بزرگ عالم، ابن قیم، در کتاب زاد المعاد خود فصلی دارد با عنوان «رفتار پیامبر ﷺ با کافران و منافقان از آغاز پیامبری تا زمان وفاتش». در این فصل، این عالم، ماهیت جهاد اسلامی را خلاصه کرده است.

The great scholar Ibn Qayyim, in his book Zad al-Mitad, has a chapter entitled "The Prophet's Treatment of the Unbelievers and the Hypocrites from the Beginning of His Messengership Until His Death." In this chapter, this scholar has summed up the nature of Islamic Jihaad.

نخستین وحیِ خداوند که بر پیامبر ـ صلی‌الله‌علیه‌وسلم ـ نازل شد، «اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ» ('بخوان به نام پروردگارت که آفرید ...') بود. این آغازِ پیامبری بود. خداوند به پیامبر ـ صلی‌الله‌علیه‌وسلم ـ دستور داد که این را در دل خود بخواند. فرمانِ تبلیغ هنوز نرسیده بود. سپس خداوند فرمود: «يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ، قُمْ فَأَنذِرْ» ('ای جامه‌به‌خود‌پیچیده، برخیز و هشدار ده'). بنابراین، وحیِ «اقْرَأ» انتصابِ او به پیامبری بود و «يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّر» انتصابِ او به رسالت. بعدها خداوند به پیامبر ـ صلی‌الله‌علیه‌وسلم ـ دستور داد که خویشاوندان نزدیکش را هشدار دهد، سپس قومش را، آنگاه اعرابِ اطرافِ آنان را، سپس تمامِ سرزمین عرب را و سرانجام تمامِ جهان را. بدین‌ترتیب، در سیزده سال پس از آغازِ رسالتش، از راه تبلیغ مردم را به سوی خداوند فراخواند، بی‌آنکه بجنگد یا جزیه بگیرد [جزیه: مالیاتی که مسلمانان از مردان غیرمسلمان در سرزمین‌هایی که تحت حاکمیت مسلمانان است، به‌جای خدمت نظامی می‌گرفتند.]، و مأمور بود خویشتن‌داری کند و صبر و بردباری پیشه سازد. سپس به هجرت مأمور شد و بعدها اجازه جنگ داده شد. آنگاه فرمان یافت با کسانی که با او می‌جنگیدند بجنگد و از کسانی که با او به جنگ برنمی‌خاستند خویشتن‌داری کند. پس از آن مأمور شد با مشرکان بجنگد تا دینِ خداوند کاملاً برپا شود. پس از آنکه فرمان جهاد آمد، کافران به سه دسته تقسیم شدند: یکم، کسانی که با آنان پیمان صلح بود؛ دوم، کسانی که مسلمانان با آنان در جنگ بودند؛ و سوم، ذمّیان. [«ذمّی» به معنای «مسئولیت» است و به اقوام غیرمسلمانی گفته می‌شود که در دولتی اسلامی زندگی می‌کردند و حکومت مسلمان مسئول حفاظت و حقوق آنان بود.] فرمان داده شد که تا زمانی که کافرانی که با ایشان پیمان صلح بسته بود به تعهداتشان پایبند باشند، او نیز باید مفاد پیمان را اجرا کند؛ اما اگر آنان این پیمان را بشکنند، باید از شکستن پیمان به ایشان اعلام شود؛ و تا آن زمان نباید اعلان جنگ شود. اگر آنان بر این کار پافشاری کنند، او باید با ایشان بجنگد. هنگامی که سوره‌ای به نام «برائت» نازل شد، رفتار با این سه گروه از کافران تشریح شد. همچنین توضیح داده شد که باید با کسانی از «اهل کتاب» [۱۶ مسیحیان و یهودیان] که دشمنی آشکار اعلام می‌کنند، اعلان جنگ شود، تا آنکه بپذیرند جزیه بپردازند یا اسلام بیاورند. درباره مشرکان و منافقان، در این سوره فرمان داده شد که با آنان جهاد اعلام شود و با ایشان سختگیرانه رفتار گردد. پیامبر ﷺ با مشرکان با جنگ و با منافقان با تبلیغ و استدلال به جهاد پرداخت. در همان سوره فرمان داده شد که پیمان‌ها با مشرکان در پایان مدت انقضایشان به پایان برسد. در این راستا، کسانی که با ایشان پیمان بسته شده بود به سه دسته تقسیم شدند: نخست، کسانی که پیمان را شکستند و به مفاد آن عمل نکردند. به او دستور داده شد که با ایشان بجنگد؛ او با ایشان جنگید و پیروز شد. دوم، کسانی که پیمان با ایشان برای مدتی معین بسته شده بود؛ آنان این پیمان را نشکسته و به کسی علیه پیامبر ﷺ کمک نکرده بودند. درباره ایشان، خداوند فرمان داد که این پیمان‌ها تا پایان مدت کامل اجرا شود. سوم، کسانی که نه پیمانی با ایشان بود و نه با پیامبر ﷺ می‌جنگیدند، یا کسانی که مدت انقضایی برای آنان تعیین نشده بود. درباره اینان فرمان داده شد که چهار ماه مهلت به ایشان داده شود، و پس از پایان آن باید دشمنان آشکار به حساب آیند و با ایشان جنگیده شود. پس، کسانی که پیمان را شکسته بودند با آنان جنگیده شد، و به کسانی که هیچ پیمانی نداشتند یا مدت پیمانشان نامعلوم بود، چهار ماه مهلت داده شد، و با کسانی که پیمانشان به پایان می‌رسید، به عهد خود وفا شد. همه این گروه اخیر حتی پیش از پایان مدت، اسلام آوردند، و غیرمسلمانانِ تحت حکومت اسلامی جزیه پرداختند. بدین‌ترتیب، پس از نزول سوره «براءت»، کافران بر سه گونه بودند: دشمنانِ در حال جنگ، کسانی که پیمان داشتند، و ذمیان. سرانجام کسانی که پیمان داشتند نیز مسلمان شدند، پس تنها دو گروه باقی ماندند: کسانی که در حال جنگ بودند و ذمیان. کسانی که در حال جنگ بودند همواره از او هراسان بودند. اکنون مردم جهان بر سه گونه بودند: نخست، مسلمانانی که به او ایمان آورده بودند؛ دوم، کسانی که با آنان صلح داشت؛ و سوم، مخالفانی که پیوسته با او می‌جنگیدند. اما در مورد منافقان، خداوند به پیامبر ﷺ فرمان داد که ظاهر آنان را بپذیرد و باطنشان را به خدا واگذارد، و با استدلال و تبلیغ با آنان جهاد کند. به او فرمان داده شد که بر جنازه‌های آنان نماز نخواند و بر قبرهایشان نایستد، و برای آنان از خدا آمرزش نخواهد، زیرا کارشان با خداست. این بود روش پیامبر ﷺ با دشمنانش از میان کافران و منافقان. در این توصیف، خلاصه‌ای از مراحل جهاد اسلامی به شیوه‌ای نیکو ارائه شده است. در این خلاصه، همه ویژگی‌های برجسته و ژرف جنبش پویای دین حق را می‌یابیم؛ باید برای مطالعه عمیق در آنها تأمل کرد. اما در اینجا خود را به چند توضیح تفسیری محدود می‌کنیم.

"The first revelation from God which came to the Prophet - peace be on him - was 'Iqraa, bisme Rabbika alladhee ...'('Read, in the name of Your Sustainer, Who created ...'). This was the beginning of the Prophethood. God commanded the Prophet - peace be on him - to recite this in his heart. The commandment to preach had not yet come. Then God revealed 'Ya ayyuha al-Muddathir, qum fandhir' ('O you who are enwrapped in your mantle, arise and warn'). Thus, the revelation of 'Iqraa' was his appointment to Prophet-hood, while 'Ya ayyuha al-muddathir' was his appointment to Messengership. Later God commanded the Prophet-peace be on him-to warn his near relatives, then his people, then the Arabs who were around them, then all of Arabia, and finally the whole world. Thus for thirteen years after the beginning of his Messengership, he called people to God through preaching, without fighting or Jizyah, [A tax levied by Muslims on non-Muslim men in areas governed by Muslims, in lieu of military service.] and was commanded to restrain himself and to practice patience and forbearance. Then he was commanded to migrate, and later permission was given to fight. Then he was commanded to fight those who fought him, and to restrain himself from those who did not make war with him. Later he was commanded to fight the polytheists until God's religion was fully established. After the command for Jihaad came, the nonbelievers were divided into three categories: one, those with whom there was peace; two, the people with whom the Muslims were at war; and three, the Dhimmies. [Literally meaning 'responsibility', Dhimmies refers to the non-Muslim peoples residing in a Muslim state for whose protection and rights the Muslim government was responsible.] It was commanded that as long as the non-believers with whom he had a peace treaty met their obligations, he should fulfill the articles of the treaty, but if they broke this treaty, then they should be given notice of having broken it; until then, no war should be declared. If they persisted, then he should fight with them. When the chapter entitled 'Bratt' was revealed, the details of treatment of these three kinds of non-believers were described. It was also explained that war should be declared against those from among the 'People of the Book' [16 Christians and Jews] who declare open enmity, until they agree to pay Jizyah or accept Islam. Concerning the polytheists and the hypocrites, it was commanded in this chapter that Jihaad be declared against them and that they be treated harshly. The Prophet-peace be on him-carried on Jihaad against the polytheists by fighting and against the hypocrites by preaching and argument. In the same chapter, it was commanded that the treaties with the polytheists be brought to an end at the period of their expiration. In this respect, the people with whom there were treaties were divided into three categories: The first, those who broke the treaty and did not fulfill its terms. He was ordered to fight against them; he fought with them and was victorious. The second were those with whom the treaty was made for a stated term; they had not broken this treaty nor helped anyone against the Prophet - peace be on him - Concerning them, God ordered that these treaties be completed to their full term. The third kind were those with whom there was neither a treaty nor were they fighting against the Prophetpeace be on him-, or those with whom no term of expiration was stated. Concerning these, it was commanded that they be given four months' notice of expiration, at the end of which they should be considered open enemies and fought with. Thus, those who broke the treaty were fought against, and those who did not have any treaty or had an indeterminate period of expiration were given four months period of grace, and terms were kept with those with whom the treaty was due to expire. All the latter people embraced Islam even before the term expired, and the non-Muslims of the state paid Jizyah. Thus, after the revelation of the chapter 'Bratt', the unbelievers were of three kinds: adversaries in war, people with treaties, and Dhimmies. The people with treaties eventually became Muslims, so there were only two kinds left: people at war and Dhimmies. The people at war were always afraid of him. Now the people of the whole world were of three kinds: One, the Muslims who believed in him; two, those with whom he had peace and three, the opponents who kept fighting him. As far as the hypocrites were concerned, God commanded the Prophet -peace be on him -to accept their appearances and leave their intentions to God, and carry on Jihaad against them by argument and persuasion. He was commanded not to pray at their funerals nor to pray at their graves, nor should he ask forgiveness from God for them, as their affair was with God. So this was the practice of the Prophet-peace be on him- concerning his enemies among the nonbelievers and the hypocrites. ' In this description we find a summary of the stages of Islamic Jihaad presented in an excellent manner. In this L summary we find all the distinctive and far-reaching characteristics of the dynamic movement of the true religion; we should ponder over them for deep study. Here, however, we will confine ourselves to a few explanatory remarks.

اولاً، روش این دین بسیار عملی است. این جنبش مردم را همان‌گونه که هستند در نظر می‌گیرد و از وسایلی استفاده می‌کند که با شرایط عملی سازگار باشد. از آنجا که این جنبش با جاهلیتی برخورد می‌کند که بر اندیشه‌ها و باورها چیرگی دارد و نظام عملی زندگی و اقتدار سیاسی و مادی را پشتیبان خود دارد، جنبش اسلامی ناگزیر بود وسایلی موازی برای رویارویی با این جاهلیت فراهم آورد. این جنبش برای اصلاح اندیشه‌ها و باورها از روش‌های تبلیغ و اقناع بهره می‌گیرد، و برای برچیدن سازمان‌ها و اقتدارهای نظام جاهلی که مانع اصلاح اندیشه‌ها و باورهای مردم می‌شود و آنان را به پیروی از راه‌های نادرست خود وادار می‌کند و به بندگی ارباب‌های انسانی به جای پروردگار یگانه وامی‌دارد، از قدرت جسمانی و جهاد استفاده می‌کند. این جنبش برای رویارویی با قدرت جسمانی خود را به صرف تبلیغ محدود نمی‌کند، و همچنین برای تغییر اندیشه‌های مردم به اجبار متوسل نمی‌شود. این دو اصل در روش این دین به یک اندازه مهم‌اند. هدف آن آزاد ساختن کسانی است که خواهان رهایی از بندگی انسان‌ها هستند، تا تنها خدا را بپرستند.

First, the method of this religion is very practical. This movement treats people as they actually are and uses resources Which are in accordance with practical conditions. Since this movement comes into conflict with the Jahiliyyah which prevails over ideas and beliefs, and which has a practical system of life and a political and material authority behind it, the Islamic movement had to produce parallel resources to confront this Jahiliyyah. This movement uses the methods of preaching and persuasion for reforming ideas and beliefs and it uses physical power and Jihaad for abolishing the organizations and authorities of the Jahili system which prevents people from reforming their ideas and beliefs but forces them to obey their erroneous ways and make them serve human lords instead of the Almighty Lord. This movement does not confine itself to mere preaching to confront physical power, as it also does not use compulsion for changing the ideas of people. These two principles are equally important in the method of this religion. Its purpose is to free those people who wish to be freed from enslavement to men so that they may serve God alone.

