پیام اسلام که فرستادهٔ خدا، محمد - درود خدا بر او باد - آورده بود، آخرین حلقه در زنجیرهٔ طولانی دعوت به سوی خدا به دست پیامبران بزرگوار بود. در طول تاریخ، این پیام همواره یکسان باقی مانده است: اینکه انسان باید بپذیرد که پروردگار و سرپرست واقعی او یک خدای یگانه است، باید تنها در برابر او تسلیم شود، و خداوندگاری انسان بر انسان از میان برود. جز چند نفری که این‌جا و آن‌جا در تاریخ بوده‌اند، بشریت در کل هرگز وجود خدا و فرمانروایی او بر هستی را انکار نکرده است؛ بلکه در درک صفات واقعی خدا خطا کرده، یا خدایان دیگری را در کنار خدا شریک او قرار داده است. این شرک‌ورزی با خدا یا در باور و پرستش بوده، یا در پذیرش فرمانروایی دیگران به جای خدا. هر دوی این جنبه‌ها شرک‌اند [شرک واژه‌ای عربی است که به نسبت دادن صفات، قدرت یا اقتدار خدا به دیگران، و/یا پرستش دیگران به جز او اشاره دارد] به این معنا که انسان‌ها را از دین خدا، که پیامبران آورده‌اند، دور می‌کنند. پس از هر پیامبر، دورانی فرا می‌رسید که مردم این دین را می‌فهمیدند، اما سپس نسل‌های بعدی به تدریج آن را فراموش کرده و به جاهلیت بازمی‌گشتند. آنان دوباره به راه شرک می‌افتادند، گاه در باور و پرستش، گاه در تسلیم شدن به اقتدار دیگران، و گاه در هر دو.

The message of Islam brought by the Messenger of God, Muhammad - peace be on him -was the last link in the long chain of invitations toward God by the noble Prophets. Throughout history, this message has remained the same: that human beings should recognise that their true Sustainer and Lord is One God, that they should submit to Him Alone, and that the lordship of man be eliminated. Except for a few people here and there in history, mankind as a whole has never denied the existence of God and His sovereignty over the universe; it has rather erred in comprehending the real attributes of God, or in taking other gods besides God as His associates. This association with God has been either in belief and worship, or in accepting the sovereignty of others besides God. Both of these aspects are Shirk [Shirk is an Arabic word which refers to ascribing the attributes, power or authority of God to others besides Him and/or worshipping others besides Him.] in the sense that they take human beings away from the religion of God, which was brought by the Prophets. After each Prophet, there was a period during which people understood this religion, but then gradually later generations forgot it and returned to Jahiliyyah. They started again on the way of Shirk, sometimes in their belief and worship and sometimes in their submission to the authority of others, and sometimes in both.

