ملت آلمان با شکوه تمام در صحنهٔ اروپا ظاهر شد. آلمان به سرعت صنعتی شد و دو بار کوشید توازن قدرت جهانی را تغییر دهد. آلمان قرون وسطی که در دشت باز شمال اروپا قرار داشت، از زمان تشکیل امپراتوری روم به صدها پادشاهی، امارت، دوکنشین، اسقف‌نشین و شهر آزاد رقیب تقسیم شده بود. در طول هزار سال، پادشاهان و فرمانروایان گوناگون کوشیدند ایالات آلمان را متحد کنند، اما بی‌نتیجه ماند. در نتیجه، مردم آلمان درگیر جنگ‌ها و منازعات داخلی بسیاری با یکدیگر شدند.

The German people emerged on the European scene in spectacular fashion. Germany rapidly industrialised and on two occasions attempted to change the global balance of power. Medieval Germany, lying on the open Northern European plain, was divided into hundreds of competing kingdoms, principalities, dukedoms, bishoprics and free cities since the formation of the Roman Empire. Over a thousand years various kings and rulers attempted to unify the German states without success. As a result the German people engaged in many internal wars and conflicts amongst each other.

اوتو فون بیسمارک بر اتحاد آلمان نظارت داشت و این امر کشور را در مسیر برتری صنعتی قرار داد. از سال ۱۸۸۴ میلادی، آلمان شروع به تأسیس چند مستعمره خارج از اروپا کرد. بیسمارک توانست به اتحاد سرزمین‌های آلمانی دست یابد، چیزی که بسیاری نزدیک به هزار سال برای آن تلاش کرده بودند. چنین اتحادی به این معنا بود که منابع و معادن آلمان همگی می‌توانستند از یک سیاست واحد پیروی کنند و برای نخستین بار، آلمان می‌توانست بدون مواجهه با درخواست‌های جدایی‌طلبانه، به‌طور داخلی توسعه یابد.

Otto Van Bismarck oversaw German unification which set the nation on the path to industrial supremacy. Beginning in 1884, Germany began establishing several colonies outside of Europe. Bismarck managed to achieve unification of the German lands which many had attempted for nearly a thousand years. Such unification meant German resources and minerals could all follow one unified policy and for once Germany could be domestically developed without facing any secessionist calls.

آلمان با توسعه سریع خود مستقیماً با بریتانیا در تعارض قرار گرفت و تا سال ۱۹۰۰ از نظر توان نظامی با بریتانیا برابری کرد و در استعمار جهان با آن رقابت می‌نمود. آلمان از ترور ولیعهد امپراتوری اتریش-مجارستان توسط صربستان به‌طور کامل بهره برد. آلمان به فرانسه حمله کرد، پیمان اتحادش با روسیه را گسست و به شرق روسیه یورش برد. آلمان به همین‌جا بسنده نکرد و حمله به اروپا را ادامه داد و هنگامی که ماشین نظامی‌اش به بلژیک وارد شد، بریتانیا برای جنگ بسیج شد و جنگ جهانی اول آغاز گشت. کنترل امپراتوری بریتانیا بر نفت و تصرف میدان‌های نفتی غنی باکو در دریای خزر، تأمین منابع حیاتی را از آلمان قطع کرد و سرانجام به تسلیم آلمان انجامید.

Germany’s rapid development placed it in direct conflict with Britain and by 1900 Germany matched the military prowess of Britain and competed with it in the colonisation of the world. Germany took full advantage of Serbia’s assassination of the heir to the Austria-Hungary Empire. Germany invaded France, broke its alliance with Russia and began invading Eastern Russia. Germany didn’t stop there and continued the invasion of Europe and when its military machine went into Belgium Britain mobilised for war and WW1 had begun. The British empires control of oil and the capturing of the rich oil fields of Baku on the Caspian Sea denied vital supplies to Germany and resulted in the eventual surrender of Germany.

معاهدهٔ ورسای در سال ۱۹۱۹ رسماً به جنگ جهانی اول میان قدرت‌های متفق و وابسته و امپراتوری آلمان پایان داد. پس از شش ماه مذاکره، آلمان ناچار شد مسئولیت کامل آغاز جنگ را بپذیرد و، بر اساس مفاد این توافق، غرامت‌هایی به برخی از اعضای متفقین بپردازد. همچنین آلمان بخشی از خاک خود را به چند کشور همسایه واگذار کرد، تمام مستعمرات خارج از کشورش را از دست داد، و توانایی‌اش برای جنگ دوباره با محدودیت‌هایی در اندازهٔ نیروی نظامی‌اش محدود شد.