این جنبه‌ی دوم این دین آن است که جنبشی عملی است که مرحله به مرحله پیش می‌رود، و در هر مرحله، منابع لازم را بر اساس نیازهای عملی موقعیت فراهم می‌کند و زمینه را برای مرحله‌ی بعد آماده می‌سازد. این دین با تئوری‌های انتزاعی با مسائل عملی روبه‌رو نمی‌شود، و همچنین با وسایلی تغییرناپذیر با مراحل گوناگون مواجه نمی‌گردد. کسانی که درباره‌ی جهاد در اسلام سخن می‌گویند و آیات قرآن را نقل می‌کنند، این جنبه را در نظر نمی‌گیرند، و نیز ماهیت مراحل گوناگونی را که این جنبش از آن‌ها می‌گذرد، یا پیوند آیات نازل‌شده در مناسبت‌های مختلف با هر مرحله را درک نمی‌کنند. بدین‌ترتیب، هنگامی که از جهاد سخن می‌گویند، ناشیانه سخن می‌گویند و مراحل گوناگون را با هم درمی‌آمیزند، مفهوم کلی جهاد را تحریف می‌کنند و از آیات قرآن، اصول نهایی و کلیاتی استخراج می‌کنند که هیچ توجیهی برای آن‌ها وجود ندارد. این به آن سبب است که آنان هر آیه‌ی قرآن را گویی اصل نهایی این دین می‌پندارند. این گروه از اندیشمندان که محصول وضعیت اسفبار نسل کنونی مسلمانان‌اند، جز برچسب اسلام چیزی ندارند و سلاح‌های معنوی و عقلانی خود را در شکست به زمین نهاده‌اند. می‌گویند: «اسلام فقط جنگ دفاعی را تجویز کرده است!» و می‌پندارند که با محروم ساختن این دین از روش خود، که عبارت است از ریشه‌کن کردن هرگونه ظلم از زمین، هدایت مردم به پرستش خدای یگانه، و بیرون آوردن آنان از بندگی دیگران به بندگی پروردگار، خدمتی به دینشان کرده‌اند. اسلام مردم را به پذیرش عقیده‌ی خود مجبور نمی‌کند، بلکه می‌خواهد محیطی آزاد فراهم آورد که در آن مردم، اختیار انتخاب عقاید را داشته باشند. آنچه می‌خواهد آن است که آن نظام‌های سیاسی ستمگرانه را برچیند که به سبب آن‌ها مردم از ابراز آزادی خود در گزینش هر عقیده‌ای که می‌خواهند بازداشته می‌شوند، و پس از آن، به آنان آزادی کامل می‌دهد تا خود تصمیم بگیرند که اسلام را بپذیرند یا نه.

The second aspect of this religion is that it is a practical movement which progresses stage by stage, and at every stage it provides resources according to the practical needs of the situation and prepares the ground for the next one. It does not face practical problems with abstract theories, nor does it confront various stages with unchangeable means. Those who talk about Jihaad in Islam and quote Qur'anic verses do not take into account this aspect, nor do they understand the nature of the various stages through which this movement develops, or the relationship of the verses revealed at various occasions with each stage. Thus, when they speak about Jihaad, they speak clumsily and mix up the various stages, distorting the whole concept of Jihaad and deriving from the Qur'anic verses final principles and generalities for which there is no justification. This is because they regard every verse of the Qur'an as if it were the final principle of this religion. This group of thinkers, who are a product of the sorry state of the present Muslim generation, have nothing but the label of Islam and have laid down their spiritual and rational arms in defeat. They say, "Islam has prescribed only defensive war"! and think that they have done some good for their religion by depriving it of its method, which is to abolish all injustice from the earth, to bring people to the worship of God alone, and to bring them out of servitude to others into the servants of the Lord . Islam does not force people to accept its belief, but it wants to provide a free environment in which they will have the choice of beliefs. What it wants is to abolish those oppressive political systems under which people are prevented from expressing their freedom to choose whatever beliefs they want, and after that it gives them complete freedom to decide whether they will accept Islam or not.

یکی دیگر از ویژگی‌های این دین آن است که وسایل و روش‌های تازه‌ای که در جریان حرکت پیش‌رونده‌اش به کار می‌گیرد، آن را از اصول و اهداف بنیادین‌اش دور نمی‌کند. از همان روز نخست، چه پیامبر ﷺ با خویشاوندان نزدیک خود سخن می‌گفت، چه با قریش، چه با عرب‌ها یا با تمامی جهان، دعوتش یکی و همان بود. او مردم را به تسلیم در برابر خدای یگانه و به نپذیرفتن ربوبیت انسان‌های دیگر فرا می‌خواند. در این اصل هیچ مصالحه‌ای و هیچ انعطافی وجود ندارد. برای رسیدن به این هدف، این دین طبق برنامه‌ای پیش می‌رود که چند مرحله دارد و هر مرحله وسایل تازه‌ی خود را دارد، چنان‌که پیش‌تر توضیح داده‌ایم. چهارمین ویژگی آن است که اسلام پایه‌ای حقوقی برای رابطه‌ی جامعه‌ی مسلمانان با دیگر گروه‌ها فراهم می‌کند، چنان‌که از نقل قولی از زاد المعاد آشکار است. این صورت‌بندی حقوقی بر این اصل استوار است که اسلام، یعنی تسلیم در برابر خدا، پیامی جهانی است که تمامی بشریت باید آن را بپذیرد یا با آن صلح کند. هیچ نظام سیاسی یا قدرت مادی‌ای نباید بر سر راه تبلیغ اسلام مانع ایجاد کند. باید هر فرد را در پذیرفتن یا رد کردن آن آزاد بگذارد، و اگر کسی بخواهد آن را بپذیرد، نباید او را بازدارد یا با او بجنگد. و اگر کسی چنین کند، وظیفه‌ی اسلام است که با او بجنگد تا آنگاه که کشته شود یا تسلیم بودن خود را اعلام کند.

A third aspect of this religion is that the new resources or methods which it uses during its progressive movement do not take it away from its fundamental principles and aims. From the very first day, whether the Prophet-peace be on him- addressed his near relatives, or the Quraish, or the Arabs, or the entire world, his call was one and the same. He called them to the submission to One God and rejection of the lordship of other men. On this principle there is no com- promise nor any flexibility. To attain this purpose, it proceeds according to a plan, which has a few stages, and every stage has its new resources, as we have described earlier A fourth aspect is that Islam provides a legal basis for the relationship of the Muslim community with other groups, as is clear from the quotation from Zad al-Mitad. This legal formulation is based on the principle that Islam - that is, submission to God-is a universal Message which the whole of mankind should accept or make peace with. No political system or material power should put hindrances in the way of preaching Islam. It should leave every individual free to accept or reject it, and if someone wants to accept it, it should not prevent him or fight against him. If someone does this, then it is the duty of Islam to fight him until either he is killed or until he declares his submission.

وقتی نویسندگانی با ذهنیت شکست‌خورده و عذرخواهانه درباره «جهاد در اسلام» می‌نویسند و می‌کوشند این «لکه» را از چهره اسلام پاک کنند، میان دو چیز خلط می‌کنند: نخست اینکه این دین تحمیل عقیده با زور را منع کرده است، چنان‌که از آیه «لا إكراه في الدين» (۲:۲۵۶) روشن است؛ و دیگر اینکه اسلام می‌کوشد همه آن قدرت‌های سیاسی و مادی را که میان مردم و اسلام حائل می‌شوند از میان بردارد، قدرت‌هایی که یک ملت را وادار می‌کنند در برابر ملتی دیگر سر فرود آورد و مانع از پذیرش حاکمیت خداوند می‌شوند. این دو اصل هیچ ارتباطی با یکدیگر ندارند و جایی برای درهم آمیختن آن‌ها وجود ندارد. با این همه، این افراد شکست‌خورده‌مانند می‌کوشند این دو جنبه را با هم بیامیزند و می‌خواهند جهاد را به چیزی محدود کنند که امروزه «جنگ دفاعی» نامیده می‌شود. جهاد اسلامی نه در علل خود و نه در شیوه اجرایش هیچ پیوندی با جنگ‌های امروزی ندارد. علل جهاد اسلامی را باید در ماهیت خود اسلام و نقش آن در جهان جست‌وجو کرد، در اصول والای آن که خداوند به اسلام عطا فرموده و برای اجرای آن، پیامبر ﷺ را به عنوان فرستاده خود برگزید و او را آخرین پیامبران و فرستادگان اعلام کرد.

When writers with defeatist and apologetic mentalities write about "Jihaad in Islam," trying to remove this 'blot' from Islam, then they are mixing up two things: first, that this f religion forbids the imposition of its belief by force, as is clear from the verse, "There is no compulsion in religion"(2:256), while on the other hand it tries to annihilate all those political and material powers which stand between people and Islam, which force one people to bow before another people and prevent them from accepting the sovereignty of God. These two principles have no relation to one another nor is there room to mix them. In spite of this, these defeatist-type people try to mix the two aspects and want to confine Jihaad to what today is called 'defensive war'. The Islamic Jihaad has no relationship to modern warfare, either in its causes or in the way in which it is conducted. The causes of Islamic Jihaad should be sought in the very nature of Islam and its role in the world, in its high principles, which have been given to it by God and for the implementation of which God appointed the Prophet-peace be on him-as His Messenger and declared him to be the last of all prophets and messengers.

این دین در حقیقت اعلامیهٔ جهانی آزادی انسان است از بندگی دیگر انسانها و از بندگی هوای نفس خویش، که آن نیز شکلی از بندگی انسان است؛ اعلامیهای است مبنی بر اینکه حاکمیت تنها از آنِ خداوند است و اوست پروردگار همهٔ جهانها. این دین به معنای مبارزه با هر گونه و هر شکل از نظامهایی است که بر پایهٔ مفهوم حاکمیت انسان بنا شدهاند؛ به عبارت دیگر، نظامهایی که در آنها انسان صفت الهی را غصب کرده است. هر نظامی که در آن تصمیمات نهایی به انسانها ارجاع داده شود و منشأ همهٔ اقتدارها انسان باشد، انسانها را خدا کرده و با تعیین دیگری غیر از خدا به عنوان ارباب بر مردم، برایشان خدایی تراشیده است. این اعلامیه بدان معناست که اقتدار غصبشدهٔ خداوند به او بازگردانده شود و غاصبان بیرون رانده شوند؛ کسانی که خودسرانه قوانینی برای دیگران وضع میکنند و بدین ترتیب خود را به مقام ارباب و دیگران را به مقام بردگان فرو میکشانند. خلاصه آنکه اعلام اقتدار و حاکمیت خداوند یعنی از میان برداشتن هر گونه پادشاهی بشری و اعلام فرمانروایی پروردگار جهانیان بر تمام زمین. در کلام قرآن:

This religion is really a universal declaration of the freedom of man from servitude to other men and from servitude to his own desires, which is also a form of human servitude; it is a declaration that sovereignty belongs to God alone and that He is the Lord of all the worlds. It means a challenge to all kinds and forms of systems which are based on the concept of the sovereignty of man; in other words, where man has usurped the Divine attribute. Any system in which the final decisions are referred to human beings, and in which the sources of all authority are human, deifies human beings by designating others than God as lords over men. This declaration means that the usurped authority of God be returned to Him and the usurpers be thrown out-those who by themselves devise laws for others to follow, thus elevating themselves to the status of lords and reducing others to the status of slaves. In short, to proclaim the authority and sovereignty of God means to eliminate all human kingship and to announce the rule of the Sustainer of the universe over the entire earth. In the words of the Qur'an:

«و اوست خدا در آسمانها و در زمین.» (زخرف: ۸۴)

"He alone is God in the heavens and in the earth." (43:84)

«فرمان تنها از آنِ خداست. او به شما دستور داده که جز او را نپرستید. این است آیین درست و استوار.» (۱۲:۴۰)

"The command belongs to God alone. He commands you not to worship anyone except Him. This is the right way of life." (12: 40)

بگو: ای اهل کتاب، بیایید بر سر سخنی که میان ما و شما یکسان است گرد آییم: اینکه جز خدا را نپرستیم، و چیزی را با او شریک نسازیم، و برخی از ما برخی دیگر را به جای خدا به خدایی نگیرند. پس اگر روی برتافتند، بگویید: گواه باشید که ما مسلمانانیم.

"Say: O People of the Book, come to what is common between us: that we will not worship anyone except God, and will not associate anything with Him, and will not take lords from among ourselves besides God; and if they turn away then tell them to bear witness that we are those who have submitted to God." (2: 64)

راه برپایی حکومت خدا بر روی زمین این نیست که برخی از افراد وقف‌شده، یعنی کشیشان، به حکومت گماشته شوند، چنان‌که در حکومت کلیسا چنین بود، و نه آن‌که برخی سخنگویان خدا فرمانروا گردند، چنان‌که در «神權政治» (حکومت الهی) چنین است. برپا داشتن حکومت خدا به این معناست که قوانین او اجرا شود و تصمیم نهایی در همه امور بر طبق این قوانین باشد.

The way to establish God's rule on earth is not that some consecrated people - the priests - be given the authority to rule, as was the case with the rule of the Church, nor that some spokesmen of God become rulers, as is the case in a 'theocracy'. To establish God's rule means that His laws be enforced and that the final decision in all affairs be according to these laws.

برپایی حکومت خداوند بر روی زمین، برچیدن حکومت انسان، گرفتن حاکمیت از غاصب تا به خداوند بازگردانده شود، و اجرای شریعت الهی و لغو قوانین ساختهٔ بشر، تنها از راه موعظه و تبلیغ به دست نمی‌آید. کسانی که اقتدار خداوند را غصب کرده و بندگان خدا را ستم می‌کنند، تنها با موعظه از قدرت خود دست نخواهند کشید؛ اگر چنین می‌بود، کار برپا داشتن دین خدا در جهان برای پیامبران خداوند بسیار آسان می‌بود! این با شواهد تاریخ پیامبران و با داستان مبارزهٔ دین حق که در طول نسل‌ها ادامه یافته، در تضاد است.

The establishing of the dominion of God on earth, the abolishing of the dominion of man, the taking away of sovereignty from the usurper to revert it to God, and the bringing about of the enforcement of the Divine Law (Shari'ah) and the abolition of man-made laws cannot be achieved only through preaching. Those who have usurped the authority of God and are oppressing God's creatures are not going to give up their power merely through preaching; if it had been so, the task of establishing God's religion in the world would have been very easy for the Prophets of God! This is contrary to the evidence from the history of the Prophets and the story of the struggle of the true religion, spread over generations.

