نقش بریتانیا در جهان معمولاً بر سلاح‌های هسته‌ای، تروریسم و رابطهٔ ویژه با ایالات متحده متمرکز است. بریتانیا به مدت ۱۵۰ سال ابرقدرت جهان بود تا اینکه در جنگ جهانی دوم توانست تلاش ناپلئون برای تسخیر اروپا را متوقف کند، و سپس تلاش آلمان برای اشغال اروپا در اوایل قرن بیستم را. بار دیگر بریتانیا بود که در خط مقدم مقابله با تلاش‌های هیتلر برای تسخیر اروپا قرار داشت. منافع بریتانیا طی سال‌ها تغییری نکرده است.

Britain's role in the world usually centres on nuclear weapons, terrorism and the special relationship with the US. Britain’s was the worlds superpower for 150 years until WW2 where it successfully halted Napoleon’s attempt at conquering Europe, then Germany’s attempts at occupying Europe in the early 20th century. It was again Britain who was at the forefront of facing against Hitler’s attempts at conquering Europe. British interests have not changed over the years.

جنگ جهانی دوم چنان بریتانیا را فرسود که امپراتوری بریتانیا و جایگاه بین‌المللی آن را از میان برد. دلیل این امر آن بود که بریتانیا از جنگ جهانی اول تقریباً ورشکسته شده بود. ارتش آن بیش از توان کشیده شده بود و بریتانیا در وضعیتی نبود که وارد جنگ دیگری شود. به همین سبب، در دوران پس از جنگ، اهداف جهانی بریتانیا با واقعیت اقتصادی آن محدود شد. از همین رو بریتانیا با مشارکت در مسائل جهانی نقشی در جهان ایفا کرد و همچنان ایفا می‌کند، اما نمی‌تواند توازن قدرت جهانی را کاملاً تغییر دهد. فرید زکریا، ستون‌نویس بین‌المللی نشریه نیوزویک، در کتاب «جهان پس از آمریکا» سیاست بریتانیا را چنین خلاصه کرده است: «عکس‌های روزولت، استالین و چرچیل در کنفرانس یالتا در فوریه ۱۹۴۵ تا حدی گمراه‌کننده‌اند. در یالتا "سه بزرگ" وجود نداشت. "دو بزرگ" و یک کارآفرین سیاسی درخشان بود که توانست خود و کشورش را در بازی نگه دارد، به طوری که بریتانیا تا اواخر قرن بیستم بسیاری از عناصر قدرت بزرگ را حفظ کرد.»29

World War Two consumed Britain to such an extent that it brought an end to the British Empire and its international standing. This was because Britain was virtually bankrupt from WW1. Its army was overstretched and Britain was not in a position to enter another war. This is why in the post war era, British global aims have been restricted by its economic reality. For this reason Britain worked and continues to have a role in the world by partaking in global issues, however it is unable to completely shift the global balance of power. Fareed Zakaria, the Newsweek international columnist in his book ‘The Post American World,’ encapsulated British policy: "The photographs of Roosevelt, Stalin and Churchill at the Yalta Conference in February 1945 are somewhat misleading. There was no 'big three' at Yalta. There was a 'big two' plus one brilliant political entrepreneur who was able to keep himself and his country in the game, so that Britain maintained many elements of great powerdom well into the late 20th century."29

سیاست خارجی بریتانیا امروز بر پایه داشتن نقش در اروپا و تأثیرگذاری بر ایالات متحده بنا شده است. سیاستگذاران بریتانیایی پس از جنگ جهانی دوم ضعف کشور را پذیرفتند و به جای رقابت آشکار با ایالات متحده، سیاستی از حفظ وضعیت موجود را در پیش گرفتند. بریتانیا توانسته است منافع خود را از راه حفظ جاه‌طلبی‌های جهانی‌اش، از طریق همکاری با ایالات متحده و اتحادیه اروپا، تأمین کند؛ و در همان حال تلاش کرده است اهداف هر دو را منحرف، تغییر، پیچیده و محدود کند. سیاست‌های اخیر بریتانیا برای تأمین منافعش نشان می‌دهد که از نظر سیاسی این کشور همواره با ایالات متحده رقابت خواهد کرد، اما فراتر از این، فاقد منابع یا اقتصاد لازم برای دستیابی به هر دستاورد چشمگیری است.

British foreign policy today is built upon having a role in Europe and influencing the US. British policy makers have accepted the nation's weakness after WW2 and developed a policy of preservation rather then outright competition with the US. Britain has managed to achieve its interests through a policy of preserving its global ambitions by working with the US and the EU, whilst at the same time working to divert, alter, complicate and limit the aims of both. Britain’s recent policies to achieve its interests show that politically Britain as a nation will always compete with the US, however beyond this it lacks the resources or the economy to achieve anything substantial.