The Treaty of Versailles in 1919 officially ended World War I between the Allied and Associated Powers and the German Empire. After six months of negotiations, Germany was forced to accept full responsibility for causing the war and, under the terms of agreement would make reparations to certain members of the Allies. Germany would also lose certain amount of its own territory to a number of surrounding countries, be stripped of all its overseas colonies, and its ability to make war again was limited by restrictions on the size of its military.

در چنین شرایطی بود که هیتلر ظهور کرد، یک فاشیست راست‌گرا که معتقد بود آلمان کشوری بزرگ است. هیتلر توانست توده‌های آلمانی را بر این دیدگاه متحد کند که آلمان کشوری بزرگ است و از این رو برای دستیابی به توان بالقوه‌اش به اقتصادی قوی نیاز دارد؛ توانی که می‌توان گفت هیتلر آن را به‌عنوان یک قدرت جهانی درک می‌کرد. رؤیای رایشِ هزارساله توانست تخیل بخش بزرگی از مردم آلمان را به خود جلب کند و صدها هزار نفر از آنان را برانگیخت تا برای تحقق اهداف نازیسم تلاش کنند.

It was in such circumstances Hitler emerged, a rightwing fascist who believed Germany to be a great state. Hitler managed to unify the German masses on his vision, that Germany is a great state, and therefore needed a strong economy in order to achieve her potential, which arguably Hitler perceived, as a world power. The vision of a thousand-year Reich managed to capture the imagination of a large section of the German public, which motivated hundreds of thousands of them to work towards the aims of Nazism.

در هر دو موردی که آلمان از طریق اقتصاد جنگی خود آغاز به تبدیل شدن به یک قدرت جهانی کرد، به سرعت به یک قدرت جهانی تبدیل شد؛ و صعود سریع آلمان نازی تنها از طریق بسیج قدرت‌های جهان در جنگ جهانی دوم متوقف شد.

On the two occasions Germany embarked on becoming a world power through its war economy it quickly became a world power, the rapid rise of Nazi Germany was only halted through the mobilisation of the world’s powers through WW2.

دو شکست آلمان در جنگ‌های جهانی، سیاست‌های پس از جنگ این کشور را شکل داده است. کمکی که آمریکا برای جلوگیری از گرایش احتمالی به کمونیسم دریافت کرد، موجب شد آمریکا آلمان را بازسازی کند، و از آن زمان آلمان سیاست خارجی‌ای عمدتاً متمرکز بر اقتصاد داشته که از دریچه‌ی اروپا نگریسته می‌شود. آلمان به دلیل میراث تاریخی‌اش همچنان در قالب شراکت‌ها کار می‌کند و از قدرت اقتصادی خود برای تقویت آلمان بهره می‌برد. این امر به نفوذ سیاسی منجر نشده است، زیرا نسل پس از جنگ این را بازگشتی به میراث استعماری می‌داند. آلمان پس از اتحاد مجدد، از طریق مجموعه‌ای متمایز از سیاست‌های اقتصادی گسترش یافت و در اروپای شرقی به هژمونی بالفعل دست یافت. در دوران جنگ سرد، هنگامی که بخش بزرگی از تجارت اروپای شرقی خشک شد، آلمان به بزرگ‌ترین شریک تجاری غربی هر یک از کشورهای درون اتحاد جماهیر شوروی سابق بدل شد. وقتی نظام کمونیستی فروپاشید، بانکداران و صنعتگران آلمانی به سرعت به پر کردن خلأ شتافتند. این بار نه تانک و سرباز، بلکه پول و صنعت بود که به اروپای شرقی یورش برد.

German defeats in both the world wars have defined the nations post war policies. The help received from the US to curtail the possible shift towards Communism resulted in the US to redevelop Germany and ever since Germany has developed a largely economic centric foreign policy viewed from the lens of Europe. Germany continues to work in partnerships due to its historical legacy and uses its economic strength to strengthen Germany. This has not resulted in political influence as the post war generation views this as a return to its colonial legacy. Germany after reunification expanded economically through a distinct set of economic policies with virtual hegemony in Eastern Europe. During the Cold War, when much of Eastern European business dried up, Germany became the largest Western trading partner of every country within the former Soviet Union. When the communist system collapsed German bankers and industrialists moved quickly to fill the vacuum. This time it was not tanks and soldiers that invaded Eastern Europe but money and industry.

