«و لا تهنوا و لا تحزنوا و أنتم الأعلون إن كنتم مؤمنين» Wait, I must translate the user's text into Persian, not reproduce the Arabic. Correct output: «سست نشوید و غمگین مباشید، و اگر مؤمن باشید شما برترید.» (۳: ۱۳۹)

"Do not be dejected nor grieve. You shall be the uppermost if you are Believers." (3: 139)

اولین فکری که با خواندن این آیه به ذهن می‌آید این است که به شکل جهاد، یعنی جنگ واقعی، مربوط است؛ اما روح این پیام و کاربرد آن، با دلالت‌های گوناگونش، بزرگ‌تر و گسترده‌تر از این جنبه‌ی خاص است. در حقیقت، این آیه آن حالت ذهنی جاودانه را توصیف می‌کند که باید آگاهی مؤمن، افکار، ارزیابی‌های او از چیزها، رویدادها، ارزش‌ها و اشخاص را الهام بخشد.

The first thought which comes to mind on reading this verse is that it relates to the form of Jihaad which is actual fighting; but the spirit of this message and its application, with its manifold implications, is greater and wider than this particular aspect. Indeed, it describes that eternal state of mind which ought to inspire the Believer's consciousness, his thoughts, his estimates of things, events, values and persons.

این وضعیتی پیروزمندانه را توصیف می‌کند که باید در برابر هر چیز، هر شرایط، هر معیار و هر فرد در دل مؤمن ثابت بماند؛ یعنی برتری ایمان و ارزش آن فراتر از همه ارزش‌هایی که از منبعی غیر از منبع ایمان سرچشمه گرفته‌اند.

It describes a triumphant state which should remain fixed in the Believer's heart in the face of every thing, every condition, every standard and every person; the superiority of the Faith and its value above all values which are derived from a source other than the source of the Faith.

این به معنای برتر بودن از همه قدرت‌های زمین است که از راه دین منحرف شده‌اند، برتر بودن از همه ارزش‌های زمین که از سرچشمهٔ دین سرچشمه نگرفته‌اند، برتر بودن از همه رسوم زمین که به رنگ دین رنگ نخورده‌اند، برتر بودن از همه قوانین قوانین زمین که دین آن‌ها را تأیید نکرده است، و برتر بودن از همه سنت‌هایی که ریشه در دین ندارند.

It means to be above all the powers of the earth which have deviated from the way of the Faith, above all the values of the earth not derived from the source of the Faith, above all the customs of the earth not colored with the coloring of the Faith, above all the laws of the laws of the earth not sanctioned by the Faith, and above all traditions not originating in the Faith.

این یعنی انسان، هنگامی که ناتوان، اندک‌شمار و فقیر است و همچنین هنگامی که نیرومند، پرشمار و ثروتمند است، خود را بر دیگران برتر بداند.

It means to feel superior to others when weak, few and poor, as well as when strong, many and rich.

این همان احساس برتری است که در برابر هیچ نیروی سرکش، در برابر هیچ رسم اجتماعی و سنت نادرست، و در برابر هیچ رفتاری که ممکن است در میان مردم رواج داشته باشد اما در دین هیچ اعتباری ندارد، سر تسلیم فرود نمی‌آورد.

It means the sense of supremacy which does not give in before any rebellious force, before any social custom and erroneous tradition, before any behavior which may be popular among people but which has no authority in the Faith.

پایداری و استواری در میدان نبرد تنها یکی از جلوه‌های بسیار آن روحیه پیروزمندانه‌ای است که در این سخن خداوند متعال نهفته است.

Steadfastness and strength on the battlefield are but one expression among many of the triumphant spirit which is included in this statement of Almighty God.

برتری از راه ایمان، صرفاً یک اراده‌ی تکی یا یک شور گذرا و یک هیجان لحظه‌ای نیست، بلکه احساس برتری‌ای است که بر حقیقتی پایدار استوار است؛ حقیقتی که در متن ذات هستی جای دارد.

The superiority through faith is not a mere single act of will nor a passing euphoria nor a momentary passion, but is a sense of superiority based on the permanent truth centered in the very nature of existence.

