هنگامی که مردم را به اسلام دعوت می‌کنیم، خواه مؤمن باشند خواه غیرمؤمن، باید یک حقیقت را در نظر داشته باشیم؛ حقیقتی که از ویژگی‌های خود اسلام است و می‌توان آن را در تاریخ آن مشاهده کرد. اسلام یک تصور جامع از زندگی و جهان با ویژگی‌های منحصربه‌فرد خویش است. تصور زندگی انسانی در همه جنبه‌ها و روابطش که از آن مشتق می‌شود نیز نظامی کامل است که ویژگی‌های خاص خود را دارد. این تصور اساساً در برابر همه تصورات جاهلی، چه نو و چه کهن، قرار دارد. هرچند ممکن است در برخی جزئیات میان اسلام و تصورات جاهلی شباهت‌هایی وجود داشته باشد، اما از نظر اصولی که این جزئیات از آن‌ها برگرفته شده‌اند، تصور اسلامی با همه نظریه‌های دیگری که انسان با آن‌ها آشنا بوده است، متفاوت است.

When we invite people to Islam, whether they are Believers or non-believers, we should keep in mind one fact, a fact which is a characteristic of Islam itself and which can be seen in its history. Islam is a comprehensive concept of life and the universe with its own unique characteristics. The concept of human life in all its aspects and relationships which are derived from it is also a complete system which has its particular characteristics. This concept is basically against all the new or old jahili concepts. Although there might be some details in which there are similarities between Islam and the jahili concepts, in relation to the principles from which these particulars are derived, the Islamic concept is different from all other theories with which man has been familiar.

نخستین کارکرد اسلام این است که زندگی انسان را بر اساس این مفهوم شکل می‌دهد و به آن صورتی عملی می‌بخشد، و نظامی را در جهان برپا می‌کند که خداوند آن را مقرر فرموده است؛ و درست به همین منظور است که خداوند این امت مسلمان را برانگیخته تا برای بشریت الگوی عملی باشد. خداوند متعال می‌فرماید:

The first function of Islam is that it molds human life according to this concept and gives it a practical form, and establishes a system in the world which has been prescribed by God; and for this very purpose God has raised this Muslim nation to be a practical example for mankind. God Most High says:

«شما بهترین امتی هستید که برای مردم پدید آورده شده‌اید؛ به کار پسندیده فرمان می‌دهید و از کار ناپسند باز می‌دارید، و به خدا ایمان دارید». (۳:۱۱۰)

"You are the best community raised for the good of mankind. You enjoin what is good and forbid what is evil, and you believe in God". (3:110)

و او این جامعه را چنین توصیف می‌کند:

and He characterizes this community as follows:

«آنان که اگر ایشان را در زمین قدرت دهیم، نماز را برپا می‌دارند، زکات می‌دهند، به کار نیک فرمان می‌دهند و از کار بد باز می‌دارند.» (۲۲:۴۱)

"Those who, if We give them authority in the land, establish regular prayers, pay Zakat, enjoin good, and forbid evil." (22:41)

اسلام نه وظیفه‌ای دارد که با مفاهیم جاهلیتی که در جهان رایج است سازش کند و نه اینکه در یک سرزمین با یک نظام جاهلی همزیستی داشته باشد. این وضعیت هنگامی که اسلام نخستین بار در جهان ظاهر شد چنین نبود و امروز و در آینده نیز چنین نخواهد بود. جاهلیت، به هر دوره‌ای که تعلق داشته باشد، جاهلیت است؛ یعنی انحراف از پرستش خدای یگانه و از شیوه‌ی زندگی‌ای که خدا مقرر کرده است. نظام، قوانین، مقررات، عادات، معیارها و ارزش‌های آن از منبعی غیر از خدا سرچشمه می‌گیرد. در مقابل، اسلام تسلیم در برابر خداست و وظیفه‌ی آن دعوت مردم از جاهلیت به سوی اسلام است.

It is not the function of Islam to compromise with the concepts of Jahiliyyah which are current in the world or to coexist in the same land together with a jahili system. This was not the case when it first appeared in the world, nor will it be today or in the future. Jahiliyyah, to whatever period it belongs, is Jahiliyyah; that is, deviation from the worship of One God and the way of life prescribed by God. It derives its system and laws and regulations and habits and standards and values from a source other than God. On the other hand, Islam is submission to God, and its function is to invite people away from Jahiliyyah toward Islam.

جاهلیت عبارت است از پرستش برخی انسان‌ها توسط دیگران؛ به این معنا که برخی افراد سلطه می‌یابند و برای دیگران قانون وضع می‌کنند، خواه این قوانین مخالف دستورات خداوند باشد یا نه، و بدون توجه به اینکه از اقتدار خود درست بهره می‌برند یا سوءاستفاده می‌کنند.

Jahiliyyah is the worship of some people by others; that is to say, some people become dominant and make laws for others, regardless of whether these laws are against God's injunctions and without caring for the use or misuse of their authority.

اسلام، در مقابل، یعنی اینکه مردم تنها خدا را عبادت کنند، و مفاهیم و باورها، قوانین و مقررات و ارزش‌ها را از اقتدار خدا استنباط نمایند، و خود را از بندگی بندگان خدا رها سازند.

Islam, on the other hand, is people's worshipping God alone, and deriving concepts and beliefs, laws and regulations and values from the authority of God, and freeing themselves from servitude to God's servants.

این همان ماهیت اسلام و ماهیت نقش آن بر روی زمین است. این نکته باید به هر کسی که به اسلام دعوت می‌کنیم، چه مسلمان باشد و چه غیرمسلمان، تأکید شود.

This is the very nature of Islam and the nature of its role on the earth. This point should be emphasized to anyone whomsoever we invite to Islam, whether they be Muslims or non-Muslims.

اسلام هیچ‌گونه آمیختگی با جاهلیت را نمی‌پذیرد، نه در تصور و مفهوم آن و نه در شیوه‌های زندگی‌ای که از این تصور برمی‌خیزد. یا اسلام باقی می‌ماند، یا جاهلیت: اسلام نمی‌تواند وضعیتی نیمه‌اسلامی و نیمه‌جاهلی را بپذیرد یا با آن موافقت کند. در این زمینه، موضع اسلام بسیار روشن است. اسلام می‌گوید که حق یکی است و قابل تقسیم نیست؛ و اگر حق نباشد، باید باطل باشد. آمیختگی و همزیستی حق و باطل ناممکن است. فرمان از آنِ خداست، وگرنه از آنِ جاهلیت؛ شریعت خدا حاکم خواهد بود، وگرنه خواسته‌های مردم.

Islam cannot accept any mixing with Jahiliyyah, either in its concept or in the modes of living which are derived from this concept. Either Islam will remain, or Jahiliyyah: Islam cannot accept or agree to a situation which is half-Islam and half-Jahiliyyah. In this respect Islam's stand is very clear. It says that the truth is one and cannot be divided; if it is not the truth, then it must be falsehood. The mixing and co- existence of the truth and falsehood is impossible. Command belongs to God, or otherwise to Jahiliyyah; God's Shari'ah will prevail, or else people's desires.

