belief is established, whether there by any relationship of blood or not, the Believers become like brothers. God Most High says, "Indeed, the Believers are brothers," which is a limitation as well as a prescription. He also says:

«کسانی که ایمان آوردند و هجرت کردند و با مال و جانشان در راه خدا جهاد کردند، و کسانی که به آنان پناه دادند و یاری کردند، آنان یکدیگر را یاور و سرپرست هستند.» (۸:۷۲)

"Those who believed, and migrated, and strove with their wealth and their persons in the cause of God, and those who gave them refuge and helped them, are the protectors of each other." (8:72)

این حفاظتی که در این آیه به آن اشاره شده، به یک نسل محدود نیست، بلکه نسل‌های آینده را نیز دربر می‌گیرد؛ و بدین‌ترتیب نسل‌های آینده را با نسل گذشته در پیوندی مقدس و جاودانه از محبت، وفاداری و مهربانی به هم متصل می‌سازد.

The protection which is referred to in this verse is not limited to a single generation but encompasses future generations as well, thus linking the future generations with the past generation in a sacred and eternal bond of love, loyalty and kindness.

آنان که پیش از ایشان در سرای [هجرت] جای گرفته و ایمان آورده بودند، کسانی را که به سوی ایشان هجرت کرده‌اند دوست می‌دارند و در دل‌های خود از آنچه به مهاجران داده شده هیچ نیازی نمی‌یابند، و ایشان را بر خود مقدم می‌دارند هرچند خودشان نیازمند باشند. و کسانی که از بخل نفس خویش در امان بمانند، ایشان همان رستگارانند. و کسانی که پس از آنان آمدند می‌گویند: «پروردگارا! ما را و برادرانی را که در ایمان بر ما سبقت گرفته‌اند بیامرز، و در دل‌های ما نسبت به کسانی که ایمان آورده‌اند کینه‌ای قرار مده. پروردگارا! تو بس مهربان و بخشاینده‌ای.» [سوره الحشر، آیات ۹-۱۰]

"Those who lived (in Medina) before the Emigrants and believed, love the Emigrants and do not find in their hearts any grudge when thou givest them something, but give them preference over themselves, even though they may be poor. Indeed, the ones who restrain themselves from greed achieve prosperity. Those who came after them (the Emigrants) say; 'Our Lord! Forgive us and our brothers who entered the Faith before us, and leave not in our hearts any grievance against those who believe. Our Lord! You are indeed Most Kind, Most Merciful." (59:9-10)

خداوند متعال داستان پیامبران پیشین را در قرآن به عنوان الگویی برای مؤمنان بازگو کرده است. در دوره‌های مختلف، پیامبران خدا شعلهٔ ایمان را برافروختند و مؤمنان را هدایت کردند.

God Most High has related the stories of earlier Prophets in the Qur'an as an example for the Believers. In various periods the Prophets of God lighted the flame of faith and guided the Believers.

و نوح پروردگارش را ندا داد و گفت: «پروردگارا! پسرم از خانواده من است، و وعده تو حق است، و تو داورترین داورانی». فرمود: «ای نوح! او از خانواده تو نیست، زیرا کردارش ناشایست است؛ پس آنچه را که به آن علم نداری از من مخواه. به تو اندرز می‌دهم که مبادا از جاهلان باشی». نوح گفت: «پروردگارا! از اینکه چیزی را از تو بخواهم که به آن علم ندارم، به تو پناه می‌برم؛ و اگر مرا نیامرزی و بر من رحم نکنی، از زیانکاران خواهم بود».

"And Noah called upon his Lord and said, 'O my Lord, surely my son is of my family, and Your promise is true, and You are the Justest of Judges'. He said, "O Noah, he is not of your family, as his conduct is unrighteous; so do not ask of me that of which you have no knowledge. I give you the counsel not to act like the ignorant.' Noah said, O my Lord, I seek refuge with You lest I ask You for that of which I have no knowledge, and unless You forgive me and have mercy on me, I shall be lost". (11:45-47)

و هنگامی که پروردگارش ابراهیم را با کلماتی آزمود و او آنها را به انجام رساند، فرمود: «من تو را پیشوای مردم خواهم کرد». گفت: «و از فرزندانم [نیز]؟» پاسخ داد: «پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد».