این حقیقتِ ازلی فراتر از منطقِ زور، مفهومِ محیط، اصطلاحاتِ جامعه و رسوم مردم است، زیرا در حقیقت به خدای زنده‌ای پیوسته است که نمی‌میرد.

This eternal truth is above the logic of force, the concept of environment, the terminology of society, and the customs of people, as indeed it is joined with the Living God Who does not die.

جامعه‌ای دارای منطق حاکم و شیوه‌ای رایج است؛ فشار آن شدید و سنگینی‌اش بر هرکس است که از سوی عضوی قدرتمند از اعضای جامعه حمایت نشده باشد، یا که بدون نیرویی قوی با آن به مخالفت برخیزد.

A society has a governing logic and a common mode, its pressure is strong and its weight heavy on anyone who is not protected by some powerful member of the society or who challenges it without a strong force.

مفاهیم و اندیشه‌های پذیرفته‌شده و رایج، فضای ویژه‌ی خود را دارند، و رهایی از آن‌ها بدون یک احساس عمیق از حقیقت دشوار است؛ حقیقتی که در پرتو آن، همه‌ی این مفاهیم و اندیشه‌ها به هیچ بدل می‌شوند، و بدون یاری گرفتن از منبعی که برتر، بزرگ‌تر و نیرومندتر از منبع این مفاهیم و اندیشه‌ها باشد.

Accepted concepts and current ideas have a climate of their own, and it is difficult to get rid of them without a deep sense of truth, in the light of which all these concepts and ideas shrink to nothingness, and without the help of a source which is superior, greater and stronger than the source of these concepts and ideas.

کسی که در برابر جهت‌گیری جامعه می‌ایستد — در برابر منطق حاکم بر آن، شیوهٔ رایج آن، ارزش‌ها و معیارهایش، اندیشه‌ها و مفاهیمش، و خطا و انحرافاتش — خود را غریبه و در عین حال بی‌یاور خواهد یافت، مگر آنکه اقتدارش از منبعی سرچشمه بگیرد که از مردم نیرومندتر، از زمین پایدارتر و از زندگی والاتر باشد.

The person who takes a stand against the direction of the society - its governing logic, its common mode, its values and standards, its ideas and concepts, its error and deviations -will find himself a stranger, as well as helpless, unless his authority comes from a source which is more powerful than the people, more permanent than the earth, and nobler than life.

به راستی، خداوند مؤمن را در برابر ستم تنها نمی‌گذارد تا زیر بار آن ناله کند و دچار افسردگی و اندوه شود، بلکه با این پیام، او را از همه‌ی این‌ها رهایی می‌بخشد:

Indeed, God does not leave the Believer alone in the face of oppression to whimper under its weight, to suffer dejection and grief, but relieves him of all this with the message:

«مایوس نشوید و غمگین مباشید، اگر مؤمن باشید شما برترید.» (۱۳۹:۳)

"Do not be dejected nor grieve; you shall be the uppermost if you are Believers." (13:139)

این پیام او را هم از اندوه و هم از غم رها می‌کند، و این دو احساس، برای انسان در چنین وضعیتی امری طبیعی است. او را از هر دو رها می‌کند، نه تنها از راه صبر و پایداری، بلکه همچنین از راه احساس برتری‌ای که از بلندای آن، قدرت ستم، ارزش‌های حاکم، مفاهیم رایج، معیارها، قواعد، رسوم و عادات، و مردمانی که در گمراهی فرو رفته‌اند، همه فرومایه به نظر می‌آیند.

This message relieves him from both dejection and grief, these two feelings being natural for a human being in this situation. It relieves him of both, not merely through patience and steadfastness, but also through a sense of superiority from whose heights the power of oppression, the dominant values, the current concepts, the standards, the rules, the customs and habits, and the people steeped in error, all seem low.

به راستی مؤمن، به سبب تکیه‌گاهی که پشت سر دارد و منبع هدایتی که از آن می‌گیرد، برتر و بالاتر است. پس درباره این زمین چه بگوییم، درباره مردم چه بگوییم، درباره ارزش‌های غالب جهان و معیارهای رایج میان مردم چه بگوییم، در حالی که او از جانب خدا الهام می‌گیرد، برای هدایت به سوی خدا بازمی‌گردد و در راه او گام برمی‌دارد؟

Indeed, the Believer is uppermost-uppermost on the basis of the authority which is behind him and his source of guidance. Then, what is to be said of this earth, what of the people, what of the dominant values of the world, the standards current among people, while he is inspired by God, returns to God for guidance, and travels on His path?