«و میان ایشان بر اساس آنچه خدا نازل کرده داوری کن، و از هوس‌های ایشان پیروی مکن، و از آنان برحذر باش، مبادا تو را از پاره‌ای از آنچه خدا بر تو نازل کرده است منحرف سازند.» (۵:۴۹)

"And judge between them according to what God has revealed, and do not follow their opinions, and beware of them lest they confuse you in matters which God has revealed to you." (5:49)

پس (مردم را) به این دین دعوت کن، و همان‌گونه که مأمور شده‌ای، استوار بمان، و از هوس‌های آنان پیروی مکن.

"Then invite them to this, and remain firmly committed to what you have been commanded, and do not follow their desires." (42:15)

«پس اگر تو را پاسخ ندهند، بدان که تنها از هوای نفس خود پیروی می‌کنند؛ و چه کسی گمراه‌تر است از آن کس که بی‌آنکه از جانب خدا هدایتی داشته باشد، از هوای نفس خویش پیروی کند؟ بی‌شک خداوند گروه ستمکاران را هدایت نمی‌کند».

"And if they do not respond to you, then know that they are following their own opinions; and who can be more misguided than one who follows his own opinion against the guidance from God? Indeed, God does not guide the wicked people". (28:50)

«سپس تو را بر راهی از این امر (دین) قرار دادیم؛ پس از آن پیروی کن و از هوس‌های کسانی که نمی‌دانند پیروی مکن. آنان هرگز تو را در برابر خدا بی‌نیاز نمی‌کنند. و بی‌گمان ستمکاران دوستان یکدیگرند، و خداوند دوست پرهیزگاران است.»

"We have set you on a way ordained (by God); then follow it, and do not follow the desires of those who have no knowledge. They will not avail thee anything before God. Surely the evil-doers are friends of one another, and God is the Friend of the Godfearing." (45:18)

آیا آنان حکم دوران جاهلیت را می‌خواهند؟ و چه کسی در حکم بهتر از خداست برای قومی که یقین دارند؟ (۵:۵۰)

"Do they want a judgment from the Days of Ignorance? Yet who is better in judgment than God, for a people having sure faith? (5:50)

این آیات روشن می‌کنند که تنها دو راه وجود دارد و هیچ راه سومی متصور نیست: یا تسلیم خدا و فرستاده‌اش ﷺ شدن، یا پیروی از جاهلیت. اگر شریعتِ نازل‌شده از جانب خدا داور قرار داده نشود، بی‌شک از آن انحراف خواهد شد. پس از این فرمانِ روشن و قاطعِ خداوند متعال، جایی برای هیچ‌گونه مناقشه یا بهانه‌تراشی باقی نمی‌ماند.

These verses make it clear that there are only two ways, and no third possibility exists: either to submit to God and His Messenger - peace be on him - or else to follow Jahiliyyah. If the law given by God is not made the arbiter, then naturally one will deviate from it. After this clear and decisive injunction from God Most High there is no room for any controversy or excuse-making.

بزرگترین وظیفهٔ اسلام در این جهان آن است که جاهلیت را از رهبری انسان برکنار کند و خود زمام رهبری را به دست گیرد و شیوهٔ خاص زندگی را که ویژگی همیشگی آن است، اجرا نماید. هدف از این رهبری هدایتگرانه، خیر و سعادت بشریت است؛ خیری که از بازگشت به آفریدگار حاصل میشود و سعادتی که از هماهنگی با سایر اجزای جهان هستی به دست میآید. مقصود آن است که انسانها را به آن جایگاه بلندی که خداوند برای ایشان برگزیده است برساند و ایشان را از بردگی هوای نفس آزاد سازد. این هدف را ربعی بن عامر بیان کرده است، آنگاه که به فرماندهٔ کل ارتش ایران، رستم، پاسخ داد. رستم پرسید: «برای چه منظوری آمدهاید؟» ربعی پاسخ داد: «خداوند ما را فرستاده است تا هرکس را که بخواهد از بندگی انسانها به بندگی خداوندِ یکتا درآورد، از تنگنای این جهان به فراخنای این جهان و جهان آخرت برساند، و از ستم ادیان به عدالت اسلام رهنمون شود.» اسلام نیامده است تا خواستههای مردم را پشتیبانی کند؛ خواستههایی که در تصورات، نهادها، شیوههای زندگی، عادات و سنتهای ایشان تجلی مییابد، چه آنها که هنگام ظهور اسلام رواج داشتند و چه آنها که اکنون در شرق و غرب رایج هستند. اسلام حکومت هوای نفسهای خودخواهانه را تأیید نمیکند. آمده است تا همهٔ این تصورات، قوانین، رسوم و سنتها را از میان بردارد و به جای آنها تصوری نو از زندگی انسانی بنا کند و جهانی تازه بر پایهٔ تسلیم در برابر آفریدگار بیافریند. گاه چنین به نظر میرسد که برخی بخشهای اسلام با جنبههایی از زندگی مردم در جاهلیت شباهت دارد؛ اما این جنبهها جاهلی نیستند و از جاهلیت برنخاستهاند. این شباهت ظاهری در برخی جزئیات، تصادفی محض است؛ زیرا ریشههای این دو درخت کاملاً متفاوت است. درخت اسلام به دست حکمت خداوند کاشته و پرورده شده، در حالی که درخت جاهلیت محصول خاک خواستههای انسانی است.

The foremost duty of Islam in this world is to depose Jahiliyyah from the leadership of man, and to take the leadership into its own hands and enforce the particular way of life which is its permanent feature. The purpose of this rightly guided leadership is the good and success of mankind, the good which proceeds from returning to the Creator and the success which comes from being in harmony with the rest of the universe. The intention is to raise human beings to that high position which God has chosen for them and to free them from the slavery of desires. This purpose is explained by Raba'i bin 'Amer, when he replied to the commander-in- chief of the Persian army, Rustum. Rustum asked, "For what purpose have you come?" Raba'i answered, "God has sent us to bring anyone who wishes from servitude to men into the service of God alone, from the narrowness of this world into the vastness of this world and the Hereafter, from the tyranny of religions into the justice of Islam." Islam did not come to support people's desires, which are expressed in their concepts, institutions, modes of living, and habits and traditions, whether they were prevalent at the advent of Islam or are prevalent now, both in the East and in the West. Islam does not sanction the rule of selfish desires. It has come to abolish all such concepts, laws, customs and traditions, and to replace them with a new concept of human life, to create a new world on the foundation of submission to the Creator. Sometimes it appears that some parts of Islam resemble some aspects of the life of people in Jahiliyyah; but these aspects are not jahili nor are they from Jahiliyyah. This apparent resemblance in some minor aspects is a mere coincidence; the roots of the two trees are entirely different. The tree of Islam has been sown and nurtured by the wisdom of God, while the tree of Jahiliyyah is the product of the soil of human desires.