"And when his Lord tried Abraham with certain commands which he fulfilled, he said, 'I will make you a leader of people'. He said, 'And also those from among my offspring'? He answered, 'My promise does not extend to the evildoers". (1:124)

و آنگاه که ابراهیم گفت: «پروردگارا! این سرزمین را شهری امن قرار ده و مردمانش را، آنان را که به خدا و روز بازپسین ایمان آورده‌اند، از میوه‌ها روزی ده.» فرمود: «و کسانی را که کافر شوند، اندک زمانی بهره‌مندشان خواهم کرد، سپس ایشان را به عذاب آتش خواهم کشانید، و چه بد سرانجامی است!»

"And when Abraham said, 'My Lord! Make this a city of peace and feed its people with fruits, such of them as believe in God and the Last Day'. He said, 'And those who reject faith, I will grant them their pleasure for a while, but will eventually drive them to the chastisement of the Fire. What an evil destination!" (2:126)

هنگامی که ابراهیم پیامبر دید که پدرش و قومش در گمراهی خود پافشاری می‌کنند، از آنان روی برگرداند و گفت: «من شما و آنچه را که به جای خدا می‌خوانید ترک می‌کنم. تنها پروردگارم را می‌خوانم و امیدوارم که پروردگارم مرا ناامید نگرداند.» (۱۹:۴۸)

When the Prophet Abraham saw his father and his people persistent in their error, he turned away from them and said "I leave you and those upon whom you call besides God. I will only call upon my Sustainer, and hope that my Lord will not disappoint me." (19:48)

در بیان داستان ابراهیم و قومش، خداوند آن جنبه‌هایی را برجسته ساخته است که برای مؤمنان الگو و عبرت باشد.

In relating the story of Abraham and his people, God has highlighted those aspects which are to be an example for the Believers.

بی‌گمان ابراهیم و همراهانش برای شما الگوی نیکویی هستند، آنگاه که به قوم خود گفتند: «ما از شما و از آنچه غیر از خدا می‌پرستید بیزاریم. ما به شما کافر شدیم، و میان ما و شما دشمنی و کینه همیشگی پدید آمده است تا زمانی که تنها به خدای یگانه ایمان آورید.» (سوره ممتحنه، آیهٔ ۴)

"Indeed, Abraham and his companions are an example for you, when they told their people, 'We have nothing to do with you and with whatever you worship besides God. We reject them; and now there is perpetual enmity and anger between you and us unless you believe in One God." (60:4)

هنگامی که آن جوانان دلیر که به «اصحاب کهف» معروفند، همین طرد را در میان خانواده و قبیله خود دیدند، همه آنان را رها کردند، از سرزمین خویش هجرت نمودند و به سوی پروردگارشان شتافتند تا بتوانند بندگان او باشند.

When those young and courageous friends who are known as the Companions of the Cave saw this same rejection among their family and tribe, they left them all, migrated from their country, and ran toward their Sustainer so that they could live as His servants.

{ آنان جوانانی بودند که به پروردگارشان ایمان آوردند و ما بر هدایتشان افزودیم. و بر دل‌هایشان استوار کردیم، آنگاه که برخاستند و گفتند: «پروردگار ما، پروردگار آسمان‌ها و زمین است. ما هرگز جز او معبودی را نمی‌خوانیم، که اگر چنین کنیم، سخنی بسیار ناروا گفته‌ایم. این قوم ما، معبودانی جز او برگرفته‌اند. چرا برای آن‌ها دلیلی روشن نمی‌آورند؟ و کیست ستمکارتر از آن که بر خدا دروغ ببندد؟ و چون از ایشان و از آنچه جز خدا می‌پرستند کناره گرفتید، به آن غار پناه برید. پروردگارتان رحمت خود را بر شما می‌گستراند و کار شما را برایتان آسان و سودمند می‌سازد.} (سوره کهف، آیات ۱۳ تا ۱۶)