بریتانیا با نجات دادن دولت قذافی از چنگال نومحافظه‌کاران آمریکایی، که پس از یازدہ سپتامبر خواستار تغییر رژیم در لیبی بودند، برنامه‌های آمریکا را خنثی کرد. بریتانیا قذافی را به پذیرش نقش لیبی در فاجعه لاکربی تشویق کرد و در سال ۲۰۰۹ آزادی المگرحی را تضمین نمود و در عوض، تأمین پایدار نفت آفریقا را به دست آورد.

Britain frustrated US plans by rescuing Gaddafi's government from the clutches of American neoconservatives who after September 11 wanted regime change in Libya. Britain manipulated Gaddafi into accepting Libya’s role in the Lockerbie disaster and secured the release of Al-Megrahi in 2009, securing in turn a stable supply of Africa’s oil.

در افغانستان، بریتانیا نقشی شوم ایفا کرده است. پس از هشت سال جنگ، متحدان غربی هنوز به شکست طالبان نزدیک نشده‌اند. در حالی که همه کسانی که در افغانستان منافعی دارند در ژانویه ۲۰۰۹ در لندن گرد هم آمدند تا با پیشنهاد پست‌های دولتی، طالبان را ترغیب کنند، به نظر می‌رسد بریتانیا حضور آمریکا را در جنوب افغانستان، جایی که بیشترین جنگ‌ها هنوز ادامه دارد، پیچیده‌تر کرده است. استان هلمند، جایی که نیروهای بریتانیایی در آن مستقرند، پس از این همه سال هنوز امن نیست. بریتانیا با طالبان در جنوب معامله کرد که شامل رشوه دادن به طالبان نیز می‌شد؛ تحقیقی که روزنامه تایمز لندن در سال ۲۰۰۷ انجام داد نشان داد بیش از ۱.۵ میلیون پوند برای رشوه دادن به اعضای طالبان هزینه شده است.۳۰ به همین ترتیب، پژوهشی از سوی شبکه تحلیلگران مستقل افغانستان، یک اندیشکدهٔ مستقر در کابل، در گزارشی با عنوان «تسلیم طلایی» به‌شدت از طرح صلح و آشتی (PTS) تحت حمایت بریتانیا انتقاد کرد؛ این طرح که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد، به گفتهٔ این گزارش، به حال خود رها شده و در رهبری ضعیف دست و پا می‌زند و نه سرمایهٔ سیاسی لازم را دارد و نه سرمایهٔ مالی مورد نیازش را.

In Afghanistan the UK has played an ominous role. After eight years of war the western allies are no closer to defeating the Taliban. Whilst all those with interests in Afghanistan met in London in January 2009 to hammer out a deal to entice the Taliban with offers of government positions, Britain appears to have complicated America's presence in South Afghanistan where most of the fighting still continues. The Helmand province where British troops are stationed is still not secure after all these years. Britain cut deals with the Taliban in the South which included bribing the Taliban, the London Times investigation in 2007 revealed over £1.5 million was spent in bribing members of the Taliban.30 Similarly Research by the independent Afghanistan Analysts Network, a Kabul-based think tank, in a report, titled Golden Surrender, was highly critical of the British-backed Peace and Reconciliation Scheme (PTS), established in 2005, which it says has been left to flounder under bad leadership with neither the political nor the financial capital it required.

امریکا در سال ۲۰۰۵ میلادی میانجیگری توافق صلح ناوایشا را بر عهده گرفت؛ توافقی که سرانجام به پایان یافتن جنگ داخلی میان مهم‌ترین گروه شورشی، یعنی جنبش/ارتش آزادی‌بخش مردم سودان (SPLM/A) و دولت سودان انجامید. مفاد این توافق شامل اقدامات گوناگونی بود که به جنوب خودمختاری می‌داد و امکان جدایی‌طلبی آن را در سال ۲۰۱۱، هنگام پایان یافتن این توافق، فراهم می‌ساخت. بریتانیا و فرانسه هر دو به چاد سلاح می‌دادند، در حالی که این کشور از شورشیان دارفور حمایت و آنان را مسلح می‌کرد، و همین امر مسئله دارفور را پدید آورد. هر دو کشور توانستند مسئله دارفور را به یک موضوع بین‌المللی بدل کنند و برنامه‌های امریکا برای جدا کردن جنوب سودان و تبدیل آن به یک کشور مستقل را پیچیده سازند. در نتیجه، امریکا اکنون ناچار است به مسئله دارفور رسیدگی کند و همین امر برنامه‌های آن را برای جنوب به تأخیر می‌اندازد.