در تمام دوره‌های تاریخ بشر، دعوت به سوی خدا ماهیتی یکسان داشته است. هدف آن «اسلام» است که به معنای درآوردن انسان‌ها به تسلیم در برابر خدا است؛ یعنی رهانیدن آنان از بندگی انسان‌های دیگر تا خود را وقف خدای یکتای حقیقی کنند، و نجات دادن ایشان از چنگال سروری انسان‌ها و قوانین، نظام‌های ارزشی و سنت‌های ساخته‌ی دست بشر، تا به حاکمیت و اقتدار خدای یکتای حقیقی گردن نهند و قانون او را در همه‌ی عرصه‌های زندگی پیروی کنند. اسلامِ محمد ﷺ برای همین هدف آمد، همچنان که پیام‌های پیامبران پیشین نیز برای همین بود. تمامی جهان هستی زیر فرمان خداست و انسان، که جزئی کوچک از آن است، ناگزیر از قوانین طبیعیِ حاکم بر جهان فرمان می‌برد. همچنین لازم است که همان اقتدار به‌عنوان قانون‌گذار زندگی انسان پذیرفته شود. انسان نباید خود را از این اقتدار جدا کند تا نظامی جدا و طرحی جداگانه برای زندگی بسازد. رشد انسان، شرایط سلامت و بیماری، و زندگی و مرگ او زیر نظام آن قوانین طبیعی‌ای است که از خدا سرچشمه می‌گیرد؛ حتی در پیامدهای کارهای ارادی‌اش نیز در برابر قوانین جهانی ناتوان است. انسان نمی‌تواند شیوه‌ی خدا را در قوانین حاکم بر جهان تغییر دهد. از این رو بایسته است که در آن بخش‌هایی از زندگی که به او اختیار داده شده نیز از اسلام پیروی کند و شریعت الهی را داور همه‌ی امور زندگی قرار دهد تا میان انسان و سایر اجزای جهان هستی هماهنگی پدید آید. [برای توضیح این نکته، نگاه کنید به «Towards Understanding Islam» نوشته‌ی ا. ا. مودودی.] اما جاهلیت، برعکس، سروری یک انسان بر انسان دیگر است و از این حیث با نظام هستی مخالف است و بخش غیرارادی زندگی بشر را با بخش ارادی آن به ستیز می‌کشاند. این همان جاهلیتی است که با هر پیامبری از پیامبران خدا، از جمله آخرین پیامبر ﷺ، در دعوتشان به تسلیم در برابر خدای یکتا رویارو شد. این جاهلیت صرفاً یک نظریهٔ انتزاعی نیست؛ در واقع، در شرایط خاصی اصلاً هیچ نظریه‌ای ندارد. همواره به شکل یک جنبش زنده در جامعه‌ای نمود می‌یابد که رهبری، مفاهیم و ارزش‌ها، و سنت‌ها، عادات و احساسات ویژهٔ خود را دارد. این جامعه، جامعه‌ای سازمان‌یافته است و میان افرادش همکاری نزدیک و وفاداری متقابل وجود دارد، و همواره آماده و زنده است تا آگاهانه یا ناآگاهانه از موجودیت خود دفاع کند. هر عنصری را که خطری برای شخصیت آن به نظر برسد، سرکوب می‌کند.

Throughout every period of human history the call toward God has had one nature. Its purpose is 'Islam', which means to bring human beings into submission to God, to free them from servitude to other human beings so that they may devote themselves to the One True God, to deliver them from the clutches of human lordship and man-made laws, value systems and traditions so that they will acknowledge the sovereignty and authority of the One True God and follow His law in all spheres of life. The Islam of Muhammad - peace be on him-came for this purpose, as well as the messages of the earlier Prophets. The entire universe is under the authority of God, and man, being a small part of it, necessarily obeys the physical laws governing the universe. It is also necessary that the same authority be acknowledged as the law-giver for human life. Man should not cut himself off from this authority to develop a separate system and a separate scheme of life. The growth of a human being, his conditions of health and disease, and his life and death are under the scheme of those natural laws which come from God; even in the consequences of his voluntary actions he is helpless before the universal laws. Man cannot change the practice of God in the laws prevailing in the universe. It is therefore desirable that he should also follow Islam in those aspects of his life in which he is given a choice and should make the Divine Law the arbiter in all matters of life so that there may be harmony between man and the rest of the universe. [See Towards Understanding Islam, by A. A. Maududi, for an explanation of this point.] Jahiliyyah, on the other hand, is one man's lordship over another, and in this respect it is against the system of the universe and brings the involuntary aspect of human life into conflict with its voluntary aspect. This was that Jahiliyyah which confronted every Prophet of God, including the last Prophet-peace be on Him-in their call toward submission to One God. This Jahiliyyah is not an abstract theory; in fact, under certain circumstances it has no theory at all. It always takes the form of a living movement in a society which has its own leadership, its own concepts and values, and its own traditions, habits and feelings. It is an organized society and there is a close cooperation and loyalty between its individuals, and it is always ready and alive to defend its existence consciously or unconsciously. It crushes all elements which seem to be dangerous to its personality.

