۱۳ ایالت از شمال آمریکا در سال ۱۷۶۶ میلادی، پس از شکست دادن بریتانیا در جنگ استقلال آمریکا، ایالات متحده آمریکا را تشکیل دادند. از طریق «سرنوشت آشکار» (Manifest Destiny)، ایالات متحده گسترش یافت تا آن‌که نزدیک به ۵۰ ایالت به این اتحادیه پیوستند. جنگ داخلی آمریکا در سال ۱۸۶۵ سرنوشت این ملت و نظام اقتصادی آن را رقم زد. نیازهای تسلیحاتی جنگ داخلی، زمینه‌ساز اقتصاد صنعتی مدرن ایالات متحده شد. نیازهای جنگ به‌شدت تولید صنعتی را تحریک کرد و فرایندی اقتصادی را تسریع نمود که بر بهره‌برداری از آهن، نیروی بخار و برق، و همچنین پیشروی علم و اختراع استوار بود. از اواسط دهه ۱۸۸۰ میلادی، ایالات متحده هر سال بزرگ‌ترین اقتصاد جهان بوده است.

13 federal states of North America formed United States of America in 1776 after defeating Britain in the American war of independence. Through manifest destiny the USA expanded until nearly 50 states became part of the union. The American civil war of 1865 sealed the destiny of the nation and its economic system. The armament needs of the civil war laid the groundwork for the modern US industrial economy. War needs had enormously stimulated manufacturing, speeding an economic process based on the exploitation of iron, steam, and electric power, as well as the forward march of science and invention. Since the middle of the 1880’s the USA has been the world’s largest economy every year.

ایالات متحده از کشوری از مهاجران در قاره آمریکای شمالی به کشوری امروزی تبدیل شده که ثروتی بیشتر از چهار کشور بعدی روی هم تولید می‌کند. از نظر نظامی، ایالات متحده بر جهان تسلط دارد و بر اقیانوس‌های جهان کنترل دارد. از نظر سیاسی، ایالات متحده در بیشتر مسائل و اختلافات بین‌المللی دخالت دارد. شرکت‌های آمریکایی بر بیشتر بخش‌های اقتصاد جهانی سلطه دارند و برندها و نمادهای آمریکایی از شناخته‌شده‌ترین‌ها در سراسر جهان هستند.

The US turned from a nation of immigrants in the North American continent to a nation today that produces more wealth then the next four nations combined. Militarily the US dominates the world and controls the world’s oceans. Politically the US is involved in most international issues and disputes. US companies dominate most sectors of the global economy and US brands and symbols are some of the most recognised across the globe.

آمریکا در پایان جنگ جهانی دوم به‌عنوان یک قدرت جهانی سر برآورد. مشارکت آمریکا در جبهه اقیانوس آرام و توانایی آن در تولید انبوه ماشین‌آلات صنعتی و تجهیزات نظامی برای متفقین، در پایان دادن به جنگ نقشی تعیین‌کننده داشت، در حالی که بریتانیا به‌سبب تلاش جنگی آلمان کاملاً فرسوده شده بود. آمریکا با نیم میلیون سرباز خود ژاپن را اشغال کرد و اشغال آلمان را با روسیه و بریتانیا تقسیم کرد.

America emerged a world power as WW2 drew to a close. US participation in the Pacific zone of the conflict and its ability to produce on mass industrial machinery and military equipment for the allies was decisive in bringing the war to its conclusion when Britain had been completely consumed due to the German war effort. The US occupied Japan with half a million of its troops and shared the occupation of Germany with Russia and Britain.

جنگ در تاریخ، همواره نقشی محوری در توسعه آمریکا داشته است. جورج فریدمن این موضوع را در کتاب خود، «۱۰۰ سال آینده»، چنین بیان می‌کند: «تقریباً هر قدرت صنعتی دیگر در جهان، در قرن بیستم جنگ‌های ویرانگری را تجربه کرد. ایالات متحده جنگ کرد، اما خود آمریکا هرگز جنگ را تجربه نکرد. قدرت نظامی و واقعیت جغرافیایی، واقعیتی اقتصادی پدید آورد. دیگر کشورها برای بازسازی پس از جنگ‌ها زمان از دست داده‌اند. ایالات متحده چنین نکرده است. در واقع، آمریکا به دلیل همین جنگ‌ها رشد کرده است.»2