America brokered the Naivasha peace accord in 2005, which culminated in the eventual termination of the civil war between the main rebel group, the Sudan People's Liberation Movement/Army (SPLM/A) and the Sudanese government. The terms of the agreement included a variety of measures that gave the South autonomy and the prospects of secession in 2011 when the deal expires. Both Britain and France provided arms to Chad, which supports and arms the rebels in Darfur, which created the Darfur issue. Both nations have successfully internationalised the issue of Darfur and complicated US plans to separate the South of Sudan and turn it into an independent nation. Instead the US must now deal with the Darfur issue thus delaying its plans for the South.

در لبنان، ترور سیاستمداران برجسته، این کشور را به شدت به دو اردوگاه طرفدار سوریه/حزب‌الله و طرفدار اتحادیه اروپا تقسیم کرده است. ائتلاف ۸ مارس به رهبری حزب‌الله از حق وتوی خود برای دشوار کردن تشکیل دولت بهره گرفت. هم بریتانیا و هم فرانسه با ائتلاف ۱۴ مارس به رهبری جریان المستقبل سعد الحریری تعامل داشته‌اند تا نقش خود را در سیاست لبنان حفظ کنند. حزب‌الله با بهره‌گیری از حق وتوی خود موفق شده است منافع آمریکا در لبنان را محفوظ نگه دارد، به گونه‌ای که هیچ‌یک از احزاب طرفدار اتحادیه اروپا نتوانست اکثریت به دست آورد و در نتیجه به‌تنهایی دولت تشکیل دهد. بدین ترتیب، آمریکا نتوانسته است لبنان را به پایگاهی برای خود تبدیل کند.

In Lebanon the assassinations of prominent politicians have deeply divided Lebanon into pro-Syrian/Hizbullah and pro-EU camps. The Hezbollah-led March 8 coalition utilised its veto vote to complicate the forming of a government. Both Britain and France have engaged with the March 14 coalition led by Saad Hariri's Future Movement to maintain their relevance in Lebanese politics. Hizbullah has successfully ensured US interests are protected in Lebanon by utilising its veto vote resulting in none of the pro-EU parties from achieving a majority and therefore unilaterally forming a government. In this way the US has been unable to turn Lebanon into a US stronghold.

در حالی که بریتانیا عضو کمیسیون پنج به علاوه یک است و می‌کوشد ایران را به راه آورد و تلاش‌هایش برای غنی‌سازی اورانیوم تا سطح تسلیحاتی را متوقف کند، از این نقش خود برای پیچیده‌تر کردن منافع آمریکا بهره گرفته است. در انتخابات ایران در سال ۲۰۰۹، بریتانیا همراه با اروپا نتیجه انتخابات را بیش از حد بزرگ جلوه داد و کوشید از این وضعیت سوءاستفاده کند. بریتانیا استدلال می‌کرد که حکومت ایران باید به نگرانی‌های مشروع معترضان رسیدگی کند؛ همچنین مشروعیت احمدی‌نژاد را به رسمیت نمی‌شناخت. از سوی دیگر، آمریکا که در پی تحمیل تحریم‌های سخت بر این کشور است، در عمل از حکومت حمایت کرد، با این استدلال که موضوع، امری داخلی ایران است. بریتانیا و فرانسه کوشیده بودند بر اعتراضات اثر بگذارند، اما این تلاشی ضعیف برای سرنگونی حکومت احمدی‌نژاد بود. به همین ترتیب، آمریکا در برابر فشار فزاینده بریتانیا، از اعضای غیردائم سازمان ملل بهره گرفت تا تحریم‌های فلج‌کننده بنزین علیه ایران را پیش ببرد. برای آمریکا، بن‌بست هسته‌ای به تحقق شماری از اهدافش در منطقه می‌انجامد؛ به همین دلیل این بن‌بست، هرچه در آن زمان گفته شود، هرگز به نتیجه‌ای قطعی نمی‌رسد. بریتانیا با همکاری با آمریکا در این موضوع، در عمل به تضعیف آمریکا کمک کرده است.

