اسلام تنها دو نوع جامعه را می‌شناسد: جامعهٔ اسلامی و جامعهٔ جاهلی. جامعهٔ اسلامی آن است که در عقیده و شیوه‌های عبادت، در قانون و سازمان‌دهی، و در اخلاق و آداب، از اسلام پیروی کند. جامعهٔ جاهلی آن است که از اسلام پیروی نمی‌کند و در آن نه به عقیدهٔ اسلامی و مفاهیم آن، نه به ارزش‌ها و معیارهای اسلامی، نه به قوانین و مقررات اسلامی، و نه به اخلاق و آداب اسلامی توجهی نمی‌شود.

Islam knows only two kinds of societies, the Islamic and the jahili. The Islamic society is that which follows Islam in belief and ways of worship, in law and organization, in morals and manners. The jahili society is that which does not follow Islam and in which neither the Islamic belief and concepts, nor Islamic values or standards, Islamic laws and regulations, or Islamic morals and manners are cared for.

جامعهٔ اسلامی جامعه‌ای نیست که در آن مردم خود را «مسلمان» بنامند، اما شریعت اسلامی هیچ جایگاهی نداشته باشد، هرچند نماز، روزه و حج به‌طور منظم انجام شود؛ و جامعهٔ اسلامی جامعه‌ای نیست که در آن مردم نسخهٔ شخصی خود از اسلام را، جز آنچه خداوند و پیامبرش ﷺ مقرر و تبیین کرده‌اند، ابداع کنند و آن را مثلاً «اسلام مترقی» بنامند.

The Islamic society is not one in which people call themselves 'Muslims' but in which the Islamic law has no status, even though prayer, fasting and Hajj are regularly observed; and the Islamic society is not one in which people invent their own version of Islam, other than what God and His Messenger-peace be on him- have prescribed and explained, and call it, for example, 'progressive Islam'.

جامعههای جاهلی به شکلهای گوناگونی ظاهر میشوند، و همهی آنها از هدایت الهی بیخبرند.

Jahili society appears in various forms, all of them ignorant of the Divine guidance.

گاهی این امر به شکل جامعه‌ای نمود می‌یابد که در آن اعتقاد به خدا انکار می‌شود، تاریخ بشر بر اساس ماده‌گرایی فکری تبیین می‌گردد و «سوسیالیسم علمی» به عنوان نظام آن درمی‌آید.

Sometimes it takes the form of a society in which belief in God is denied and human history is explained in terms of intellectual materialism, and 'scientific socialism' becomes its system.

گاهی این وضعیت به شکل جامعه‌ای ظاهر می‌شود که وجود خدا انکار نمی‌شود، اما قلمرو او به آسمان‌ها محدود می‌گردد و حاکمیت او بر زمین تعلیق می‌شود. نه شریعت و نه ارزش‌هایی که خدا مقرر کرده و به‌عنوان امری ابدی و ثابت وضع فرموده، در این نظام زندگی جایی ندارند. در چنین جامعه‌ای، مردم اجازه دارند به مساجد، کلیساها و کنیسه‌ها بروند؛ با این حال، این جامعه تحمل نمی‌کند که مردم خواستار اجرای شریعت خدا در امور روزمرهٔ خود باشند. بدین‌ترتیب، چنین جامعه‌ای حاکمیت خدا بر زمین را انکار یا تعلیق می‌کند، در حالی که خداوند صریحاً می‌فرماید:

Sometimes it appears in the form of a society in which God's existence is not denied, but His domain is restricted to the heavens and His rule on earth is suspended. Neither the Shari'ah nor the values prescribed by God and ordained by Him as eternal and invariable find any place in this scheme of life. In this society, people are permitted to go to mosques, churches and synagogues; yet it does not tolerate people's demanding that the Shari'ah of God be applied in their daily affairs. Thus, such a society denies or suspends God's sovereignty on earth, while God says plainly:

«و او کسی است که در آسمان‌ها خدا و در زمین خدا است.» (۴۳:۸۴)

"It is He Who is Sovereign in the heavens and Sovereign in the earth." (43:84)

به همین دلیل، چنین جامعه‌ای دینِ خدا را، آن‌گونه که او تعریف کرده است، پیروی نمی‌کند.

Because of this behavior, such a society does not follow the religion of God as defined by Him:

فرمان تنها از آنِ خداست. او به شما فرمان می‌دهد که جز او را نپرستید. این است آیین راست و استوار. (۱۲:۴۰)

"The command belongs to God alone. He commands you not to worship anyone except Him. This is the right way of life." (12:40)

بر همین اساس، چنین جامعه‌ای از جوامع جاهلی به‌شمار می‌آید، هرچند به خدا ایمان اعلام کند و به مردم اجازه دهد که عبادات خود را در مساجد، کلیساها و کنیسه‌ها انجام دهند.

Because of this, such a society is to be counted among jahili societies, although it may proclaim belief in God and permit people to observe their devotions in mosques, churches and synagogues.

جامعهٔ اسلامی، بنا به ماهیت خود، تنها جامعهٔ متمدن است، و جوامع جاهلی، در همهٔ شکل‌های گوناگونشان، جوامعی عقب‌مانده‌اند. ضروری است که این حقیقت بزرگ روشن شود.

The Islamic society is, by its very nature, the only civilized society, and the jahili societies, in all their various forms, are backward societies. It is necessary to elucidate this great truth.

مدتی پیش، کتابی از من که در دست چاپ بود، با عنوان «جامعۂ متمدّنِ اسلام» اعلام شد؛ اما در اعلان بعدی‌ام، واژۀ «متمدّن» را از آن حذف کردم. به‌خاطر این تغییر، نویسنده‌ای الجزایری (که به زبان فرانسوی می‌نویسد) نظر داد که دلیل این تغییر، آن روان‌شناسیِ است که در ذهنِ شخص هنگام دفاع از اسلام عمل می‌کند. آن نویسنده ابراز تأسف کرد که این، بیانِ نابالغی است که مرا از رویارویی با واقعیت بازمی‌دارد! من این نویسندۀ الجزایری را بخشیدم، زیرا خودم نیز زمانی همین عقیده را داشتم. در آن زمان، فرایندهای فکری‌ام شبیه فرایندهای فکری امروزِ او بود. با همان دشواری‌ای روبه‌رو شدم که او امروز با آن روبه‌روست؛ یعنی فهمیدنِ معنای «تمدّن».

Once I announced as the title of a book of mine which was in press, The Civilized Society of Islam; but in my next announcement I dropped the word 'civilized' from it. At this change, an Algerian author (who writes in French) commented that the reason for this change is that psychology which operates in a person's mind while defending Islam. The author expressed regret that this was an expression of immaturity which was preventing me from facing reality! I excused this Algerian author because at one time I myself was of the same opinion. At that time, my thought processes were similar to his thought processes of today. I encountered the same difficulty which he is encountering today; that is, to understand the meaning of 'civilization'.

تا آن زمان، من هنوز از تأثیرات فرهنگی‌ای که با وجود گرایش و تمایل اسلامی‌ام به ذهنم نفوذ کرده بود، رها نشده بودم. منشأ این تأثیرات بیگانه بود و با آگاهی اسلامی‌ام سازگاری نداشت، با این حال این تأثیرات شهود و تصورات مرا تیره کرده بود. مفهوم غربیِ تمدن معیار من بود؛ و همین مانع از آن می‌شد که با بینشی روشن و نافذ ببینم.

Until then, I had not gotten rid of the cultural influences which had penetrated my mind in spite of my Islamic attitude and inclination. The source of these influences was foreign -alien to my Islamic consciousness, -yet these influences had clouded by intuition and concepts. The Western concept of civilization was my standard; it had prevented me from seeing with clear and penetrating vision.