هنگامی که جاہلیت نه به صورت یک «نظریه»، بلکه به شکل یک جنبش فعال و این‌چنین به‌عنوان یک نیروی عملی ظهور کند، هر تلاشی برای برچیدن این جاہلیت و بازگرداندن مردم به سوی خدا که اسلام را صرفاً به‌عنوان یک نظریه عرضه کند، نامطلوب و تقریباً بی‌فایده خواهد بود. جاہلیت بر دنیای عملی حاکم است و برای پشتیبانی از آن، سازمانی زنده و فعال وجود دارد. در چنین وضعی، تلاش‌های صرفاً نظری برای مبارزه با آن، نه‌تنها برابر با آن نیست، بلکه حتی به آن نزدیک هم نمی‌تواند باشد، چه رسد به برتری یافتن بر آن. هنگامی که هدف، برچیدن نظام موجود و جایگزین کردن آن با نظامی نو است که از نظر ماهیت، اصول و تمامی جنبه‌های کلی و جزئی، با نظام جاہلی حاکم متفاوت است، آنگاه منطقی است که این نظام نو نیز به‌عنوان یک جنبش سازمان‌یافته و یک گروه زنده به میدان بیاید. باید با این عزم به میدان بیاید که راهبرد آن، سازمان اجتماعی آن و روابط میان افرادش، استوارتر و نیرومندتر از نظام جاہلی موجود باشد.

When Jahiliyyah takes the form, not of a 'theory' but of an active movement in this fashion, then any attempt to abolish this Jahiliyyah and to bring people back to God which presents Islam merely as a theory will be undesirable, rather useless. Jahiliyyah controls the practical world, and for its support there is a living and active organization. In this situation, mere theoretical efforts to fight it cannot even be equal, much less superior, to it. When the purpose is to abolish the existing system and to replace it with a new system which in its character' principles and all its general and particular aspects, is different from the controlling jahili system, then it stands to reason that this new system should also come into the battlefield as an organized movement and a viable group. It should come into the battlefield with a determination that its strategy, its social organization, and the relationship between its individuals should be firmer and more powerful than the existing jahili system.

بنیاد نظری اسلام، در هر دوره از تاریخ، شهادت دادن به «لا إله إلا الله» بوده است؛ یعنی گواهی دادن به اینکه تنها معبود حقیقی خداست، که او پروردگار و نگهدارندهٔ جهان است، که او فرمانروای هستی است، و که او حاکم حقیقی است؛ باور داشتن به او در قلب، پرستش تنها او، و به اجرا درآوردن قوانین او. بدون این پذیرش کامل «لا إله إلا الله»، که فرد مدعی مسلمانی را از غیرمسلمان متمایز می‌کند، این گفتار هیچ معنای عملی‌ای نخواهد داشت و از نظر فقه اسلامی نیز اعتباری نخواهد داشت.

The theoretical foundation of Islam, in every period of history, has been to witness "La ilaha illa Allah"- "There is no deity except God" - which means to bear witness that the only true deity is God, that He is the Sustainer, that He is the Ruler of the universe, and that He is the Real Sovereign; to believe in Him in one's heart, to worship Him Alone, and to put into practice His laws. Without this complete acceptance of "La ilaha illa Allah", which differentiates the one who says he is a Muslim from a non-Muslim, there cannot be any practical significance to this utterance, nor will it have any weight according to Islamic law.

در نظر، اقامهٔ آن به این معناست که مردم باید تمام زندگی خود را در تسلیم برای خدا وقف کنند، هیچ کاری را به رأی خود تصمیم نگیرند، بلکه باید به دستورهای خدا دربارهٔ آن کار مراجعه کرده و از آنها پیروی کنند. ما هدایت خدا را تنها از یک منبع می‌شناسیم، یعنی از طریق پیام‌آور خدا ﷺ. بنابراین، در بخش دوم کلمهٔ شهادت اسلامی گواهی می‌دهیم: «وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ» - «و گواهی می‌دهم که محمد ﷺ فرستادهٔ خدا است».

Theoretically, to establish it means that people should de- vote their entire lives in submission to God, should not decide any affair on their own, but must refer to God's injunctions concerning it and follow them. We know of God's guidance through only one source, that is, through the Messenger of God-peace be on him. Thus, in the second part of the Islamic creed, we bear witness 'Wa ashhadu anna Muhammadar Rasul Allah" - "And I bear witness that Muhammad is the Messenger of God".