مؤمن از نظر فهم و تصورش از ماهیت جهان برترین است؛ زیرا باور به خدای یگانه، به همان شکلی که از اسلام به او رسیده، کامل‌ترین شکل فهم و بزرگ‌ترین حقیقت است. تصویری که این آیین از جهان ارائه می‌دهد، بسیار بالاتر از انبوه مفاهیم، عقاید و ادیان است، و نه فیلسوفان بزرگ، چه باستان و چه جدید، به آن دست یافته‌اند، و نه بت‌پرستان یا پیروان کتاب‌های تحریف‌شده به آن رسیده‌اند، و نه مادی‌گرایان پست به آن نزدیک شده‌اند. این تصویر چنان روشن، شفاف، زیبا و متعادل است که شکوه باور اسلامی همچون هرگز پیش از این می‌درخشد. و بی‌تردید کسانی که این دانش را دریافته‌اند، بر همه دیگران برترند. [فصل «تیح و رکام» در کتاب «خصائص التصور الاسلامی و مقوماته» از نویسنده را ببینید.] مؤمن از نظر ارزش‌ها و معیارهایی که با آن‌ها زندگی، رویدادها، چیزها و انسان‌ها را می‌سنجد، برترین است. سرچشمه باور او، شناخت خدا و صفات او آن‌گونه که اسلام توصیف کرده، و شناخت واقعیت‌هایی است که در جهان هستی به‌طور کلی حاکم است، نه صرفاً در زمین کوچک.

The Believer is most superior in his understanding and his concept of the nature of the world, for the belief in One God, in the form which has come to him from Islam, is the most perfect form of understanding, the greatest truth. The picture of the world which this Faith presents is far above the heaps of concepts, beliefs and religions, and is not reached by any great philosophers, ancient or modern, nor attained by idolaters or the followers of distorted scriptures, nor approached by the base materialists. This picture is so bright, clear, beautiful and balanced that the glory of the Islamic belief shines forth as never before. And without doubt those who have grasped this knowledge are superior to all others. [See the chapter "Teeh wa rukam." in the book, "Khasais al- Tasawwar al-Islami wa Muqawwimatuhu", by the author.] The Believer is most superior in his values and standards, by means of which he measures life, events, things and persons. The source of his belief is the knowledge of God and His attributes as described by Islam, and the knowledge of the realities prevalent in the universe at large, not merely on the small earth.

این باور با عظمتش، برای مؤمن ارزش‌هایی فراهم می‌کند که برتر از معیارهای ناقصی است که انسان‌ها ساخته‌اند، انسان‌هایی که جز آنچه زیر پایشان است چیزی نمی‌دانند. آنان حتی در یک نسل بر سر یک معیار واحد توافق ندارند؛ حتی یک فرد نیز معیارش را از لحظه‌ای به لحظه‌ای دیگر تغییر می‌دهد.

This belief with its grandeur provides the Believer with values which are superior to and firmer than the defective standards made by men, who do not know anything except what is under their feet. They do not agree on the same standard within the same generation; even the same person changes his standard from moment to moment.

او در وجدان و فهم، و در اخلاق و آداب خود برترین است، زیرا به خدایی ایمان دارد که دارای نام‌ها و صفات نیکو است. همین ایمان به‌خودی‌خود در او احساس کرامت، پاکی و طهارت، حیا و تقوا، و میل به کارهای نیک، و نیز احساس اینکه نماینده‌ای راهیافته از جانب خدا بر روی زمین است، را پدید می‌آورد. افزون بر این، این باور به او اطمینان می‌دهد که پاداش در آخرت است؛ پاداشی که در برابر آن، سختی‌های دنیا و همه اندوه‌های آن ناچیز می‌شود. دل مؤمن به آن خشنود است، هرچند ممکن است این زندگی را بدون موفقیت آشکار بگذراند.