اما بعداً من بسیار روشن دیدم که جامعۂ مسلمان، جامعۂ متمدن است. از این رو، واژۀ «متمدن» در عنوان کتابم زائد بود و چیز تازهای را نمی‌افزود؛ بلکه همان‌گونه که اندیشه‌های خودم پوشیده مانده بود، فکر خواننده را نیز مبهم می‌ساخت.

However, later I saw very clearly that the Muslim society was the civilized society. Hence the word 'civilized' in the title of my book was redundant and did not add anything new; rather it would have obscured the thinking of the reader in the same way as my own ideas had been obscured.

اکنون پرسش این است که معنای «تمدن» چیست؟ بیایید تلاش کنیم آن را توضیح دهیم.

Now the question is, what is the meaning of 'civilization?' Let us try to explain it.

هنگامی که در جامعه‌ای حاکمیت تنها از آنِ خداوند باشد، که در فرمانبرداری آن جامعه از شریعت الهی نمود یابد، تنها در این صورت است که هر فرد آن جامعه از بندگی دیگران آزاد است و تنها در این صورت است که او طعم آزادیِ واقعی را می‌چشد. تنها این است «تمدن انسانی»، زیرا پایه‌ی یک تمدن انسانی، آزادیِ کامل و حقیقیِ هر فرد و کرامت تمام‌عیار هر یک از افراد جامعه است. از سوی دیگر، در جامعه‌ای که در آن برخی افراد اربابانی هستند که قانون‌گذاری می‌کنند و برخی دیگر بردگانی که از آنان فرمان می‌برند، نه آزادیِ به معنای واقعی وجود دارد و نه کرامت برای هر یک از افراد.

When, in a society, the sovereignty belongs to God alone, expressed in its obedience to the Divine Law, only then is every person in that society free from servitude to others, and only then does he taste true freedom. This alone is 'human civilization', as the basis of a human civilization is the complete and true freedom of every person and the full dignity of every individual of the society. On the other hand, in a society in which some people are lords who legislate and some others are slaves who obey them, then there is no freedom in the real sense, nor dignity for each and every individual.

لازم است روشن کنیم که قانونگذاری تنها به امور حقوقی محدود نمی‌شود، چنان‌که برخی این معنای محدود را به شریعت نسبت می‌دهند. واقعیت این است که نگرش‌ها، شیوهٔ زندگی، ارزش‌ها، معیارها، عادات و سنت‌ها همگی قانونگذاری می‌شوند و بر مردم اثر می‌گذارند. اگر گروه خاصی از مردم همهٔ این زنجیرها را بسازد و دیگران را در آن‌ها زندانی کند، این جامعه جامعه‌ای آزاد نخواهد بود. در چنین جامعه‌ای برخی افراد جایگاه اقتدار دارند و دیگران تابع آنان‌اند؛ از این رو این جامعه عقب‌مانده خواهد بود و در اصطلاح اسلامی «جامعهٔ جاهلی» نامیده می‌شود.

It is necessary that we clarify the point that legislation is not limited only to legal matters, as some people assign this narrow meaning to the Shari'ah. The fact is that attitudes, the way of living, the values, criteria, habits and traditions, are all legislated and affect people. If a particular group of people forges all these chains and imprisons others in them, this will not be a free society. I n such a society some people have the position of authority, while others are subservient to them; hence this society will be backward, and in Islamic terminology is called a 'jahili' society.

تنها جامعهٔ اسلامی در این ویژگی یگانه است که حاکمیت تنها از آنِ خداوند است؛ و انسان با گسستن زنجیرهای بندگی نسبت به دیگر انسان‌ها، در بندگی خدا درمی‌آید و بدین‌سان به آن آزادی واقعی و کامل دست می‌یابد که کانون تمدن بشری است. در این جامعه، کرامت و شرافت انسان بر پایهٔ آنچه خداوند مقرر فرموده است پاس داشته می‌شود. او نمایندهٔ خداوند بر زمین می‌گردد و مقامش حتی از فرشتگان برتر می‌شود.

Only Islamic society is unique in this respect, in that the authority belongs to God alone; and man, cutting off his chains of servitude to other human beings, enters into the service of God and thus attains that real and complete freedom which is the focus of human civilization. In this society, the dignity and honor of man are respected according to what God has prescribed. He becomes the representative of God on earth, and his position becomes even higher than that of the angels.

در جامعه‌ای که بنیاد آن بر اندیشه، باور و شیوه‌ زندگی‌ای استوار است که همگی از خداوندِ یگانه سرچشمه می‌گیرند، کرامت انسان به بالاترین درجه پاس داشته می‌شود و هیچ‌کس بنده‌ی دیگری نیست، برخلاف جوامعی که اندیشه‌ها، باورها و شیوه‌ زندگی‌شان از اربابان انسانی سرچشمه می‌گیرد. در جامعه‌ی نخست، برترین ویژگی‌های انسان، یعنی ویژگی‌های روح و عقل، نمود می‌یابد، در حالی که در جامعه‌ای که روابط انسانی بر پایه‌ی رنگ، نژاد، ملیت یا معیارهایی مانند آن استوار باشد، این روابط زنجیری برای اندیشه‌ی انسان می‌شوند و مانع از آن می‌گردند که ویژگی‌های والای انسانی به عرصه بیایند. انسان، هر رنگ، نژاد یا ملیتی که داشته باشد، همچنان انسان است، اما اگر از روح و خرد تهی باشد، نمی‌توان او را انسان نامید. افزون بر این، او می‌تواند باورها، اندیشه‌ها و نگرش‌های خود به زندگی را تغییر دهد، اما نمی‌تواند رنگ و نژاد خود را دگرگون کند و نیز نمی‌تواند تعیین کند که در کدام سرزمین یا ملت متولد شود.

In a society which bases its foundation on the concept, belief and way of life which all originate from the One God, man's dignity is respected to the highest degree and no one is a slave to another, as they are in societies in which the concepts, beliefs and way of life originate from human masters. In the former society, man's highest characteristics - those of the spirit and mind -are reflected, while in a society in which human relationships are based on color, race or nation, or similar criteria, these relationships become a chain for human thought and prevent man's noble characteristics from coming to the fore. A person remains human regardless of what color, race or nation he belongs to, but he cannot be called human if he is devoid of spirit and reason. Furthermore, he is able to change his beliefs, concepts and attitudes toward life, but he is incapable of changing his color and race, nor can he decide in what place or nation to be born.

بنابراین روشن است که تنها چنان جامعه‌ای متمدن است که پیوندهای انسانی در آن بر پایه‌ی انتخاب آزادانه استوار باشد، و آن جامعه عقب‌مانده است که مبنای پیوند در آن چیزی غیر از انتخاب آزادانه باشد؛ در اصطلاح اسلامی، این جامعه‌ی «جاهلی» است.

Thus it is clear that only such a society is civilized in which human associations are based on free choice, and that society is backward in which the basis of association is something other than free choice; in Islamic terminology, it is a 'jahili society'.

تنها اسلام این امتیاز را دارد که پیوند بنیادین و الزام‌آور در جامعه‌اش را بر پایهٔ ایمان قرار داده است؛ و بر اساس همین ایمان، سیاه و سفید، سرخ و زرد، عرب و یونانی، ایرانی و آفریقایی، و همهٔ ملت‌هایی که روی زمین زندگی می‌کنند، به یک امت تبدیل می‌شوند. در این جامعه، خداوند پروردگار است و تنها او پرستش می‌شود، گرامی‌ترین کس آن است که نیکوترین اخلاق را دارد، و همهٔ افراد به یک قانون به‌طور یکسان تسلیم‌اند؛ قانونی که ساختهٔ انسان نیست، بلکه از جانب آفریدگارشان وضع شده است.