از این رو ضروری است که پایهٔ نظری اسلام، یعنی عقیده، از همان آغاز در قالب گروهی سازمان‌یافته و فعال تحقق یابد. ضروری است که این گروه خود را از جامعهٔ جاهلی جدا کند و مستقل و متمایز شود از جامعهٔ جاهلی فعال و سازمان‌یافته‌ای که هدفش بازداشتن اسلام است. مرکز این گروه نوین باید رهبری نوینی باشد؛ رهبری‌ای که نخست در وجود پیامبر ﷺ خود تجلی یافت و پس از او به کسانی سپرده شد که برای بازگرداندن مردم به حاکمیت خدا، اقتدار او و قوانین او تلاش می‌کردند. کسی که شهادت می‌دهد که معبودی جز خدا نیست و محمد ﷺ فرستادهٔ خداست، باید پیوند وفاداری خود را از جامعهٔ جاهلی که آن را رها کرده است و از رهبری جاهلی بِبُرد، چه این رهبری در لباس کاهنان، جادوگران و ستاره‌شناسان باشد و چه در شکل رهبری سیاسی، اجتماعی یا اقتصادی، همان‌گونه که در زمان پیامبر ﷺ مورد قریش چنین بود. او باید وفاداری کامل خود را به جنبش نوین اسلامی و به رهبری مسلمانان بدهد.

It is therefore necessary that Islam's theoretical foundation-belief-materialize in the form of an organized and active group from the very beginning. It is necessary that this group separate itself from the jahili society, becoming independent and distinct from the active and organized jahili society whose aim is to block Islam. The center of this new group should be a new leadership, the leadership which first came in the person of the Prophet-peace be on him- himself, and after him was delegated to those who strove for bringing people back to God's sovereignty, His authority and His laws. A person who bears witness that there is no deity except God and that Muhammad is God's Messenger should cut off his relationship of loyalty from the jahili society, which he has forsaken, and from jahili leadership, whether it be in the guise of priests, magicians or astrologers, or in the form of political, social or economic leadership, as was the case of the Quraish in the time of the Prophet-peace be on him. He will have to give his complete loyalty to the new Islamic movement and to the Muslim leadership.

این گام تصمیم‌گیرانه باید درست در همان لحظه‌ای برداشته شود که انسان با زبان خود می‌گوید: «لَا إِلٰهَ إِلَّا اللّٰهُ، مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّٰهِ» ﷺ. جامعهٔ مسلمان بدون این امر پدید نمی‌آید. این جامعه نمی‌تواند صرفاً به‌عنوان یک اعتقاد در دل‌های مسلمانان فردی، هرچند شمارشان بسیار باشد، پدید آید، مگر آن‌که به گروهی فعال، هماهنگ و همکار تبدیل شود که از خود متمایز باشد و عناصر گوناگونش، همچون اعضای پیکرِ انسان، برای تشکیل، تقویت و گسترش آن و برای دفاع از آن در برابر همهٔ عناصری که به نظامش حمله می‌کنند، با یکدیگر کار کنند. این گروه باید زیر رهبری‌ای مستقل از رهبری جاهلی قرار گیرد که تلاش‌های گوناگونش را در یک هدف هماهنگ سازمان دهد، و برای تقویت و گسترش خصلت اسلامی‌شان آماده شود و آن‌ها را به سوی از میان بردن تأثیرات حریف‌شان، یعنی زندگی جاهلی، رهنمون سازد.

This decisive step must be taken at the very moment a person says, "La ilaha illa Allah, Muhammadar Rasul Allah" with his tongue. The Muslim society cannot come into existence without this. It cannot come into existence simply as a creed in the hearts of individual Muslims, however numerous they may be, unless they become an active, harmonious and cooperative group, distinct by itself, whose different elements, like the limbs of a human body, work together for its formation, its strengthening, its expansion, and for its defense against all those elements which attack its system, working under a leadership which is independent of the jahili leadership, which organizes its various efforts into one harmonious purpose, and which prepares for the strengthening and widening of their Islamic character and directs them to abolish the influences of their opponent, the jahili life.