Whilst Britain is member of the P5 + 1 commission attempting to bring Iran in line and halt its attempts to enrich Uranium to weapons grade standard, it has used its role to complicate American interests. In the Iranian elections in 2009 Britain alongside Europe blew the election result out of proportion and worked to exploit the situation. Britain argued that the Iranian regime needs to address the legitimate concerns of the protesters; they also didn’t recognize the legitimacy of Ahmadinejad. The US on the other hand, who is looking to impose harsh sanctions on the country, actually supported the regime by arguing that the issue was an Iranian domestic matter. Britain and France had tried to influence the protests, but it was a weak attempt to bring down the Ahmadinejad’s regime. Similarly the US made use of the non-permanent members of the United Nations in the face increased pressure from Britain to push ahead with crippling gasoline sanctions against Iran. For the US the nuclear stand-off achieves a number of its aims in the region, this is why the stand off never reaches anything conclusive, whatever the rhetoric at the time. By working with the US on the issue Britain has worked to undermine the US.

بریتانیا کے حکومتی ادارے مکمل طور پر یورپی یونین سے کٹ جانے کو ناقابلِ عمل سمجھتے ہیں۔ یورپ بہت قریب اور بہت بڑا ہے کہ اسے یونہی نظرانداز نہیں کیا جا سکتا۔ یکے بعد دیگرے آنے والی برطانوی حکومتوں کا یقین ہے کہ مشغولیت (روابط) کے ذریعے لندن یورپی یونین کی ترقی اور اس کی پالیسیوں کی آخری سمت پر اثرانداز ہو سکتا ہے۔ وہ کسی یورپی سیاسی اتحاد کی مخالف نہیں، بشرطیکہ لندن لکسمبرگ جیسا نہ بن جائے اور یونین میں تحلیل ہو کر نہ رہ جائے؛ وہ ایسے اتحاد کی میز پر ایک نمایاں نشست چاہتا ہے۔

The British establishment views complete isolationism from the EU as unrealistic. Europe is too close and too large to be simply ignored. Successive British governments believe that through engagement, London can influence the EU’s development and the ultimate direction of its policies. It is not opposed to a European political union, as long as London does not turn into Luxemburg and melt into the EU, it wants a prominent seat at the table of such a union.

بریتانیا با شرکت در همه مسائل بین‌المللی توانسته خود را در بازی بین‌المللی حفظ کند. نمونهٔ آن جنگ افغانستان است؛ بریتانیا در این کشور هیچ منافع حیاتی ندارد، با این حال در جنگی که به رهبری آمریکا آغاز شد شرکت کرده تا همچنان مرتبط و مؤثر بماند، و به این ترتیب می‌تواند بر شکل نتیجهٔ این درگیری تأثیر بگذارد. این تمام چیزی است که بریتانیا به دست خواهد آورد؛ هرگز ابرقدرت جهان را از جایگاهش کنار نخواهد زد، زیرا قدرت، اقتصاد و منابع لازم برای این کار را ندارد.

Britain has successfully kept itself in the international game through participating in all international issues. An example of this is the Afghan war, Britain has no overriding interests in the country, however it has participated in the US led war to keep itself relevant and in this way it is able to shape the outcome of the conflict. This is all Britain will achieve; it will never shift the worlds superpower from its post as it lacks the power, economy or resources.

این متن درباره سیاست و تاریخ است و هیچ محتوای اسلامی یا ارجاع به پیامبر، فرشتگان یا آیات قرآن ندارد، بنابراین ترجمه‌اش بدون ﷺ است. با وجود اقتصادی به ارزش ۱.۵ تریلیون پوند که ششمین اقتصاد بزرگ جهان است، بریتانیا فاقد پایه صنعتی لازم برای به چالش کشیدن ایالات متحده است. بریتانیا اهداف جهانی دارد و در فن مانورهای سیاسی مهارت یافته است؛ با این حال، بیش از توان واقعی خود نقش ایفا می‌کند. بریتانیا به دلیل هزینه‌های جنگ جهانی اول ورشکسته شده بود و توان آن را نداشت که در برابر ظهور آلمان نازی بایستد، و این تا حدی توضیح می‌دهد که چرا نویل چمبرلین سیاست سازش را در پیش گرفت. اما با اشغال بیشتر اروپا به دست آلمان هیتلری و نزدیک شدن آن به حذف بریتانیا از جایگاه ابرقدرت جهان، بریتانیا برای عقب راندن پیشروی آلمان وارد جنگ شد. با حمله شوروی از شرق و با دست زدن بریتانیا و آمریکا به عملیات بدنام پیاده‌سازی نرماندی در فرانسه (دی‌دی)، آلمان تا سال ۱۹۴۵ شکست خورد. با این حال، این بریتانیا نبود که آلمان را شکست داد؛ این اتحاد شوروی و آمریکا بودند. بریتانیا ویران شده بود، کشور در خرابه‌ها افتاده بود و از نظر اقتصادی امپراتوری بریتانیا توان تأمین مالی امپراتوری جهانی‌اش را نداشت.