He is most superior in his conscience and understanding, in his morals and manners, as he believes in God Who has excellent names and attributes. This by itself creates in him a sense of dignity, purity and cleanliness, modesty and piety, and a desire for good deeds, and of being a rightly-guided representative of God on earth. Furthermore, this belief gives him the assurance that the reward is in the Hereafter, the reward before which the troubles of the world and all its sorrows become insignificant. The heart of the Believer is content with it, although he may pass through this life without apparent success.

و او در قانون و نظام زندگی‌اش برتر است. هنگامی که مؤمن آنچه را که هر انسانی، چه باستانی و چه معاصر، شناخته است می‌کاود و آن را با قانون و نظام خودش مقایسه می‌کند، درمی‌یابد که همه‌ی این‌ها در برابر نظام کامل و قانون تمام‌عیار اسلام، همچون بازیچه‌های کودکان یا کاوش‌های نابینایان است. و هنگامی که از بلندای خویش به بشریت گمراه می‌نگرد، با دلسوزی و همدردی بر ناتوانی و گمراهی آن، در دلش چیزی جز احساس پیروزی بر گمراهی و یاوه‌گویی نمی‌یابد.

And he is most superior in his law and system of life. When the Believer scans whatever man, ancient or modern, has known, and compares it with his own law and system, he realizes that all this is like the playthings of children or the searchings of blind men in comparison with the perfect system and the complete law of Islam. And when he looks from his height at erring mankind with compassion and sympathy at its helplessness and error, he finds nothing in his heart except a sense of triumph over error and nonsense.

این، نگرش مسلمانان نخستین نسبت به تشریفات و قدرت‌نمایی‌های توخالی و آن سنت‌هایی بود که مردم دوران جاهلیت را به بند کشیده بود. جاهلیت به هیچ دوره‌ی خاصی محدود نمی‌شود، بلکه حالتی است که هرگاه مردم از راه اسلام منحرف شوند، چه در گذشته، چه در حال و چه در آینده، بازمی‌گردد.

This was the attitude of the early Muslims toward the hollow expressions of pomp and power and the traditions which had enslaved the people of the Days of Ignorance. Ignorance is not limited to any particular age, but is a condition which reappears whenever people deviate from the way of Islam, whether in the past, present or future.

این پاسخ مغیرة بن شعبه بود، آنگاه که در اردوگاه رستم، سردار معروف ایرانی، با صورت‌ها، آداب، معیارها و عبارات جاهلیت روبه‌رو شد.

This was the response of al-Mughira ibn Shtuba when he encountered the forms, manners, standards, and expressions of Jahiliyyah in the camp of Rustum, the famous Persian general.

ابو عثمان النهدی روایت می‌کند: هنگامی که المغیره از پل گذشت و به لشکر ایرانیان رسید، او را نشاندند و از رستم برای شرفیابی اجازه خواستند. با وجود شکستی که خورده بودند، هیچ یک از تشریفات باشکوه خود را تغییر نداده بودند. المغیره پیش رفت. مردم همه در لباس نظامی بودند، بسیاری تاج بر سر داشتند و جامه‌هایی با نخ‌های زرین پوشیده بودند. کف زمین با فرش ضخیمی پوشیده شده بود (فرش تا سیصد یا چهارصد گام امتداد داشت) و باید از آن می‌گذشتند تا به سپهسالار برسند. المغیره با موهایی که به چهار گیسو بافته شده بود پیش رفت، بر تخت بالا رفت و کنار رستم نشست. درباریان به سوی او جستند و او را پایین کشیدند. سپس گفت: «ما شنیده بودیم که شما مردمی خردمندید، اما می‌بینم که شما نادان‌ترین ملتید. میان عرب‌ها همه برابرند و هیچ کس برده دیگری نیست، مگر آن که در میدان نبرد اسیر شود. گمان می‌کردم که شما نیز با یکدیگر مانند ما برابر رفتار می‌کنید. بهتر بود که به من می‌گفتید برخی از شما بر دیگران سرورند، نه آن که با من چنین رفتار کنید.