بازگشت آلمان به صحنهٔ برجستگی پس از جنگ جهانی دوم به سیاست‌های محتاطانه‌ای مرتبط بوده است. پس از جنگ جهانی دوم، ایالات متحده پایگاه نظامی و صنعتی آلمان را نابود کرد؛ با این حال، از زمان اتحاد دوباره، آلمان به علاقه‌مندی به آرمان‌های نظامی و سیاسی با ابعاد جهانی روی آورده است. بهترین نمونهٔ این امر، افزایش مشارکت در فعالیت‌های ناتو در بوسنی، کوزوو و افغانستان است. آلمان همراه با فرانسه و بریتانیا در دیدارهای چندجانبه با ایران شرکت کرده است؛ دیدارهایی که بر ایران فشار آورد تا به پروتکل الحاقی‌ای بپیوندد که بازرسی‌های غیرمنتظره از تأسیسات هسته‌ای آن را ممکن می‌سازد. آلمان همچنین در میانجی‌گری موفقیت‌آمیز در موضوع تبادل اسیران میان اسرائیل و حزب‌الله نقش فعالی ایفا کرد. آلمان در تهاجم اسرائیل به لبنان در سال ۲۰۰۶ نیز یک نیروی دریایی مستقر کرد. این استقرار شامل دو ناوچهٔ «مکلنبورگ-فورپومرن» و «کارلسروه» بود که با بالگردها، کشتی‌های تدارکاتی و قایق‌های گشت پشتیبانی می‌شدند و حدود ۱۵۰۰ نفر بر روی آن‌ها حضور داشتند. این بزرگ‌ترین استقرار نظامی آلمان از زمان جنگ جهانی دوم است.27

Germanys return to prominence after WW2 has been due to tentative political policies. The US destroyed Germany’s military and manufacturing base after WW2; however since reunification Germany has begun showing interest in military and political aspirations that have global dimensions. The best example of this is the increasing participation in NATO activities in Bosnia, Kosovo and Afghanistan. Germany has participated with France and Britain in the multilateral visits to Iran. Which put pressure on Iran to become signatory to an additional protocol that allows unplanned inspection of its nuclear installations. Germany also played an active role in the successful mediation in the issue of exchanging prisoners between Israel and Hezbollah. Germany also deployed a naval force in the Israeli invasion of Lebanon in 2006. Its deployment consisted of two frigates - the Mecklenburg-Vorpommern and Karlsruhe - supported by helicopters, supply ships and patrol boats, with about 1,500 men on board. This is Germany’s largest military deployment since WW2.27

آلمان امروزه چهارمین اقتصاد بزرگ جهان و بزرگ‌ترین اقتصاد اروپاست، و این امر آن را به قدرت اقتصادی اروپا تبدیل کرده است. تا پیش از ظهور اخیر چین، آلمان به‌طور منظم بزرگ‌ترین صادرکننده جهان بود. آلمان سابقه‌ای در مقام یک قدرت جهانی دارد، با این حال موانع متعددی بر سر راه آن قرار دارد که اگر بر آن‌ها غلبه شود، آلمان می‌تواند بار دیگر به یک قدرت جهانی تبدیل شود:

Germany today is the worlds 4th largest economy and the largest economy in Europe making it the economic powerhouse in Europe. Germany until the recent rise of China was regularly the world’s largest exporter. Germany has a history of being world power, however there are a number of stumbling blocks that hinder Germany, which if overcome would allow Germany once again to be a world power:

از طریق سیاست‌های گوناگون، جامعهٔ آلمان از راه برنامهٔ آموزشی، افکار عمومی، ادبیات و فرهنگ خود به این رسیده است که تاریخ تلاشش برای تسلط بر اروپا را تحقیر کند. آلمانی‌ها تاریخ تلاششان برای تغییر توازن قدرت جهانی را چیزی می‌دانند که دائماً باید بابت آن عذرخواهی کنند، و در نتیجه با اروپا و جامعهٔ بین‌المللی در مسائل بین‌المللی همکاری می‌کند. از زمانی که هیتلر به فتح اروپا دست زد، آلمان سیاست خارجی مستقلی دنبال نکرده است. این راهبرد عذرخواهانه همواره مانع از آن خواهد شد که آلمان به یک قدرت جهانی تبدیل شود.

- Through a variety of polices German society through its education curriculum, public opinion, literature and culture has come to despise its history of attempting to dominate Europe. Germans view their history of attempting to shift the global balance of power as something that it needs to continually apologize for and as a result it works with Europe and the international community on international issues. Ever since Hitler attempt to conquer Europe, Germany has not pursued an independent foreign policy. This apologetic strategy will always stop Germany from becoming a world power.