Whilst Britain has a £1.5 trillion economy, the 6th largest in the world Britain lacks the industrial base to pose any challenge to the US. Britain has global aims and has mastered the art of political manoeuvring; however it punches above its weight. Britain was bankrupt due to the costs of WW1, it was in no position to challenge the rise of Nazi Germany, and this in some way explains Neville Chamberlain appeasement. However with Hitler’s Germany occupying most of Europe and on the verge of removing Britain as the world’s superpower Britain went to war to reverse Germany’s advance, with the Soviet Union launching an Eastern offensive and with Britain and the US launching the infamous D-day offensive landings in France, Germany was defeated by 1945. However it was not Britain who defeated Germany – it was the Soviet Union and the US, Britain was devastated, the country lay in ruins and economically the British Empire was in no position to fund its global empire.

این متن ربطی به موضوعات اسلامی ندارد، اما طبق دستور ترجمه می‌کنم: موضع جهانی بریتانیا بر پایه‌ی حفاظت از مجموعه‌ای از منافع آن استوار است. این موضع را می‌توان چنین خلاصه کرد: بریتانیا برنامه‌های سایر قدرت‌ها را پیچیده، دگرگون و منحرف می‌کند. این‌گونه است که بریتانیا خود را مرتبط نگه می‌دارد. به دلیل واقعیت اقتصادی بریتانیا، این کشور تمایلی به دستیابی به چیزی فراتر ندارد. بریتانیا می‌تواند برنامه‌های سایر قدرت‌های جهانی را تا آن حد پیچیده کند که در جهان جدی گرفته شود؛ به همین دلیل است که ایالات متحده به ندرت به تنهایی اقدام می‌کند و معمولاً بریتانیا را همراه خود می‌برد. برای بریتانیا، این جایگاه در کنار ابرقدرت جهان، یک صندلی ردیف اول است و می‌تواند تحول برنامه‌های آمریکا را از نزدیک ببیند؛ این امر آن را در موقعیت برتر برای بهره‌برداری از اهداف آمریکا قرار می‌دهد و این گزینه را به آن می‌دهد که در صورت خدمت به اهدافش، برنامه‌های آمریکا را پیچیده کند. بریتانیا باید با احتمال احیای روسیه و با پیچیده‌تر شدن روزافزون عراق و افغانستان روبه‌رو شود. بریتانیا همچنین با احتمال تثبیت بیشتر آلمان و فرانسه در اروپا پس از معاهده‌ی لیسبون، و شکل‌دادن به اتحادیه‌ی اروپا بر اساس منافع خودشان، مواجه خواهد شد. بریتانیا به همکاری با ایالات متحده در فلسطین، عراق و افغانستان ادامه خواهد داد و برنامه‌های آمریکا را دگرگون و پیچیده می‌کند تا خود را بیش از پیش تقویت کند. این رویکرد دوگانه و گاه متناقض، شیوه‌ی بریتانیا برای حفظ ارتباط خود در سیاست بین‌الملل است. این همان نقشی است که بریتانیا در سیاست بین‌الملل برای خود پذیرفته است؛ دیگر توانایی دستیابی به هیچ چیز اساسی‌تری را ندارد. بریتانیا دست رو به ضعف خود را با مهارت سیاسی چشمگیری بازی می‌کند، اما این برای تبدیل شدن به ابرقدرت جهان کافی نیست.

Britain’s global outlook is based upon protecting the array of interests it has. This can be encapsulated as Britain complicating, altering and diverting the plans of other powers. This is how Britain keeps itself relevant. Due to the economic reality of Britain, it has no propensity to achieve anything more. Britain can complicate the plans of other world powers to the extent that it is taken seriously in the world, this is why the US very rarely goes it alone, and it usually takes Britain along with it. For Britain it has the front seat with the world’s superpower and can see at first hand US plans evolve, this places it in pole position to benefit from US aims and giving it the option to complicate US plans if this serves its aims. Britain has to deal with the prospect of a resurgent Russia and both Iraq and Afghanistan becoming ever more complex. Britain will also face the prospect of both Germany and France further entrenching themselves into Europe after the Lisbon treaty, shaping the EU in their interests. Britain will continue to work with the US in Palestine, Iraq and Afghanistan and continue to alter and complicate US plans in order to keep strengthening itself. This dual, sometimes contradictory approach is how Britain keeps itself relevant in international politics. This is what Britain has resigned its role to in international politics; it no longer has the ability to achieve anything more substantial. Britain plays its weakening hand with impressive political skill, however this is insufficient in becoming the worlds superpower.