این اعلامیه‌ی جهان‌شمولِ آزادیِ انسان بر روی زمین از هر اقتداری جز اقتدار خداوند، و این اعلام که حاکمیت تنها از آنِ خداست و او پروردگارِ جهان است، صرفاً یک بیانیه‌ی نظری، فلسفی و منفعلانه نیست. این پیامی است مثبت، عملی و پویا با هدف تحقق بخشیدن به شریعت خداوند و رهانیدن واقعیِ مردم از بندگیِ دیگر انسان‌ها، تا ایشان را به بندگیِ خداوندِ یگانه درآورد. این هدف جز با به کار گرفتن هم «دعوت» و هم «حرکت» به دست نمی‌آید. زیرا برای رویارویی با هر وضعیت عملی و هر موقعیتی، به ابزارهای مناسب نیاز است.

This universal declaration of the freedom of man on the earth from every authority except that of God, and the declaration that sovereignty is God's alone and that He is the Lord of the universe, is not merely a theoretical, philosophical and passive proclamation. It is a positive, practical and dynamic message with a view to bringing about the implementation of the Shari'ah of God and actually freeing people from their servitude to other men to bring them into the service of God, the One without associates. This cannot be attained unless both 'preaching' and 'the movement' are used. This is so because appropriate means are needed to meet any and every practical situation.

از آنجا که این دین آزادی انسان را بر روی زمین از هر اقتداری جز اقتدار خداوند اعلام می‌کند، در هر دوره‌ای از تاریخ بشر—دیروز، امروز یا فردا—با موانعی روبه‌رو می‌شود: موانع عقیدتی و فکری، قدرت مادی، و موانع ساختارهای سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، نژادی و طبقاتی. افزون بر این، باورهای تحریف‌شده و خرافات با این دین درهم می‌آمیزند، در کنار آن عمل می‌کنند و در دل مردم ریشه می‌دوانند.

Because this religion proclaims the freedom of man on the earth from all authority except that of God, it is confronted in every period of human history-yesterday, today, or tomorrow - with obstacles of beliefs and concepts, physical power, and the obstacles of political, social, economic, racial and class structures. In addition, corrupted beliefs and superstitions become mixed with this religion, working side by side with it and taking root in peoples' hearts.

اگر از طریق «تبلیغ»، عقاید و افکار به چالش کشیده می‌شوند، از طریق «جنبش»، موانع مادی برطرف می‌گردند. مهم‌ترین آن‌ها قدرت سیاسی‌ای است که بر پایه‌ای پیچیده اما به‌هم‌پیوسته از حمایت ایدئولوژیک، نژادی، طبقاتی، اجتماعی و اقتصادی استوار است. بدین‌ترتیب این دو، یعنی تبلیغ و جنبش، با هم متحد شده و با تمام روش‌های لازم با «وضعیت انسانی» روبه‌رو می‌شوند. برای دستیابی به آزادی انسان بر روی زمین - آزادی تمام بشریت در سراسر جهان - لازم است که این دو روش در کنار یکدیگر به کار گرفته شوند. این نکته بسیار مهمی است و نمی‌توان بیش از حد بر آن تأکید کرد.

If through 'preaching' beliefs and ideas are confronted, through 'the movement' material obstacles are tackled. Foremost among these is that political power which rests on a complex yet interrelated ideological, racial, class, social and economic support. Thus these two-preaching and the movement - united, confront 'the human situation' with all the necessary methods. For the achievement of the freedom of man on earth - of all mankind throughout the earth - it is necessary that these two methods should work side by side. This is a very important point and cannot be over- emphasized .

این دین تنها اعلام آزادی عرب‌ها نیست، و پیامش هم به عرب‌ها محدود نمی‌شود. این پیام خطاب به تمام بشریت است و قلمرو کارش سراسر زمین است. خداوند پروردگار تنها عرب‌ها نیست، و عنایت او هم به کسانی که به آیین اسلام ایمان دارند محدود نمی‌شود.

This religion is not merely a declaration of the freedom of the Arabs, nor is its message confined to the Arabs. It addresses itself to the whole of mankind, and its sphere of work is the whole earth. God is the Sustainer not merely of the Arabs, nor is His providence limited to those who believe in the faith of Islam.

خدا پروردگار تمام جهان است. این دین می‌خواهد تمام جهان را به پروردگارش بازگرداند و آن را از بندگی هرکس جز خدا آزاد سازد. در نگاه اسلام، بندگی واقعی پیروی از قوانینی است که کسی وضع کرده باشد، و همین بندگی است که در اسلام تنها مخصوص خداست. هرکس به این معنا جز خدا را بندگی کند، هرچند ادعای پیروی از این دین داشته باشد، از دین خدا بیرون است. پیامبر ﷺ آشکارا بیان فرمودند که از نظر شریعت، «اطاعت کردن» همان «عبادت کردن» است. با در نظر گرفتن این معنای عبادت، هنگامی که یهودیان و مسیحیان از خدا «نافرمانی» کردند، مانند کسانی شدند که برای خدا شریک قائل می‌شوند.

God is the Sustainer of the whole world. This religion wants to bring back the whole world to its Sustainer and free it from servitude to anyone other than God. In the sight of Islam, the real servitude is following laws devised by someone, and this is that servitude which in Islam is reserved for God alone. Anyone who serves someone other than God in this sense is outside God's religion, although he may claim to profess this religion. The Prophet- peace be on him - clearly stated that, according to the Shari'ah, 'to obey' is 'to worship'. Taking this meaning of worship, when the Jews and Christians 'disobeyed' God, they became like those who 'associate others with God'.

امام ترمذی نے عدی بن حاتم سے روایت کی ہے کہ جب رسول اللہ ﷺ کا پیغام ان تک پہنچا تو وہ شام کی طرف بھاگ گئے (وہ نبی ﷺ کے زمانے سے پہلے ہی عیسائیت قبول کر چکے تھے)، لیکن ان کی بہن اور ان کی قوم کے کچھ لوگ جنگی قیدی بن گئے۔ نبی ﷺ نے ان کی بہن کے ساتھ حسنِ سلوک کیا اور انہیں کچھ تحائف دیے۔ وہ اپنے بھائی کے پاس واپس گئیں اور انہیں اسلام کی دعوت دی، اور نبی ﷺ کے پاس جانے کا مشورہ دیا۔ عدی نے اس بات پر رضامندی ظاہر کی۔ لوگ ان کے مدینہ آنے کے بہت مشتاق تھے۔

Tirmidhi has reported on the authority of 'Adi bin Hatim that when the Prophet's message reached him, he ran away to Syria (he had accepted Christianity before the Prophet's time), but his sister and some of the people of his tribe became prisoners of war. The Prophet-peace be on him- treated his sister kindly and gave her some gifts. She went back to her brother and invited him to Islam, and advised him to visit the Prophet - peace be on him. 'Adi agreed to this. The people were very anxious to see him come to Medina.

هنگامی که او به حضور پیامبر ﷺ آمد، صلیب نقره‌ای به گردن داشت. پیامبر ﷺ - درود خدا بر او باد - این آیه را تلاوت می‌کرد: «آنان (اهل کتاب) احبار و رهبانان خود را به جای خدا به خدایی گرفتند». عدی روایت می‌کند: «گفتم: ‹آنان که عبادت‌شان نمی‌کنند!› فرستاده خدا ﷺ پاسخ داد: ‹آنچه را که احبار و رهبانشان حلال بدانند، آنان نیز حلال می‌دانند و آنچه را که حرام اعلام کنند، آنان نیز حرام می‌دانند، و این همان پرستش آنان است.›» این تفسیر پیامبر ﷺ از آیه فوق - درود خدا بر او باد - روشن می‌سازد که اطاعت از قوانین و احکام نوعی عبادت است، و هر کس چنین کند از این دین بیرون شمرده می‌شود. این همان گرفتن برخی از انسان‌ها به خدایی بر دیگران است، در حالی که این دین آمده است تا چنین رسومی را از میان بردارد و اعلام می‌کند که همه مردم روی زمین باید از بندگی هر کس جز خدا آزاد شوند.

When he came into the presence of the Prophet, he was wearing a silver cross. The Prophet - peace be on him-was reciting the verse. "They (the People of the Book) have taken their rabbis and priests as lords other than God". 'Adi reports: "I said, 'They do not worship their priests." God's Messenger replied, "Whatever their priests and rabbis call permissible, they accept as permissible; whatever they declare as forbidden, they consider as forbidden, and thus they worship them." This explanation of the above verse by the Prophet-peace be on him - makes it clear that obedience to laws and judgments is a sort of worship, and anyone who does this is considered out of this religion. It is taking some men as lords over others, while this religion has come to annihilate such practices, and it declares that all the people of the earth should become free of servitude to anyone other than God.

اگر زندگی واقعی انسان‌ها با این اعلامیهٔ آزادی تفاوت داشته باشد، آنگاه اسلام موظف می‌شود که با تبلیغ و نیز با حرکت به این میدان وارد شود، و با قاطعیت بر همهٔ آن قدرت‌های سیاسی بتازد که مردم را وادار به فرمانبرداری از خود می‌کنند و بر آنان حکم می‌رانند، بی‌توجه به فرمان‌های خداوند، و که مانع از آن می‌شوند که مردم به تبلیغ گوش دهند و در صورت تمایل، به ایمان بگروند. اسلام پس از نابود کردن نیروی ستمگر، چه در شکل سیاسی و چه نژادی، یا در شکل تمایزات طبقاتی در درون یک نژاد، نظام اجتماعی، اقتصادی و سیاسی نوینی برپا می‌کند که در آن مفهوم آزادی انسان در عمل به کار بسته می‌شود.

If the actual life of human beings is found to be different from this declaration of freedom, then it becomes incumbent upon Islam to enter the field with preaching as well as the movement, and to strike hard at all those political powers which force people to bow before them and which rule over them, unmindful of the commandments of God, and which prevent people from listening to the preaching and accepting the belief if they wish to do so. After annihilating the tyrannical force, whether it be in a political or a racial form, or in the form of class distinctions within the same race, Islam establishes a new social, economic and political system, in which the concept of the freedom of man is applied in practice.

اسلام قصد ندارد عقاید خود را بر مردم تحمیل کند، اما اسلام صرفاً «یک باور» نیست. همان‌طور که اشاره کردیم، اسلام اعلام آزادی انسان از بندگی نسبت به انسان‌های دیگر است. از این رو، از همان آغاز می‌کوشد تمام نظام‌ها و حکومت‌هایی را که بر پایه سلطه انسان بر انسان و بندگی یک انسان نسبت به انسان دیگر بنا شده‌اند، از میان بردارد. هنگامی که اسلام مردم را از این فشار سیاسی رها می‌کند و پیام معنوی خود را با توسل به عقلشان به آنان عرضه می‌دارد، آزادی کامل به ایشان می‌دهد تا آن عقاید را بپذیرند یا نپذیرند. با این حال، این آزادی به این معنا نیست که بتوانند خواسته‌های نفسانی خود را خدای خویش قرار دهند، یا اینکه بتوانند در بندگی انسان‌های دیگر بمانند و برخی انسان‌ها را بر دیگران سرور سازند. هر نظامی که در جهان برقرار می‌شود باید بر اساس اقتدار خداوند باشد و قوانین خود را تنها از او بگیرد. آن‌گاه هر فرد، زیر حمایت این نظام جهانی، آزاد است هر عقیده‌ای را که بخواهد برگزیند. این تنها راهی است که از طریق آن «دین» برای خداوند خالص می‌گردد. واژه «دین» بیش از باور را در بر می‌گیرد؛ «دین» در واقع به معنای شیوه زندگی است، و در اسلام این شیوه زندگی بر پایه باور استوار است. اما در نظام اسلامی جا برای همه گونه افراد وجود دارد تا از عقاید خود پیروی کنند، در حالی که قوانین کشور را که خود بر اساس اقتدار الهی بنا شده‌اند، رعایت می‌کنند.

It is not the intention of Islam to force its beliefs on people, but Islam is not merely 'belief'. As we have pointed out, Islam is a declaration of the freedom of man from servitude to other men. Thus it strives from the beginning to abolish all those systems and governments which are based on the rule of man over men and the servitude of one human being to another. When Islam releases people from this political pressure and presents to them its spiritual message, appealing to their reason, it gives them complete freedom to accept or not to accept its beliefs. However, this freedom does not mean that they can make their desires their gods, or that they can choose to remain in the servitude of other human beings, making some men lords over others. Whatever system is to be established in the world ought to be on the authority of God, deriving its laws from Him alone. Then every individual is free, under the protection of this universal system, to adopt any belief he wishes to adopt. This is the only way in which 'the religion' can be purified for God alone. The word 'religion' includes more than belief; 'religion' actually means a way of life, and in Islam this is based on belief. But in an Islamic system there is room for all kinds of people to follow their own beliefs, while obeying the laws of the country which are themselves based on the Divine authority.

هر کس این ویژگی خاص این دین را بفهمد، جایگاه جهاد بالسیف (کوشش از راه جنگ) را نیز درخواهد یافت؛ جهادی که راه را برای کوشش از راه تبلیغ در پیشبرد جنبش اسلامی هموار می‌کند. او درخواهد یافت که اسلام «جنبشی دفاعی» به آن معنای محدودی که امروزه از نظر فنی «جنگ دفاعی» نامیده می‌شود نیست. این معنای محدود را کسانی به آن نسبت می‌دهند که زیر فشار اوضاع قرار دارند و در برابر حملات حیله‌گرانه خاورشناسان که مفهوم جهاد اسلامی را تحریف می‌کنند، شکست خورده‌اند. اسلام جنبشی بود برای ریشه‌کن کردن ستم و آوردن آزادی حقیقی برای بشریت، با بهره‌گیری از امکانات متناسب با وضعیت واقعی انسان‌ها، و این جنبش مراحل مشخصی داشت که برای هر یک از آن‌ها روش‌های تازه‌ای به کار گرفته شد.