Only Islam has the distinction of basing the fundamental binding relationship in its society on belief; and on the basis of this belief, black and white and red and yellow, Arabs and Greeks, Persians and Africans, and all nations which inhabit the earth become one community. In this society God is the Lord and only He is worshipped, the most honorable is the one who is noblest in character, and all individuals are equally subject to a law which is not man-made but made by their Creator.

جامعه‌ای که بالاترین ارزش را به «انسانیت» انسان می‌دهد و ویژگی‌های والای «انسانی» را گرامی می‌دارد، واقعاً متمدن است. اما اگر مادی‌گرایی، به هر شکلی که باشد، بالاترین ارزش داده شود، خواه به صورت یک «نظریه»، مانند تفسیر مارکسیستی تاریخ، خواه به صورت تولید مادی، چنان‌که در ایالات متحده و کشورهای اروپایی چنین است، و همه ارزش‌های انسانی دیگر در قربانگاه آن فدا شوند، چنین جامعه‌ای جامعه‌ای عقب‌مانده است، یا به اصطلاح اسلامی، «جامعه جاهلی» است.

A society which places the highest value on the 'humanity' of man and honors the noble 'human' characteristics is truly civilized. If materialism, no matter in what form, is given the highest value, whether it be in the form of a 'theory', such as in the Marxist interpretation of history, or in the form of material production, as is the case with the United States and European countries, and all other human values are sacrificed at its altar, then such a society is a backward one, or, in Islamic terminology, is a 'jahili society'.

جامعهٔ متمدّن، یعنی جامعهٔ اسلامی، نه در نظریه و نه در شکل تولید مادّی، ماده را خوار نمی‌شمارد؛ زیرا جهانی را که در آن زندگی می‌کنیم، و از آن تأثیر می‌پذیریم و بر آن تأثیر می‌گذاریم، مرکّب از ماده می‌داند، و تولید مادّی را ستون فقرات خلافت خدا در زمین به شمار می‌آورد. با این حال، در جامعهٔ اسلامی آسایش‌های مادّی به قیمت ویژگی‌های «انسانی» بالاترین ارزش نمی‌شود، یعنی آزادی و شرافت، خانواده و تعهّدات آن، اخلاق و ارزش‌ها و مانند این‌ها؛ چنان‌که در جوامع جاهلی چنین است.

The civilized society-that is, the Islamic society-does not downgrade matter, either in theory or in the form of material production, as it considers the universe in which we live, by which we are influenced, and which we influence, to be made of matter, and it considers material production to be the backbone of the vicegerency of God on earth. However, in the Islamic society material comforts are not made into the highest value at the expense of 'human' characteristics-freedom and honor, family and its obligations, morals and values, and so on - as is the case in jahili societies.

اگر جامعه‌ای بر پایهٔ «ارزش‌های انسانی» و «اخلاق انسانی» بنا شود و این‌ها در آن غالب بمانند، آن جامعه متمدن خواهد بود۔ ارزش‌های انسانی و اخلاق انسانی چیزی مرموز و غیرقابل تعریف نیستند، و نه «مترقی» و متغیرند و بی‌ریشه و بی‌ثبات، آن‌گونه که مدعیان تفسیر مادی تاریخ یا «سوسیالیسم علمی» ادعا می‌کنند۔ آن‌ها ارزش‌ها و اخلاقی‌اند که آن ویژگی‌هایی را در انسان پرورش می‌دهند که او را از حیوانات متمایز می‌سازد و آن جنبه‌هایی از شخصیتش را برجسته می‌کنند که او را فراتر از حیوانات قرار می‌دهد؛ نه آن ارزش‌ها و اخلاقی که آن ویژگی‌هایی از انسان را پرورش و برجسته می‌کنند که با حیوانات مشترک است۔

If a society is based on 'human values' and 'human morals' and these remain dominant in it, then that society will be civilized. Human values and human morals are not something mysterious and undefinable, nor are they 'progressive' and changeable, having no roots and stability, as is claimed by the exponents of the materialistic interpretation of history or of 'scientific socialism.' They are the values and the morals which develop those characteristics in a human being which distinguish him from the animals and which emphasize those aspects of his personality which raise him above the animals; these are not such values and morals which develop and emphasize those characteristics in man which are common with the animals.

هنگامی که مسئله به این شکل بررسی شود، خطّ جداکنندهٔ ثابت و روشنی به دست می‌آید که با تلاش پیوسته‌ی «پیشروها» و انجمن‌های علمی برای محو کردن آن، پاک نخواهد شد.

When the question is viewed in this manner, a fixed and well-defined line of separation is obtained which cannot be erased by the incessant attempt of the 'progressives' and the scientific societies to erase it.

بر اساس این دیدگاه، معیارهای اخلاقی به محیط و شرایط متغیر تعیین نمی‌شوند؛ بلکه معیارهایی ثابت‌اند که فراتر از تفاوت محیط‌ها قرار دارند. نمی‌توان گفت که برخی ارزش‌های اخلاقی «کشاورزی» و برخی دیگر «صنعتی» هستند، برخی «سرمایه‌داری» و برخی دیگر «سوسیالیستی»، برخی «بورژوایی» و برخی دیگر «پرولتری». در اینجا معیارهای اخلاق مستقل از محیط، وضعیت اقتصادی و مرحله توسعه یک جامعه‌اند؛ این‌ها چیزی جز تفاوت‌های ظاهری نیستند. فراتر از همه‌ی این‌ها، به ارزش‌ها و اخلاقیات «انسانی» و ارزش‌ها و اخلاقیات «حیوانی» می‌رسیم؛ و این، تفکیک درست است، یا به تعبیر اسلامی، «ارزش‌ها و اخلاقیات اسلامی» و «ارزش‌ها و اخلاقیات جاهلی».

According to this view, moral standards are not determined by the environment and changing conditions; rather they are fixed criteria above and beyond the difference in environments. One cannot say that some moral values are 'agricultural' and others 'industrial', some are 'capitalistic' and some others 'socialistic', some are 'bourgeoise' and others 'proletarian'. Here, the standards of morality are independent of the environment, the economic status, and the stage of development of a society; these are nothing but superficial variations. Beyond all these, we arrive at 'human' values and morals and at 'animalistic' values and morals, this being the correct separation or, in Islamic terminology, 'Islamic values and morals and 'jahili' values and morals.