War historically has been central to America’s development. George Friedman outlined this in his book: The Next 100 Years: “Virtually every other industrialised power in the world experienced devastating warfare in the 20th century. The United States waged war, but America itself never experienced it. Military power and geographical reality created an economic reality. Other countries have lost time recovering from wars. The United States has not. It has actually grown because of them.”2

آمریکا بود که دنیای پس از جنگ را شکل داد. ایالات متحده با استفاده از پیشرفته‌ترین فناوری آن زمان، یعنی سلاح هسته‌ای، که جنگ جهانی دوم را در یک ضربه به پایان رساند، در موقعیتی قرار گرفت که بتواند شرایط دنیای پس از جنگ را دیکته کند و تنها اتحاد جماهیر شوروی مانعی جدی بر سر راه آن بود. کنفرانس یالتا در سال ۱۹۴۵ غنایم جنگ را میان پیروزان تقسیم کرد، و کنفرانس برتون وودز صندوق بین‌المللی پول، بانک جهانی و موافقت‌نامه عمومی تعرفه‌ها و تجارت (گات) را پدید آورد و دلار را به ارز ذخیره جهان تبدیل کرد. همه این‌ها نفوذ آمریکا را نهادینه کرد، نفوذی که اروپا، که در جنگ ویران شده بود، آن را پذیرفت. مؤسسه بروکینگز در گزارشی تأیید کرد: «ایالات متحده همه سازمان‌های چندجانبه، از جمله بانک جهانی، را ابزارهای سیاست خارجی می‌دانسته که برای پشتیبانی از اهداف و مقاصد مشخص آمریکا به کار گرفته می‌شوند... دیدگاه‌های آمریکا درباره چگونگی سازمان‌دهی اقتصاد جهانی، چگونگی تخصیص منابع و چگونگی تصمیم‌گیری درباره سرمایه‌گذاری‌ها، در منشور و سیاست‌های عملیاتی این بانک تثبیت شد.» [Brookings Institution]3

It was the United States that constructed the post war world. Having used the most technologically advanced invention at the time – nuclear weapons, to bring to an end in one stroke to WW2, America was well placed to dictate the terms of the post war world, only the Soviet Union presented any obstacle. Whilst the Yalta conference in 1945 distributed the spoils amongst the victors the Bretton Woods conference created the International Monetary Fund, the World Bank and the General Agreement on taxes and Tariffs (GATT), it also made the Dollar the world’s reserve currency – all this institutionalised US influence, which Europe accepted as it was devastated by the war. The Brookings institute confirmed in a report: "The United States has viewed all multilateral organisations including the World Bank, as instruments of foreign policy to be used in support of specific US aims and objectives…US views regarding how the world economy should be organised, how resources should be allocated and how investment decisions should be reached were enshrined in the Charter and the operational policies of the bank."3

همزمان با ساخته‌شدن معماری پس از جنگ جهانی دوم، جنگ سرد آغاز شد. ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی با یکدیگر رقابت می‌کردند. ایالات متحده، به‌جای آنکه ژاپن و آلمان را از هم بپاشد، تصمیم گرفت آن‌ها را به کشورهای سرمایه‌داری موفق تبدیل کند تا وزنه‌ای در برابر گسترش کمونیسم باشند. در حالی که اروپا از طریق طرح مارشال کمک‌هایی برای بازسازی دریافت می‌کرد، ژاپن و آلمان برای دهه‌ها به فناوری آمریکا دسترسی یافتند که به‌طور چشمگیری به رشد اقتصادی سریع آن‌ها کمک کرد.4

As the post –WW2 architecture was being constructed a new war was beginning – the cold war. The US and the USSR competed with each other, the US rather then deconstructing both Japan and Germany decided to turn them into successful Capitalist nations as a counter weight to the expansion of Communism. Whilst Europe received aid through the Marshall plan for reconstruction, Japan and Germany for decades received access to US technology which significantly aided their rapid economic development.4

جنگ سرد به پیشرفت‌های نظامی فراوانی منجر شد که در آن ایالات متحده در رقابت تسلیحاتی و فضایی با اتحاد جماهیر شوروی پیشتاز بود. ایالات متحده بلوک غرب را ایجاد کرد که بیشتر دموکراسی‌های لیبرال جهان را در بر می‌گرفت و در برابر بلوک شرق قرار داشت. این امر به ایالات متحده امکان داد فرهنگ خود را در سراسر جهان گسترش دهد. هالیوود به محور شیوه زندگی آمریکایی بدل شد و اذهان مخاطبان جهانی را تحت تأثیر قرار داد. مصرف‌کننده آمریکایی به‌خاطر رؤیای آمریکایی‌ای که قابل دنبال کردن بود، به نمادی ستایش‌شده تبدیل شد و فیلسوفان و اندیشمندان آمریکایی در عرصه اندیشه‌های سیاسی و فلسفی پیشگام شدند.

