نسل قرآنی یگانه - نقاط عطف | Quran Course

نسل قرآنی یگانه - نقاط عطف | Quran Course

0% read · 6 min left

نقاط عطف Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

نسل قرآنی یگانه

The Unique Qur'anic Generation

by Sayyid Qutb6 min readViewed 172 times

دعوتگران اسلام در هر کشور و در هر دوره‌ای باید به یک جنبه خاص از تاریخ اسلام توجه کنند و در آن عمیقاً تأمل نمایند. این جنبه به شیوه دعوت مردم به اسلام و روش‌های تربیت آنان مربوط می‌شود.

The callers to Islam in every country and in every period should give thought to one particular aspect of the history of Islam, and they should ponder over it deeply. This is related to the method of inviting people to Islam and its ways of training.

در یک زمان، این پیام نسلی را پدید آورد: نسل یاران پیامبر، خدا از ایشان خشنود باد. نسلی که در تاریخ اسلام، حتی در کل تاریخ بشر، نظیری نداشت. پس از آن، هرگز نسلی با این عیار یافت نشد. درست است که در تاریخ گاه‌وبی‌گاه افرادی با این عیار را می‌یابیم، اما هرگز در یک منطقه، شمار چنین انسان‌هایی به اندازه‌ای که در دوران نخست اسلام وجود داشت، نبود.

At one time this Message created a generation - the generation of the Companions of the Prophet, may God be pleased with them - without comparison in the history of Islam, even in the entire history of man. After this, no other generation of this caliber was ever gain to be found. It is true that we do find some individuals of this caliber here and there in history, but never again did a great number of such people exist in one region as was the case during the first period of Islam.

صرچشمهای که یاران پیامبر ﷺ از آن مینوشیدند قرآن بود؛ تنها قرآن، و حدیث پیامبر ﷺ و آموزههای ایشان فرزندان این سرچشمه بودند. هنگامی که از ام المؤمنین عایشه - خدا از او خشنود باد - درباره خلق و خوی پیامبر ﷺ پرسیدند، پاسخ داد: «خلق و خوی او قرآن بود» [سورۃ النساء]. کتاب مقدس قرآن تنها منبعی بود که آنان از آن سیراب میشدند، و تنها قالبی بود که زندگیشان در آن شکل میگرفت. این تنها راهنمای ایشان بود، نه از آن رو که تمدن، فرهنگ، علم، کتاب یا مدرسهای وجود نداشت. در واقع، فرهنگ رومی با تمدن، کتابها و قوانینش وجود داشت که امروز نیز پایه فرهنگ اروپایی به شمار میرود. میراث فرهنگ یونانی با منطق، فلسفه و هنرهایش نیز وجود داشت که هنوز منبع الهام اندیشه غربی است. تمدن ایرانی با هنر، شعر و افسانههایش، و با دین و نظام حکومتیاش وجود داشت. تمدنهای بسیار دیگری، نزدیک یا دور، مانند فرهنگهای هندی و چینی و جز آن نیز وجود داشتند. فرهنگهای رومی و ایرانی به ترتیب در شمال و جنوب شبه جزیره عربستان برپا بودند، و یهودیان و مسیحیان در دل عربستان ساکن بودند. بنابراین ما بر این باوریم که این نسل در فهم دین خود تنها بر کتاب خدا تکیه نکرد به سبب بیخبری از تمدن و فرهنگ، بلکه همه اینها بر پایه طرحی و روشی سنجیده بود. نمونه این هدف را در ناخرسندی پیامبر خدا ﷺ میتوان دید، آنگاه که عمر - خدا از او خشنود باد - چند صفحه از تورات را آورد. پیامبر خدا ﷺ فرمود: «به خدا سوگند، اگر موسی نیز امروز در میان شما زنده بود، جز پیروی از من چارهای نداشت» [روایت شده از الحافظ ابو یعلی از حماد، از شعبی، از جابر]. از این واقعه روشن است که پیامبر خدا ﷺ عمداً نسل نخست مسلمانان را که در مراحل اولیه تربیت بودند، تنها به یک منبع هدایت محدود کرد و آن کتاب خدا بود. مقصود ایشان این بود که این گروه صرفاً خود را وقف کتاب خدا کنند و زندگی خود را تنها بر اساس تعالیم آن سامان دهند. به همین سبب بود که پیامبر خدا ﷺ هنگامی که عمر - خدا از او خشنود باد - به منبعی غیر از قرآن روی آورد، ناخرسند شد. در حقیقت، پیامبر خدا ﷺ قصد داشت نسلی پاک‌دل، پاک‌اندیشه و پاک‌فهم تربیت کند. تربیت آنان باید بر پایه روشی استوار می‌بود که خداوندی که قرآن را نازل کرد، مقرر فرموده بود، و از تأثیر همه منابع دیگر پیراسته می‌شد.