واقعاً اسلام ارزش‌ها و اخلاقی را برقرار می‌کند که «انسانی» است؛ یعنی صفاتی را در انسان پرورش می‌دهد که او را از حیوانات متمایز می‌سازد. در هر جامعه‌ای که اسلام در آن غالب باشد، چه کشاورزی باشد چه صنعتی، چه کوچ‌نشین و شبانی باشد چه شهری و یکجانشین، فقیر باشد یا ثروتمند، این ارزش‌ها و اخلاق انسانی را در آن جای می‌دهد، آن‌ها را می‌پروراند و تقویت می‌کند؛ صفات انسانی را به تدریج رشد می‌دهد و از سقوط به سوی حیوانیت جلوگیری می‌کند. جهت خطی که ارزش‌های انسانی را از صفات شبه‌حیوانی جدا می‌کند، به سوی بالاست؛ اما اگر این جهت وارونه شود، آنگاه با وجود همهٔ پیشرفت‌های مادی، آن تمدن «عقب‌مانده»، «انحطاطی» و «جاهلی» خواهد بود! اگر خانواده اساس جامعه باشد، و اساس خانواده تقسیم کار میان زن و شوهر باشد، و تربیت فرزندان مهم‌ترین وظیفهٔ خانواده باشد، آنگاه چنین جامعه‌ای واقعاً متمدن است. در نظام زندگی اسلامی، این‌گونه خانواده محیطی را فراهم می‌کند که در آن ارزش‌ها و اخلاق انسانی در نسل جدید رشد و نمو می‌یابند؛ و این ارزش‌ها و اخلاق بدون واحد خانواده نمی‌توانند وجود داشته باشند. اگر در مقابل، ۹۷ روابط جنسی آزاد و فرزندان نامشروع اساس یک جامعه قرار گیرد، و اگر رابطهٔ میان مرد و زن بر پایهٔ شهوت، هوس و تمایلات آنی استوار شود، و تقسیم کار بر مبنای مسئولیت خانوادگی و استعدادهای طبیعی نباشد؛ اگر نقش زن صرفاً جذاب، شهوانی و عشوه‌گر بودن باشد، و اگر زن از مسئولیت اساسی‌اش یعنی تربیت فرزندان آزاد شود؛ و اگر او خود، یا تحت فشار اجتماع، ترجیح دهد میزبان یا مهماندار در هتل، کشتی یا شرکت هواپیمایی شود، و بدین‌ترتیب توانایی خود را صرف تولید مادی کند نه پرورش انسان‌ها، زیرا تولید مادی مهم‌تر، ارزشمندتر و محترم‌تر از پرورش اخلاق انسانی شمرده می‌شود، آنگاه چنین تمدنی از دیدگاه انسانی «عقب‌مانده» است، یا در اصطلاح اسلامی «جاهلی».

Indeed, Islam establishes the values and morals which are 'human' - those which develop characteristics in a human being which distinguish him from the animals. In whatever society Islam is dominant, whether it is an agricultural or industrial society, nomadic and pastoral or urban and settled, poor or rich, it implants these human values and morals, nurtures them and strengthens them; it develops human characteristics progressively and guards against degeneration toward animalism. The direction of the line which separates human values from animal-like characteristics is upward; but if this direction is reversed, then in spite of all material progress the civilization will be 'backward', 'degenerative', and 'jahili'! If the family is the basis of the society, and the basis of the family is the division of labor between husband and wife, and the upbringing of children is the most important function of the family, then such a society is indeed civilized. In the Islamic system of life, this kind of a family provides the environment under which human values and morals develop and grow in the new generation; these values and morals cannot exist apart from the family unit. If, on the other hand, 97 free sexual relationships and illegitimate children become the basis of a society, and if the relationship between man and woman is based on lust, passion and impulse, and the division of work is not based on family responsibility and natural gifts; if woman's role is merely to be attractive, sexy and flirtatious, and if woman is freed from her basic responsibility of bringing up children; and if, on her own or under social demand, she prefers to become a hostess or a stewardess in a hotel or ship or air company, thus spending her ability for material productivity rather than in the training of human beings, because material production is considered to be more important, more valuable and more honorable than the development of human character, then such a civilization is 'backward' from the human point of view, or 'jahili' in the Islamic terminology.

نظامِ خانواده و رابطهٔ میانِ دو جنس، کلِ شخصیتِ یک جامعه را تعیین می‌کند و اینکه آیا آن جامعه عقب‌مانده است یا متمدن، جاهلی است یا اسلامی. جوامعی که به خواسته‌های جسمانی و اخلاقِ حیوانی برتری می‌دهند، هر قدر هم در صنعت یا علم پیشرفت کنند، متمدن به شمار نمی‌آیند. این تنها معیاری است که در سنجشِ پیشرفتِ واقعیِ انسان خطا نمی‌کند.

The family system and the relationship between the sexes determine the whole character of a society and whether it is backward or civilized, jahili or Islamic. Those societies which give ascendance to physical desires and animalistic morals cannot be considered civilized, no matter how much progress they may make in industry or science. This is the only measure which does not err in gauging true human progress.

در تمام جوامع جاهلی مدرن، معنای «اخلاق» چنان محدود شده که همه آن جنبه‌هایی که انسان را از حیوان متمایز می‌سازد، خارج از حوزه آن به شمار می‌آید. در این جوامع، روابط جنسی نامشروع، حتی همجنس‌گرایی، غیراخلاقی تلقی نمی‌شود. معنای اخلاق به امور اقتصادی و گاه به امور سیاسی‌ای محدود شده که در دسته «منافع دولت» قرار می‌گیرند. برای مثال، رسوایی کریستین کیلر و وزیر بریتانیایی پروفومو، از آن رو که جنبه جنسی داشت، برای جامعه بریتانیا جدی تلقی نشد؛ محکوم بودن آن به این دلیل بود که کریستین کیلر با وابسته نظامی سفارت روسیه نیز ارتباط داشت و بدین ترتیب ارتباطش با یک وزیر کابینه، پیش پارلمان بریتانیا دروغ از آب درآمد! رسوایی‌های مشابهی در سنای آمریکا نیز آشکار می‌شود. انگلیسی‌ها و آمریکایی‌هایی که در چنین رسوایی‌های جاسوسی درگیر می‌شوند، معمولاً به روسیه پناهنده می‌شوند. این امور نه به دلیل انحرافات جنسی، بلکه به سبب خطر برای اسرار دولتی، غیراخلاقی به شمار می‌آید! در میان جوامع جاهلی، نویسندگان، روزنامه‌نگاران و سردبیران به زن و مرد متأهل و مجرد توصیه می‌کنند که روابط جنسی آزاد غیراخلاقی نیست. با این حال، اگر پسری از شریک خود، یا دختری از شریک خود، برای رابطه جنسی بهره‌برداری کند، در حالی که هیچ عشقی در دل ندارد، غیراخلاقی است. اگر همسری به حفظ عفت خود ادامه دهد، در حالی که عشقش به شوهرش از میان رفته، بد است؛ اما اگر معشوق دیگری برگزیند، ستودنی است. ده‌ها داستان پیرامون این موضوع نوشته می‌شود؛ سرمقاله‌ها، مقالات، کاریکاتورها و ستون‌های جدی و سبک بسیاری از روزنامه‌ها، همگی به این شیوه زندگی دعوت می‌کنند.

In all modern jahili societies, the meaning of 'morality' is limited to such an extent that all those aspects which distinguish man from animal are considered beyond its sphere. In these Societies, illegitimate sexual relationships, even homosexuality, are not considered immoral. The meaning of ethics is limited to economic affairs or sometimes to political affairs which fall into the category of 'government interests'. For example, the scandal of Christine Keeler and the British minister Profumo was not considered serious to British society because of its sexual aspect; it was condemnable because Christine Keeler was also involved with a naval attache of the Russian Embassy, and thus her association with a cabinet minister lied before the British Parliament! Similar scandals come to light in the American Senate. Englishmen and Americans who get involved in such spying scandals usually take refuge in Russia. These affairs are not considered immoral because of sexual deviations, but because of the danger to state secrets! Among jahili societies, writers, journalists and editors advise both married and unmarried people that free sexual relationships are not immoral. However, it is immoral if a boy uses his partner, or a girl uses her partner, for sex, while feeling no love in his or her heart. It is bad if a wife continues to guard her chastity while her love for her husband has vanished; it is admirable if she finds another lover. Dozens of stories are written about this theme; many newspaper editorials, articles, cartoons, serious and light columns all invite to this way of life.

از دیدگاه پیشرفت «انسانی»، همه‌ی چنین جوامعی متمدن نیستند، بلکه عقب‌مانده‌اند.

From the point of view of 'human' progress, all such societies are not civilized but are backward.