اسلام اینگونه بنیان نهاده شد. بر پایهٔ عقیدهای بنا شد که با آنکه کوتاه بود، تمام زندگی را در بر میگرفت. این عقیده بیدرنگ گروهی زنده و پویا را به میدان آورد که از جامعهٔ جاهلی جدا و مستقل شدند و بی‌درنگ آن جامعه را به چالش کشیدند؛ هرگز به صورت نظریهای انتزاعی و بی‌بهرهٔ از وجود عملی پدید نیامد. و در آینده نیز جز بدین شیوه تحقق نمییابد. برای احیای اسلام در سایهٔ جاهلیت، در هر عصر یا سرزمینی که باشد، راهی جز این نیست که به سرشت طبیعی آن پایبند بمانیم و آن را به یک جنبش و یک نظام زنده و پویا بسط دهیم.

Islam was founded in this manner. It was founded on a creed which, although concise, included the whole of life. This creed immediately brought into action a viable and dynamic group of people who became independent and separate from the jahili society, immediately challenging it; it never came as an abstract theory devoid of practical existence. And, in the future it can be brought about only in this manner. There is no other way for the revival of Islam in the shade of Jahiliyyah, in whatever age or country it appears, except to follow its natural character and to develop it into a movement and an organic system.

وقتی اسلام، طبق روشی که پیش‌تر توضیح داده شد، بر این پایه جامعه‌ای مسلمان بنیان می‌نهد، آن را به گروهی فعال بدل می‌کند، و این ایمان را تنها مبنای پیوند میان افراد این گروه قرار می‌دهد، هدف نهایی‌اش بیدار کردن «انسانیت انسان»، پرورش آن، نیرومند و قوی ساختن آن، و قرار دادن آن به عنوان مسلط‌ترین عامل در میان همه جنبه‌های وجود آدمی است. اسلام این هدف را از طریق تعالیم، قواعد، قوانین و احکام خود دنبال می‌کند.

When Islam, according to the method described above, starts a Muslim community on this basis, forms it into an active group, and makes this faith the sole basis for the relationship between the individuals of this group, its ultimate aim is to awaken the 'humanity of man', to develop it, to make it powerful and strong, and to make it the most dominant factor among all the aspects found in man's being. It seeks to implement this purpose through its teachings, its rules, its laws and injunctions.

برخی ویژگی‌های انسانی با ویژگی‌های حیوانات، حتی با ویژگی‌های ماده‌ی بی‌جان مشترک است. همین امر، پیروان «جاهلیت علمی» را به این گمان انداخته است که انسان چیزی جز یک حیوان، یا حتی چیزی جز ماده‌ی بی‌جان نیست! اما با وجود ویژگی‌هایی که انسان با حیوانات و ماده‌ی بی‌جان در آن‌ها شریک است، او دارای ویژگی‌های دیگری است که وی را متمایز می‌سازد و او را آفریده‌ای یگانه می‌گرداند.

Some human characteristics are common with those of animals, even with those of inorganic matter. This has misled the exponents of 'scientific Jahiliyyah' to consider man to be nothing more than an animal, or even than inorganic matter! But in spite of the characteristics which man shares with animals and inorganic matter, man possesses certain other characteristics which distinguish him and make him a unique creation.

حتی مدافعانِ «جهلِ علمی» نیز ناگزیر شدند این را بپذیرند، در حالی که شواهدِ مشاهده‌ایِ واقعیات نفسشان را می‌بُرید؛ اما حتی در همین حال، پذیرشِ ایشان از این واقعیت نه صادقانه است و نه بی‌ابهام. [در میانِ داروین‌گرایانِ جدید، برجسته‌ترین آنان جولیان هاکسلی است.] در این زمینه، خدمتی که شیوهٔ پاکِ زندگیِ اسلامی انجام داده، نتایجی ملموس و ارزشمند به بار آورده است.