The spring from which the Companions of the Prophet - peace be on him-drank was the Qur'an; only the Qur'an as the Hadith of the Prophet and his teachings were offspring of this fountainhead. When someone asked the Mother of the Faithful, Aisha-may God be please- with her,-about the character of the Prophetpeace be on him,-she answered, "His character was the Qur'an" [ Al-Nisaa] The Holy Qur'an was the only source from which they quenched their thirst, and this was the only mold in which they formed their lives. This was the only guidance for them, not because there was no civilization or culture or science or books or schools. Indeed, there was Roman culture, its civilization, its books and its laws, which even today are considered to be the foundation of European culture. There was the heritage of Greek culture- its logic, its philosophy and its arts, which are still a source of inspiration for Western thought. There was the Persian civilization, its art, its poetry and its legends, and its religion and system of government. There were many other civilizations, near or far, such as the Indian and Chinese cultures, and so on. The Roman and Persian cultures were established to the north and to the south of the Arabian peninsula, while the Jews and Christians were settled in the heart of Arabia. Thus we believe that this generation did not place sole reliance on the Book of God for the understanding of their religion because of any ignorance of civilization and culture, but it was all according to a well thought out plan and method. An example of this purpose is found in the displeasure expressed by the Messenger of God - peace be on him - when 'Umar-may God be pleased with him-brought some pages from the Torah. The Messenger of Godpeace be on him-said, "By God, if even Moses had been alive among you today, he would have no recourse except to follow me" [Reported by al-Hafidh Abu Yala from Himad, from al-Shubi, from Jabir.] It is clear from this incident that the Messenger of God - peace be on him - deliberately limited the first generation of Muslims, which was undergoing the initial stages of training, to only one source of guidance, and that was the Book of God. His intention was that this group should dedicate itself purely to the Book of God and arrange its lives solely according to its teachings. That is why the Messenger of God -peace be on him-was displeased when 'Umar-may God be pleased with him-turned to a source different from the Qur'an In fact, the Messenger of God-peace be on him-intended to prepare a generation pure in heart, pure in mind, pure in understanding. Their training was to be based on the method prescribed by God Who gave the Qur'an, purified from the influence of all other sources.

یک آیه یا چند آیه بنا بر شرایط و رویدادهای خاص نازل می‌شد و به پرسش‌هایی که در ذهن مردم پدید می‌آمد پاسخ می‌داد، ماهیت وضعیت معینی را روشن می‌کرد و شیوه‌ی برخورد با آن را تعیین می‌نمود. این آیات اشتباهات ایشان را، چه در فهم و چه در عمل، اصلاح می‌کردند، آنان را به خدا نزدیک‌تر می‌ساختند و حکمت جنبه‌های گوناگون جهان را در پرتو صفات خداوند برایشان تبیین می‌کردند. بدین‌سان، آنان به روشنی درمی‌یافتند که هر لحظه‌ی زندگی‌شان زیر هدایت و تدبیر پیوسته‌ی آفریدگار توانا قرار دارد و در راه زندگی زیر بال‌های رحمت خداوند گام برمی‌دارند. به سبب این احساس پیوند همیشگی با خداوند، زندگی آنان بر طبق آن شیوه‌ی مقدس زیستن شکل می‌گرفت که خود او تعلیم می‌داد.

One verse or a few verses would be revealed according to the special circumstances and events, and they would answer questions which arose in the minds of people, would explain the nature of a particular situation, and would prescribe a way of dealing with it. These verses would correct their mistakes, either of understanding or of practice, would bring them closer to God, and would explain to them the wisdom of the various aspects of the universe in the light of God's attributes. Thus they clearly realized that every moment of their lives was under the continuous guidance and direction of the Almighty Creator and that they were traversing the path of life under the wings of God's mercy. Because of this sense of constant relationship with God, their lives were molded according to that sacred way of life which was being instructed by Him.

هنگامی که کسی در زمان پیامبر ﷺ اسلام می‌آورد، بی‌درنگ خود را از جاهلیت جدا می‌کرد. [حالت نادانی از هدایت خداوند.] وقتی به دایرهٔ اسلام قدم می‌گذاشت، زندگی تازه‌ای را آغاز می‌کرد و خود را کاملاً از گذشتهٔ خویش، یعنی زندگی در نادانی نسبت به شریعت الهی، جدا می‌ساخت. او با بدگمانی و ترس به اعمال دوران جاهلیت خود می‌نگریست، با این احساس که آن اعمال ناپاک بوده و در اسلام پذیرفتنی نیستند! با این احساس، به سوی اسلام روی می‌آورد تا راهنمایی تازه بیابد؛ و اگر گاهی وسوسه‌ها بر او چیره می‌شدند، یا عادت‌های کهن او را به خود می‌کشیدند، یا در اجرای دستورهای اسلام سستی می‌ورزید، با احساس گناه بی‌قرار می‌شد و نیاز می‌یافت که خود را از آنچه رخ داده پاک سازد، و به قرآن روی می‌آورد تا خویش را بر اساس راهنمایی آن شکل دهد.

When a person embraced Islam during the time of the Prophet-peace be on him-he would immediately cut himself off from Jahiliyyah. [The state of ignorance of the guidance from God.] When he stepped into the circle of Islam, he would start a new life, separating himself completely from his past life under ignorance of the Divine Law. He would look upon the deeds during his life of ignorance with mistrust and fear, with a feeling that these were impure and could not be tolerated in Islam! With this feeling, he would turn toward Islam for new guidance; and if at any time temptations overpowered him, or the old habits attracted him, or if he became lax in carrying out the injunctions of Islam, he would become restless with a sense of guilt and would feel the need to purify himself of what had happened, and would turn to the Qur'an to mold himself according to its guidance.