خط پیشرفت انسان از خواسته‌های حیوانی به سوی ارزش‌های والاتر بالا می‌رود. برای مهار خواسته‌های حیوانی، جامعهٔ پیشرو بنیان نظام خانواده را می‌گذارد، نظامی که در آن خواسته‌های انسانی ارضا می‌شوند و همچنین نسل آینده را چنان تربیت می‌کند که تمدن انسانی را ادامه دهد و در آن ویژگی‌های انسانی به شکوفایی کامل برسند. آشکار است که جامعه‌ای که بخواهد ویژگی‌های حیوانی را مهار کند و در عین حال فرصت‌های کامل برای رشد و کمال ویژگی‌های انسانی را فراهم آورد، به پشتوانه‌های محکم برای صلح و ثبات خانواده نیاز دارد، تا خانواده بتواند وظیفهٔ اساسی خود را بدون تأثیر هیجانات شهوانی انجام دهد. از سوی دیگر، اگر در جامعه‌ای آموزه‌های غیراخلاقی و القائات مسموم رواج یابد و فعالیت جنسی خارج از حوزهٔ اخلاق تلقی شود، در چنین جامعه‌ای انسانیت انسان به سختی جایی برای رشد خواهد یافت.

The line of human progress goes upward from animal desires toward higher values. To control the animal desires, a progressive society lays down the foundation of a family system in which human desires find satisfaction, as well as providing for the future generation to be brought up in such a manner that it will continue the human civilization, in which human characteristics flower to their full bloom. Obviously a society which intends to control the animal characteristics, while providing full opportunities for the development and perfection of human characteristics, requires strong safeguards for the peace and stability of the family, so that it may perform its basic task free from the influences of impulsive passions. On the other hand, if in a society immoral teachings and poisonous suggestions are rampant, and sexual activity is considered outside the sphere of morality, then in that society the humanity of man can hardly find a place to develop.

بنابراین، تنها ارزش‌ها و اخلاق اسلامی، و تعالیم و پادزهرهای اسلامی، شایستهٔ بشریت‌اند، و از همین معیار ثابت و حقیقی پیشرفت انسان، اسلام تمدنِ راستین است و جامعهٔ اسلامی به‌راستی متمدن است.

Thus, only Islamic values and morals, Islamic teachings and safeguards, are worthy of mankind, and from this unchanging and true measure of human progress, Islam is the real civilization and Islamic society is truly civilized.

در پایان، هنگامی که انسان نمایندگیِ خدا را در زمین از هر جهت برقرار می‌سازد، یعنی خود را وقفِ بندگیِ خدا می‌کند و خویش را از بندگیِ دیگران آزاد می‌سازد، نظامِ زندگیِ مقررشده از سوی خدا را برپا می‌دارد و همه‌ی نظام‌های دیگر را رد می‌کند، زندگیِ خود را بر پایه‌ی شریعتِ خدا سامان می‌دهد و همه‌ی قوانینِ دیگر را وامی‌گذارد، ارزش‌ها و معیارهای اخلاقی‌ای را می‌پذیرد که مورد خشنودیِ خداست و دیگر معیارها را رد می‌کند، و سپس قوانینِ حاکم بر جهان را می‌کاود و آن‌ها را به سودِ همه‌ی انسان‌ها به کار می‌گیرد، و بر اساسِ تکلیفی که خدا به‌عنوان جانشینِ خود در زمین بر او نهاده است، آن‌ها را بر منابعِ پنهانِ زمین اعمال می‌کند، گنج‌ها و منابعِ خوراک و مواد خامِ صنایع را بیرون می‌آورد، و دانش فنی و حرفه‌ای خود را برای توسعه‌ی انواعِ گوناگونِ صنایع به کار می‌گیرد، و همه‌ی این کارها را به‌عنوان انسانی خداترس و نماینده‌ی خدا انجام می‌دهد؛ و هنگامی که نگرشِ او به جنبه‌های مادی و معنویِ زندگی از این روح سرشار باشد، تنها آنگاه انسان به‌تمامی متمدن می‌شود و جامعه به اوجِ تمدن می‌رسد. در اسلام، صرفِ اختراعاتِ مادی تمدن شمرده نمی‌شود، زیرا جامعه‌ای جاهلی نیز می‌تواند رفاهِ مادی داشته باشد. خداوند در جاهای بسیاری از قرآن، جامعه‌هایی از این دست را توصیف کرده است که با جاهلی ماندن، به رفاهِ مادی دست یافته‌اند.

Lastly, when man establishes the representation of God on earth in all respects, by dedicating himself to the service of God and freeing himself from servitude to others, by establishing the system of life prescribed by God and rejecting all other systems, by arranging his life according to the Shari'ah of God and giving up all other laws, by adopting the values and standards of morality which are pleasing to God and rejecting all other standards and, after this, when he investigates the laws governing the universe and uses them for the benefit of all mankind, applies them to resources hidden in the earth in accordance with the obligation imposed on him by God as His vicegerent on earth, unearths the treasures and resources of food and raw materials for industries, and uses his technical and professional knowledge for the development of various kinds of industries, doing all these things as a God-fearing person and as a representative of God; and when his attitude toward the material and moral aspects of life is infused with this spirit, only then does man become completely civilized and the society reach the height of civilization. In Islam, mere material inventions are not considered as civilization, as a jahili society can also have material prosperity. In many places in the Qur'an, God has described societies of this kind, which have attained material prosperity while remaining jahili.

(هود به قومش گفت): «شما را چه شده است که بر هر بلندی یادگاری می‌سازید و کاخ‌هایی بنا می‌کنید، گویی همیشه زنده خواهید ماند؟ و چون به دیگران ستم کنید، ستمگر می‌شوید. پس از خدا بپرهیزید و از من فرمان ببرید. از کسی پروا کنید که آنچه می‌دانید به شما عطا کرد. او به شما چارپایان، فرزندان، باغ‌ها و چشمه‌ها داد. من بر شما از روز عذابی بزرگ بیمناکم.»

(Hud said to his people): "What is the matter with you that you make a memorial at every high place and build palaces as if you are immortal? When you deal with others, you are tyrants. Then fear God, and obey me. Fear Him Who gave you whatever you know. He gave you animals, children, gardens and rivers. I fear for you the day of a severe chastisement." (26: 128-135)

(صالح به قومش گفت): «آیا شما در اینجا، در میان این چیزها، ایمن خواهید ماند؟ در میان باغ‌ها و چشمه‌ساران، کشتزارها و نخل‌هایی با میوه‌های پرآب؟ و از کوه‌ها خانه‌هایی با مهارت می‌تراشید. پس از خدا بترسید و از من فرمان برید، و از فرمان اسرافکاران پیروی مکنید، آنان که در زمین فساد می‌کنند و اصلاح نمی‌کنند.» {۲۶: ۱۴۶-۱۵۲}

(Salih said to his people): "Will you remain secure here among these things - among gardens and fountains, the farmland and palm trees with juicy fruit? You build houses skillfully out of the mountains. So fear God and obey me, and do not obey the advice of the wasteful, those who make corruption in the earth and do not set things right." (26: 146-152)

پس چون آنچه را به آن یادآوری شده بودند فراموش کردند، درهای همه چیز را بر آنان گشودیم، تا آنگاه که به آنچه داده شده بودند شادمان شدند، ناگهان ایشان را گرفتیم و ناگاه نومید و مبهوت گشتند. پس ریشهٔ آن گروهی که ستم کردند کنده شد، و ستایش از آنِ خداوندی است که پروردگار جهانیان است. (۶: ۴۳-۴۴)

"So when they forgot what they were reminded of, We opened to them the gates of everything until, when they rejoiced in what they were given, We seized them suddenly, and behold! they were greatly confounded. So the last remnant of the people who did evil was cut off. Praise belongs to God, the Sustainer of the Worlds." (6: 43-44)

«وَمَثَلُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ» — no, that is not the verse; here is the translation of the text you gave: «إِنَّمَا مَثَلُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْأَنْعَامُ حَتَّىٰ إِذَا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ أَهْلُهَا أَنَّهُمْ قَادِرُونَ عَلَيْهَا أَتَاهَا أَمْرُنَا لَيْلًا أَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنَاهَا حَصِيدًا كَأَن لَّمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ» (یونس: ۲۴) Note: the translation above is the Persian rendering of the Qur'an verse, which is the text you asked for. The verse you sent is in English, so the Persian is given directly from the Arabic source.