Even the exponents of 'scientific ignorance' were forced to admit this, the evidence of observational facts choking them; but even then, their admission of this fact is neither sincere nor unequivocal. [Foremost among the modern Darwinists is Julian Huxley.] In this respect the service rendered by Islam's pure way of life has produced concrete and valuable results.

اسلام جامعهٔ اسلامی را تنها بر پایهٔ پیوند ایمان بنا نهاد، نه بر پیوندهای پست نژاد و رنگ، زبان و کشور، و منافع منطقه‌ای و ملی. به جای تأکید بر آن ویژگی‌هایی که انسان و حیوان در آن مشترک‌اند، صفات انسانی را در انسان پرورش داد، آن‌ها را تقویت کرد و به عامل غالب تبدیل نمود. از نتایج عینی و درخشان این نگرش آن بود که جامعهٔ اسلامی به جامعه‌ای باز و فراگیر بدل شد که مردمانی از نژادها، ملت‌ها، زبان‌ها و رنگ‌های گوناگون در آن عضویت داشتند و هیچ اثری از آن صفات پست حیوانی در آن باقی نماند. رودخانه‌های استعدادهای برتر و توانایی‌های گوناگون همهٔ نژادهای بشری به این اقیانوس بزرگ سرازیر شد و در آن درآمیخت. این درآمیختگی در مدتی بسیار کوتاه، تمدنی بلندپایه پدید آورد که جهان را خیره کرد و عصارهٔ همهٔ توانمندی‌ها، اندیشه‌ها و خردهای بشری آن دوران را در خود گرد آورد؛ با آنکه در آن زمان سفر دشوار بود و وسایل ارتباطی کُند.

Islam based the Islamic society on the association of belief alone, instead of the low associations based on race and color, language and country, regional and national interests. Instead of stressing those traits which are common to both man and animal, it promoted man's human qualities, nurtured them and made them the dominant factor. Among the concrete and brilliant results of this attitude was that the Islamic society became an open and all-inclusive community in which people of various races, nations, languages and colors were members, there remaining no trace of these low animalistic traits. The rivers of higher talents and various abilities of all races of mankind flowed into this vast ocean and mixed in it. Their intermingling gave rise to a high level of civilization in a very short span of time, dazzling the whole world, and compounding the essences of all the human capabilities, ideas and wisdom of that period, in spite of the fact in those times travel was difficult and the means of communication were slow.

در این جامعهٔ بزرگ اسلامی، عرب‌ها، ایرانی‌ها، سوری‌ها، مصری‌ها، مراکشی‌ها، ترک‌ها، چینی‌ها، هندی‌ها، رومی‌ها، یونانی‌ها، اندونزیایی‌ها و آفریقایی‌ها گرد هم آمده بودند؛ خلاصه آنکه مردمانی از همهٔ ملت‌ها و همهٔ نژادها. ویژگی‌های گوناگون آنان با یکدیگر پیوند خورد و با همکاری متقابل، هماهنگی و وحدت، در ساختن جامعهٔ اسلامی و فرهنگ اسلامی شرکت کردند. این تمدن شگفت‌انگیز حتی یک روز هم «تمدن عربی» نبود؛ تمدنی کاملاً «اسلامی» بود. هرگز «ملیت» نبود، بلکه همواره جامعه‌ای از ایمان بود.

In this great Islamic society Arabs, Persians, Syrians, Egyptians, Moroccans, Turks, Chinese, Indians, Romans, Greeks, Indonesians, Africans were gathered together- in short, peoples of all nations and all races. Their various characteristics were united, and with mutual cooperation, harmony and unity they took part in the construction of the Islamic community and Islamic culture. This marvellous civilization was not an 'Arabic civilization', even for a single day; it was purely an 'Islamic civilization'. It was never a 'nationality' but always a community of belief'.