Anyone who understands this particular character of this religion will also understand the place of Jihaad bis saif (striving through fighting), which is to clear the way for striving through preaching in the application of the Islamic movement. He will understand that Islam is not a 'defensive movement' in the narrow sense which today is technically called a 'defensive war.' This narrow meaning is ascribed to it by those who are under the pressure of circumstances and are defeated by the wily attacks of the orientalists, who distort the concept of Islamic Jihaad. It was a movement to wipe out tyranny and to introduce true freedom to mankind, using resources according to the actual human situation, and it had definite stages, for each of which it utilized new methods.

اگر بر این پافشاری کنیم که جهاد اسلامی یک جنبش دفاعی است، آنگاه باید معنای واژهٔ «دفاع» را تغییر دهیم و از آن «دفاع از انسان» را اراده کنیم، در برابر تمامی عناصری که آزادی او را محدود می‌کنند. این عناصر در قالب باورها و مفاهیم، و نیز در قالب نظام‌های سیاسی‌ای که بر تمایزهای اقتصادی، نژادی یا طبقاتی استوارند، ظاهر می‌شوند. هنگامی که اسلام برای نخستین بار پدیدار شد، جهان مملو از چنین نظام‌هایی بود، و جاهلیت امروز نیز انواع گوناگونی از چنین نظام‌هایی را دارد.

If we insist on calling Islamic Jihaad a defensive movement, then we must change the meaning of the word 'defense' and mean by it 'the defense of man' against all those elements which limit his freedom. These elements take the form of beliefs and concepts, as well as of political systems, based on economic, racial or class distinctions. When Islam first came into existence, the world was full of such systems, and the present-day Jahiliyyah also has various kinds of such systems.

هنگامی که این معنای گسترده از واژهٔ «دفاع» را در نظر بگیریم، به ماهیت راستین اسلام پی می‌بریم؛ اسلام اعلامیه‌ای جهان‌شمول است برای آزادی انسان از بندگی دیگر انسان‌ها، برقراری حاکمیت خدا و ربوبیت او در سراسر جهان، پایان دادن به خودبزرگ‌بینی و خودخواهی انسان، و اجرای قانون الهی شریعت در امور بشری.

When we take this broad meaning of the word 'defense', we understand the true character of Islam, and that it is a universal proclamation of the freedom of man from servitude to other men, the establishment of the sovereignty of God and His Lordship throughout the world, the end of man's arrogance and selfishness, and the implementation of the rule of the Divine Shari'ah in human affairs.

آن کسانی که می‌کوشند جهاد اسلامی را با تفسیر آن به معنای محدودِ مفهوم امروزیِ جنگ دفاعی توجیه کنند، و با پژوهش‌هایی می‌خواهند اثبات کنند که همهٔ نبردهایی که در جهاد اسلامی صورت گرفته‌اند برای دفاع از سرزمین اسلام بوده است - برخی از آنان سرزمین اسلام را تنها شبه‌جزیرهٔ عربستان می‌دانند - در برابر تجاوز قدرت‌های همسایه، از درک ماهیت اسلام و هدف اصلی آن ناتوانند. چنین تلاشی جز محصول ذهنی شکست‌خورده از شرایط دشوار کنونی و از حملات مستشرقان خیانتکار به جهاد اسلامی نیست.

As to persons who attempt to defend the concept of Islamic Jihaad by interpreting it in the narrow sense of the current concept of defensive war, and who do research to prove that the baules fought in Islamic Jihaad were all for the defense of the homeland of Islam - some of them considering the homeland of Islam to be just the Arabian peninsula-against the aggression of neighboring powers, they lack understanding of the nature of Islam and its primary aim. Such an attempt is nothing but a product of a mind defeated by the present difficult conditions and by the attacks of the treacherous orientalists on the Islamic Jihaad.

آیا کسی می‌تواند بگوید اگر ابوبکر، عمر یا عثمان مطمئن می‌شدند که قدرت‌های روم و ایران قصد حمله به شبه‌جزیره عربستان را ندارند، برای گسترش پیام اسلام در سراسر جهان تلاش نمی‌کردند؟ پیام اسلام چگونه می‌توانست گسترش یابد، در حالی که با موانع مادی‌ای چون نظام سیاسی دولت، نظام اجتماعی‌اقتصادی مبتنی بر نژاد و طبقه، و در پشت همه‌ی اینها، قدرت نظامی حکومت روبه‌رو بود؟

Can anyone say that if Abu Bakr, 'Umar or 'Othman had been satisfied that the Roman and Persian powers were not going to attack the Arabian peninsula, they would not have striven to spread the message of Islam throughout the world? How could the message of Islam have spread when it faced such material obstacles as the political system of the state, the socio-economic system based on races and classes, and behind all these, the military power of the government?

تصور اینکه دعوتی برای آزاد ساختن تمام بشریت در سراسر زمین برخیزد و تنها به تبلیغ و تبیین محدود بماند، ساده‌لوحانه خواهد بود. در واقع، آن دعوت آنگاه که آزادی ارتباط وجود داشته باشد و مردم از همه این نفوذها رها باشند، از راه تبلیغ و تبیین تلاش می‌کند، چنان‌که {لَا إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ}. اما هنگامی که موانع و دشواری‌های عملی یادشده سر راهش قرار گیرد، جز این چاره‌ای ندارد که آن‌ها را با زور از میان بردارد، تا آنگاه که دعوت به دل‌ها و اندیشه‌های مردم عرضه می‌شود، آنان آزاد باشند که با ذهنی گشوده آن را بپذیرند یا رد کنند.

It would be naive to assume that a call is raised to free the whole of humankind throughout the earth, and it is confined to preaching and exposition. Indeed, it strives through preaching and exposition when there is freedom of communication and when people are free from all these influences, as "There is no compulsion in religion; but when the above- mentioned obstacles and practical difficulties are put in its way, it has no recourse but to remove them by force so that when it is addressed to peoples' hearts and minds they are free to accept or reject it with an open mind.

از آنجا که هدف پیام اسلام اعلامِ قاطعانهٔ آزادیِ انسان است، نه تنها در سطح فلسفی بلکه در شرایط واقعی زندگی، ناگزیر باید از جهاد بهره گیرد. فرقی نمی‌کند که سرزمین اسلام، یعنی دار الاسلام به معنای حقیقی اسلامی، در وضعیت صلح باشد یا از سوی همسایگانش تهدید شود. وقتی اسلام به دنبال صلح است، هدفش آن صلح سطحی نیست که تنها به امنیت بخشی از زمین، همان بخشی که پیروان اسلام در آن زندگی می‌کنند، بسنده کند. صلحی که اسلام می‌خواهد این است که دین (یعنی قانون جامعه) برای خدا خالص شود، فرمانبرداری همهٔ مردم تنها از آنِ خدا باشد، و برخی مردم بر برخی دیگر سروری نکنند. پس از دوران پیامبر ﷺ تنها مراحل پایانیِ حرکت جهاد باید دنبال شود؛ مراحل آغازین یا میانی دیگر کاربرد ندارند. آنها به پایان رسیده‌اند. و چنان‌که ابن قیم می‌گوید: «پس پس از نزول سورهٔ "برائت"، کافران سه دسته بودند: دشمنانِ در حال جنگ، مردمانِ دارای پیمان، و ذمیان. مردمانِ دارای پیمان سرانجام مسلمان شدند، بنابراین تنها دو دسته باقی ماندند: مردمانِ در حال جنگ و ذمیان. مردمانِ در حال جنگ همواره از او بیمناک بودند. اکنون مردم سراسر جهان سه دسته بودند: نخست، مسلمانانی که به او ایمان آوردند؛ دوم، کسانی که با آنان صلح داشت (و از جملهٔ پیشین درمی‌یابیم که ایشان ذمیان بودند)؛ و سوم، دشمنانی که همچنان با او می‌جنگیدند.» این‌ها مواضع منطقی‌ای هستند که با سرشت و اهداف این دین سازگارند، نه آنچه که مردمانی که در برابر شرایط کنونی و حملات مستشرقان خائن شکست خورده‌اند از آن می‌فهمند.

Since the objective of the message of Islam is a decisive declaration of man's freedom, not merely on the philosophical plane but also in the actual conditions of life, it must employ Jihaad. It is immaterial whether the homeland of Islam - in the true Islamic sense, Dar ul-Islam - is in a condition of peace or whether it is threatened by its neighbors. When Islam strives for peace, its objective is not that superficial peace which requires that only that part of the earth where the followers of Islam are residing remain secure. The peace which Islam desires is that the religion (i.e. the Law of the society) be purified for God, that the obedience of all people be for God alone, and that some people should not be lords over others. After the period of the Prophet - peace be on him - only the final stages of the movement of Jihaad are to be followed; the initial or middle stages are not applicable. They have ended, and as Ibn Qayyim states, "Thus, after the revelation of the chapter 'Bratt', the unbelievers were of three kinds: adversaries in war, people with treaties, and Dhimmies. The people with treaties eventually became Muslims, so there were only two kinds left: people at war and Dhimmies. The people at war were always afraid of him. Now the people of the whole world were of three kinds: one, the Muslims who believed in him: two, those with whom he had peace (and from the previous sentence we understand that they were Dhimmies); and three, the opponents who kept fighting him." These are the logical positions consonant with the character and purposes of this religion, and not what is understood by the people who are defeated by present conditions and by the attacks of the treacherous orientalists.

خداوند مسلمانان را در مکه و در دوره ابتدایی هجرتشان به مدینه از جنگ بازداشت و به ایشان فرمود: «دست‌های خود را باز دارید، و نماز را برپا دارید، و زکات بپردازید». سپس به ایشان اجازه جنگ داده شد: «به کسانی که با آنان جنگ می‌شود اجازه (جنگ) داده شد، زیرا ستم دیده‌اند، و خداوند بر یاری ایشان تواناست. اینان کسانی هستند که بی‌هیچ دلیلی از خانه‌هایشان بیرون رانده شدند». مرحله بعد زمانی فرا رسید که مسلمانان فرمان یافتند با کسانی که با ایشان می‌جنگند نبرد کنند: «در راه خداوند با کسانی که با شما می‌جنگند، بجنگید». و سرانجام جنگ با همه مشرکان اعلام شد: «و با همه مشرکان بجنگید، همان‌گونه که آنان همگی با شما می‌جنگند»؛ «با کسانی از اهل کتاب که به خداوند و روز بازپسین ایمان نمی‌آورند، و آنچه را خداوند و پیامبرش حرام کرده‌اند حرام نمی‌دانند، و دین حق را دین خود نمی‌شمارند، بجنگید تا آنکه با خواری جزیه دهند». بدین ترتیب، بنا بر تبیین امام ابن قیم، ابتدا مسلمانان از جنگ بازداشته شدند؛ سپس به ایشان اجازه جنگ داده شد؛ پس از آن به جنگ با متجاوزان فرمان یافتند؛ و سرانجام به جنگ با همه مشرکان فرمان داده شدند.

God held back Muslims from fighting in Mecca and in the early period of their migration to Medina, and told them, "Restrain your hands, and establish regular prayers, and pay Zakat". Next, they were permitted to fight: "Permission to fight is given to those against whom war is made, because they are oppressed, and God is able to help them. These are the people who were expelled from their homes without cause. The next stage came when the Muslims were commanded to fight those who fight them: "Fight in the cause of God against those who fight you." And finally, war was declared against all the polytheists: "And fight against all the polytheists, as they all fight against you;" "Fight against those among the People of the Book who do not believe in God and the Last Day, who do not forbid what God and His Messenger have forbidden, and who do not consider the true religion as their religion, until they are subdued and pay Jizyah." Thus, according to the explanation by Imam Ibn Qayyim, the Muslims were first restrained from fighting; then they were permitted to fight; then they were commanded to fight against the aggressors; and finally they were commanded to fight against all the polytheists.

با وجود آیات فراوان قرآن و احادیث بسیاری از پیامبر ﷺ که در ستایش جهاد آمده‌اند، و با تمام تاریخ اسلام که سرشار از جهاد است، دل هر مسلمانی آن تفسیری از جهاد را رد می‌کند که توسط کسانی ابداع شده که ذهنشان در شرایط نامساعد و زیر حملات مستشرقان زیرک بر ضد جهاد اسلامی، شکست را پذیرفته است.

With these verses from the Qur'an and with many Traditions of the Prophet - peace be on him - in praise of Jihaad, and with the entire history of Islam, which is full of Jihaad, the heart of every Muslim rejects that explanation of lihaad invented by those people whose minds have accepted defeat under unfavorable conditions and under the attacks on Islamic Jihaad by the shrewd orientalists.

چه نوع انسانی است آن که پس از شنیدن فرمان خدا و سنت‌های پیامبر ﷺ، و پس از خواندن رویدادهایی که در جهاد اسلامی رخ داد، باز هم می‌پندارد که این حکم، فرمانی موقت و مربوط به شرایط گذرا است و تنها به دفاع از مرزها مربوط می‌شود؟

What kind of a man is it who, after listening to the commandment of God and the Traditions of the Prophet - peace be on him-and after reading about the events which occurred during the Islamic Jihaad, still thinks that it is a temporary injunction related to transient conditions and that it is concerned only with the defense of the borders?