"They were youths who believed in their Lord, and We advanced them in guidance. We gave strength to hearts, so that they stood up and said, 'Our Lord is the Lord of the heavens and the earth. We shall not call upon any god apart from Him. If we did, we should indeed have said an awful thing. These our people have taken for worship gods other than Him. Why do they not bring a clear proof for what they do? Who can be more wrong than such as invert a falsehood against God? So, when you turn away from them and the things they worship other than God, take refuge in the cave. Your Lord will shower mercies on you and will provide ease and comfort for your affairs"! (18:13-16)

همسر نوح و همسر لوط تنها به این دلیل از شوهرانشان جدا شدند که عقیده‌شان با عقیده‌ی آنان متفاوت بود.

The wife of Noah and the wife of Lot were separated from their husbands only because their beliefs were different.

خداوند همسر نوح و همسر لوط را برای کافران مثال می‌زند. آن دو زن در نکاح دو تن از بندگان صالح ما بودند؛ اما به شوهران خود خیانت کردند، و آن دو [شوهر] چیزی از [عذاب] خدا را از آنان دفع نکردند، و به آنان گفته شد: «همراه با کسانی که وارد آتش می‌شوند، شما هم وارد آتش شوید.» (۶۶:۱۰)

"God gives as an example for the unbelievers the wife of Noah and the wife of Lot. They were married to two of Our righteous servants; but they were false to their husbands, and they profited nothing before God on their account, but were told, 'Enter you both into the fire along with those who enter it." (66:10)

و نوع دیگری از مثال نیز در همسر فرعون وجود دارد.

Then there is another kind of example in the wife of Pharoah.

و خداوند برای کسانی که ایمان آوردهاند، همسر فرعون را مثال میزند. آنگاه که گفت: «پروردگارا، برای من در نزد خودت خانهای در بهشت بساز، و مرا از فرعون و کردارش رهایی بخش، و مرا از گروه ستمکاران نجات ده.»

"And God gives as an example to those who believe the wife of Pharoah. Behold, she said, 'My Lord, build for me in nearness to You a mansion in heaven, and save me from Pharoah and his doings, and save me from those who do wrong." (66:11)

قرآن کریم همچنین نمونه‌هایی از انواع گوناگون روابط را بیان می‌کند. در داستان نوح، نمونه‌ای از رابطه‌ی پدری آمده است؛ در داستان ابراهیم، نمونه‌ای از رابطه‌ی فرزندی و رابطه‌ی با سرزمین؛ و در داستان اصحاب کهف، نمونه‌ای جامع از روابط خویشاوندی، قبیله و سرزمین مادری. در داستان‌های نوح، لوط و فرعون نیز نمونه‌ای از روابط زناشویی وجود دارد.

The Qur'an also describes examples of different kinds of relationships. In the story of Noah we have an example of the paternal relationship; in the story of Abraham, an example of the son and of the country; in the story of the Companions of the Cave a comprehensive example of relatives, tribe and home country. In the stories of Noah, Lot and Pharoah there is an example of marital relationships.

پس از شرح زندگی پیامبران بزرگ و روابط ایشان، اکنون به سراغ امت میانه، یعنی مسلمانان نخستین می‌رویم. در این امت نمونه‌ها و تجربه‌های مشابه را به تعداد فراوان می‌یابیم. این امت راه الهی را پیمود که خداوند برای مؤمنان برگزیده است. هنگامی که پیوند ایمانی مشترک گسسته شد - به دیگر سخن، هنگامی که نخستین پیوندی که یک انسان را به انسان دیگر می‌پیوندد گسسته گشت - آنگاه افرادِ یک خانواده یا قبیله به گروه‌های گوناگون تقسیم شدند. خداوند متعال در ستایش مؤمنان می‌فرماید:

After a description of the lives of the great Prophets and their relationships, we now turn to the Middle Community, that is, that of the early Muslims. We find similar examples and experiences in this community in great numbers. This community followed the Divine path which God has chosen for the Believers. When the relationship of common belief was broken - in other words, when the very first relationship joining one man with another was broken,-then persons of the same family or tribe were divided into different groups God Most High says in praise of the Believers:

«هرگز نخواهی یافت گروهی را که به خدا و روز بازپسین ایمان دارند و کسانی را که با خدا و پیامبرش دشمنی کرده‌اند دوست بدارند، هرچند پدرانشان یا پسرانشان یا برادرانشان یا خویشاوندانشان باشند. اینان کسانی‌اند که خدا ایمان را در دل‌هایشان نگاشته و ایشان را با روحی از جانب خود تقویت کرده است. و آنان را به باغ‌هایی درمی‌آورد که از زیر آن‌ها نهرها جاری است، در آن جاودانه خواهند ماند. خدا از ایشان خشنود است و ایشان نیز از او خشنودند. اینان حزب خدایند؛ آگاه باشید که حزب خدا همان رستگاران است.» (۵۸:۲۲)

"You will not find any people who believe in God and the Last Day loving those who fight God and His Messenger, even though they be their fathers, or their sons, or their brothers, or their kindred. These are the people on whose hearts God has imprinted faith and strengthened them with a spirit from Himself. And He will admit them to Gardens beneath which rivers flow, to dwell therein. God will be well-pleased with them and they with Him. They are the party of God; truly the party of God will prosper.' (58:22)

ما می‌بینیم که پیوندهای خونی میان محمد ﷺ و عمویش ابولهب و پسرعمویش ابوجهل گسسته شد، و مهاجران مکه با خانواده‌ها و خویشاوندان خود می‌جنگیدند و در خط مقدم جنگ بدر قرار داشتند، در حالی که از سوی دیگر، پیوندشان با انصار مدینه بر پایه ایمانی مشترک استوارتر شد. آنان مانند برادر، و حتی بیش از خویشاوندان خونی، یکدیگر را می‌پنداشتند. این پیوند، برادری تازه‌ای میان مسلمانان پدید آورد که عرب و غیرعرب را در بر می‌گرفت. صهیب از روم، بلال از حبشه و سلمان از ایران، همه برادر یکدیگر بودند.

We see that the blood relationships between Muhammad -peace be on him - and his uncle Abu Lahab and his cousin Abu Jahl were broken, and that the Emigrants from Mecca were fighting against their families and relatives and were in the front lines of Badr, while on the other hand their relations with the Helpers of Medina became strengthened on the basis of a common faith. They became like brothers, even more than blood relatives. I his relationship established a new brotherhood of Muslims in which were included Arabs and non-Arabs. Suhaib from Rome and Bilal from Abyssinia and Selman from Persia were all brothers.

در میان آنان هیچ تعصب قبیله‌ای وجود نداشت. غرور نسب از میان رفت، صدای ناسیونالیسم خاموش شد، و پیامبر خدا به ایشان فرمود: «این تعصب‌ها را رها کنید؛ این‌ها چیزهای ناپسندی است»، و نیز فرمود: «کسی که به تعصب فرا می‌خواند، برای تعصب می‌جنگد و برای تعصب می‌میرد، از ما نیست». بدین‌ترتیب این تعصب، یعنی تعصب نسبی، پایان یافت؛ و این شعار، یعنی شعار نژاد، مرد؛ و این غرور، یعنی غرور ملیت، ناپدید شد؛ و روح انسان به افق‌های بلندتری پرواز کرد، رها از بند گوشت و خون و غرور خاک و کشور. از آن روز، کشور مسلمان قطعه‌زمینی نبود، بلکه سرزمین اسلام (دارالاسلام) بود؛ سرزمینی که در آن ایمان حکم می‌راند و شریعت خدا برقرار است، سرزمینی که او در آن پناه گرفت و از آن دفاع کرد، و در راه گسترش آن به شهادت رسید. این سرزمین اسلامی پناهگاهی است برای هر کسی که شریعت اسلامی را قانون دولت بپذیرد، چنان‌که در مورد اهل ذمه چنین است. اما هر جایی که شریعت اسلامی اجرا نشود و اسلام بر آن غالب نباشد، برای مسلمان و ذمی، خانه‌ی دشمنی (دارالحرب) می‌شود. مسلمان همواره آماده است که با آن بجنگد، خواه زادگاه او باشد، یا جایی که خویشاوندانش در آن زندگی می‌کنند، یا جایی که اموال و سایر منافع مادی او در آن قرار دارد.