بدین ترتیب همه آنان در پیوند محبت و بر پایهٔ برابری گرد هم آمدند، با ذهنی که به یک هدف واحد معطوف بود؛ و بدین سان بهترین توانایی‌های خود را به کار گرفتند، ویژگی‌های نژاد خویش را به کمال پرورش دادند، و عصارهٔ تجربیات شخصی، ملی و تاریخی خود را برای رشد این جامعهٔ واحد به میان آوردند؛ جامعه‌ای که همه بر پایهٔ برابری به آن تعلق داشتند و پیوند مشترکشان در آن، نسبتشان با پروردگارشان بود. در این جامعه، «انسانیت» آنان بی هیچ مانعی شکوفا شد.

Thus they all came together on an equal footing in the relationship of love, with their minds set upon a single goal; thus they used their best abilities, developed the qualities of their race to the fullest, and brought the essence of their personal, national and historical experiences for the development of this one community, to which they all belonged on an equal footing and in which their common bond was through their relationship to their Sustainer. In this community their 'humanity' developed without any hindrance.

این ویژگی‌ها هرگز توسط هیچ گروه دیگری از مردم در تمام تاریخ بشر به دست نیامده است! برجسته‌ترین و شناخته‌شده‌ترین جامعه در تاریخ باستان، امپراتوری روم به شمار می‌رود.

These are characteristics which were never achieved by any other group of people in the entire history of mankind! The most distinguished and best known society in ancient history is considered to be the Roman Empire.

در این جامعه، مردمانی از نژادها، زبان‌ها و خلق‌وخوهای گوناگون گرد هم آمده بودند، اما همه‌ی این‌ها نه بر پایه‌ی «روابط انسانی» بنا شده بود و نه هیچ ایمان والایی عامل پیوند آنان بود؛ بلکه جامعه‌ی آنان بر پایه‌ی نظام طبقاتی سامان یافته بود، یعنی طبقه‌ی «اشراف» و طبقه‌ی «بردگان»، در سراسر امپراتوری.

Peoples of various races, languages and temperaments came together in this society, but all this was not based on 'human relation- ship' nor was any sublime faith the uniting factor among them; rather their society was ordered on a class system, the class of 'nobles' and the class of 'slaves', throughout the Empire.

علاوه بر این، نژاد رومی - به طور کلی - رهبری را در دست داشت و سایر نژادها تابع آن به شمار می‌رفتند.

Moreover, the Roman race - in general - had the leadership and the other races were considered its subjects.

از این رو این جامعه به آن بلندایی که جامعه اسلامی به آن دست یافت نرسید و آن برکاتی را که جامعه اسلامی به ارمغان آورد به ارمغان نیاورد.

Hence this society could not achieve that height which was achieved by the Islamic society and did not bring those blessings which were brought by the Islamic society.

در زمان‌های جدید نیز جوامعی پدید آمده‌اند. برای نمونه، امپراتوری بریتانیا را در نظر بگیرید. این امپراتوری شبیه جامعه روم است که وارث آن به شمار می‌رود. بنیاد آن بر طمع ملی استوار است، که در آن ملت بریتانیا رهبری را در دست دارد و از مستعمراتی که امپراتوری آن‌ها را ضمیمه خود کرده است بهره‌کشی می‌کند. همین امر درباره دیگر امپراتوری‌های اروپایی نیز صادق است.

Various societies have also appeared in modern times. For example, consider the British Empire. It is like the Roman society to which it is an heir. It is based on national greed, in which the British nation has the leadership and exploits those colonies annexed by the Empire. The same is true of other European empires.