زمین حاصلخیز با اجازهٔ پروردگارش گیاهان نیکو می‌رویاند، در حالی که زمین بد جز اندکی بار نمی‌آورد. (۷:۵۸)

"The fertile piece of land grows good vegetation with the permission of its Lord, while the bad land brings forth but little." (7:58)

جاهلیت، چه از نوع باستانی باشد و چه از نوع مدرن، شر و فاسد است. نمودهای ظاهری آن در دوره‌های گوناگون ممکن است متفاوت باشد، اما ریشه‌هایش یکی است. ریشه‌های آن خواسته‌های نفسانی انسان‌اند؛ خواسته‌هایی که نمی‌گذارند مردم از نادانی و خودبزرگ‌بینی خویش بیرون آیند، خواسته‌هایی که در خدمت منافع برخی افراد، یا طبقات، یا ملت‌ها، یا نژادها به کار گرفته می‌شوند، منافعی که بر خواست عدالت، حقیقت و نیکی چیره می‌شوند. اما شریعت پاک خداوند این ریشه‌ها را قطع می‌کند و نظامی از قوانین فراهم می‌آورد که در آن هیچ دخالت بشری نیست و نه تحت تأثیر نادانی انسان است، نه تحت تأثیر خواسته‌های نفسانی او، و نه به نفع گروهی خاص از مردم.

Jahiliyyah is evil and corrupt, whether it be of the ancient or modern variety. Its outward manifestations may be different during different epochs, yet its roots are the same. Its roots are human desires, which do not let people come out of their ignorance and self-importance, desires which are used in the interests of some persons or some classes or some nations or some races, which interests prevail over the demand for justice, truth and goodness. But the pure law of God cuts through these roots and provides a system of laws which has no human interference, and it is not influenced by human ignorance or human desire or for the interests of a particular group of people.

این تفاوت اساسی میان مفهوم زندگی‌ای است که خدا آموخته و نظریه‌های ساخته‌ی بشر، و از همین رو غیرممکن است که این دو را زیر یک نظام گرد آورد. تلاش برای ساختن نظام زندگی‌ای که نیمی اسلام و نیمی جاهلیت باشد، بیهوده است. خدا هیچ شریک‌قراردادنی برای ذات خود را نمی‌بخشد و هیچ آمیختنی با شیوه‌ی زندگی‌ای را که خود نازل کرده، نمی‌پذیرد. از نگاه خدا، هر دو یکسان شرک‌اند، زیرا هر دو محصول یک طرز فکرند.

This is the basic difference between the concept of life taught by God and man made theories, and hence it is impossible to gather them together under one system. It is fruitless to try to construct a system of life which is half-Islam and half-Jahiliyyah. God does not forgive any association with His person, and He does not accept any association with His revealed way of life. Both are equally Shirk in the sight of God, as both are the product of the same mentality.

این حقیقت باید به روشنی و با استواری در ذهن‌هایمان جا گیرد، و هنگامی که اسلام را به مردم عرضه می‌کنیم، زبان‌هایمان نباید در بیان آن تردید کنند، و نباید شرمنده شویم، و نباید در ذهن مردم هیچ شکی باقی بگذاریم، و تا زمانی که مطمئن نشوند که با پذیرفتن اسلام زندگی‌شان کاملاً دگرگون خواهد شد، آنان را رها نکنیم. اسلام هم دیدگاه‌هایشان درباره زندگی و هم شیوه‌های رفتارشان را کاملاً تغییر خواهد داد. همچنان که آنان را دگرگون می‌سازد، برکاتی فراتر از تصور به ایشان ارزانی می‌دارد: با بالا بردن دیدگاه‌هایشان، بهبود بخشیدن به شیوه‌های رفتارشان، و نزدیک ساختنشان به جایگاه کرامتی که شایسته زندگی انسانی است. از شیوه‌های جاهلیت که در آن غوطه‌ور بودند، چیزی باقی نخواهد ماند، جز برخی جنبه‌های جزئی که به‌طور اتفاقی با برخی جنبه‌های اسلام شباهت دارند. حتی اینها نیز همان‌گونه باقی نخواهند ماند، زیرا به ریشه بزرگ اسلام پیوند می‌خورند؛ ریشه‌ای که آشکارا با ریشه‌ای که تا آن زمان به آن پیوسته بودند، یعنی ریشه بی‌ثمر و شوم جاهلیت، متفاوت است. در این فرایند، اسلام هیچ‌یک از دانش‌های مبتنی بر مشاهده علمی را از ایشان نخواهد گرفت؛ بلکه در واقع، تحرّک بزرگی در این جهت به آنان می‌بخشد.

This truth ought to be firmly and clearly impressed on our minds, and when we present Islam to people our tongues should not hesitate to pronounce it, nor should we be ashamed, nor should we leave any doubt in people's minds, nor leave them until they are assured that if they follow Islam their lives will be completely changed. Islam will change their concepts of life as well as their modes of behavior completely. As it changes them, it bestows on them blessings beyond imagination by uplifting their concepts, improving their modes of behavior, and bringing them closer to the position of dignity worthy of human life. Nothing will remain of the modes of Jahiliyyah in which they were steeped, except some minor aspects which by accident appear similar to some aspects of Islam. Even these will not remain exactly the same as they become joined to the great root of Islam, which is clearly different from the root to which they had been joined so far, the fruitless and evil root of Jahiliyyah. During this process it will not deprive them of any of the knowledge based on scientific observation; indeed, it gives a great impetus in this direction.

هنگامی که مردم را به اسلام فرا می‌خوانیم، وظیفه ما این است که به آنان بفهمانیم که اسلام یکی از آیین‌ها یا ایدئولوژی‌های ساختهٔ دست بشر نیست، و نظامی ساختهٔ بشر نیست - با نام‌ها، پرچم‌ها و تشریفات گوناگون - بلکه اسلام است و بس. اسلام شخصیت دائمی، مفهوم دائمی و شیوه‌های دائمی خاص خود را دارد. اسلام برای بشریت برکتی بزرگ‌تر از همهٔ این نظام‌های ساختهٔ دست بشر تضمین می‌کند. اسلام بزرگوار، پاک، عادلانه و زیباست و از سرچشمهٔ خداوند متعال و بزرگ جاری است.

When we call people to Islam, it is our duty to make them understand that it is not one of the man-made religions or ideologies, nor is it a man-made system-with various names, banners and paraphernalia-but it is Islam, and nothing else. Islam has its own permanent personality and permanent concept and permanent modes. Islam guarantees for mankind a blessing greater than all these man-made systems. Islam is noble, pure, just, beautiful, springing from the source of the Most High, the Most Great God.

هنگامی که ما ماهیت اسلام را به این شیوه درک کنیم، همین درک خود در ما اعتماد به نفس و قدرت، و دلسوزی و همدردی ایجاد می‌کند، در حالی که اسلام را به مردم ارائه می‌دهیم: اعتماد به نفس انسانی که می‌داند با حق است، در حالی که آنچه مردم دارند باطل است؛ و دلسوزی کسی که رنج بشریت را می‌بیند و می‌داند چگونه آنان را به آسایش برساند؛ و همدردی کسی که گمراهی مردم را می‌بیند و می‌داند هدایت برتر چیست.