"Abi Uthman al-Nahdi reports: When al-Mughira crossed the bridge and reached the Persian army, they seated him and asked Rustum's permission for an audience. In spite of their defeat, they had not changed any of their show of pomp. Al-Mughira proceeded. The people were all in their military uniforms, many wearing crowns, and clothed in gold-threaded garments. The floor was thickly carpeted (the carpet extending to three hundred or four hundred steps) and was to be traversed to reach the general. Al-Mughira proceeded, his hair braided in four braids, and climbed on the throne and sat beside Rustum. The attendants jumped on him and pulled him down. He then said, 'We had heard that you were a sensible people, but I see that you are the most foolish nation. Among Arabs all are equal and no one is slave to another, except when one is captured on the battlefield. I imagined that you treated each other equally as we do. It would have been better if you had informed me that some of you are lords over others rather than treating me like this.

این کار شایستهٔ ادب نیست و ما چنین نمی‌کنیم. من به درخواست شما آمده‌ام و نه از سر میل خودم. اکنون می‌دانم که وضع شما ضعیف است و شکست خواهید خورد. هیچ پادشاهی با این منش و این طرز فکر نمی‌تواند پایدار بماند.» رفتاری مشابه را ربعی بن عامر، در برابر رستم و درباریانش پیش از نبرد قادسیه، نشان داد.

This IS not good manners, and we do not do it. I have come at your request and not on my own. I know now that your situation is weak and that you will be defeated. No kingdom can survive with this character and mentality." A similar attitude was shown by Rabati bin 'Amer in front of Rustum and his courtiers before the battle of al-Qadisyyah:

قبل از نبرد قادسیه، سعد بن ابی وقاص ربعی بن عامر را به عنوان فرستاده نزد رستم، فرمانده ارتش ایران و فرمانروای آنان فرستاد. او وارد خیمه‌ای شد که تمام آن با فرش‌ها پوشیده و با پرده‌های ابریشمی و مخملی آراسته شده بود. رستم بر تختی زرین نشسته بود، تاج بر سر داشت و جواهرات و مروارید بر تن کرده بود.

"Before the battle of al-Qadisyyah, S'ad bin Waqqas sent Rabatl bin 'Amer as a messenger to Rustum, the commander of the Perslan army and their ruler. He entered the tent which was all carpeted and curtained with silk and velvet. Rustum sat on a golden throne, crowned and wearing precious stones and pearls.

ربعی، با لباس‌های پاره‌پاره، با سپر، سوار بر اسبی کوچک، وارد شد. تا مسافتی از اسبش پیاده نشد؛ سپس پیاده شد و اسب را به یک بالش بزرگ بست. او مسلح و کلاه‌خود بر سر، پیش رفت.

Rabati, in tattered clothes, with a shield, sitting on a small horse, entered. He did not alight from his horse for some distance; then he alighted and tied the horse to a large pillow. He proceeded armed and helmeted.

به او گفتند: «اسلحه‌هایت را بردار». او پاسخ داد: «من به خواست خودم نیامده‌ام، بلکه به درخواست شما آمده‌ام. اگر خوشتان نمی‌آید، بازمی‌گردم». رستم گفت: «او را بیاورید». او در حالی که به نیزه‌اش تکیه داده بود پیش آمد و فرش را سوراخ‌سوراخ می‌کرد. رستم از او پرسید: «برای چه هدفی آمده‌ای؟» او پاسخ داد: «خدا ما را فرستاده است تا هرکس را که بخواهد از بندگی انسان‌ها به بندگی خدای یگانه درآورد، از تنگنای این دنیا به فراخی این دنیا و آخرت، و از ستم ادیان به عدالت اسلام». (ابن کثیر: البدایة و النهایة)

They said to him: 'Take off your arms'. He replied: 'I have not come on my own but on your request. If you do not like it, then I will go back'. Rustum said: 'Let him come'. He came forward leaning on his spear, making holes in the carpet. Rustum asked him: 'For what purpose you have come?" He replied: 'God has sent us to bring whoever wishes from servitude to men into the service of God alone, from the narrowness of this world into the vastness of this world and the Hereafter, from the tyranny of religions into the justice of Islam". (Ibn Kathir: Al-Bidayah wa al-Nihayah)

شرایط تغییر می‌کند، مسلمان نیروی جسمانی خود را از دست می‌دهد و مغلوب می‌شود، اما آگاهیِ برتر بودنش از او جدا نمی‌شود. اگر مؤمن باقی بماند، از جایگاهی برتر به فاتحِ خود می‌نگرد. او همچنان یقین دارد که این وضعیت موقتی است و از میان خواهد رفت، و ایمان جریانی را برخواهد گرداند که از آن گریزی نیست. حتی اگر مرگ بهره‌ی او باشد، هرگز سر فرود نخواهد آورد.