The Cold War resulted in numerous military developments which the US led in its arms and space race with the Soviet Union. The US created the Western bloc which consisted of most of the liberal democracies around the world as a counter weight to the Eastern bloc. This allowed the US to disseminate its culture around the world. Hollywood became central to the American way of life infiltrating the minds of the global audience. The US consumer became idolised for the American dream that could be pursued and American philosophers and thinkers led the way on political and philosophical ideas.

در پایان قرن بیستم، ایالات متحده بی‌رقیب‌ترین قدرت جهان بود. این کشور کمونیسم را شکست داده بود، ناتو را به‌عنوان سازمان امنیتی پیش‌فرض جهان بنیان نهاده بود و بر اقتصاد جهانی تسلط داشت. در آن زمان بسیار محتمل به نظر می‌رسید که جهان برای دهه‌های آینده همچنان از برتری آمریکا بنویسد و چاپ کند.

At the end of the 20th century the US was the unrivalled world power, having defeated Communism, established NATO as the world’s default security organisation and dominated the world economy, it was considered very likely that the world would be writing and printing about US prowess for decades to come.

اما ایالات متحده در قرن بیست و یکم قدرتی جهانی است که با قدرت جهانی قرن بیستم تفاوت بسیار دارد۔

The US in the 21st century however is a very different global power to the one of the 20th century.

امروز آمریکا از دو زخم باز در عراق و افغانستان خون می‌آورد که هیچ نشانه‌ای از فروکش کردن ندارند. هر دو جنگ اکنون طولانی‌تر از جنگ جهانی دوم شده‌اند. ارتش آمریکا، پیشرفته‌ترین ارتش از نظر فناوری در تاریخ، نتوانسته است گروهی از جنگجویان را که با سلاح‌هایی ساخته‌شده در دهه ۱۹۶۰ می‌جنگند شکست دهد. در نتیجه ناچار است برای جلوگیری از شرمساری به انواع نیروهای جانشین تکیه کند. جنگ‌های عراق و افغانستان و ناتوانی آمریکا در رهایی از آن‌ها با جنگ بوئر در سال ۱۸۹۹ مقایسه شده است، جنگی که آغاز پایان امپراتوری بریتانیا به شمار می‌آید. جزئیات این جنگ شباهت زیادی به وضعیت آمریکا در عراق و افغانستان دارد.

Today America is bleeding from two open wounds in Iraq and Afghanistan that show no signs of abating. Both wars have now lasted longer than WW2. The US army, the most technologically advanced in history has been unable to defeat a band of fighters using weapons developed in the 1960’s. As a result it has to rely on a variety of surrogates to avoid embarrassment. The Iraq and Afghan wars and the fact that the US has been unable to extricate itself has been compared to the Boer war of 1899, which is considered the beginning of the end of the British empire. The details of the war bear a similar resemblance to the US in Iraq and Afghanistan.

پس از پیروزی موفقانه در جنگ اُمدرمان در سودان، که در آن ارتش بریتانیا از نظر شمار دو برابر کمتر بود، بریتانیا، همانند ایالات متحده، دلایلی برای این جنگ ارائه کرد. امپراتوری استدلال می‌کرد که حقوق مردم انگلیسی‌زبان، که به‌عنوان شهروندان درجه دوم رفتار می‌شدند، باید حمایت شود. اما در واقع، بوئرها — کشاورزانی که بر میدان‌های الماس حکم می‌راندند — و با کشف طلا در سال ۱۸۸۶، بسیاری از خارجیان به سوی آنچه امروز آفریقای جنوبی نامیده می‌شود شتافتند تا در تب طلای آن سرزمین شرکت کنند. در سال ۱۸۹۹، منطقه بوئرها در آفریقای جنوبی ۲۵ درصد طلای جهان را تولید می‌کرد.