When we understand the essence of Islam in this manner, this understanding in itself creates in us confidence and power compassion and sympathy, while presenting Islam to the people: the confidence of a man who knows that he is with the truth, while what the people have is falsehood; and the compassion of a person who sees the suffering of mankind and knows how to bring them to ease; and the sympathy of a person who sees the error of the people and knows what supreme guidance is.

ما نیازی نداریم که اسلام را برای آنان توجیه کنیم، و لازم نیست خواسته‌های نفسانی و تصورات انحرافی آنان را راضی نماییم. ما با ایشان بسیار صریح سخن خواهیم گفت: «جهالتی که در آن زندگی می‌کنید شما را ناپاک ساخته است، و خداوند می‌خواهد شما را پاک گرداند؛ آداب و رسومی که پیروی می‌کنید آلوده‌کننده است، و خداوند می‌خواهد شما را پاکیزه سازد؛ زندگانی‌ای که دارید پست است، و خداوند می‌خواهد شما را به بلندی برساند؛ وضعیتی که در آن هستید دشوار، افسرده‌کننده و پست است، و خداوند می‌خواهد به شما آسایش، رحمت و نیکی ببخشد. اسلام تصورات، شیوه‌های زندگی و ارزش‌های شما را دگرگون خواهد کرد؛ شما را به زندگی‌ای دیگر برخواهد کشید تا با تنفر به زندگی کنونی خود بنگرید؛ شیوه‌های زیستی‌ای به شما نشان خواهد داد که با تحقیر به همه شیوه‌های دیگر، چه شرقی و چه غربی، بنگرید؛ و شما را با ارزش‌هایی آشنا خواهد کرد که با نفرت به همه ارزش‌های رایج در جهان بنگرید. و اگر به سبب وضعیت اسفباری که دارید، نمی‌توانید تصویر حقیقی زندگی اسلامی را ببینید، زیرا دشمنان شما - دشمنان این دین - همگی علیه برپایی این شیوه زندگی، علیه تحقق عملی آن متحد شده‌اند، پس ما آن را به شما نشان خواهیم داد؛ و به حمد خدا، تصویر آن در دل‌های ما است، که از پنجره‌های قرآن ما، شریعت ما، تاریخ ما، و تصور ما از آینده‌ای که به آمدنش یقین داریم، دیده می‌شود!» این همان شیوه‌ای است که باید هنگام ارائه اسلام با مردم سخن بگوییم. این حقیقت است، و این همان شکلی است که اسلام نخستین بار با مردم سخن گفت؛ این شکل، چه در شبه‌جزیره عربستان، چه در ایران، چه در ایالات روم و چه در هر جای دیگری که رفت، همین بود.

We need not rationalize Islam to them, need not appease their desires and distorted concepts. We will be extremely outspoken with them: "The ignorance in which you are living makes you impure, and God wants to purify you; the customs which you follow are defiling, and God wants to cleanse you; the life you are living is low, and God wants to uplift you; the condition which you are in is troublesome, depressing and base, and God wants to give you ease, mercy and goodness. Islam will change your concepts, your modes of living and your values; will raise you to another life so that you will look upon the life you are now living with disgust; will show you modes of living such that you will look upon all other modes, whether Eastern or Western, with contempt; and will introduce you to values such that you will look upon all current values in the world with disdain. And if, because of the sorry state you are in, you cannot see the true picture of the Islamic life, since your enemies-the enemies of this religion -are all united against the establishment of this way of life, against its taking a practical form, then let us show it to you; and, thank God, its picture is in our hearts, seen through the windows of our Qur'an, of our Shari'ah, of our history, of our concept of the future, whose coming we do not doubt!" This is the way in which we ought to address people while presenting Islam. This is the truth, and this was the form in which Islam addressed people for the first time; this was the form, whether it was in the Arabian peninsula, in Persia or in the Roman provinces, or in whatever other places it went.

اسلام به ایشان از بالا نگریست، زیرا این جایگاه حقیقی آن است، و با نهایت محبت و مهربانی خطاب‌شان کرد، زیرا این خوی حقیقی آن است، و همه چیز را با کمال وضوح و بدون هیچ ابهامی برایشان روشن ساخت، زیرا این روش آن است. هرگز به ایشان نگفت که به شیوه زندگی، رسوم، مفاهیم و ارزش‌هایشان دست نخواهد زد، مگر اندکی؛ و برای خوشایند ایشان، شباهت‌هایی میان خود و نظام یا آداب آنان پیشنهاد نکرد، آنچنان که امروز برخی اسلام را به مردم با عناوین «دموکراسی اسلامی» یا «سوسیالیsm اسلامی» ارائه می‌دهند، یا گاهی می‌گویند که نظام‌های اقتصادی، سیاسی یا حقوقی کنونی جهان نیازی به تغییر ندارند، جز اندکی تا از نظر اسلامی پذیرفتنی شوند. هدف این همه توجیه‌گری، خشنود ساختن تمایلات مردم است! در حقیقت، موضوع کاملاً متفاوت است! گذار از این جاهلیتی که زمین را فراگرفته به اسلام، تغییری عظیم و گسترده است؛ و زندگی اسلامی نقطه مقابل همه شیوه‌های زندگی جاهلی است، چه باستانی و چه مدرن. وضعیت اسفبار بشریت با چند تغییر جزئی در نظام‌ها و شیوه‌های کنونی بهبود نمی‌یابد. بشریت هرگز بدون این تغییر عظیم و گسترده از آن بیرون نخواهد آمد؛ تغییر از راه‌های مخلوق به راه خالق، از نظام‌های انسان‌ها به نظام پروردگار انسان‌ها، و از فرمان‌های بندگان به فرمان پروردگار بندگان.

Islam looked at them from a height, as this is its true position, and addressed them with extreme love and kindness, as this is its true temperament, and explained everything to them with complete clarity, without any ambiguity, as this is its method. It never said to them that it would not touch their way of living, their modes, their concepts and their values except perhaps slightly; it did not propose similarities with their system or manners to please them, as some do today when they present Islam to the people under the names of 'Islamic Democracy' or 'Islamic Socialism', or sometimes by saying that the current economic or political or legal systems in the world need not be changed except a little to be acceptable Islamically. The purpose of all this rationalization is to appease people's desires! Indeed, the matter is entirely different! The change from this Jahiliyyah, which has encompassed the earth, to Islam is vast and far-reaching; and the Islamic life is the opposite of all modes of jahili life, whether ancient or modern. The miserable state of mankind is not alleviated by a few minor changes in current systems and modes. Mankind will never come out of it without this vast and far-reaching change-the change from the ways of the created to the way of the Creator, from the systems of men to the system of the Lord of men, and from the commands of servants to the command of the Lord of servants.

این یک حقیقت است؛ حقیقتی که ما آن را اعلام می‌کنیم و با صدای بلند اعلام می‌کنیم، بی‌آنکه در ذهن مردم هیچ شک یا ابهامی باقی بگذاریم.

This is a fact - a fact which we proclaim, and proclaim loudly, without leaving any doubt or ambiguity in the minds of people.