"When the earth has taken on its glitter and has adorned itself fair, and its inhabitants think they have power over it, Our command comes upon it by night or by day, and We make it as stubble, as if yesterday it had not flourished." (10:24)

اما همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، اسلام به پیشرفت مادی و اختراعات مادی با تحقیر نمی‌نگرد؛ بلکه آن‌ها را، هنگامی که در چارچوب نظام الهی زندگی به کار گرفته شوند، از نعمت‌های خداوند به شمار می‌آورد. در قرآن می‌یابیم که خداوند به مردمان وعدهٔ فضل و نعمت خود را می‌دهد، آنگاه که مطیع او باشند.

But as we have said earlier, Islam does not look with contempt on material progress and material inventions; in fact, it considers them when used under the Divine system of life, as God's gifts. In the Qur'an we find that God promises His bounty to people when they are obedient to Him.

(نوح ؑ گفت): «به قوم خود گفتم: "از پروردگارتان آمرزش بخواهید، که او همواره آمرزنده است. او باران‌های پیاپی از آسمان بر شما خواهد فرستاد و با اموال و فرزندان شما را نیرومند خواهد ساخت، و برای شما باغ‌هایی پدید خواهد آورد و جوی‌هایی برای شما جاری خواهد ساخت."» (قرآن ۷۱:۱۰-۱۲)

(Noah said): "I said to my people, 'Ask forgiveness from your Sustainer; indeed, He accepts repentance. He will send upon you rain from the sky continuously and will make you powerful through wealth and children, and He will raise for you gardens and make streams for you." (71:10-12)

اگر مردم آن شهرها ایمان می‌آوردند و تقوا پیشه می‌کردند، برکات آسمان و زمین را به رویشان می‌گشودیم؛ اما آنان حقیقت را انکار کردند، پس ما به سزای اعمالشان ایشان را مؤاخذه کردیم.

"Had the people of those towns believed and feared God, We would have opened blessings upon them from the sky and the earth, but they rejected the truth, so for their evil deeds We took them to account." (7:96)

اما آنچه اهمیت دارد، آن بنیادی است که ساختار صنعتی بر آن استوار است، و آن ارزش‌هایی که جامعه را به هم پیوند می‌دهد و از طریق آن‌ها جامعه ویژگی‌های «تمدن انسانی» را به دست می‌آورد.

But the important thing is that foundation on which the industrial structure is built, and those values which bind a society, and through which a society acquires the characteristics of the 'human civilization'.

از آنجا که بنیاد جامعهٔ اسلامی و چگونگی رشد آن، که پیدایش جامعه را موجب می‌شود، ویژگی‌ای یگانه دارد، نمی‌توان آن نظریه‌هایی را که پیدایش و رشد جوامع جاهلی را تبیین می‌کنند، بر آن منطبق ساخت. جامعهٔ اسلامی از یک حرکت زاده می‌شود و این حرکت در درون آن ادامه می‌یابد؛ حرکتی که جایگاه و موقعیت افراد را در جامعه تعیین می‌کند و سپس نقش‌ها و مسئولیت‌های آنان را مشخص می‌سازد.

Since the basis of the Islamic society and the nature of its growth, which give rise to its community, have a unique character, one cannot apply to it those theories which can explain the establishment and growth of jahili societies. The Islamic society is born out of a movement, and this movement continues within it; it determines the places and positions of individuals in the community and then assigns them roles and responsibilities.

منشأ این جنبش، که این جامعه از آن زاده شده، بیرون از حوزه انسان و بیرون از این جهان است. سرچشمه آن عقیده‌ای است که از جانب خدا به بشر رسیده و تصویری خاص از جهان، از زندگی، از تاریخ بشر، از ارزش‌ها و اهداف به آنان می‌دهد و شیوه زندگی‌ای را که بازتاب این تصویر است برای ایشان تعیین می‌کند. بنابراین، انگیزه آغازین این جنبش نه از ذهن‌های انسانی برمی‌خیزد و نه از جهان مادی، بلکه، چنان‌که پیش‌تر گفته‌ایم، از بیرون زمین و بیرون حوزه انسان سرچشمه می‌گیرد؛ و این نخستین ویژگی متمایز جامعه اسلامی و سازمان آن است.

The origin of this movement, from which this community is born, is outside the human sphere and outside this world. Its source is a belief which has come from God to mankind, and which gives them a particular concept of the universe, of life of human history, of values and purposes, and which defines for them a way of life reflecting this concept. Thus the initial impetus for the movement does not come from human minds, nor from the physical world, but, as we have stated before, it comes from outside the earth and outside the human sphere; and this is the first distinctive feature of the Islamic society and its organization.

در حقیقت، سرچشمه‌ی این حرکت عنصری است که بیرون از حوزه‌ی انسان و بیرون از جهان مادی قرار دارد.

Indeed, the origin of this movement is an element outside the sphere of man and outside the physical world.

این عنصر که از اراده‌ی خداوند پدید می‌آید، چیزی نیست که هیچ انسانی انتظارش را داشته باشد یا کسی آن را به حساب آورده باشد، و در آغاز، هیچ کوشش انسانی در آن راه ندارد. این عنصر الهی، بذر جنبش اسلامی را می‌افشاند و در همان حال، انسان را برای عمل آماده می‌کند؛ کسی را که به آیینی که از منبع الهی به او می‌رسد ایمان می‌آورد آماده می‌سازد. به محض آنکه این فرد واحد به این آیین ایمان می‌آورد، جامعه‌ی اسلامی (به‌صورت بالقوه) پدید می‌آید. این فرد به داشتن این ایمان بسنده نمی‌کند، بلکه برمی‌خیزد تا پیام آن را برساند. ماهیت این ایمان این است که جنبشی پرتوان و پویاست؛ نیرویی که این ایمان را در این دل روشن می‌کند می‌داند که این ایمان پنهان نخواهد ماند، بلکه آشکار خواهد شد و به دیگران گسترش خواهد یافت.

This element, which comes into existence from God's will, is not something expected by any human being or taken into consideration by anyone, and in the beginning, no human endeavor enters into it. This Divine element sows the seed of the Islamic movement and at the same time prepares the human being for action - prepares the one who believes in the faith which reaches to him from the Divine source. As soon as this single individual believes in this faith, the Islamic community comes into existence (potentially) This individual does not remain satisfied at having this faith, but stands up to give its message. It is the nature of this faith that it is a virile and dynamic movement; the power which lights up this faith in this heart knows that it will not remain concealed but will come out into the open and will spread to others.

هنگامی که شمار مؤمنان به سه نفر برسد، این آیین به ایشان می‌گوید: «اکنون شما یک امت هستید، امتی اسلامی و متمایز از آن جامعه‌ی جاهلی که به این باور زندگی نمی‌کند و مقدمه‌ی بنیادین آن را نمی‌پذیرد.» اکنون جامعه‌ی اسلامی (در واقع) پدید آمده است.

When the number of Believers reaches three, then this faith tells them; "Now you are a community, a distinct Islamic community, distinct from that jahili society which does not live according to this belief or accept its basic premise." Now the Islamic society has come into existence (actually).