اسپانیایی و پرتغالی امپراتوری‌ها در دوران خود، و همچنین امپراتوری فرانسه، همگی از نظر ستم و بهره‌کشی با یکدیگر برابرند. کمونیسم نیز می‌خواست نوعی جامعه‌ی تازه پدید آورد و دیوارهای نژاد و رنگ، ملیت و منطقه‌ی جغرافیایی را فروریزد، اما بنیاد آن «رابطه‌ی انسانی» نیست، بلکه «نظام طبقاتی» است. بنابراین جامعه‌ی کمونیستی همچون جامعه‌ی روم است با وارونه‌شدن تأکید؛ آنجا اشراف امتیاز داشتند، و اینجا پرولتاریا امتیاز دارد. احساس زیربنایی این طبقه، کینه و حسادت نسبت به دیگر طبقات است. چنین جامعه‌ای خودخواه و انتقام‌جو، ناگزیر باید احساسات پست را در افرادش برانگیزد. اساس آن بر برانگیختن ویژگی‌های حیوانی و پرورش و تقویت آن‌ها نهاده شده است. از این رو، در دیدگاه آن، اساسی‌ترین نیازهای انسان همان‌هایی‌اند که با حیوانات مشترک است، یعنی «خوراک، سرپناه و جنسیت». از نگاه آن، تمام تاریخ بشر چیزی جز تلاش برای خوراک نیست! پس اسلام تنها راه زندگی الهی است که بهترین ویژگی‌های انسانی را بیرون می‌آورد، آن‌ها را پرورش می‌دهد و برای ساختن جامعه‌ی انسانی به کار می‌گیرد. اسلام تا امروز در این زمینه یگانه مانده است.

The Spanish and Portuguese Empires in their times, and the French Empire, all are equal in respect to oppression and exploitation. Communism also wanted to establish a new type of society, demolishing the walls of race and color, nation and geographical region, but it is not based on 'human relationship' but on a 'class system'. Thus the communist society is like the Roman society with a reversal of emphasis; there nobles had distinction, while here the proleteriat has distinction. The underlying emotion of this class is hatred and envy of other classes. Such a selfish and vengeful society cannot but excite base emotions in its individuals. The very basis of it is laid down in exciting animalistic characteristics, and in developing and strengthening them. Thus, in its view, the most fundamental needs of a human being are those which are common with the animals, that is, 'food, shelter and sex. From its point of view, the whole of human history is nothing but a struggle for food! Islam, then, is the only Divine way of life which brings out the noblest human characteristics, developing and using them for the construction of human society. Islam has remained unique in this respect to this day.

آنان که از این نظام روی برمی‌گردانند و خواهان نظامی دیگرند، خواه مبتنی بر ناسیونالیسم، رنگ و نژاد، مبارزه طبقاتی، یا نظریه‌های فاسد مشابه باشد، در حقیقت دشمنان بشریت‌اند! آنان نمی‌خواهند انسان آن صفات والایی را که آفریدگارش به او عطا کرده است پرورش دهد، و نیز نمی‌خواهند جامعه بشری از آمیختن هماهنگ همه آن توانایی‌ها، تجربه‌ها و ویژگی‌هایی بهره‌مند شود که در میان نژادهای گوناگون بشر پرورش یافته‌اند.

Those who deviate from this system and want some other system, whether it be based on nationalism, color and race, class struggle, or similar corrupt theories, are truly enemies of mankind! They do not want man to develop those noble characteristics which have been given to him by his Creator nor do they wish to see a human society benefit from the harmonious blending of all those capabilities, experiences and characteristics which have been developed among the various races of mankind.

خداوند متعال درباره چنین افرادی می‌فرماید:

God Most High says about such people:

بگو: آیا شما را از زیانکارترین مردم در اعمالشان خبر دهیم؟ کسانی که کوششان در زندگی دنیا گم شده، در حالی که گمان می‌کنند کار نیک انجام می‌دهند. اینان کسانی‌اند که به آیات پروردگارشان و به دیدار او کافر شدند. پس اعمالشان تباه شده و روز قیامت برای آنان هیچ ارزشی قائل نخواهیم شد. این است پاداش ایشان: دوزخ، به سبب آنکه کافر بودند و آیات من و پیامبرانم را به مسخره گرفتند.

"Say: Shall We tell you who will be the greatest losers in their deeds? Those whose effort goes astray in the present life, while they think that they are doing good deeds. Those are they who disbelieve in the signs of their Lord and in the encounter with Him. Their works have failed, and on the Day of Resurrection We shall not assign to them any value. That is their payment-Hell-for that they were unbelievers and took My signs and My Messengers in mockery." (18:103- 106)

خداوند متعال راست می‌گوید.

God Almighty speaks the truth.