در آیهٔ اجازهٔ جنگ، خداوند به مؤمنان اعلام کرده است که زندگی این جهان چنان است که بازداشتن یک گروه از مردم به دست گروهی دیگر، سنت خداست تا زمین از فساد پاک شود. «به کسانی که با آنان جنگ می‌شود، اجازه داده شد، زیرا ستم دیده‌اند و خداوند بر یاری ایشان تواناست. اینان کسانی هستند که بی‌هیچ گناهی از خانه‌هایشان رانده شدند، جز آن‌که گفتند پروردگار ما خداست. و اگر خداوند بعضی مردم را به دست بعضی دیگر بازنمی‌داشت، قطعاً صومعه‌ها و کلیساها و کنشت‌ها و مسجدهایی که نام خدا در آن‌ها بسیار یاد می‌شود، ویران می‌گشت.» بنابراین، این مبارزه مرحله‌ای گذرا نیست بلکه وضعیتی همیشگی است؛ وضعیتی ابدی، زیرا حق و باطل نمی‌توانند در این زمین با یکدیگر همزیستی داشته باشند. هرگاه اسلام با اعلام جهانی این پیام برخاسته است که فرمانروایی خدا باید بر تمام زمین برقرار شود و انسان‌ها از بندگی یکدیگر آزاد گردند، غاصبان اقتدار خدا بر زمین بر آن به شدت تاخته‌اند و هرگز آن را تحمل نکرده‌اند. بر اسلام واجب شد که به مقابله برخیزد و انسان را در سراسر زمین از چنگال این غاصبان رها سازد. مبارزهٔ همیشگی برای آزادی انسان ادامه خواهد یافت تا آن‌که دین برای خدا خالص گردد.

In the verse giving permission to fight, God has informed the Believers that the life of this world is such that checking one group of people by another is the law of God, so that the earth may be cleansed of corruption. "Permission to fight is given to those against whom war is made, because they are oppressed, and God is able to help them. These are the people who were expelled from their homes without cause, except that they said that our Lord is God. Had God not checked one people by another, then surely synagogues and churches and mosques would have been pulled down, where the name of God is remembered often." Thus, this struggle is not a temporary phase but an eternal state - an eternal state, as truth and falsehood cannot co-exist on this earth. Whenever Islam stood up with the universal declaration that God's Lordship should be established over the entire earth and that men should become free from servitude to other men, the usurpers of God's authority on earth have struck out against it fiercely and have never tolerated it. It became incumbent upon Islam to strike back and release man throughout the earth from the grip of these usurpers. The eternal struggle for the freedom of man will continue until the religion is purified for God.

دستور خودداری از جنگ در دوران مکی مرحلهٔ موقتی در مسیری طولانی بود।

The command to refrain from fighting during the Meccan period was a temporary stage in a long journey.

در روزهای نخستین هجرت نیز همان انگیزه وجود داشت، اما پس از این مراحل آغازین، هدف از جهاد صرفاً دفاع از مدینه نبود. بی‌شک دفاع از آن ضروری بود، ولی این هدف نهایی نبود. هدف، حفاظت از منابع و کانون این جنبش بود؛ جنبشی برای رهایی بشریت و برچیدن موانعی که مانع رسیدن انسان‌ها به این آزادی می‌شد.

The same reason was operative during the early days of Hijra, but after these early stages, the reason for Jihaad was not merely to defend Medina. Indeed, its defense was necessary, but this was not the ultimate aim. The aim was to protect the resources and the center of the movement - the movement for freeing mankind and demolishing the obstacles which prevented mankind from attaining this freedom.

دلایل خودداری از جنگ در دوران مکی به آسانی قابل درک است. در مکه تبلیغ دین مجاز بود. پیامبر ﷺ تحت حمایت بنی هاشم قرار داشت و از این رو فرصت داشت پیام خود را آشکارا اعلام کند؛ او آزادی داشت که با افراد و با گروه‌ها سخن بگوید و دل‌ها و اندیشه‌های ایشان را مخاطب قرار دهد. هیچ قدرت سیاسی سازمان‌یافته‌ای وجود نداشت که بتواند ایشان را از تبلیغ و مردم را از شنیدن بازدارد. در این مرحله نیازی به توسل به زور نبود. افزون بر این، دلایل دیگری نیز وجود داشت که من آن‌ها را در تفسیرم، «فی ظلال القرآن»، در توضیح آیه «أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِینَ قِیلَ لَهُمْ كُفُّوا أَیْدِیَكُمْ وَأَقِیمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ» [النساء: ۷۷] به تفصیل بیان کرده‌ام. شاید مفید باشد که بخشی از این توضیح، یعنی بخش ۶۵، را در اینجا بازآوری کنم.

The reasons for refraining from fighting during the Meccan period are easily understood. In Mecca preaching was permitted. The Messenger - peace be on him - was under the protection of the Banu Hashim and hence he had the opportunity to declare his message openly; he had the freedom to speak to individuals as to groups and to appeal to their hearts and minds. There was no organized political power which could prevent him from preaching and prevent people from listening. At this stage there was no need for the use of force. Besides this, there were other reasons and I have detailed these reasons in my commentary, In the Shades of the Qur'an, in explanation of the verse, "Have you seen the people to whom it was said, 'Restrain your hands, and establish regular prayers, and pay Zakat?" (3:77) It may be useful to reproduce 65 parts of this explanation here.

یکی از دلایلی که ممکن است برای منع به کارگیری زور در دوران مکی وجود داشته باشد این است که آن دوران مرحله‌ای از تربیت و آماده‌سازی بوده، در محیطی خاص، برای امتی خاص و در شرایطی ویژه.

"A reason for prohibiting the use of force during the Meccan period may have been that this was a stage of training and preparation in a particular environment, for a particular nation and under particular conditions.

در این شرایط، یکی از عوامل مهم در تربیت و آماده‌سازی، پروراندن فرد عرب بود تا در برابر ستمی که بر خودش یا بر کسانی که دوستشان دارد وارد می‌شود، شکیبا باشد، غرور خود را مهار کند، و انتقام شخصی یا انتقام عزیزانش را هدف زندگی خود قرار ندهد. همچنین لازم بود که او آموزش ببیند تا بر اعصاب خود تسلط یابد و با نخستین تحریک، همان‌گونه که سرشتش بود، خونسردی‌اش را از دست ندهد، و با نخستین انگیزه، هیجان‌زده نشود؛ بلکه باید در خلق و رفتار خود وقار و آرامش را پرورش دهد. او باید آموزش می‌دید که از نظم جامعه‌ای پیروی کند که زیر رهبری یک پیشوا قرار دارد، در هر امری به این رهبر مراجعه کند و دستورهای او را اطاعت نماید، حتی اگر آن دستورها با عادت یا سلیقه‌اش مغایر باشد. هدف این بود که افرادی با منش والا پرورش یابند که جامعه مسلمان را تشکیل دهند، از رهنمودهای رهبر پیروی کنند، و متمدن و پیشرو باشند، و از عادات وحشیانه و تعصب قبیله‌ای به دور باشند.

Under these circumstances, an important factor in training and preparation was to train the individual Arab to be patient under oppression to himself or to those he loved, to conquer his pride, and not to make personal revenge or revenge for one's dear ones the purpose of one's life. Training was also needed so that he could learn control of his nerves, not lose his temper at the first provocation as was his temperament - nor get excited at the first impulse, but so that he could develop dignity and composure in his temperament and in his action. He was to be trained to follow the discipline of a community which is under the direction of a leader, and to refer to this leader in every matter and to obey his injunctions even though they might be against his habit or taste The aim was to develop individuals of high character who would constitute the Muslim community, who would follow the directions of the leader, and who would be civilized and progressive, free of wild habits and tribalism.

ممکن است دلیل دیگری هم برای آن وجود داشته باشد: قریش به نسب و آبروی خود می‌بالیدند، و در چنین محیطی تنها اقناع می‌توانست جذاب‌ترین و مؤثرترین شیوه باشد. در آن مرحله، جنگ‌کردن به برافروختن آتش انتقام منجر می‌شد. پیش از آن، جنگ‌های قبیله‌ای بسیاری بر پایه خون‌خواهی وجود داشت، مانند جنگ‌های داحس و غَبراء و بَسوس، که سال‌ها ادامه یافت و قبیله‌ای پس از قبیله‌ای دیگر را نابود کرد. اگر خون‌خواهی در ذهن آنان با اسلام پیوند می‌خورد، این تصور هرگز زدوده نمی‌شد. در نتیجه، اسلام به‌جای آنکه فراخوانی به دین حق باشد، به سلسله‌ای بی‌پایان از نزاع‌های قبیله‌ای تبدیل می‌شد و تعالیم بنیادین آن از همان آغاز فراموش می‌گشت.

"Another reason for it may have been that the Quraish were proud of their lineage and honor, and in such an environment only persuasion could be most appealing and effective. At this stage, fighting would have resulted in kindling the fires of revenge- There was already much tribal warfare based on blood feuds, such as the wars of Dahis, Gabra and Basus, which continued for years and annihilated tribe after tribe. If blood feuds were to become associated in their minds with Islam, then this impression would never have been removed. consequently, Islam, instead of being a call toward the true religion, would have become an unending sequence of tribal feuds and its basic teachings would have been forgotten at the very beginning.

یکی دیگر از دلایل شاید این بوده که از کاشتن بذر اختلاف و خونریزی در هر خانواده جلوگیری شود. در آن زمان، هیچ حکومت منظمی وجود نداشت که مؤمنان را شکنجه و آزار دهد؛ بلکه مؤمن توسط سرپرستان و بزرگان خودش آزار داده می‌شد، شکنجه می‌شد و «درس عبرت» می‌گرفت. در چنین شرایطی، اجازه جنگ به این معنا بود که هر خانه‌ای به میدان نبرد تبدیل شود. مردم می‌گفتند: «پس، این است اسلام!» در واقع، این سخن درباره اسلام گفته شد، با آنکه جنگ جایز نبود.

"Another reason may have been to avoid sowing the seed of discord and bloodshed in every household. At that time, there was no organized government which was torturing and persecuting the Believers; the Believer was persecuted, tortured and 'taught a lesson by his own patrons. Under these circumstances, permission to fight would have meant that every house would have become a battlefield. The people would have said 'So, this is Islam'! In fact, this was said about Islam, even though fighting was not permitted.

در موسم آمدنِ مردمِ عربستان به مکه برای حج و تجارت، قریش نزد ایشان می‌رفتند و می‌گفتند: «محمد نه‌تنها ملّت و قبیله‌ی خود را تقسیم می‌کند؛ حتی پسران را از پدران جدا می‌سازد! این چه کاری است که در هر خانه و در هر محله، فرزند را به کشتنِ پدرش و برده را به کشتنِ ارباب‌اش برمی‌انگیزد؟» «دلیل دیگری که شاید وجود داشته این است که خداوند می‌دانست اکثریتِ بزرگی از کسانی که مسلمانانِ نخست را آزار و شکنجه می‌کردند، روزی سربازانِ وفادارِ اسلام و حتی رهبرانِ بزرگِ آن خواهند شد. آیا عمر بن خطاب یکی از ایشان نبود؟

During the season when the people of Arabia came to Mecca for pilgrimage and commerce, the Quraish would have gone to them and would have said, 'Muhammad is not only dividing his nation and his tribe; he is even dividing sons from fathers! What kind of a thing is this which incites the son to kill his father, the slave to kill his master, in every house and in every locality?" "Another reason may have been that God knew that a great majority of those who persecuted and tortured the early Muslims would one day become the loyal soldiers of Islam, even its great leaders. Was not 'Umar Ibn al-Khattab one of them?

یکی دیگر از دلایل شاید این بوده که غیرت عربها، به ویژه در چارچوب قبیلهای، به یاری کسی میآید که تحت آزار قرار گرفته اما شکست را نمیپذیرد، به ویژه اگر آزاردیدگان در میان مردم محترم باشند. میتوان چند نمونه از این گونه رویدادها را برای تأیید این نظریه ذکر کرد. هنگامی که ابوبکر، که مردی محترم بود، برای مهاجرت به جای دیگری از مکه بیرون رفت، ابن الدغنه نتوانست این را تحمل کند و او را از رفتن بازداشت، زیرا آن را ننگی برای عربها میدانست؛ او حمایت خود را به ابوبکر پیشنهاد کرد. بهترین نمونه چنین رویدادی، پاره کردن پیمانی است که بر اساس آن بنیهاشم در دره ابوطالب محصور شده بودند، هنگامی که دوران گرسنگی و تنگدستی آنان به شکل غیرمنطقی طولانی به نظر میرسید. این جوانمردی ویژگی اعراب بود، در حالی که در تمدنهای باستانی که به خوار شدن مردم خو گرفته بودند، کسانی که رنج میکشیدند و آزار میدیدند مورد تمسخر، ریشخند و تحقیر قرار میگرفتند، و ستمگر و زورگو محترم شمرده میشد.

"Another reason may have been that the sense of honor of the Arabs, especially in a tribal framework, comes to the help of the person who is persecuted yet does not concede defeat, especially if the persecuted are honored by the people. Several such incidents can be quoted to support this thesis. When Abu Bakr, who was an honorable man, left Mecca in order to migrate to some other place, Ibn al-Daghna could not bear it and restrained him from leaving because he considered it a disgrace to the Arabs; he offered Abu Bakr his own protection. The best example of such an incident is the tearing up of the contract under which the Banu Hashim were confined to the Valley of Abu Talib when the period of their hunger and privation seemed unreasonably long. This chivalry was a peculiarity of the Arabs, while in ancient 'civilizations' which were accustomed to seeing people humiliated, those who suffered and were persecuted were laughed at, ridiculed and treated with contempt, and the oppressor and the tyrant were respected.

یکی دیگر از دلایل این امر شاید آن بود که مسلمانان شمار اندکی داشتند و تنها در مکه زندگی می‌کردند، زیرا پیام اسلام هنوز به دیگر نقاط عربستان نرسیده بود، یا تنها به‌صورت شنیده‌هایی پراکنده به آن‌ها رسیده بود. قبایل دیگر این موضوع را نزاعی داخلی میان قریش می‌دانستند و منتظر نتیجهٔ این کشمکش بودند.

"Another reason may have been that the Muslims were few in number and they lived only in Mecca, as the message of Islam had not reached other parts of Arabia or had reached only as hearsay. Other tribes considered it as a domestic quarrel of the Quraish; they were watching for the outcome of this struggle.