After successfully concluding the war of Omdurman in Sudan where the British army was outnumbered two to one. Britain just like the US presented their reasons for the war, the Empire argued the rights of the English speaking people, who were treated as second class citizens had to be protected. In reality the Boers – farmers, resided over diamond fields and with the discovery of Gold in 1886, many foreigners hurried to what is today South Africa to participate in its Gold rush. In 1899 the Boer area of South Africa was producing 25% of the world’s gold.

امپراتوری بریتانیا با حدود ۴۵۰۰۰ کشاورز در ترانسوال و ایالت آزاد اورانژ روبه‌رو شد که می‌دانستند چگونه از سرزمین خود دفاع کنند. آنان از حمایت بیشتر جمعیت بومی برخوردار بودند و از تاکتیک‌های چریکی استفاده می‌کردند که مهار آن‌ها، با وجود ارتش بزرگ بریتانیا در میدان، ناممکن بود. در نتیجه، امپراتوری به شیوه‌های وحشیانه‌ای متوسل شد؛ از جمله سوزاندن کامل روستاها، ایجاد اردوگاه‌های متمرکز برای جمعیت غیرنظامی و اعدام‌های فوری و خودسرانه.

The Empire faced around 45,000 farmers the Transvaal and the Orange Free State who knew how to defend their land, they had the support of most of the indigenous population and utilised guerrilla tactics which was impossible to contain when the British Empire had such a large army on the ground. As a result the Empire resorted to brutal tactics that included burning down whole villages, creating concentration camps for the population and resorting to summery executions.

بوئرها تا سال ۱۹۰۲ مقاومت کردند و سرانجام تسلیم شدند. بریتانیا در واقع جنگ را برد، زیرا دشمن را شکست داد، اما در حقیقت بازنده بود. تا پایان جنگ، بریتانیا ۴۵۰٬۰۰۰ سرباز در میدان نبرد داشت که با تنها ۴۵٬۰۰۰ نیروی شبه‌نظامی می‌جنگیدند. بریتانیا ۴۵٬۰۰۰ سرباز از دست داد، در تلاش جنگی بیش از حد هزینه کرد و ارتش خود را تا آستانه فروپاشی کشاند. با این حال، تاکتیک‌های وحشیانه‌اش هم در داخل و هم در خارج، جایگاه بریتانیا را برای همیشه تضعیف کرد. در حالی که همه قدرت‌های آن زمان تاکتیک‌های بریتانیا را افشا کردند، در داخل کشور نیز نقش بریتانیا در جهان زیر سؤال رفت؛ این پرسش که چگونه می‌توان مردم را کشت تا به آنان آزادی داد.

The Boers held out until 1902 when they eventually surrendered. Whilst Britain actually won the war as they defeated the enemy in reality they had lost. By the wars end Britain had 450,000 troops on the ground fighting a mere militia of 45,000. Britain lost 45,000 troops and had massively overspent in the war effort and has stretched its military to breaking point. However its brutal tactics undermined the British cause forever at home and abroad. Whilst all the powers of the day exposed British tactics, domestically Britain’s role in the world was questioned when you kill the masses in order to give them freedom.

فاسترداد نگاهی به امروز، شباهت‌ها چشمگیر است: ایالات متحده درباره سلاح‌های کشتار جمعی دروغ گفت، پیروزی سریع جای خود را به اشغال‌های طولانی داد، و این امر فساد و بی‌کفایتی را در بالاترین سطوح به بار آورد. هزینه‌ای که آمریکا پرداخته بسیار سنگین بوده و همچنان ادامه دارد. گوانتانامو بیش از یک چهارم قرن است که کالای اصلی صادراتی آمریکا، یعنی حقوق بشر، را تضعیف کرده است. به همین ترتیب، ارتش آمریکا بیش از حد گسترده تلقی می‌شود و جایگاه آمریکا غیرقابل دفاع دانسته می‌شود.

Fast forward to today and the similarities are striking, the US lied about weapons of mass destruction, and quick victory gave way to long occupations, which has seen corruption and incompetence at the highest level. The cost to the US has been massive and continues. Guantanamo bay has undermined America’s chief export for over a quarter of a century – human rights. Similarly the US military is viewed as overstretched and America’s position is seen as untenable.