There was no tribal partisanship among them. The pride of lineage was ended, the voice of nationalism was silenced, and the Messenger of God addressed them: "Get rid of these partisanships; these are foul things", and "He is not one of us who calls toward partisanship, who fights for partisanship, and who dies for partisanship." Thus this partisanship-the partisanship of lineage-ended; and this slogan-the slogan of race-died; and this pride- the pride of nationality- vanished; and man's spirit soared to higher horizons, freed from the bondage of flesh and blood and the pride of soil and country. From that day, the Muslim's country has not been a piece of land, but the homeland of Islam (Dar-ul-Islam) - the homeland where faith rules and the Shari'ah of God holds sway, the homeland in which he took refuge and which he defended, and in trying to extend it, he become martyred. This Islamic homeland is a refuge for any who accepts the Islamic Shari'ah to be the law of the state, as is the case with the Dhimmies. But any place where the Islamic Shari'ah is not enforced and where Islam is not dominant becomes the home of Hostility (Dar-ul-Harb) for both the Muslim and the Dhimmi. A Muslim will remain prepared to fight against it, whether it be his birthplace or a place where his relatives reside or where his property or any other material interests are located.

و این گونه محمد ﷺ با شهر مکه جنگید، با آنکه زادگاه او بود، و خویشاوندانش در آن زندگی می‌کردند، و او و یارانش در آنجا خانه‌ها و اموالی داشتند که هنگام هجرت آن‌ها را ترک گفته بودند؛ با این همه، خاک مکه برای او و پیروانش دارالاسلام نشد تا آنکه به اسلام تسلیم شد و شریعت در آن اجرا گردید.

And thus Muhammad - peace be on him - fought against the city of Mecca, although it was his birthplace, and his relatives lived there, and he and his Companions had houses and property there which they had left when they migrated; yet the soil of Mecca did not become Dar-ul-Islam for him and his followers until it surrendered to Islam and the Shari'ah became operative in it.

این، و تنها این، اسلام است. اسلام چند کلمه‌ای نیست که با زبان بر زبان رانده شود، و نه تولد در کشوری که اسلامی نامیده می‌شود، و نه میراثی از پدری مسلمان.

This, and only this, is Islam. Islam is not a few words pronounced by the tongue, or birth in a country called Islamic, or an inheritance from a Muslim father.

نه، سوگند به پروردگارت، ایمان نیاورده‌اند تا تو را در آنچه میان‌شان اختلاف افتاده داور قرار دهند، سپس در دل‌هایشان از حکمی که کرده‌ای هیچ ناخرسندی نیابند و کاملاً تسلیم شوند. (۴:۶۵)

"No, by your Sustainer, they have not believed until they make you the arbiter of their disputes, and then do not find any grievance against your decision but submit with full submission." (4:65)

تنها این اسلام است، و تنها این دارالاسلام است؛ نه خاک، نه نژاد، نه تبار، نه قبیله و نه خانواده.

Only this is Islam, and only this is Dar-ul-Islam- not the soil, not the race, not the lineage, not the tribe, and not the family.

اسلام تمامی بشریت را از پیوندهای زمین رهایی بخشید تا به سوی آسمان‌ها اوج گیرند، و آنان را از زنجیرهای خویشاوندی خونی، یعنی زنجیرهای زیستی، آزاد ساخت تا فراتر از فرشتگان قرار گیرند.

Islam freed all humanity from the ties of the earth so that they might soar toward the skies, and freed them from the chains of blood relationships -the biological chains - so that they might rise above the angels.