در آغاز، ممکن است مردم از این شیوه ابلاغ پیام خوششان نیاید، از آن بگریزند و از آن بترسند. اما هنگامی که اسلام برای نخستین بار بر مردم عرضه شد، آنان نیز از آن ناخشنود شدند، از آن گریختند و از آن ترسیدند. آنان از آن متنفر شدند و آزرده خاطر گشتند، زیرا محمد ﷺ تصورات ایشان را نقد می‌کرد، معبودانشان را به تمسخر می‌گرفت، روش‌های رفتاری‌شان را رد می‌کرد، از عادات و رسوم ایشان روی می‌گرداند، و برای خود و برای آن چند مؤمنی که با او بودند، شیوه‌های رفتار، ارزش‌ها و آداب دیگری را برگزیده بود که با شیوه‌ها، ارزش‌ها و آداب جاهلیت تفاوت داشت.

In the beginning, people may dislike this method of giving the message, may run away from it, and may be afraid of it. But the people disliked it, ran away from it, and were afraid of it when Islam was presented to them for the first time. They hated it and were hurt when Muhammad - peace be on him-criticized their concepts, derided their deities, rejected their ways of behavior, turned away from their habits and customs, and adopted for himself and for the few believers who were with him modes of behavior, values and customs other than the modes, values and customs of Jahiliyyah.

پس بعد از آن چه شد؟ آنان همان حقیقتی را دوست داشتند که در ابتدا برایشان بسیار عجیب می‌نمود، حقیقتی که از آن گریختند «گویی خرهایی رمیده‌اند که از شیری می‌گریزند» (۷۴:۵۰-۵۱)، و با تمام توان و تدبیرشان با آن جنگیدند، پیروانش را هنگامی که در مکه ناتوان بودند به سختی شکنجه کردند و هنگامی که در مدینه نیرومند شدند پیوسته با آنان جنگیدند.

Then what happened? They loved the same truth which at first seemed so strange to them, from which they ran away "as if they were startled donkeys fleeing before a lion ..." (74:50-51), against which they fought with all their power and strategy, grievously torturing its adherents when they were weak in Mecca and fighting with them incessantly when they were strong in Medina.

شرایطی که دعوت اسلامی در دوره نخست خود با آن روبرو بود، از شرایط امروز مساعدتر یا بهتر نبود. این دعوت امری ناشناخته بود که جاهلیت آن را رد می‌کرد؛ به درهٔ مکه محدود شده بود و صاحبان قدرت و اقتدار آن را تحت فشار قرار می‌دادند؛ و در آن زمان، برای تمام جهان بیگانه بود. دعوت اسلامی در محاصرهٔ امپراتوری‌های نیرومند و مغرور قرار داشت که با آموزه‌ها و اهداف بنیادین آن مخالف بودند. با وجود همهٔ این‌ها، دعوتی توانمند بود، همان‌گونه که امروز توانمند است و فردا نیز توانمند خواهد ماند. سرچشمهٔ قدرت واقعی آن در سرشت خود این عقیده نهفته است؛ از همین رو می‌تواند در بدترین شرایط و در برابر سخت‌ترین مخالفت‌ها به کار خود ادامه دهد. این دعوت قدرت خود را از حقیقت ساده و روشنی می‌گیرد که بر آن استوار است. آموزه‌های متعادل آن با سرشت انسان سازگار است - سرشتی که مقاومت را برای مدت طولانی تاب نمی‌آورد - و این دعوت توانایی آن را دارد که بشریت را به سوی پیشرفت رهنمون شود، هرچه باشد مرحلهٔ عقب‌ماندگی یا توسعهٔ اقتصادی، اجتماعی، علمی یا فکری آن. راز دیگر قدرت آن این است که با جاهلیت و نیروی مادی‌اش به مبارزه برمی‌خیزد، بی‌آنکه حتی به تغییر یک حرف از اصول خود رضایت دهد. نه با تمایلات جاهلی سازش می‌کند و نه از توجیه‌های عقلانی‌نما بهره می‌گیرد. حقیقت را بی‌پروا اعلام می‌کند تا مردم دریابند که این دعوت نیکوست، رحمت است و برکت.

The conditions which the Islamic Call had to face in its first period were not more favorable or better than the conditions of today. It was an unknown thing, rejected by Jahiliyyah; it was confined to the valley of Mecca, hounded by the people in power and authority; and, at that time, it was a complete stranger to the whole world. It was surrounded by mighty and proud empires which were against its basic teachings and purposes. In spite of all this it was a powerful Call, as it is powerful today and will remain powerful tomorrow. The source of its real power is hidden in the very nature of this belief; that is why it can operate under the worst conditions and in the face of the most severe opposition. It derives its power from the simple and clear truth on which it stands. Its balanced teachings are according to human nature-that nature which cannot tolerate any resistance for very long - and it is in its power to lead mankind over toward progress, no matter in what stage of economic, social, scientific or intellectual backwardness or development it may be. Another secret of its power is that it challenges Jahiliyyah and its physical power, without agreeing to change even a single letter of its principles. It does not compromise with jahili inclinations nor does it use rationalizations. It proclaims the truth boldly so that people may understand that it is good, that it is a mercy and a blessing.

خداوند است که انسان‌ها را آفرید و سرشت ایشان و راه‌های نفوذ به دل‌هایشان را می‌شناسد. او می‌داند که چگونه حق را می‌پذیرند، هنگامی که آشکار و روشن، با قاطعیت و بی‌درنگ و بی‌هیچ تردید و شکی اعلام شود! به راستی، در سرشت انسان توانایی آن هست که از یک شیوه زندگی به شیوه‌ای دیگر کاملاً دگرگون شود؛ و این برای او بسیار آسان‌تر از دگرگونی‌های جزئی بسیار است. و اگر این دگرگونی کامل از یک نظام زندگی به نظامی دیگر باشد که از نظام پیشین برتر، کامل‌تر و پاک‌تر است، این دگرگونی کامل با روان‌شناسی انسان سازگار است. اما چه کسی راضی خواهد شد که از نظام جاهلیت به نظام اسلام روی آورد، اگر نظام اسلامی جز اندکی تغییر در این‌جا و اندکی دگرگونی در آن‌جا نباشد؟ ادامه دادن به نظام پیشین منطقی‌تر است. دست‌کم، آن نظامی است استوار که پذیرای اصلاح و دگرگونی است؛ پس چه نیازی است که آن را برای نظامی رها کنیم که هنوز استقرار نیافته و به کار بسته نشده، در حالی که در همه ویژگی‌های اساسی‌اش به نظام کهن شباهت دارد؟

It is God Who created men and Who knows their nature and the passages to their hearts. He knows how they accept the truth when it is proclaimed boldly, clearly, forcefully, and without hesitation and doubt! Indeed, the capacity exists in human nature to change completely from one way of life to another; and this is much easier for it than many partial changes. And if the complete change were to be from one system of life to another which is higher, more perfect and purer than the former, this complete change is agreeable to human psychology. But who would be agreeable to changing from a system of Jahiliyyah to the system of Islam if the Islamic system were no more than a little change here and a little variation there? To continue with the former system is more logical. At least it is an established order, amenable to reform and change; then what is the need to abandon it for an order not yet established or applied, while it continues to resemble the old order in all its major characteristics?