در این شرایط، اگر جنگ مجاز شده بود، این جنگ محدود به نابودی کامل مسلمانان می‌انجامید؛ حتی اگر شمار زیادی از دشمنانشان را می‌کشتند، باز هم به‌طور کامل نابود می‌شدند. بت‌پرستی ادامه می‌یافت و سپیده‌دم نظام اسلامی هرگز طلوع نمی‌کرد و به اوج خود نمی‌رسید، در حالی که اسلام آیینی عملی برای همه‌ی بشریت آشکار شده است.

Under these circumstances, if fighting had been allowed, this limited warfare would have resulted in the complete annihilation of the Muslims; even if they had killed a great number of their opponents, they would still have been completely annihilated. Idolatry would have continued and the dawn of the Islamic system would never have arrived and would never have reached its zenith, while Islam is revealed to be a practical way of life for all mankind".

در دوره اولیه مدنی جنگ نیز ممنوع بود. دلیل این امر آن بود که پیامبر ﷺ با یهودیان مدینه و با اعراب کافر در درون و پیرامون مدینه پیمان امضا کرده بود، اقدامی که در این مرحله ضروری بود.

In the early Medinite period fighting was also prohibited. The reason for this was that the Prophet - peace be on him- had signed a pact with the Jews of Medina and with the unbelieving Arabs in and around Medina, an action which was necessary at this stage.

ابتدا، فرصتی آشکار برای تبلیغ و اقناع وجود داشت. هیچ قدرت سیاسی‌ای نبود که این آزادی را محدود کند؛ تمام مردم دولت نوین مسلمانان را پذیرفتند و رهبری پیامبر ﷺ را در همه امور سیاسی پذیرا شدند. در پیمان‌نامه، همه طرف‌ها توافق کردند که هیچ‌کس بدون اجازه صریح پیامبر ﷺ نه پیمان صلحی ببندد، نه اعلام جنگ کند و نه با هیچ بیگانه‌ای روابط برقرار سازد. بدین‌ترتیب، قدرت واقعی در مدینه در دست رهبری مسلمانان بود. درهای تبلیغ اسلام نیز باز بود و آزادی عقیده وجود داشت.

First, there was an open opportunity for preaching and persuasion. There was no political power to circumscribe this freedom; the whole population accepted the new Muslim state and agreed upon the leadership of the Prophet-peace be on him-in all political maners. In the pact it was agreed by all parties that no one would make a treaty of peace or declare war or establish relations with any outsider without the express permission of the Prophet - peace be on him. Thus, the real power in Medina was in the hands of Muslim leadership. The doors were also open for preaching Islam and there was freedom of belief.

دوم، در این مرحله پیامبر ﷺ می‌خواست تمام تلاش‌های خود را برای مقابله با قریش به کار گیرد، زیرا مخالفت بی‌امان آنان مانعی بزرگ بر سر راه گسترش اسلام میان دیگر قبایل بود که در انتظار نتیجه نهایی نبرد میان دو گروه قریش بودند. از همین رو، پیامبر ﷺ شتاب کرد و گروه‌های شناسایی را به جهات مختلف اعزام نمود. نخستین گروه از این دست به فرماندهی حمزه بن عبدالمطلب بود که در ماه رمضان، تنها شش ماه پس از هجرت، حرکت کرد.

Secondly, at this stage the Prophet-peace be on him - wanted to conserve all his efforts to combat the Quraish, whose relentless opposition was a great obstacle in spreading Islam to other tribes which were waiting to see the final outcome of the struggle between the two groups of the Quraish. That is why the Prophet - peace be on him - hastened to send scouting parties in various directions. The first such party was commanded by Hamza bin Abdul Muttalib, and it went out during the month of Ramadan, only six months after the Immigration.

پس از این، گروه‌های پیشاهنگی دیگری اعزام شدند: یکی در ماه نهم پس از هجرت، دیگری در ماه سیزدهم، و سومی در ماه شانزدهم پس از هجرت. و در ماه هفدهم، او گروهی را به فرماندهی عبدالله بن جحش فرستاد. این گروه با مقاومتی روبه‌رو شد و مقداری خون ریخته شد. این واقعه در ماه رجب رخ داد که ماهی محترم شمرده می‌شد. آیه زیر از سورۀ البقره به آن اشاره دارد:

After this, there were other scouting parties, one during the ninth month after Hijra, the next in the thirteenth month the third sixteen months after Hijra, and in the seventeenth month he sent a party under the leadership of Abdullah bin Jahash. This party encountered some resistance and some blood was shed. This occurred during the month of Rajab, which was considered a sacred month. The following verse of Chapter Baqara refers to it:

از تو درباره جنگیدن در ماه‌های حرام می‌پرسند. بگو: «جنگیدن در آن‌ها گناهی بزرگ است، ولی بازداشتن مردم از راه خدا، و کفر ورزیدن به خدا، و منع مردم از ورود به مسجد الحرام، و بیرون راندن اهل آن از خانه‌هایشان، نزد خدا گناهی بزرگ‌تر است، و فتنه‌انگیزی از کشتن بدتر است.»

"They ask you about fighting in the sacred months. Say: Fighting in them is a great sin, but to prevent people from the way of God, and to reject God, and to stop people from visiting the Sacred Mosque, and to expel people from their homes are a much greater sin, and oppression is worse than killing." (2:217)

در ماه رمضان همان سال، نبرد بدر رخ داد، و در سورهٔ انفال این نبرد مورد بررسی قرار گرفته است.

During Ramadan of the same year, the Battle of Badr took place, and in Chapter Anfal this battle was reviewed.

اگر این مرحله از جنبش اسلامی در چشم‌انداز درست خود بررسی شود، جایی برای این سخن باقی نمی‌ماند که هدف اساسی جنبش اسلامی «دفاعی» بوده است، به آن معنای محدودی که امروز برخی به آن نسبت می‌دهند و زیر حملات خیانت‌بار خاورشناسان مغلوب شده است! کسانی که در تاریخ گسترش اسلام به دنبال علل دفاعی‌ای می‌گردند، در زمانی که مسلمانان نه شکوهی دارند و نه اسلام را در اختیار دارند، گرفتار حملات تهاجمی خاورشناسان می‌شوند. با این حال، به فضل خدا، کسانی هستند که بر این موضع استوارند که اسلام اعلام جهانی آزادی انسان در زمین است، از هر اقتداری جز اقتدار خداوند؛ و اینکه دین باید برای خدا خالص شود؛ و آنان درباره جهاد اسلامی همچنان می‌نویسند.

If this stage of the Islamic movement is viewed in proper perspective, then there is no room to say that the basic aim of the Islamic movement was 'defensive' in the narrow sense which some people ascribe to it today, defeated by the attacks of the treacherous orientalists! Those who look for causes of a defensive nature in the history of the expansion of Islam are caught by the aggressive attacks of the orientalists at a time when Muslims possess neither glory nor do they possess Islam. However, by God's grace, there are those who are standing firm on the issue that Islam is a universal declaration of the freedom of man on the earth from every authority except God's authority, and that the religion ought to be purified for God; and they keep writing concerning, the Islamic Jihaad.

اما جنبش اسلامی به هیچ استدلالی از ادبیات نیاز ندارد، زیرا بر آیات روشن قرآن استوار است.

But the Islamic movement does not need any arguments taken from the literature, as it stands on the clear verses of the Qur'an:

باید کسانی که زندگی این جهان را به زندگی آخرت فروخته‌اند، در راه خدا بجنگند؛ و هر کس در راه خدا بجنگد و کشته شود یا پیروز گردد، به زودی پاداشی بزرگ به او خواهیم داد.

"They ought to fight in the way of God who have sold the life of this world for the life of the Hereafter; and whoever fights in the way of God and is killed or becomes victorious, to him shall We give a great reward.

چرا برای آن مردان، زنان و کودکانی که به دلیل ناتوانی مورد ستم قرار گرفته‌اند و می‌گویند: «پروردگارا! ما را از این شهری که مردمش ستمکارند بیرون ببر، و از جانب خود سرپرستی برای ما قرار ده و از جانب خود یاوری برای ما بفرست»، در راه خدا نمی‌جنگید؟ کسانی که ایمان آورده‌اند در راه خدا می‌جنگند، و کسانی که کافر شده‌اند در راه طاغوت می‌جنگند. پس با دوستان شیطان بجنگید، که به راستی نیرنگ شیطان ضعیف است. (نساء: ۷۵-۷۶)

Why should not you fight in the way of God for those men, women and children who have been oppressed because they are weak and who call 'Our Lord! Take us out of this place whose people are oppressors, and raise for us an ally, and send for us a helper'. Those who believe fight in the cause of God, while those who do not believe fight in the cause of tyranny. Then fight against the friends of Satan. Indeed, the strategy of Satan is weak." (3: 74-76)

به کافران بگو که اگر (از کفر و جنگ) باز ایستند، آنچه پیش از این کرده‌اند بر ایشان بخشوده خواهد شد؛ و اگر بازگردند، پس سرگذشت پیشینیان را دانسته‌اند. و با ایشان بجنگید تا فتنه‌ای نماند و دین همه از آنِ خدا شود. پس اگر باز ایستند، همانا خدا به آنچه انجام می‌دهند بیناست.

"Say to the unbelievers that if they refrain, then whatever they have done before will be forgiven them; but if they turn back, then they know what happened to earlier nations. And fight against them until there is no oppression and the religion is wholly for God. But if they refrain, then God is watching over their actions.

«و اگر روی برنگردانند، پس بدانید که خدا یار شماست و او یاور شماست.» (۸: ۳۸-۴۰)

But if they do not, then know that God is your Ally and He is your Helper." (8: 38-40)

«با کسانی از اهل کتاب که به خدا و روز قیامت ایمان نمی‌آورند، و آنچه را خدا و فرستاده‌اش حرام کرده‌اند حرام نمی‌دانند، و دین حق را دین خود نمی‌پذیرند، بجنگید تا آنکه با خواری و فرمانبرداری، جزیه بدهند. یهودیان گفتند: «عُزَیر پسر خداست»، و مسیحیان گفتند: «مسیح پسر خداست». این سخنی است که با زبان خود می‌گویند؛ آنان به گفته کسانی که پیش از ایشان کافر شدند شباهت دارند. خدا ایشان را نابود کند؛ چگونه از حق روی‌گردان می‌شوند! آنان احبار و رهبانان خود و مسیح پسر مریم را به جای خدا، ارباب خود گرفتند، با آنکه مأمور بودند جز یک خدا را پرستش نکنند. معبودی جز او نیست؛ او از آنچه با او شریک می‌سازند پاک و منزه است! می‌خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند، و خدا جز این نمی‌خواهد که نور خود را کامل گرداند، هرچند کافران را خوش نیاید.» [۹:۲۹-۳۲]

"Fight against those among the People of the Book who do not believe in God and the Last Day, who do not forbid what God and His messenger have forbidden, and who do not consider the true religion as their way of life, until they are subdued and pay Jizyah. The Jews say: 'Ezra is the Son of God', and the Christians say: 'The Messiah is the Son of God'. These are mere sayings from their mouths, following those who preceded them and disbelieved. God will assail them; how they are perverted! They have taken their rabbis and priests as lords other that God, and the Messiah, son of Mary; and they were commanded to worship none but One God. There is no deity but He, glory be to Hlm above what they associate with Him! They desire to extinguish God's light with their mouths, and God intends to perfect His light, although the unbelievers may be in opposition" (9: 29-32)

دلایل جهاد که در آیات بالا بیان شد این‌هاست: برپا داشتن حاکمیت خداوند بر زمین؛ تنظیم امور انسانی بر اساس هدایت حقیقی‌ای که خداوند فراهم کرده است؛ از میان بردن همه نیروهای شیطانی و نظام‌های شیطانی زندگی؛ و پایان دادن به سروری یک انسان بر دیگران، زیرا همه انسان‌ها مخلوق خدایند و هیچ‌کس اختیار آن را ندارد که ایشان را بنده خود سازد یا برای آنان قوانین خودسرانه وضع کند.

The reasons for Jihaad which have been described in the above verses are these: to establish God's authority in the earth; to arrange human affairs according to the true guidance provided by God; to abolish all the Satanic forces and Satanic systems of life; to end the lordship of one man over others since all men are creatures of God and no one has the authority to make them his servants or to make arbitrary laws for them.

این دلایل برای اعلام جهاد کافی است. با این حال، همواره باید در نظر داشت که در دین هیچ اجباری نیست؛ یعنی هنگامی که مردم از سروری انسان‌ها آزاد شوند، قانون حاکم بر امور مدنی تنها قانون خداوند خواهد بود، و هیچ کس به تغییر عقیده‌اش و پذیرش اسلام مجبور نخواهد شد.

These reasons are sufficient for proclaiming Jihaad. However, one should always keep in mind that there is no compulsion in religion; that is, once the people are free from the lordship of men, the law governing civil affairs will be purely that of God, while no one will be forced to change his beliefs and accept Islam.

جهاد اسلام این است که برای هر انسانی در سراسر جهان آزادی کامل تأمین شود، با رهانیدن او از بندگی دیگر انسان‌ها، تا بتواند خدای خود را بپرستد، خدایی که یکتاست و شریکی ندارد. همین امر به‌خودی‌خود دلیل کافی برای جهاد است. تنها این‌ها بودند انگیزه‌های دل جنگاوران مسلمان. اگر از آنان پرسیده می‌شد: «چرا می‌جنگید؟»، هیچ‌کدام پاسخ نمی‌داد: «کشورم در خطر است و برای دفاع از آن می‌جنگم» یا «ایرانیان و رومیان بر ما تاخته‌اند»، یا «می‌خواهیم قلمرو خود را گسترش دهیم و غنایم بیشتری به دست آوریم». آنان همان پاسخی را می‌دادند که ربعی بن عامر، حذیفة بن محصن و مغیرة بن شعبه به سردار ایرانی، رستم، دادند، هنگامی که او در سه روز پیاپی پیش از نبرد قادسیه، یک‌یک از ایشان پرسید: «برای چه منظوری آمده‌اید؟» پاسخ آنان یکسان بود: «خدا ما را فرستاده است تا هر کس را که بخواهد از بندگی انسان‌ها برهانیم و به بندگی خدای یگانه درآوریم، از تنگنای این دنیا به فراخنای این دنیا و آخرت، و از ستم ادیان به عدالت اسلام. خدا برای همین منظور پیامبری برانگیخت تا راه خود را به آفریدگانش بیاموزد. هر کس این روش زندگی را بپذیرد، ما بازمی‌گردیم و کشورش را به خودش بازمی‌گردانیم، و با کسانی که سر به شورش برمی‌دارند می‌جنگیم تا شهید شویم یا پیروز گردیم».