میهنِ مسلمان، که در آن زندگی می‌کند و از آن دفاع می‌کند، قطعه‌ای از زمین نیست؛ ملیتِ مسلمان، که با آن شناخته می‌شود، ملیتی نیست که حکومتی آن را تعیین کرده باشد؛ خانواده‌ی مسلمان، که در آن آرامش می‌یابد و از آن دفاع می‌کند، روابطِ خونی نیست؛ پرچمِ مسلمان، که به آن احترام می‌گذارد و زیر آن شهید می‌شود، پرچمِ یک کشور نیست؛ و پیروزیِ مسلمان، که آن را جشن می‌گیرد و برای آن خدا را سپاس می‌گوید، پیروزی نظامی نیست. آنچه هست همان است که خدا توصیف کرده است:

The homeland of the Muslim, in which he lives and which he defends, is not a piece of land; the nationality of the Muslim, by which he is identified, is not the nationality determined by a government; the family of the Muslim, in which he finds solace and which he defends, is not blood relationships; the flag of the Muslim, which he honors and under which he is martyred, is not the flag of a country; and the victory of the Muslim, which he celebrates and for which he is thankful to God, is not a military victory. It is what God has described:

{هنگامی که یاری خدا و پیروزی فرا رسد، و مردم را ببینی که فوج‌فوج به دین خدا درمی‌آیند، پس به ستایش پروردگارت تسبیح گوی و از او آمرزش بخواه، که او همواره توبه‌پذیر است.} (۱۱۰:۱-۳)

"When God's help and victory comes, and thou seest people entering into God's religion in multitudes, then celebrate the praises of thy Lord and ask His forgiveness. Indeed, He is the Acceptor of Repentance." (110:1-3)

پیروزی تنها زیر پرچم ایمان به دست می‌آید، و زیر هیچ پرچم دیگری نه. جهاد صرفاً برای خداوند است، برای پیروزی دین و شریعت او، برای حفاظت از دارالاسلام که ویژگی‌های آن را پیش‌تر شرح دادیم، و برای هیچ هدف دیگری. نه برای غنیمت است و نه برای شهرت، نه برای عزت یک کشور یا ملت، و نه صرفاً برای حفظ خانواده، مگر هنگامی که از آنان در برابر آزار دینی دفاع می‌شود.

The victory is achieved under the banner of faith, and under no other banners; the striving is purely for the sake of God, for the success of His religion and His law, for the protection of Dar-ul-Islam, the particulars of which we have described above, and for no other purpose. It is not for the spoils or for fame, nor for the honor of a country or nation, nor for the mere protection of one's family except when supporting them against religious persecution.

شرف شهادت تنها زمانی به دست می‌آید که انسان در راه خدا بجنگد، و اگر کسی برای هدفی غیر از آن کشته شود، این شرف را به دست نخواهد آورد.

The honor of martyrdom is achieved only when one is fighting in the cause of God, and if one is killed for any other purpose this honor will not be attained.

هر کشوری که با مسلمان به سبب اعتقادش بجنگد و او را از انجام دین خود بازدارد، و در آن شریعت تعطیل شده باشد، دار الحرب است، حتی اگر خانواده، خویشاوندان یا قوم او در آن زندگی کنند، یا سرمایه‌اش در آن سرمایه‌گذاری شده باشد و تجارت یا بازرگانی‌اش در آن کشور باشد؛ و هر کشوری که در آن دین اسلام غالب است و شریعت آن اجرا می‌شود، دار الإسلام است، حتی اگر خانواده، خویشاوندان یا قوم مسلمان در آن زندگی نکنند، و او هیچ روابط تجاری با آن نداشته باشد.

Any country which fights the Muslim because of his belief and prevents him from practicing his religion, and in which the Shari'ah is suspended, is Dar-ul-Harb, even though his family or his relatives or his people live in it, or his capital is invested and his trade or commerce is in that country; and any country where the Islamic faith is dominant and its Shari'ah is operative is Dar-ul-Islam, even though the Muslim's family or relatives or his people do not live there, and he does not have any commercial relations with it.

میهن آن سرزمینی است که در آن ایمانِ اسلامی، شیوهٔ زندگیِ اسلامی و شریعتِ خدا حاکم باشد؛ تنها این معنا از «میهن» شایستهٔ انسان است. به همین ترتیب، «ملیت» به معنای ایمان و شیوهٔ زندگی است، و تنها این پیوند است که شایستهٔ کرامتِ انسان است.