ہم کچھ ایسے لوگ بھی پاتے ہیں جو اسلام کا ذکر کرتے ہوئے اسے اس انداز سے پیش کرتے ہیں گویا وہ کسی الزام کی زد میں ہے اور وہ اس کا دفاع کرنا چاہتے ہیں۔ ان کے دفاعی دلائل میں سے ایک یہ ہے: "کہا جاتا ہے کہ جدید نظاموں نے فلاں فلاں کام کیے ہیں، جبکہ اسلام نے ایسا کوئی کام نہیں کیا۔ مگر سنو! اسلام نے یہ سب کچھ جدید تہذیب سے تقریباً چودہ سو سال پہلے کر دکھایا تھا!" ایسے دفاع پر افسوس! ایسے دفاع پر شرم! درحقیقت اسلام اپنے دلائل جاہلی نظام اور اس کی برائیوں سے نہیں لیتا۔ اور یہ 'تہذیبیں' جنہوں نے بہت سوں کو خیرہ کر دیا ہے اور ان کی روحوں کو مغلوب کر لیا ہے، دل کی گہرائی میں جاہلی نظام کے سوا کچھ نہیں، اور یہ نظام اسلام کے مقابلے میں غلط، کھوکھلا اور بے قیمت ہے۔ یہ دلیل کہ اس نظام کے تحت رہنے والے لوگ نام نہاد اسلامی ملک یا "عالم اسلام" کے لوگوں سے بہتر حال میں ہیں، کوئی وزن نہیں رکھتی۔ ان ملکوں کے لوگ اسلام کو چھوڑنے کی وجہ سے اس بدحال حالت کو پہنچے ہیں، نہ کہ اس لیے کہ وہ مسلمان ہیں۔ وہ دلیل جو اسلام لوگوں کے سامنے پیش کرتا ہے یہ ہے: بلاشبہ اسلام تصور سے بھی بڑھ کر بہتر ہے۔ وہ جاہلیت کو بدلنے آیا ہے، اسے جاری رکھنے کے لیے نہیں؛ انسانیت کو اس کی پستی سے بلند کرنے آیا ہے، نہ کہ ان مظاہر کو برکت دینے کے لیے جنہوں نے 'تہذیب' کا لباس پہن رکھا ہے۔

We also find some people who, when talking about Islam, present it to the people as if it were something which is being accused and they want to defend it against the accusation. Among their defenses, one goes like this: "It is said that modern systems have done such and such, while Islam did not do anything comparable. But listen! It did all this some fourteen hundred years before modern civilization!" Woe to such a defense! Shame on such a defense! Indeed, Islam does not take its justifications from the jahili system and its evil derivatives. And these 'civilizations', which have dazzled many and have defeated their spirits, are nothing but a jahili system at heart, and this system is erroneous, hollow and worthless in comparison with Islam. The argument that the people living under it are in a better condition than the people of a so-called Islamic country or "the Islamic world' has no weight. The people in these countries have reached this wretched state by abandoning Islam, and not because they are Muslims. The argument which Islam presents to people is this: Most certainly Islam is better beyond imagination. It has come to change Jahiliyyah, not to continue it; to elevate mankind from its depravity, and not to bless its manifestations which have taken the garb of 'civilization'.

ما نباید آنقدر شکست‌خورده شویم که به دنبال شباهت‌هایی میان اسلام و نظام‌های کنونی، یا برخی ادیان کنونی، یا برخی اندیشه‌های کنونی بگردیم؛ ما این نظام‌ها را هم در شرق و هم در غرب رد می‌کنیم. ما همه‌ی آن‌ها را رد می‌کنیم، زیرا آن‌ها در واقع ارتجاعی‌اند و با مسیری که اسلام می‌خواهد بشریت را به سوی آن هدایت کند، در تضادند.

We ought not to be defeated to such an extent that we start looking for similarities with Islam in the current systems or in some current religions or in some current ideas; we reject these systems in the East as well as in the West. We reject them all, as indeed they are retrogressive and in opposition to the direction toward which Islam intends to take mankind.

هنگامی که ما مردم را به این شیوه مخاطب قرار دهیم و پیام اساسی مفهوم جامع اسلام را به ایشان عرضه کنیم، دلیل تغییر از یک مفهوم به مفهوم دیگر و از یک شیوه زندگی به شیوه زندگی دیگر، از اعماق وجودشان برخواهد خاست. اما ما ایشان را با این استدلال بی‌اثر مخاطب قرار نخواهیم داد که بگوییم: "از نظامی که هم‌اکنون برقرار است به نظامی که هنوز به کار گرفته نشده بیایید؛ این نظام تنها تغییر اندکی در نظم موجود ایجاد خواهد کرد. شما نباید مخالفتی داشته باشید؛ می‌توانید همچنان به کارهایی که انجام می‌داده‌اید ادامه دهید. این نظام شما را آزار نخواهد داد، جز اینکه اندکی تغییر در عادات، آداب و تمایلاتتان می‌خواهد، و آنچه را که شما را خوشنود می‌کند برای شما نگه می‌دارد و جز به اندازه‌ای بسیار جزئی به آن دست نخواهد زد." این روش در نگاه نخست آسان به نظر می‌رسد، اما هیچ جذابیتی در آن نیست؛ افزون بر این، بر پایه حقیقت نیز استوار نیست.

When we address people in this fashion and present to them the basic message of the comprehensive concept of Islam, the justification for changing from one concept to another, from one mode of living to another, will come from the very depths of their being. But we will not address them with this ineffective argument, saying: "Come from a system which is currently established to a system not yet applied; it will make only a little change in the established order. You should have no objection; you can continue to do what you have been doing. It will not bother you except to ask for a few changes in your habits, manners and inclinations, and will preserve for you whatever pleases you and will not touch it except very slightly." On the surface this method seems easy, but there is no attraction in it; moreover, it is not based on the truth.

حقیقت این است که اسلام نه تنها مفاهیم و نگرش‌ها را دگرگون می‌کند، بلکه نظام و شیوه‌ها، قوانین و رسوم را نیز تغییر می‌دهد؛ زیرا این دگرگونی چنان بنیادین است که هیچ پیوندی با شیوه زندگی جاهلی، یعنی زندگی‌ای که بشریت در آن به سر می‌برد، باقی نمی‌ماند. کافی است بگوییم که اسلام، هم به‌طور کلی و هم به‌طور جزئی، آنان را از بندگی انسان‌ها به بندگی خدای یگانه درمی‌آورد.