Conditions change, the Muslim loses his physical power and is conquered, yet the consciousness does not depart from him that he is the most superior. If he remains a Believer, he looks upon his conqueror from a superior position. He remains certain that this is a temporary condition which will pass away and that faith will turn the tide from which there is no escape. Even if death is his portion, he will never bow his head.

مرگ به سراغ همه می‌آید، اما برای او شهادت است. او به سوی بهشت می‌رود، در حالی که فاتحانش به سوی آتش می‌روند. چه تفاوتی! و او صدای پروردگار بخشنده‌اش را می‌شنود:

Death comes to all, but for him there is martyrdom. He will proceed to the Garden, while his conquerors go to the Fire. What a difference! And he hears the voice of his Generous Lord:

«نباید این تصور تو را فریب دهد که کافران در سرزمین آزادانه رفت‌وآمد می‌کنند. اندکی بهره‌مندی است، سپس جایگاهشان جهنم است و چه بد جایگاهی است! اما برای کسانی که از پروردگارشان پروا دارند، باغ‌هایی است که از زیر آن‌ها نهرها جاری است، که در آن جاودانه‌اند؛ این پذیرایی‌ای است از جانب خداوند؛ و آنچه نزد خداوند است، برای نیکوکاران بهتر است.»

"Let it not deceive you that the unbelievers walk about in the land. A little respite and their abode is Hell, and what an evil place! But for those who fear their Lord are Gardens through which rivers flow, to abide therein -a hospitality from God; and that which is with God is best for the righteous." (3:196-198)

ممکن است جامعه‌ای در شهوات غرق شود، در پستی‌های نفسانی فرو رود، در پلیدی و آلودگی غلت زند، و گمان کند که به لذت و آزادی از زنجیرها و محدودیت‌ها دست یافته است. چنین جامعه‌ای ممکن است از هر لذت پاک، و حتی از خوراک حلال تهی شود، و چیزی جز زباله‌دانی، یا کثافت و گل باقی نماند. مؤمن از بلندای خود به مردمی می‌نگرد که در کثافت و گل فرو رفته‌اند. شاید او تنها کسی باشد که چنین است؛ با این همه، نه دلشکسته می‌شود و نه اندوهگین، و دلش نمی‌خواهد که جامه‌های پاک و بی‌آلایش خود را بیرون آورد و به جمع آنان بپیوندد. او با لذت ایمان و طعم باور، همچنان برتر و بالادست باقی می‌ماند.

The society may be drowned in lusts, steeped in low passions, rolling in filth and dirt, thinking that it has enjoyment and freedom from chains and restrictions. Such a society may become devoid of any clean enjoyment and even of lawful food, and nothing may remain except a rubbish heap, or dirt and mud. The Believer from his height looks at the people drowning in dirt and mud. He may be the only one; yet he is not dejected nor grieved, nor does his heart desire that he take off his neat and immaculate garments and join the crowd. He remains the uppermost with the enjoyment of faith and the taste of belief.

مؤمن دینش را مانند نگهدارندهٔ گوهری گرانبها نگه می‌دارد، در جامعه‌ای که از دین، از اخلاق، از ارزش‌های والا، از آداب نیکو و از هر آنچه پاک، طاهر و زیباست تهی است. دیگران بر پایداری او ریشخند می‌زنند، اندیشه‌هایش را به مسخره می‌گیرند و بر ارزش‌هایش می‌خندند، اما این کار او را سست‌عنصر نمی‌کند. او از بلندای خود به کسانی می‌نگرد که مسخره و تمسخر می‌کنند و می‌خندند، و همان‌گونه که یکی از بزرگان، یعنی کسانی که پیش از او در آن راه طولانی و روشن ایمان گام نهادند، نوح (علیه السلام) گفت، می‌گوید:

The believer holds on to his religion like the holder of a precious stone in the society devoid of religion, of character, of high values, of noble manners and of whatever is clean, pure and beautiful. The others mock his tenacity, ridicule his ideas, laugh at his values, but this does not make the Believer weak of heart: and he looks from his height at those who mock, ridicule and laugh, and he says, as one of the great souls-those who preceded him on the long and bright path of faith, Noah (peace be on him), said:

«شما ما را مسخره می‌کنید! اما همانا ما نیز شما را مسخره خواهیم کرد، همان‌گونه که شما مسخره می‌کنید.» (۱۱:۳۸)

"You ridicule us! Yet indeed we shall ridicule you as you ridicule." (11:38)

و او پایان این راه روشن را می‌بیند، و همچنین پایان راه تاریک را، در سخن خداوند:

And he sees the end of this bright path, and also the end of the dark path in the words of God:

مجرمان به مؤمنان می‌خندیدند، هنگام عبور به یکدیگر چشمک می‌زدند، و وقتی به خانواده‌هایشان بازمی‌گشتند، درباره‌ی آنان شوخی می‌کردند. وقتی ایشان را می‌دیدند، می‌گفتند: «قطعاً این‌ها گمراهند». در حالی که آنان بر مؤمنان نگهبان فرستاده نشده بودند. امروز مؤمنان بر تخت‌ها نشسته و به کافران می‌خندند و آنان را تماشا می‌کنند. آیا کافران به پاداش آنچه انجام می‌دادند رسیدند؟

"The criminals used to laugh at the Believers, wink at them in passing, and joke about them when they returned to their families. When they saw them, they used to say: "Certainly these people are astray". Yet they were not sent as watchers over them. Today the Believers laugh at the unbelievers, and watch them while sitting on couches. Did the unbelievers get their reward according to what they used to do"? (83:29- 36)

پیش از این، قرآنِ کریم آنچه را که کافران به مؤمنان می‌گفتند برای ما بازگو کرد:

Before this, the Holy Qur'an told us what the unbelievers said to the Believers:

هنگامی که آیات روشن ما بر آنان خوانده می‌شود، کافران به مؤمنان می‌گویند: «کدام‌یک از دو گروه از نظر جایگاه برتر و از نظر مجلس بهتر است؟» {۱۹:۷۳}

"When Our clear verses are recited to them, the unbelievers say to the Believers: 'Which of the two parties is superior in station, better in assembly?" (19:73)

کدام یک از این دو گروه؟ بزرگان سرکش که به محمد ﷺ ایمان نمی‌آورند، یا تهی‌دستانی که گرد او جمع می‌شوند؟ کدام یک از این دو گروه؟ النضر بن الحارث و عمرو بن هشام و الولید بن المغیره و ابوسفیان بن حرب؟ یا بلال و عمار و خباب؟ اگر دعوت محمد ﷺ بهتر بود، آیا تنها کسانی به او می‌گرویدند که در میان قریش هیچ قدرت یا جایگاهی نداشتند، و در چنان مکان فرومایه‌ای چون خانه ارقم گرد می‌آمدند، در حالی که مخالفانش سروران دارالندوه بودند، آن مجلس بزرگ و باشکوه، و آنان قدرت، اقتدار و عظمت داشتند؟

Which of the two parties? The great men who do not believe in Muhammad, or the poor who assemble around him? Which of the two parties? Al-Nadr bin al-Harith and 'Amr bin Hisham and al-Walid bin al- Mughira and Abu Sufyan bin Harb? Or Bilal and 'Ammar and Khabbab? If the call of Muhammad had been better, would only such people have followed him who did not have any power or position among the Quraish, who assembled in such a lowly place as the house of al-Arqam, while their opponents were the lords of al-Nadwah, the great and glorious assembly hall, and they possessed power, authority and grandeur?

این منطق این جهان است، منطق کسانی از هر عصر و هر سرزمین که نمی‌توانند افق‌های بلندتر را ببینند. حکمت خداوند چنین است که ایمان مستقل بماند از زرق و برق و جاذبه‌های دنیوی، همچون نزدیکی به حاکم، لطف دولت، محبوبیت در میان مردم یا برآورده شدن خواسته‌های نفسانی. آنچه باقی می‌ماند فقط تلاش، کوشش بسیار، جهاد و شهادت است. هر که می‌تواند بپذیرد، بپذیرد؛ آن کس که در دلش یقین دارد که این تنها برای خاطر خداست و نه برای خاطر مردم، یا برای جاذبه‌ها و کشش‌هایی که نزد مردم بسیار عزیز است. و کسی که خواهان لذت‌ها و منافع است، و حریص بر تجمل و نمایش، و در پی ثروت و دارایی، و کسی که به ملاحظات انسان‌ها وزن می‌دهد، با آنکه این ملاحظات در ترازوی خدا سبک است، از آن دوری گزیند.