The fatherland is that place where the Islamic faith, the Islamic way of life, and the Shari'ah of God is dominant; only this meaning of 'fatherland' is worthy of the human being. Similarly, 'nationality' means belief and a way of life, and only this relationship is worthy of man's dignity.

تقسیم‌بندی مردم بر اساس خانواده، قبیله و ملت، و نژاد و رنگ و کشور، بقایای وضعیت ابتدایی بشر است؛ این تقسیم‌بندی‌های جاهلی مربوط به دورانی است که ارزش‌های معنوی انسان در سطحی پایین قرار داشت. پیامبر ﷺ این‌ها را «چیزهای مرده» نامیده است که روح انسان باید در برابر آن‌ها شورش کند.

Grouping according to family and tribe and nation, and race and color and country, are residues of the primitive state of man; these jahili groupings are from a period when man's spiritual values were at a low stage. The Prophet-peace be on him-has called them "dead things" against which man's spirit should revolt.

هنگامی که یهودیان بر پایهٔ نژاد و ملیت خود ادعا کردند که قوم برگزیدهٔ خداوند هستند، خداوند متعال این ادعا را رد کرد و اعلام فرمود که در هر دوره، در هر نژاد و در هر ملتی، تنها یک معیار وجود دارد: معیار ایمان.

When the Jews claimed to be the chosen people of God on the basis of their race and nationality, God Most High rejected their claim and declared that in every period, in every race and n every nation, there is only one criterion: that of faith.

و گفتند: «یهودی یا نصرانی شوید، تا هدایت یابید». بگو: «نه، بلکه پیروی از کیش ابراهیم است که حنیف بود، و او از مشرکان نبود». بگویید: «ما به خدا ایمان آوردیم، و به آنچه بر ما نازل شده، و آنچه بر ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط نازل شده، و آنچه به موسی و عیسی و دیگر پیامبران از سوی پروردگارشان داده شده است. میان هیچ‌یک از ایشان فرق نمی‌گذاریم، و ما تسلیم او هستیم». پس اگر ایشان هم به آنچه شما ایمان آورده‌اید ایمان آورند، هدایت یافته‌اند؛ و اگر روی گردانند، پس آنان در مخالفت سخت‌اند. پس خداوند تو را از ایشان بسنده است، و او شنوای داناست. {صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً وَنَحْنُ لَهُ عَابِدُونَ} «رنگ خدا را [بپذیرید]؛ و چه کسی رنگش از خدا نیکوتر است؟ و ما تنها او را می‌پرستیم».

"And they say: 'become Jews, or Christians; then you will be guided'. Say: 'Not so: The way of Abraham, the pure in faith; and he was not among those who associate other gods with God'. Say: 'We believe in God, and what has come down to us, and what has come down to Abraham, Ismail and Isaac and Jacob and the Tribes (of Israelites), and what was given to Moses and Jesus and to other Prophets by their Sustainer. We do not make any distinction among them, and we have submitted to Him. If then they believe as you have believed, they are guided; but if they turn away, then indeed they are stubborn. Then God suffices for you, and He is All-Hearing, All-Knowing. The baptism of God: and who can baptise better than God? And we worship Him alone." (2:135-138)

برگزیدگانِ واقعیِ خدا، آن امتِ مسلمانی هستند که بدونِ توجه به تفاوتِ نژادها، ملّت‌ها، رنگ‌ها و کشورها، زیرِ پرچمِ خدا گرد آمده‌اند.

The people who are really chosen by God are the Muslim community which has gathered under God's banner without regard to differences of races, nations, colors and countries.

«شما بهترین امتی هستید که برای مردم پدید آورده شده است؛ به کار پسندیده فرمان می‌دهید و از کار ناپسند باز می‌دارید، و به خدا ایمان دارید.» {۳:۱۱۰}

"You are the best community raised for the good of mankind. You enjoin what is good and forbid what is evil, and you believe in God." (3:110)

این همان جامعه‌ای است که در نسل نخست آن، ابوبکر از عربستان، بلال از حبشه، صُهیب از شام، سلمان از ایران، و برادران ایمانی ایشان حضور داشتند. نسل‌هایی که پس از ایشان آمدند نیز همین‌گونه بودند. در این جامعه، ملّیت، ایمان است؛ وطن، دارالاسلام است؛ حاکم، خداست؛ و قانون اساسی، قرآن است.