The truth is that Islam not only changes concepts and attitudes, but also the system and modes, laws and customs, since this change is so fundamental that no relationship can remain with the jahili way of life, the life which mankind is living. It is sufficient to say that it brings them both in general and in particular from servitude to men into the service of God, Who is One:

«بایمان بیاورد اگر بخواهد و کافر شود اگر بخواهد.» و «هرکس کفر ورزد، پس خدا از جهانیان بی‌نیاز است.» مسئله در جوهر خود، مسئلهٔ کفر و ایمان است، مسئلهٔ شرک‌ورزیدن به خدا و یگانگیِ خدا، و مسئلهٔ جاهلیت و اسلام. این موضوع باید روشن شود. در حقیقت، کسانی که خود را مسلمان می‌خوانند، تا زمانی که زندگیِ جاهلیت را دارند، مسلمان نیستند. اگر کسی بخواهد خود را فریب دهد یا دیگران را بفریبد با این باور که اسلام را می‌توان با این جاهلیت همسو کرد، این کار به خود اوست. اما اگر این فریب برای دیگران باشد، هیچ چیز از واقعیتِ حقیقی را تغییر نمی‌دهد. این اسلام نیست و آنان مسلمان نیستند. امروز وظیفهٔ دعوت این است که این مردمانِ نادان را دوباره به اسلام بازگرداند و از نو مسلمان سازد.

"Believe if one wishes or reject if one wishes." "And if one rejects, then God is independent of His creation," I he question in essence is that of unbelief and belief, of associating others with God and the Oneness of God, and of Jahiliyyah and Islam. This ought to be made clear. Indeed, people are not Muslims, as they proclaim to be, as long as they live the life of Jahiliyyah. If someone wishes to deceive himself or to deceive others by believing that Islam can be brought in line with this Jahiliyyah, it is up to him. But whether this deception is for others, it cannot change anything of the actual reality. This is not Islam, and they are not Muslims. Today the task of the Call is to return these ignorant people to Islam and make them into Muslims all over again.

ما برای دعوت مردم به اسلام، پاداشی از آنان نمی‌خواهیم؛ برای خود هیچ چیزی نمی‌خواهیم و حساب و پاداش ما نزد مردم نیست. بلکه مردم را به اسلام دعوت می‌کنیم چون آنان را دوست داریم و برایشان خیرخواهی داریم، هرچند ممکن است ما را شکنجه کنند؛ و این ویژگی دعوت‌گر به اسلام و انگیزه اوست. مردم حق دارند از ما ماهیت اسلام و ماهیت تکالیفی را که بر دوش آنان می‌نهد، و نیز نعمت بزرگی را که به آنان ارزانی می‌دارد، بیاموزند. آنان همچنین حق دارند بدانند که ماهیت آنچه انجام می‌دهند چیزی جز جاهلیت نیست؛ به راستی جاهلیت است و هیچ چیزی از اسلام در آن نیست. تا آنگاه که از شریعت نباشد، جز هوای نفس نیست؛ و تا آنگاه که حق نباشد، باطل است، و آنچه پس از حق باشد جز باطل نیست! در اسلام ما چیزی نیست که از آن شرمسار باشیم یا نگران دفاع از آن باشیم؛ چیزی در آن نیست که با فریب به مردم قاچاق شود، و حقیقت آشکاری را که اعلام می‌کند خاموش نمی‌سازیم. این ذهنیت شکست‌خورده است؛ شکست‌خورده در برابر غرب و در برابر شرق و در برابر این و آن شیوه جاهلیت، که در برخی مردمان - «مسلمانان» - یافت می‌شود که در نظام‌های ساخته دست بشر به دنبال شباهت‌هایی با اسلام می‌گردند، یا برای کارهای اسلام و تصمیم آن در برخی امور، با رفتارهای تمدن جاهلی توجیه می‌جویند.

We are not inviting people to Islam to obtain some reward from them; we do not desire anything at all for ourselves, nor is our accounting and reward with the people. Indeed, we invite people to Islam because we love them and we wish them well, although they may torture us; and this is the characteristic of the caller to Islam and this is his motivation. The people are entitled to learn from us the nature of Islam and the nature of the obligations it imposes on them, as well as the great blessing which it bestows on them. They are also entitled to know that the nature of what they are doing is nothing but Jahiliyyah; it is indeed Jahiliyyah, with nothing in it from Islam. It is mere desire as long as it is not the Shari'ah; and it is falsehood as long as it is not the truth - and what is beyond the truth but falsehood! There is nothing in our Islam of which we are ashamed or anxious about defending; there is nothing in it to be smuggled to the people with deception, nor do we muffle the loud truth which it proclaims. This is the defeated mentality, defeated before the West and before the East and before this and that mode of Jahiliyyah, which is found in some people - 'Muslims' - who search for resemblances to Islam in man-made systems, or who find justification for the actions of Islam and its decision concerning certain matters by means of the actions of jahili civilization.

کسی که احساس نیاز به دفاع، توجیه و عذرخواهی دارد، توانایی ارائه اسلام به مردم را ندارد. در واقع، او کسی است که زندگی جاهلیت را می‌گذراند؛ زندگی‌ای پوچ و سرشار از تناقض، نقص و بدی‌ها، و قصد دارد برای جاهلیتی که در آن گرفتار است توجیهی فراهم آورد. این‌ها مخالفان اسلام‌اند و برخی از افراد صادق را منحرف می‌کنند. آنان با دفاع‌های خود ماهیت حقیقی اسلام را مشتبه می‌سازند، گویی اسلام چیزی است متهم که در دادگاه ایستاده و نگران دفاع از خویش است.

A person who feels the need of defense, justification and apology is not capable of presenting Islam to people. Indeed, he is a person who lives the life of Jahiliyyah, hollow and full of contradictions, defects and evils, and intends to provide justification for the Jahiliyyah he is in. These are the offenders against Islam and they distract some sincere persons. They confuse Islam's true nature by their defense, as if Islam were something accused standing at trial, anxious for its own defense.

در دوران اقامتم در ایالات متحده، برخی از افرادی از این دست بودند که با ما که در شمار کسانی بودیم که طرفدار اسلام به شمار می‌رفتیم، بحث می‌کردند. برخی از آنان موضع دفاع و توجیه می‌گرفتند. اما من موضع حمله را برگزیده بودم: به جاهلیت غربی، به باورهای سست دینی‌اش، به شیوه‌های اجتماعی و اقتصادی‌اش و به بی‌بندوباری‌هایش حمله می‌کردم. می‌گفتم: «به این مفاهیم بنگرید: تثلیث، گناه ذاتی، قربانی و کفاره که نه با عقل سازگارند و نه با وجدان. به این سرمایه‌داری با انحصارهایش، ربا و هر ظلم دیگری که در آن است بنگرید؛ به این آزادی فردی که از همدلی انسانی و از مسئولیت در برابر خویشاوندان تهی است، مگر تحت فشار قانون؛ به این نگرش مادی‌گرایانه که روح را می‌میراند؛ به این رفتار حیوان‌وار که شما آن را "اختلاط آزاد زن و مرد" می‌نامید؛ به این ابتذالی که "آزادی زنان" می‌نامید؛ به این قوانین ناعادلانه و دست‌و‌پاگیر ازدواج و طلاق که با نیازهای زندگی عملی در تضاد است. و به اسلام بنگرید، با منطق، زیبایی، انسانیت و سعادتش، که به افق‌هایی می‌رسد که انسان به سوی آن‌ها می‌کوشد اما بدان دست نمی‌یابد. اسلام شیوه‌ای عملی از زندگی است و راه‌حل‌هایش بر پایه فطرت سالم انسان بنا شده است.» اینها واقعیت‌های زندگی غربی بود که با آن روبه‌رو شدیم. این حقایق، هنگامی که در پرتو اسلام دیده می‌شدند، مردم آمریکا را شرمسار می‌ساختند. با این همه، کسانی هستند - از مدعیان اسلام - که در برابر این پلیدی که جاهلیت در آن غوطه‌ور است شکست می‌خورند، تا آنجا که در میان این زباله‌دان غرب و نیز در میان مادی‌گرایی پلید و کثیف شرق، به دنبال شباهت‌هایی با اسلام می‌گردند.