این سه نفر به ده نفر افزایش می‌یابند، ده نفر به صد نفر، صد نفر به هزار نفر، و هزار نفر به دوازده هزار نفر افزایش می‌یابند، و جامعهٔ اسلامی رشد می‌کند و استوار می‌شود.

These three individuals increase to ten, the ten to a hundred, the hundred to a thousand, and the thousand increase to twelve thousand-and the Islamic society grows and becomes established .

در جریان پیشرفت این حرکت، کشمکشی میان جامعۂ جاهلی نیز آغاز شده بوده است۔ از یک سو این جامعۂ نوزاد است که در عقیده و مفاهیم، ارزش‌ها و معیارها، هستی و سازمان‌دهی خود، خویش را از جامعۂ جاهلی جدا کرده است، و جامعۂ اسلامی افراد را از همان جامعۂ جاهلی جذب می‌کند۔

During the progress of this movement, a struggle would already have started within the jahili society. On the one side is this new born society, which in its belief and concepts, values and standards, existence and organization has separated itself from the jahili society, from which the Islamic society absorbs individuals.

این جنبش، از لحظهٔ آغازش تا رشد و استقرار جامعه‌اش، هر فرد را می‌آزماید و بر اساس توانایی‌اش، که با ترازو و معیارهای اسلامی سنجیده می‌شود، مسئولیتی به او واگذار می‌کند. جامعه خودبه‌خود توانایی‌های او را می‌شناسد و او نیازی ندارد که پیش بیاید و نامزدی خود را اعلام کند؛ در واقع، ایمان او و ارزش‌هایی که او و جامعه‌اش به آن‌ها پایبندند، او را وادار می‌کنند که خود را از دیدگان کسانی که می‌خواهند به او مسئولیتی بدهند پنهان نگه دارد.

This movement, from the moment of its inception until the growth and permanent existence of its society comes about, tests every individual and assigns him a position of responsibility according to his capacity, as measured by the Islamic balance and standards. The society automatically recognizes his capabilities, and he does not need to come forward and announce his candidacy; in fact, his belief and the values to which he and his society subscribe compel him to keep himself concealed from the eyes of those who want to give him a responsible position.

اما این حرکت که زاییدهٔ طبیعی باور اسلامی و جوهرهٔ جامعهٔ اسلامی است، به هیچ فردی اجازه نمی‌دهد خود را پنهان کند. هر فرد از این جامعه باید در حرکت باشد! باید در باورش حرکت باشد، در خونش حرکت باشد، در اجتماعش حرکت باشد و در ساختار این جامعهٔ زنده حرکت باشد؛ و چون جاهلیت پیرامون او را فرا گرفته و بقایای نفوذ آن در ذهن خودش و در ذهن کسانی که پیرامون اوییند، باقی است، این کشمکش ادامه می‌یابد و جهاد تا روز قیامت پایدار می‌ماند.

But the movement which is a natural outgrowth of the Islamic belief and which is the essence of the Islamic society does not let any individual hide himself. Every individual of this society must move! There should be a movement in his belief, a movement in his blood, a movement in his community, and in the structure of this organic society, and as the Jahiliyyah is all around him, and its residual influences in his mind and in the minds of those around him, the struggle goes on and the Jihaad continues until the Day of Resurrection.

فراز و نشیب‌هایی که این جنبش از سر می‌گذراند، جایگاه و فعالیت هر فرد در این جنبش را تعیین می‌کند، و پیکره‌ی ارگانیک این جامعه از راه هماهنگی میان افراد آن و فعالیت‌هایشان تکمیل می‌شود.

The ups and downs through which the movement passes determine the position and activity of every individual in the movement, and the organic body of this society is completed through the harmony between its individuals and their activities.

این آغاز و این شیوهٔ سازمان‌دهی دو ویژگی از جامعهٔ اسلامی‌اند که آن را از سایر جوامع متمایز می‌سازد؛ از نظر هستی و ساختار، ماهیت و صورت، نظام و شیوهٔ تنظیم این نظام، و آن را به واحدی یگانه و جدا از دیگران بدل می‌کند. این جامعه را نمی‌توان با نظریه‌های اجتماعیِ بیگانه با آن فهمید، نه می‌توان آن را با روش‌هایی که با سرشت آن بیگانه است آموزش داد، و نه می‌توان آن را با شیوه‌هایی وام‌گرفته از نظام‌های دیگر پدید آورد.

This kind of beginning and this method of organization are two of the characteristics of the Islamic society which distinguish it from other societies in respect to its existence and its structure, its nature and its form, its system and the method of regulating this system, and make it a unique and separate entity. It cannot be understood by social theories alien to it, nor can it be taught by methods foreign to its nature, nor can it be brought into existence by ways borrowed from other systems.

بر اساس تعریف ثابت ما از تمدن، جامعه اسلامی تنها موجودیتی از گذشته نیست که در تاریخ مورد مطالعه قرار گیرد، بلکه نیازی برای امروز و امیدی برای آینده است. بشریت می‌تواند امروز یا فردا با تلاش در راه این تمدن والا و با بیرون کشیدن خود از پرتگاه جاهلیت که در آن سقوط می‌کند، به کرامت دست یابد. این امر نه تنها برای ملت‌های صنعتی و اقتصادی پیشرفته، بلکه برای ملت‌های عقب‌مانده نیز صادق است.

According to our unvarying definition of civilization, the Islamic society is not just an entity of the past, to be studied in history, but it is a demand of the present and a hope of the future. Mankind can be dignified, today or tomorrow, by striving toward this noble civilization, by pulling itself out of the abyss of Jahiliyyah into which it is falling. This is true not only for the industrially and economically developed nations but also for the backward nations.

ارزش‌هایی که در بالا آن‌ها را ارزش‌های انسانی نامیدیم، هرگز جز در دوران تمدن اسلامی به دست بشر نرسیده است. همچنین باید به یاد داشته باشیم که از اصطلاح «تمدن اسلامی» تمدنی را مراد می‌کنیم که در آن این ارزش‌ها به بالاترین درجه یافت می‌شوند، نه تمدنی که ممکن است در صنعت، اقتصاد و علم پیشرفت کند اما در آن ارزش‌های انسانی سرکوب شوند.

The values to which we referred above as human values were never attained by mankind except in the period of Islamic civilization. We also ought to remember that by the term 'Islamic Civilization' we mean that civilization in which these values are found to the highest degree, and not a civilization which may make progress in industry, economics and science but in which human values are suppressed.

این ارزش‌ها آرمانی و دست‌نیافتنی نیستند، بلکه ارزش‌های عملی‌ای هستند که با تلاش انسان و با به‌کار بستن درست تعالیم اسلام به دست می‌آیند. این ارزش‌ها در هر محیطی و هر سطحی از پیشرفت صنعتی و علمی می‌توانند تحقق یابند، زیرا هیچ تناقضی میان آن‌ها وجود ندارد؛ بلکه در واقع، رفاه مادی و پیشرفت علمی نیز به‌واسطه تعالیم اسلام تشویق می‌شوند، چراکه به نقش انسان به‌عنوان نماینده خدا در زمین مربوط می‌شوند.

These values are not idealistic but are practical values which can be attained through human effort, by applying the teachings of Islam correctly. These values can be attained in any environment, whatever the level of industrial and scientific progress may be, as there is no contradiction; in fact, material prosperity and scientific progress are encouraged by the teachings of Islam, as they pretain to man's role as the representative of God on earth.