This is that community in the first generation of which there were Abu Bakr from Arabia, Bilal from Abyssinia, Suhaib from Syria, Selman from Persia, and their brothers in faith. The generations which followed them were similar. Nationalism here is belief, homeland here is Dar-ul-Islam, the ruler here is God, and the constitution here is the Qur'an.

این تصور والای وطن، ملیت و پیوند باید در دل‌های کسانی جای گیرد که دیگران را به سوی خدا فرا می‌خوانند. آنان باید همه تأثیرات جاهلیت را که این تصور را ناپاک می‌سازد و کمترین عنصر شرک پنهان را در خود دارد، از میان بردارند؛ مانند شرک در ارتباط با وطن، یا در ارتباط با نژاد یا ملت، یا در ارتباط با تبار یا منافع مادی. همه این‌ها را خداوند متعال در یک آیه یاد کرده است، آیه‌ای که در آن این‌ها را در یک کفه ترازو نهاده و باور و مسئولیت‌های آن را در کفه دیگر قرار داده و مردم را به انتخاب فرا می‌خواند.

This noble conception of homeland, of nationality, and of relationship should become imprinted on the hearts of those who invite others toward God. They should remove all influences of Jahiliyyah which make this concept impure and which may have the slightest element of hidden Shirk, such as Shirk in relation to homeland, or in relation to race or nation, or in relation to lineage or material interests. All these have been mentioned by God Most High in one verse, in which He has placed them in one side of the balance and the belief and its responsibilities in the other side, and invites people to choose.

بگو: «اگر پدرانتان و پسرانتان و برادرانتان و همسرانتان و خویشاوندانتان، و اموالی که به دست آورده‌اید، و تجارتی که از کسادی آن می‌ترسید، و خانه‌هایی که به آن‌ها دل خوش دارید، نزد شما از خدا و پیامبر او و جهاد در راه او محبوب‌تر است، پس منتظر باشید تا خدا فرمان خود را بیاورد؛ و خدا گروه نافرمانان را هدایت نمی‌کند.» (۹:۲۴)

"Say: If your fathers and your sons and your brothers and and your spouses and your relatives, and the wealth which you have acquired, and the commerce in which you fear decline, and the homes in which you take delight, are dearer to you than God and His Messenger and striving in His cause, then wait until God brings His judgment; and God does not guide the rebellious people." (9:24)

بر دعوتگران اسلام نباید هیچ شبههٔ سطحی در دلهایشان نسبت به ماهیت جاهلیت و ماهیت اسلام، و ویژگیهای دارالحرب و دارالاسلام وجود داشته باشد، زیرا از رهگذر این شبهات بسیاری به سرگردانی کشانده میشوند. در حقیقت، در سرزمینی که اسلام در آن غالب نیست و شریعتش برپا داشته نمیشود، هیچ اسلامی وجود ندارد؛ و آن جایگاه دارالاسلام نیست، جایی که شیوهٔ زندگی اسلام و قوانین آن به اجرا درنمیآید. فراتر از ایمان جز کفر چیزی نیست، فراتر از اسلام جز جاهلیت چیزی نیست، و فراتر از حق جز باطل چیزی نیست.

The callers to Islam should not have any superficial doubts in their hearts concerning the nature of Jahiliyyah and the nature of Islam, and the characteristics of Dar-ul-Harb and of Dar-ul-Islam, for through these doubts many are led to confusion. Indeed, there is no Islam in a land where Islam is not dominant and where its Shari'ah is not established; and that place is not Dar-ul-Islam where Islam's way of life and its laws are not practiced. There is nothing beyond faith except unbelief, nothing beyond Islam except Jihiliyyah, nothing beyond the truth except falsehood.