The Jihaad of Islam is to secure complete freedom for every man throughout the world by releasing him from servitude to other human beings so that he may serve his God, Who IS One and Who has no associates. This is in itself a sufficient reason for Jihaad. These were the only reasons in the hearts of Muslim warriors. If they had been asked the question "Why are you fighting?" none would have answered, "My country is in danger; I am fighting for its defense" or "The Persians and the Romans have come upon us", or, "We want to extend our dominion and want more spoils'.' They would have answered the same as Rabati bin 'Amer, Huzaifa bin Muhsin and Mughira bin Shtuba answered the Persian general Rustum when he asked them one by one during three successive days preceding the battle of Qadisiyyah, "For what purpose have you come?" Their answer was the same: "God has sent us to bring anyone who wishes from servitude to men into the service of God alone, from the narrowness of this world into the vastness of this world and the Here- after, and from the tyranny of religions into the justice of Islam. God raised a Messenger for this purpose to teach His creatures His way. If anyone accepts this way of life, we turn back and give his country back to him, and we fight with those who rebel until we are martyred or become victorious" .

این‌ها دلایلی است که در ذات خود این دین نهفته است. همچنین، اعلام آزادی همگانی از سوی آن، شیوه‌ی عملی آن در مقابله با شرایط واقعی بشری با روش‌های مناسب، و ایجاد منابع تازه در مراحل گوناگون، از همان آغاز در پیام آن نهفته است؛ و نه به دلیل هیچ تهدید تجاوزی علیه سرزمین‌های اسلامی یا علیه مسلمانانی که در آن‌ها زندگی می‌کنند. دلیل جهاد در ماهیت پیام آن و در شرایط واقعی‌ای که در جوامع بشری می‌یابد وجود دارد، و نه تنها در ضرورت دفاع، که ممکن است موقتی و محدود باشد. مسلمان با مال و جان خود «در راه خدا» برای این ارزش‌ها می‌جنگد، ارزش‌هایی که در آن‌ها نه سودجویی شخصی و نه طمع انگیزه‌ی او نیست.

These are the reasons inherent in the very nature of this religion. Similarly, its proclamation of universal freedom, its practical way of combatting actual human conditions with appropriate methods, its developing new resources at various stages, is also inherent in its message from the very beginning- and not because of any threat of aggression against Islamic lands or against the Muslims residing in them. The reason for Jihaad exists in the nature of its message and in the actual conditions it finds in human societies, and not merely in the necessity for defense, which may be temporary and of limited extent. A Muslim fights with his wealth and his person "in the way of God" for the sake of these values in which neither personal gain nor greed is a motive for him.

پیش از آنکه مسلمانی به میدان نبرد گام نهد، خود پیش‌تر در درونِ خویش نبردی بزرگ را آغاز کرده است: نبرد با شیطان، با هوس‌ها و آرزوهای خویش، با منافع و تمایلات شخصی‌اش، با منافع خانواده و ملت خود؛ نبردی با هر آنچه از اسلام نیست؛ و با هر مانعی که سر راه پرستش خدا و برپایی فرمانروایی الهی بر زمین قرار گیرد، تا این فرمانروایی به خدا بازگردانده شود و از دست سرکشان ستمگر و غاصبان گرفته شود.

Before a Muslim steps into the battlefield, he has already fought a great battle within himself against Satanagainst his own desires and ambitions, his personal interests and inclinations, the interests of his family and of his nation; against which is not from Islam; against every obstacle which comes into the way of worshipping God and the implementation of the Divine authority on earth, returning this authority to God and taking it away from the rebellious usurpers.

کسانی که می‌گویند جهاد اسلامی تنها برای دفاع از «سرزمین اسلام» بوده است، عظمت شیوه زندگی اسلامی را کوچک می‌کنند و آن را کم‌اهمیت‌تر از «وطن» خود می‌پندارند. این دیدگاه اسلامی نیست؛ دیدگاهی است که ساخته‌ی عصر جدید است و با آگاهی اسلامی کاملاً بیگانه است. آنچه آگاهی اسلامی آن را می‌پذیرد، عقیده‌ای است که به آن باور دارد، شیوه زندگی‌ای که این عقیده تجویز می‌کند، و جامعه‌ای که بر اساس این شیوه زندگی می‌زید. خاک وطن در خود هیچ ارزش یا وزنی ندارد. از دیدگاه اسلامی، تنها ارزشی که خاک می‌تواند به دست آورد، از آن روست که بر آن خاک اقتدار خداوند برقرار می‌شود و هدایت خداوند پیروی می‌گردد؛ و به این ترتیب، خاک به دژی برای عقیده، و به جایی تبدیل می‌شود که شیوه زندگی آن شایسته آن است که «سرزمین اسلام» نامیده شود، و به مرکزی برای جنبش آزادی کامل انسان.

Those who say that Islamic Jihaad was merely for the defense of the 'homeland of Islam' diminish the greatness of the Islamic way of life and consider it less important than their 'homeland'. This is not the Islamic point of view, and their view is a creation of the modern age and is completely alien to Islamic consciousness. What is acceptable to Islamic consciousness is its belief, the way of life which this belief prescribes, and the society which lives according to this way of life. The soil of the homeland has in itself no value or weight. From the Islamic point of view, the only value which the soil can achieve is because on that soil God's authority is established and God's guidance is followed; and thus it becomes a fortress for the belief, a place for its way of life to be entitled the 'homeland of Islam', a center for the movement for the total freedom of man.

البته، در این صورت دفاع از «سرزمین اسلام» دفاع از عقاید اسلامی، شیوه زندگی اسلامی و جامعه اسلامی است. با این حال، دفاع از آن هدف نهایی جنبش جهاد اسلامی نیست، بلکه وسیله‌ای است برای استقرار اقتدار الهی در آن، تا این سرزمین مرکز فرماندهی نهضت اسلام گردد؛ نهضتی که سپس باید در سراسر زمین و به تمام نوع بشر برده شود، زیرا هدف این دین تمام بشریت است و قلمرو عمل آن کل زمین.

Of course, in that case the defense of the 'homeland of Islam' is the defense of the Islamic beliefs, the Islamic way of life, and the Islamic community. However, its defense is not the ultimate objective of the Islamic movement of Jihaad but is a means of establishing the Divine authority within it so that it becomes the headquarters for the movement of Islam, which is then to be carried throughout the earth to the whole of mankind, as the object of this religion is all humanity and its sphere of action is the whole earth.

همان‌گونه که پیش‌تر توضیح دادیم، در برپایی حکومت خداوند بر زمین موانع عملی فراوانی وجود دارد، از جمله قدرت دولت، نظام اجتماعی و سنت‌ها، و به طور کلی کل محیط انسانی.

As we have described earlier, there are many practical obstacles in establishing God's rule on earth, such as the power of the state, the social system and traditions and, in general, the whole human environment.

اسلام تنها برای برداشتن این موانع از زور استفاده می‌کند، تا هیچ دیواری میان اسلام و افراد انسانی باقی نماند، و تا پس از رهایی آنان از این موانع مادی، با دل‌ها و خردهای ایشان سخن بگوید و سپس آنان را در پذیرش یا رد آن آزاد بگذارد.

Islam uses force only to remove these obstacles so that there may not remain any wall between Islam and individual human beings, and so that it may address their hearts and minds after releasing them from these material obstacles, and then leave them free to choose to accept or reject it.

نباید در برابر حملات خاورشناسان بر سرچشمهٔ جهاد فریب بخوریم یا شرمنده شویم، و نباید اعتماد به نفس خود را زیر فشار شرایط کنونی و سنگینی قدرتهای بزرگ جهان از دست بدهیم، تا جایی که برای جهاد اسلامی دلایلی بیرون از ماهیت این دین بجوییم و بکوشیم نشان دهیم که جهاد تدبیری دفاعی در شرایطی موقت بوده است. نیاز به جهاد باقی است و همچنان باقی خواهد ماند، خواه این شرایط وجود داشته باشد یا نه! در تأمل بر رویدادهای تاریخی نباید از جنبههایی که در ذات این دین نهفته است، از اعلام آزادی همگانی آن و از شیوهٔ عملی آن غافل شویم. نباید اینها را با نیازهای موقت دفاع اشتباه بگیریم.

We ought not to be deceived or embarrassed by the attacks of the orientalists on the origin of Jihaad, nor lose self- confidence under the pressure of present conditions and the weight of the great powers of the world to such an extent that we try to find reasons for Islamic Jihaad outside the nature of this religion, and try to show that it was a defensive measure under temporary conditions. The need for Jihaad remains, and will continue to remain, whether these conditions exist or not! In pondering over historical events, we should not neglect the aspects inherent in the nature of this religion, its declaration of universal freedom, and its practical method. We ought not to confuse these with temporary needs of defense.

بدون شک این دین باید از خود در برابر متجاوزان دفاع کند. موجودیت آن به‌صورت اعلامیه‌ای همگانی درباره‌ی ربوبیت جهانی خداوند و آزادی انسان از بندگی هر موجودی غیر از خداوند، و سازماندهی یک جنبش تحت رهبری جدیدی غیر از رهبری جاهلی موجود، و ایجاد یک جامعه‌ی متمایز و پایدار بر پایه‌ی اقتدار الهی و تسلیم در برابر خدای یگانه، دلیل کافی است تا جامعه‌ی جاهلی اطراف که بر اقتدار انسانی به شکلی یا شکلی دیگر استوار است، برای حفظ خویش و برای سرکوب اسلام، علیه آن برخیزد. روشن است که در چنین شرایطی، امت اسلامی تازه‌سازمان‌یافته ناگزیر باید خود را برای دفاع آماده کند. این شرایط به‌ناچار پدید می‌آیند و همزمان با ظهور اسلام در هر جامعه‌ای به وجود می‌آیند.

No doubt this religion must defend itself against aggressors. Its very existence in the form of a general declaration of the universal Lordship of God and of the freedom of man from servitude to any being other than God, and its organizing a movement under a new leadership other than the existing jahili leadership, and its creating a distinct and permanent society based on the Divine authority and submission to One God, is sufficient cause for the surrounding jahili society, which is based on human authority in some form or another, to rise against it for its own preservation and for the suppression of Islam. Clearly, under these conditions, the newly- organized Islamic community will have to prepare itself for defense. These conditions inevitably occur and come into existence simultaneously with the advent of Islam in any society.

هیچ پرسشی درباره‌ی اینکه اسلام چنین وضعی را دوست دارد یا نه، مطرح نیست، زیرا این مبارزه بر اسلام تحمیل شده است؛ این یک مبارزه‌ی طبیعی میان دو نظام است که نمی‌توانند برای مدتی طولانی در کنار هم وجود داشته باشند. این حقیقتی است که نمی‌توان آن را انکار کرد، و از این رو اسلام چاره‌ای جز دفاع از خود در برابر تجاوز ندارد.

There is no question of Islam's liking or disliking such a situation, as the struggle is imposed upon Islam; this is a natural struggle between two systems which cannot co-exist for long. This is a fact which cannot be denied, and hence Islam has no choice but to defend itself against aggression.

اما واقعیت دیگری وجود دارد که بسیار مهمتر از این واقعیت است. ذات اسلام این است که برای رهانیدن انسانها در سراسر زمین از بندگی هر کسی غیر از خدا پیشقدم شود؛ و از این رو نمیتوان آن را در هیچ محدودیت جغرافیایی یا نژادی محصور کرد، و تمام بشریت را در سراسر زمین در شر، در آشوب و در بندگی ارباب غیر از خدا رها ساخت.

But there is another fact which is much more important than this fact. It is in the very nature of Islam to take initiative for freeing the human beings throughout the earth from servitude to anyone other than God; and so it cannot be restricted within any geographic or racial limits, leaving all mankind on the whole earth in evil, in chaos and in servitude to lords other than God.

ممکن است دشمنان اسلام چنین مصلحت بدانند که علیه اسلام اقدامی نکنند، به شرط آن‌که اسلام آن‌ها را در مرزهای جغرافیایی‌شان به حال خود رها کند تا سلطه برخی انسان‌ها بر دیگران را ادامه دهند و پیام خود و اعلام آزادی جهانی‌اش را در قلمرو آن‌ها گسترش ندهد. اما اسلام نمی‌تواند با این امر موافقت کند، مگر آن‌که آنان در برابر اقتدار آن سر تسلیم فرود آورند و با پرداخت جزیه، که تضمینی باشد بر این‌که درهای خود را به روی تبلیغ اسلام گشوده‌اند و از طریق قدرت دولت، مانعی در راه آن ایجاد نخواهند کرد.

It may happen that the enemies of Islam may consider it expedient not to take any action against Islam, if Islam leaves them alone in their geographical boundaries to continue the lordship of some men over others and does not extend its message and its declaration of universal freedom within their domain. But Islam cannot agree to this unless they submit to its authority by paying Jizyah, which will be a guarantee that they have opened their doors for the preaching of Islam and will not put any obstacle in its way through the power of the state.

این است ویژگی این دین و این است کارکرد آن، زیرا این دین اعلام ربوبیت خداوند و آزادی انسان از بندگی هر کس جز خداست، برای همه مردم.

This is the character of this religion and this is its function, as it is a declaration of the Lordship of God and the freedom of man from servitude to anyone other than God, for all people.

بین این مفهوم از اسلام و آن دیگری که آن را محدود به مرزهای جغرافیایی و نژادی می‌داند و جز از ترس تجاوز هیچ اقدامی نمی‌کند، تفاوت بسیاری وجود دارد. در صورت دوم، تمامی پویایی ذاتی آن از دست می‌رود.