به همین ترتیب، در کشورهایی که از نظر صنعتی و علمی عقب‌مانده‌اند، این ارزش‌ها به مردم می‌آموزند که تنها تماشاگرانی خاموش نمانند، بلکه برای پیشرفت صنعتی و علمی تلاش کنند۔ تمدنی که این ارزش‌ها را داشته باشد، می‌تواند در هر جا و در هر محیطی رشد کند؛ با این حال، شکل واقعی آن یکی نیست، بلکه به شرایط و محیطی بستگی دارد که در جامعه‌ای که این ارزش‌ها در آن پرورش می‌یابند، وجود دارد۔

Similarly, in countries which are industrially and scientifically backward, these values teach people not to remain just silent spectators but to strive for industrial and scientific progress. A civilization with these values can develop anywhere and in any environment; however, the actual form it takes is not one, but depends on the conditions and environment existing in the society in which these values develop.

جامعهٔ اسلامی، از نظر شکل و گستره و شیوهٔ زندگی، یک هستیِ تاریخیِ ثابت نیست؛ اما وجود و تمدن آن بر ارزش‌هایی استوار است که واقعیت‌های تاریخیِ ثابتی هستند. واژهٔ «تاریخی» که در این بافت به کار رفته تنها بدین معناست که این ارزش‌ها در دورهٔ معینی از تاریخ بشر شکلی عینی یافته‌اند. در حقیقت، این ارزش‌ها بنا بر ماهیت خود به هیچ دورهٔ خاصی تعلق ندارند؛ آنها حقیقتی هستند که از سرچشمهٔ الهی به انسان رسیده است، فراتر از قلمرو بشر و فراتر از قلمرو جهان مادی.

The Islamic society, in its form and extent and its way of living, is not a fixed historic entity; but its existence and its civilization are based on values which are fixed historical realities. The word 'historical' used in this context only means that these values took concrete form in a particular period of human history. In fact, these values, by their nature, do not belong to any particular period; they are the truth which has come to man from the Divine source-beyond the sphere of mankind and beyond the sphere of the physical universe.

تمدن اسلامی ممکن است در ساختار مادی و سازمانی خود اشکال گوناگونی به خود بگیرد، اما اصولی و ارزش‌هایی که بر آن استوار است، جاودانه و تغییرناپذیر است. این اصول عبارت‌اند از: پرستش تنها خدا، بنا نهادن روابط انسانی بر پایه‌ی باور به یکتایی خدا، برتری انسانیت انسان بر اشیای مادی، پرورش ارزش‌های انسانی و مهار خواهش‌های حیوانی، احترام به خانواده، و پذیرش این که انسان بر پایه‌ی هدایت و دستور خدا، نماینده‌ی او در زمین است؛ و در همه‌ی امور این خلافت، حاکمیت شریعت خدا و شیوه‌ی زندگی‌ای که او مقرر فرموده است.

The Islamic civilization can take various forms in its material and organizational structure, but the principles and values on which it is based are eternal and unchangeable. These are: the worship of God alone, the foundation of human relationships on the belief in the Oneness of God, the supremacy of the humanity of man over material things, the development of human values and the control of animalistic desires, respect for the family, the assumption of being the representative of God on earth according to His guidance and instruction, and in all affairs of this vicegerency the rule of God's law (al-Shari'ah) and the way of life prescribed by Him.

شکل‌های تمدن اسلامی، که بر این اصول ثابت بنا شده‌اند، به شرایط واقعی بستگی دارند و تحت تأثیر مرحلهٔ پیشرفت صنعتی، اقتصادی یا علمی قرار می‌گیرند و بر اساس آن تغییر می‌کنند. این شکل‌ها ناگزیر متفاوت‌اند و نتیجهٔ این واقعیت‌اند که اسلام از انعطاف‌پذیری کافی برخوردار است تا در هر نظامی وارد شود و آن نظام را بر اساس اهداف خود شکل دهد. اما این انعطاف‌پذیری در صورت‌های بیرونی تمدن اسلامی به معنای هیچ انعطافی در باور اسلامی نیست، که سرچشمهٔ این تمدن است، و نیز نباید آن را وامگرفته از بیرون دانست، زیرا این ویژگی این دین است. با این حال، انعطاف‌پذیری را نباید با سیالیت اشتباه گرفت. میان این دو تفاوت بسیار بزرگی وجود دارد.

The forms of the Islamic civilization, constructed on these fixed principles, depend on actual conditions and are influenced by and change according to the stage of industrial, economic or scientific progress. These forms are necessarily different and are a consequence of the fact that Islam possesses sufficient flexibility to enter into any system and mold that system according to its purposes; but this flexibility in the outward forms of Islamic civilization does not mean any flexibility in the Islamic belief, which is the fountainhead of this civilization, nor is it to be considered as borrowed from outside, for it is the character of this religion. However, flexibility is not to be confused with fluidity. There is a great difference between these two.

هنگامی که اسلام به بخش مرکزی آفریقا وارد شد، انسان‌های برهنه را پوشاند، آنان را اجتماعی ساخت، از اعماق انزوا بیرون آورد، و لذت کار برای کشف منابع مادی را به ایشان آموخت.

When Islam entered the central part of Africa, it clothed naked human beings, socialized them, brought them out of the deep recesses of isolation, and taught them the joy of work for exploring material resources.

آن [اسلام] آنان را از دایره‌های تنگ قبیله و تیره بیرون آورد و به دایره‌ی گسترده‌ی امت اسلامی درآورد، و از پرستش خدایان بت‌پرستانه به پرستش آفریدگار جهان‌ها رهنمون شد. اگر این تمدن نیست، پس چیست؟ این تمدن برای همان محیط بود و از منابع واقعی‌ای که در دسترس بود بهره گرفت. اگر اسلام به محیط دیگری وارد شود، تمدن آن نیز شکلی دیگر خواهد یافت، اما با ارزش‌هایی که جاودانه‌اند و بر پایه‌ی منابع موجود در همان محیط ویژه استوار است.

It brought them out of the narrow circles of tribe and clan into the vast circle of the Islamic community, and out of the worship of pagan gods into the worship of the Creator of the worlds. If this is not civilization, then what is it? This civilization was for this environment, and it used the actual resources which were available. If Islam enters into some other environment, then its civilization will also take another form-but with values which are eternal,-based on the existing resources of that particular environment.

بنابراین، رشد و توسعهٔ تمدن، بر اساس روش و شیوهٔ اسلام، به هیچ سطح خاصی از پیشرفت صنعتی، اقتصادی یا علمی وابسته نیست. این تمدن هر جا که مستقر شود، از تمام منابع بهره خواهد گرفت و آنها را توسعه خواهد داد؛ و اگر در مکانی خاص این منابع وجود نداشته باشد، آنها را فراهم خواهد کرد و وسایل رشد و پیشرفت آنها را تأمین خواهد نمود. اما در همهٔ شرایط، بر پایهٔ اصول تغییرناپذیر و جاودانهٔ خود استوار خواهد بود. و هر جا که چنین جامعهٔ اسلامی پدید آید، ویژگی خاص و حرکت خاص آن نیز پدید خواهد آمد و آن را از تمام جوامع جاهلی متمایز و جدا خواهد ساخت.

Thus, the development of the civilization, according to the method and manner of Islam, does not depend on any particular level of industrial, economic or scientific progress. Wherever this civilization is established, it will use all the resources, will develop them, and if in a certain place these resources are non- existent, then it will supply them and will provide the means for their growth and progress. But in all situations it will be based on its immutable and eternal principles, and wherever such an Islamic society comes into existence, its particular character and its particular movement will also come into existence, and will make it distinguished and distinct from all jahili societies.

«رنگِ خدا را [بپذیرید]؛ و چه کسی رنگش نیکوتر از خداست؟» (البقرہ: ۱۳۸)

"The baptism of God -and who can baptize better than God?" (2: 138)