This is the logic of this world, the logic of those of any age or any place who cannot see the higher horizons. It is the wisdom of God that belief remains independent of the glitter and glamour of worldly allurements, such as closeness to the ruler, favor from the government, popularity among the people or the satisfaction of desire. It is only striving, hard work, fighting and martydom. Let him accept it who may accept, who has the certainty in his heart that this is purely for the sake of God and not for the sake of people, or for the allurements and attractions so dear to people. Let him stay away from it who desires pleasures and benefits, and who is greedy for pomp and show, and who is after wealth and possessions, and who gives weight to the considerations of men although these may be light in the balance of God.

واقعاً مؤمن ارزش‌ها، مفاهیم و معیارهای خود را از مردم وام نمی‌گیرد تا وابسته به داوری مردم باشد؛ او آن‌ها را از پروردگار مردم می‌گیرد و همین برای او کافی است. او از خواسته‌های انسان‌ها پیروی نمی‌کند تا ناچار باشد با تغییر خواسته‌های آنان دستخوش نوسان شود؛ او بر ترازوی استوار حق تکیه دارد که نه نوسان می‌کند و نه به یک سو میل می‌کند. واقعاً الهام او از این جهان گذرا و فانی نمی‌آید؛ الهام جانش از سرچشمه‌های هستی می‌جوشد. پس چگونه در جانش اندوه راه یابد یا در دلش غم بنشیند، در حالی که پیوسته به پروردگار مردم، به ترازوی حق و به سرچشمه‌های هستی وصل است؟

Indeed, the Believer does not borrow his values, concepts and standards from people so that he is dependent on the estimation of people; he takes them from the Sustainer of the people, and that is sufficient for him. He does not follow the desires of men so that he has to fluctuate with their changing desires; he depends on the firm balance of the truth which does not fluctuate or lean to one side. Indeed, his inspiration does not come from this passing and finite world; the inspiration of his soul comes from the fountainheads of the universe. Then how can he find dejection in his soul or grief in his heart, while he is linked to the Sustainer of the people, the balance of truth, and the fountainheads of the universe?

او با حق است - و آیا جز باطل، چیزی ورای حق وجود دارد؟ بگذار باطل قدرت یابد، بگذار طبل‌ها و پرچم‌های خود را داشته باشد، و بگذار گروه‌ها و جمعیت‌های انبوه خود را داشته باشد؛ همهٔ این‌ها هیچ‌چیز از حق را تغییر نمی‌دهد. همانا او با حق است، و جز گمراهی هیچ‌چیز ورای حق نیست، و مؤمن نمی‌تواند گمراهی را بر حق ترجیح دهد. او مؤمن است، و هر شرایط و هر وضعیتی که باشد، نمی‌تواند گمراهی را به جای حق بگیرد.

Indeed, he is with the truth - and what is beyond the truth but falsehood? Let falsehood have power, let it have its drums and banners, and let it have its throngs and mobs; all this cannot change anything of the truth. Indeed, he is with the truth, and nothing is beyond the truth except error, and the Believer cannot prefer error to the truth. He is a Believer, and whatever be the conditions and the situation, he cannot exchange error for the truth.

«پروردگارا! پس از آنکه ما را هدایت کردی، دلهای ما را منحرف مگردان، و از سوی خود رحمتی به ما عطا فرما، که تو بخشندهٔ بی‌منّتی. پروردگارا! تو مردم را در روزی که هیچ شکی در آن نیست گرد خواهی آورد؛ همانا خداوند از وعدهٔ خود تخلف نمی‌کند.»

"Our Master! Do not let our hearts waver after You have guided us, and bestow on us mercy from Yourself; indeed You are the Bestower. Our Master! You will gather mankind on the Day about which there is no doubt; indeed God does not fail in His promise." (3:8-9)