During my stay in the United States, there were some people of this kind who used to argue with us-with us few who were considered to be on the side of Islam. Some of them took the position of defense and justification. I, on the other hand, took the position of attacking the Western Jahiliyyah, its shaky religious beliefs, its social and economic modes, and its immoralities: "Look at these concepts of the Trinity, Original Sin, Sacrifice and Redemption, which are agreeable neither to reason nor to conscience. Look at this capitalism with its monopolies, its usury and whatever else is unjust in it; at this individual freedom, devoid of human sympathy and responsibility for relatives except under the force of law; at this materialistic attitude which deadens the spirit; at this behavior, like animals, which you call 'Free mixing of the sexes; at this vulgarity which you call 'emancipation of women,' at these unfair and cumbersome laws of marriage and divorce, which are contrary to the demands of practical life; and at Islam, with its logic, beauty, humanity and happiness, which reaches the horizons to which man strives but does not reach. It is a practical way of life and its solutions are based on the foundation of the wholesome nature of man." These were the realities of Western life which we encountered. These facts, when seen in the light of Islam, made the American people blush. Yet there are people-exponents of Islam-who are defeated before this filth in which Jahiliyyah is steeped, even to the extent that they search for resemblances to Islam among this rubbish heap of the West, and also among the evil and dirty materialism of the East.

بدیهی است که ما که اسلام را به مردم عرضه می‌کنیم، از هیچ‌یک از مفاهیم، شیوه‌ها و سنت‌های جاهلیت پیروی نخواهیم کرد، هر قدر هم که فشار آن بر ما بزرگ باشد.

After this, there is no need for me to say: Certainly we who present Islam to the people are not the ones to go along with any of the concepts, modes and traditions of Jahiliyyah however great its pressure on us may be.

ما نخستین کار خود را این می‌دانیم که این جاهلیت را با اندیشه‌ها و سنت‌های اسلامی جایگزین کنیم. این کار با موافقت با جاهلیت و همراهی با آن چند گام از همان آغاز، آن‌گونه که برخی از ما می‌پندارند باید انجام داد، به دست نمی‌آید؛ زیرا این به معنای آن است که از همان آغاز شکست را پذیرفته‌ایم.

Our first task is to replace this Jahiliyyah with Islamic ideas and traditions. This cannot be brought about by agreeing with Jahiliyyah and going along a few steps with it from the very beginning, as some of us think we ought to do, for this will simply mean that from the very beginning we have accepted defeat.

البته، فشارِ عقایدِ رایجِ جامعه و سنت‌های حاکمِ آن بسیار سنگین است؛ فشاری طاقت‌فرسا، و به‌ویژه در مورد زنان. زنِ مسلمان واقعاً زیرِ فشارِ شدیدِ ظالمانه‌ای قرار دارد؛ اما این وضعیت است و ما باید با آن روبه‌رو شویم. نخست باید پایداری کنیم؛ سپس باید بر آن چیره شویم؛ و آنگاه باید به جاهلیت نشان دهیم که در مقایسه با افق‌های بلند و درخشانِ زندگیِ اسلامی که آرزوی رسیدن به آن را داریم، در چه وضعیتِ پستی به‌راستی قرار دارد.

Of course the current ideas of the society and its prevalent traditions apply great pressure - back-breaking pressure, especially in the case of women; the Muslim woman is really under extreme and oppressive pressure - but this is the situation and we have to face it. First we must be steadfast; next we must prevail upon it; then we must show Jahiliyyah the low state it is really in compared to the lofty and bright horizons of Islamic life which we wish to attain.

این کار با چند گام همراه شدن با جاهلیت حاصل نمی‌شود، و نه با قطع کردن ارتباط با آن و کناره‌گیری به گوشه‌ای جدا؛ هرگز. روش درست آن است که با حکمت آمیخته شویم، با کرامت داد و ستد کنیم، حق را با محبت بگوییم و برتری دین را با فروتنی نشان دهیم. پس از همه‌ی این‌ها باید به این واقعیت پی ببریم که در میان جاهلیت زندگی می‌کنیم، که شیوه‌ی زندگی ما راست‌تر از شیوه‌ی جاهلیت است، و که دگرگونی از جاهلیت به اسلام، دگرگونی بزرگ و گسترده‌ای است. فاصله میان اسلام و جاهلیت عظیم است، و پلی نباید بر آن زده شود تا مردم دو سوی آن با یکدیگر درآمیزند، بلکه تنها برای آن زده شود که مردم جاهلیت به اسلام روی آورند؛ چه آنان که در کشوری به اصطلاح اسلامی زندگی می‌کنند و خود را مسلمان می‌پندارند، و چه آنان که بیرون از این کشور «اسلامی» به سر می‌برند، تا از تاریکی به سوی روشنایی بیرون آیند و از وضعیت تیره‌بختانه‌ی خود رهایی یابند، و از آن نعمت‌هایی بهره‌مند شوند که ما چشیده‌ایم، ما که اسلام را فهمیده‌ایم و در فضای آن زندگی می‌کنیم.

This cannot come about by going along a few steps with Jahiliyyah, nor by now severing relations with it and removing ourselves to a separate corner; never. The correct procedure is to mix with discretion, give and take with dignity, speak the truth with love, and show the superiority of the Faith with humility. After all this, we must realize the fact that we live in the midst of Jahiliyyah, that our way of life is straighter than that of Jahiliyyah, and that the change from Jahiliyyah to Islam is vast and far-reaching. The chasm between Islam and Jahiliyyah is great, and a bridge is not to be built across it so that the people on the two sides may mix with each other, but only so that the people of Jahiliyyah may come over to Islam, whether they reside in a so-called Islamic country and consider themselves Muslims or they are outside the 'Islamic' country, in order that they may come out of darkness into light and may get rid of their miserable condition, and enjoy those blessings which we have tasted-we who have understood Islam and live in its atmosphere.

و اگر نه، پس به ایشان بگوییم آنچه را که خدا به پیامبرش ﷺ فرمان داده بود که بگوید:

If not, then we shall say to them what God commanded His Messenger -peace be on him-to say:

«برای شما دین شما، و برای من دین من». (۱۰۹:۶)

"For you your way, for me mine." (109:6)