There is a great difference between this concept of Islam and the other, which considers it confined to geographical and racial limits, and does not take any action except out of fear of aggression. In the latter case, all its inherent dynamism is lost.

برای آنکه پویایی اسلام را با وضوح و عمق درک کنیم، لازم است به یاد داشته باشیم که اسلام شیوه زندگی‌ای است برای انسان که از جانب خداوند مقرر شده است. اسلام نظامی ساخته دست بشر نیست، و ایدئولوژی گروهی از مردم یا شیوه زندگی ویژه‌ی یک نژاد معین هم نیست. ما نمی‌توانیم از دلایل بیرونی برای جهاد سخن بگوییم، مگر آنکه این حقیقت بزرگ را نادیده بگیریم و فراموش کنیم که پرسش بنیادین در اینجا، حاکمیت خداوند و اطاعت بندگان اوست؛ و برای کسی که این حقیقت بزرگ را به یاد دارد، ممکن نیست که در عین حال به دنبال دلایل دیگری برای جهاد اسلامی بگردد.

To understand the dynamism of Islam with clarity and depth, it IS necessary to remember that Islam is a way of life for man prescribed by God. It is not a man-made system, nor an ideology of a group of people, nor a way of life peculiar to a given race. We cannot talk about external reasons for Jihaad unless we overlook this great truth and unless we forget that the fundamental question here is the sovereignty of God and the obedience of His creatures; it is impossible for a person to remember this great truth and still search for other reasons for Islamic Jihaad.

تخمین واقعی تفاوت میان این تصور که جنگ به اسلام از سوی جاهلیت تحمیل شد، زیرا ماهیت آن ایجاب می‌کرد که جوامع جاهلی به آن حمله کنند، و این تصور که اسلام خود پیش‌قدم می‌شود و وارد این کشمکش می‌گردد، در مراحل نخستین حرکت آن قابل انجام نیست.

The true estimate of the difference between the concept that war was forced upon Islam by Jahiliyyah because its very nature demanded that jahili societies would attack it, and the concept that Islam takes the initiative and enters into this struggle, cannot be made in the early stages of its movement.

در مراحل نخستین جنبش اسلامی تمییز میان این دو مفهوم دشوار است، زیرا در هر دو صورت اسلام ناگزیر به نبرد خواهد بود. اما در مراحل پایانی، هنگامی که نبردهای نخستین پیروز شده باشند، این دو مفهوم تفاوتی بزرگ ایجاد می‌کنند؛ تفاوتی بزرگ در فهم اهداف و اهمیت پیام اسلام. و خطر در همین‌جاست.

In the early stages of the Islamic movement it is difficult to discriminate between these two concepts, because in either case Islam will have to do battle. However, in the final stages, when the initial battles are won, the two concepts make a great difference-a great difference in understanding the purposes and the significance of the Islamic message. And here lies the danger.

تفاوت بزرگی میان این تصور که اسلام یک روش زندگیِ الهی‌الاصل است و این تصور که اسلام نظامی محدود به جغرافیاست، وجود دارد. بر اساس تصور نخست، اسلام به این جهان آمده تا حکومت خدا را بر زمین خدا برپا کند، همه مردم را به پرستش خدا فرا بخواند، و پیام خود را در قالب یک جامعهٔ مسلمان به واقعیتی عینی بدل سازد؛ جامعه‌ای که افراد در آن از بندگی انسان‌ها آزادند و زیر بندگی خدا گرد آمده‌اند و تنها از شریعت خدا پیروی می‌کنند. این اسلام حق دارد همهٔ موانعی را که در مسیرش قرار دارند از میان بردارد تا بتواند بدون دخالت و مخالفت نظام‌های سیاسی با عقل و وجدان انسان سخن بگوید. بر اساس تصور دوم، اسلام صرفاً یک نظام ملی است که تنها هنگامی حق دارد به سلاح متوسل شود که سرزمین آن مورد تهاجم قرار گیرد.

There is also a great difference in the idea that Islam is a Divinely-ordained way of life and in the idea that it is a geographically-bounded system. According to the first idea, Islam came into this world to establish God's rule on God's earth, to invite all people toward the worship of God, and to make a concrete reality of its message in the form of a Muslim community in which individuals are free from servitude to men and have gathered together under servitude to God and follow only the Shari'ah of God. This Islam has a right to remove all those obstacles which are in its path so that it may address human reason and intuition with no interference and opposition from political systems. According to the second idea, Islam is merely a national system which has a right to take up arms only when its homeland is attacked.

در مورد هر یک از این دو مفهوم، اسلام باید تلاش و مجاهده کند؛ اما اهداف و نتایج آن دو، هم از نظر مفهومی و هم از نظر عملی، کاملاً متفاوت است.

In the case of either concept, Islam has to strive and to struggle; but its purposes and its results are entirely different, both conceptually and practically.

به راستی، اسلام این حق را دارد که پیشقدم شود. اسلام میراث هیچ نژاد یا کشور خاصی نیست؛ این دین خداست و برای تمام جهان است. اسلام این حق را دارد که هر مانعی را که در قالب نهادها و سنت‌هایی آزادی انتخاب انسان را محدود می‌کنند، از میان بردارد. اسلام به افراد حمله نمی‌کند و آنان را به پذیرفتن باورهای خود وادار نمی‌سازد؛ بلکه به نهادها و سنت‌ها حمله می‌کند تا انسان‌ها را از تأثیرات مسموم آنها رها سازد، تأثیراتی که فطرت انسان را تحریف می‌کنند و آزادی انسان را محدود می‌سازند.

Indeed, Islam has the right to take the initiative. Islam is not a heritage of any particular race or country; this is God's religion and it is for the whole world. It has the right to destroy all obstacles in the form of institutions and traditions which limit man's freedom of choice. It does not attack individuals nor does it force them to accept its beliefs; it attacks institutions and traditions to release human beings from their poisonous influences, which distort human nature and which curtail human freedom.

حق اسلام این است که انسانیت را از بندگی انسانهای دیگر رها سازد، تا تنها خدا را بندگی کنند، و اعلامیۀ آن را که خدا پروردگار حقیقی همه است و همۀ انسانها در پرتو او آزادند، در عمل معنا بخشد. بر اساس اندیشۀ اسلامی و در واقعیت، حکومت خدا بر زمین تنها از طریق نظام اسلامی برپا می‌شود، زیرا این تنها نظامی است که خدا برای همۀ انسانها مقرر کرده است، چه حاکمان باشند و چه محکومان، سیاه باشند یا سفید، فقیر باشند یا ثروتمند، نادان باشند یا دانشمند. قانون آن برای همه یکسان است و همۀ انسانها در آن به یک میزان مسئولند. در همۀ نظامهای دیگر، انسانها از انسانهای دیگر فرمان می‌برند و از قوانین ساختۀ بشر پیروی می‌کنند. قانونگذاری صفتی الهی است؛ هر کسی که این حق را به چنین مدعی‌ای واگذار کند، چه او را خدایی بداند چه نداند، او را به‌عنوان خدا پذیرفته است.

It is the right of Islam to release mankind from servitude to human beings so that they may serve God alone, to give practical meaning to its declaration that God is the true Lord of all and that all men are free under Him. According to the Islamic concept and in actuality, God's rule on earth can be established only through the Islamic system, as it is the only system ordained by God for all human beings, whether they be rulers or ruled, black or white, poor or rich, ignorant or learned. Its law is uniform for all, and all human beings are equally responsible within it. In all other systems, human beings obey other human beings and follow man-made laws. Legislation is a Divine attribute; any person who concedes this right to such a claimant, whether he considers him Divine or not, has accepted him as Divine.

اسلام صرفاً یک باور نیست که کافی باشد تنها آن را تبلیغ کرد. اسلام که یک شیوهٔ زندگی است، گام‌های عملی برمی‌دارد تا جنبشی برای آزادی انسان سازمان دهد. جوامع دیگر به آن فرصتی نمی‌دهند تا پیروانش را بر اساس روش خود سازمان دهد، و از این رو وظیفهٔ اسلام است که همهٔ چنین نظام‌هایی را از میان بردارد، زیرا آنها موانعی در راه آزادی جهانی‌اند. تنها به این شیوه است که شیوهٔ زندگی به‌طور کامل وقف خدا می‌شود، به گونه‌ای که نه هیچ اقتدار انسانی باقی می‌ماند و نه مسئلهٔ بندگی، چنان‌که در همهٔ نظام‌های دیگر که بر بندگی انسان نسبت به انسان بنا شده‌اند چنین است. آن دسته از عالمان مسلمان معاصر ما که زیر فشار شرایط کنونی و حملات مستشرقان مکار شکست خورده‌اند، به این ویژگی اسلام باور ندارند. مستشرقان تصویری از اسلام ترسیم کرده‌اند که گویی جنبشی خشونت‌بار بوده که باور خود را با شمشیر بر مردم تحمیل کرده است. این مستشرقان فریبکار به خوبی می‌دانند که چنین نیست، اما با این شیوه می‌کوشند انگیزه‌های واقعی جهاد اسلامی را تحریف کنند. اما عالمان مسلمان ما، این شکست‌خوردگان، به دنبال دلایل دفاعی می‌گردند تا این اتهام را رد کنند. آنان از ماهیت اسلام و کارکرد آن بی‌خبرند، و از این که اسلام حق دارد برای آزادی انسان پیشقدم شود.

Islam is not merely a belief, so that it is enough merely to preach it. Islam, which is a way of life, takes practical steps to organize a movement for freeing man. Other societies do not give it any opportunity to organize its followers according to its own method, and hence it is the duty of Islam to annihilate all such systems, as they are obstacles in the way of universal freedom. Only in this manner can the way of life be wholly dedicated to God, so that neither any human authority nor the question of servitude remains, as is the case in all other systems which are based on man's servitude to man. Those of our contemporary Muslim scholars who are defeated by the pressure of current conditions and the attacks of treacherous orientalists do not subscribe to this characteristic of Islam. The orientalists have painted a picture of Islam as a violent movement which imposed its belief upon people by the sword. These vicious orientalists know very well that this is not true, but by this method they try to distort the true motives of Islamic Jihaad. But our Muslim scholars, these defeated people, search for reasons of defensive with which to negate this accusation. They are ignorant of the nature of Islam and of its function, and that it has a right to take the initiative for human freedom.

این پژوهشگران با ذهنیتِ شکست‌خورده، مفهومِ «دین» را از غرب اقتباس کرده‌اند؛ مفهومی که تنها نامی برای «باور» در دل است و هیچ ارتباطی با امورِ عملیِ زندگی ندارد. از این رو، جنگِ دینی را جنگی برای تحمیلِ باور بر دل‌های مردم می‌پندارند.

These research scholars, with their defeated mentality, have adopted the Western concept of 'religion', which is merely a name for 'belief' in the heart, having no relation to the practical affairs of life, and therefore they conceive of religious war as a war to impose belief on peoples' hearts.

اما این درباره اسلام صادق نیست، زیرا اسلام آیین زندگی‌ای است که خداوند برای تمام بشریت مقرر فرموده است، و این آیین تنها حاکمیت خداوند را برقرار می‌کند - یعنی فرمانروایی خداوند - و زندگی عملی را در تمام جزئیات روزمره‌اش سامان می‌دهد. جهاد در اسلام صرفاً نامی است برای کوشش در جهت غالب ساختن این نظام زندگی در جهان. تا آنجا که به عقیده مربوط می‌شود، آن به روشنی به رأی شخصی بستگی دارد، تحت حمایت نظامی کلی که در آن همه موانع آزادی عقیده شخصی برداشته شده است. روشن است که این موضوعی کاملاً متفاوت است و نگاهی کاملاً تازه به جهاد اسلامی می‌افکند.

But this is not the case with Islam, as Islam is the way of life ordained by God for all mankind, and this way establishes the Lordship of God alone-that is, the sovereignty of God - and orders practical life in all its daily details. Jihaad in Islam is simply a name for striving to make this system of life dominant in the world. As far as belief is concerned, it clearly depends upon personal opinion, under the protection of a general system in which all obstacles to freedom of personal belief have been removed. Clearly this is an entirely different matter and throws a completely new light on the Islamic Jihaad.

بنابراین، هرجا که جامعه‌ای اسلامی وجود داشته باشد که نمونه‌ای عینی از نظام زندگیِ مقرّرشده‌ی الهی باشد، از حقّی که خداوند به آن عطا کرده برخوردار است تا گام پیش نهد و زمام قدرت سیاسی را در دست گیرد، تا بدین وسیله نظام الهی را بر روی زمین برپا دارد، و در عین حال امر عقیده را به وجدان فردی واگذارد. آنگاه که خداوند مسلمانان را برای مدتی معین از جهاد بازداشت، این امر مسئله‌ی راهبرد بود و نه مسئله‌ی اصول؛ این موضوع به نیازمندی‌های جنبش مربوط می‌شد و نه به عقیده. تنها در پرتو این توضیح است که می‌توان آن آیات قرآن کریم را فهمید که به مراحل گوناگون این جنبش مربوط‌اند. در خواندن این آیات باید همواره به یاد داشت که یکی از معانی آن‌ها به مراحل خاص رشد اسلام مربوط است، و معنای کلّی دیگری نیز وجود دارد که به پیام تغییرناپذیر و جاودانه‌ی اسلام پیوند دارد. نباید این دو جنبه را با یکدیگر اشتباه گرفت.

Thus, wherever an Islamic community exists which is a concrete example of the Divinely-ordained system of life, it has a God-given right to step forward and take control of the political authority so that it may establish the Divine system on earth, while it leaves the matter of belief to individual conscience. When God restrained Muslims from Jihaad for a certain period, it was a question of strategy rather than of principle; this was a matter pertaining to the requirements of the movement and not to belief. Only in the light of this explanation can we understand those verses of the Holy Qur'an which are concerned with the various stages of this movement. In reading these verses, we should always keep in mind that one of their meanings is related to the particular stages of the development of Islam, while there is another general meaning which is related to the unchangeable and eternal message of Islam. We should not confuse these two aspects.