از زمان جنگ جهانی دوم، آلمان سیاست خارجی‌ای اروپا-محور دنبال کرده است. به‌سبب تلاش‌های آلمان برای تسخیر اروپا و جنگ‌های پس از آن، این کشور جهان را از دریچه‌ی اروپا می‌نگرد. آلمان با فرانسه در تأسیس اتحادیه‌ی اروپا همکاری کرد و اگرچه بزرگ‌ترین اقتصاد اروپاست، در درون اتحادیه از نظر سیاسی ضعیف است. فرانسه پدر معنوی اتحادیه‌ی اروپاست. پس از جنگ جهانی دوم، فرانسه سلطه‌ی ایالات متحده، به‌ویژه تسلط آمریکا بر سیاست خارجی و دفاعی اروپا از طریق ناتو، را تهدیدی می‌دید که می‌توانست پاریس را بی‌اهمیت کند. در آن زمان، فرانسوی‌ها کشور خود را قدرتی جهانی می‌دیدند که به اتحادهای سنگین نیازی ندارد و باید خود را از ایالات متحده جدا نگه دارد. در سال ۱۹۵۰، روبر شومان، وزیر خارجه‌ی فرانسه، جامعه‌ای برای ادغام صنایع زغال‌سنگ و فولاد اروپا پیشنهاد کرد؛ دو عنصر لازم برای ساخت جنگ‌افزار. همچنین بریتانیا در سال ۱۹۶۱، هنگامی که میان اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده تنش‌زدایی پذیرفته شد، برای تقویت جایگاه خود در اتحادیه‌ی اروپا کوشید. اتحادیه‌ی اروپا ابزاری است که این کشورها برای دستیابی به منافع ملی خود به کار می‌گیرند؛ آلمان منافع ملی خود را در اتحادیه‌ی اروپا قرار داده است. تا زمانی که این جایگزین اهداف و آرمان‌های جهانی نشود، این امر مانعی بر سر راه آلمان خواهد بود.

- Since WW2 Germany has pursued a European centric foreign policy. Due to its attempts at conquering Europe and the subsequent wars Germany has come to view the world through the lens of Europe. Germany coordinated with France in setting up the European Union and whilst it is the largest economy in Europe it is politically weak inside the EU. France is the forefather to the European Union, after WW2 France perceived the United States and particularly the US dominance of European foreign and defence policies through NATO, as a threat that could make Paris irrelevant. At the time, the French saw their country as a key world power that did not need hefty alliances, and that needed to stand apart from the United States. In 1950 French Foreign Minister Robert Schuman proposed a community to integrate the coal and steel industries of Europe - two elements necessary to make weapons of war. Similarly the UK worked to strengthen itself in the European Union when the détente was agreed between the Soviet Union and the US in 1961. The EU is a tool used by these nations to achieve their own national interests; Germany has made the EU its national interests. Until this is not replaced with global aims and ambitions this will act as an impediment to Germany.

سیاست خارجی آلمان که بر اساس اقتصاد بنا شده، این کشور را به قدرتی بزرگ در عرصه تجارت تبدیل کرده است، اما همین امر مانع توسعه بخش‌های کلیدی صنعتی شده که می‌توانست به آلمان در تبدیل شدن به یک قدرت جهانی کمک کند. آلمان از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به‌خوبی بهره برد و شرکت‌های آن بیشتر بازارهای جمهوری‌های سابق شوروی را در اختیار گرفتند. آلمان همچنان در تولید خودرو، ماشین‌آلات ابزارساز و مواد شیمیایی برتری دارد. صنعت آلمان همچنان در دست شرکت‌های تولیدی کوچک و متوسط است که در محصولات تخصصی و ویژه فعالیت می‌کنند. هورست کوهلر، رئیس‌جمهور آلمان، در ماه می ۲۰۱۰ به دلیل بیان آنچه بدیهی بود، ناچار به استعفا شد، اما او سیاست خارجی اقتصادمحور آلمان را این‌گونه خلاصه کرد: «به نظر من، ما - از جمله کل جامعه [آلمان] - داریم به این درک عمومی می‌رسیم که با توجه به این تمرکز [قوی] و وابستگی متناظر به صادرات، کشوری به اندازه ما باید آگاه باشد که در صورت نیاز یا در موارد اضطراری، استقرار نظامی نیز لازم است، اگر بخواهیم منافع خود را حفظ کنیم، مانند تضمین مسیرهای تجارت آزاد یا جلوگیری از بی‌ثباتی‌های منطقه‌ای که قطعاً توانایی ما در حفظ تجارت، مشاغل و درآمد را نیز تحت تأثیر منفی قرار می‌دهد. همه این‌ها باید مورد بحث قرار گیرد و به نظر من، مسیری که در آن هستیم چندان بد نیست.»28

- Germany’s economic driven foreign policy has turned the nation into a trade powerhouse which has stifled development in key industrial sectors that would aid Germany in becoming a world power. Germany took full advantage in the fall of the Soviet Union and its companies cornered most of the markets of the former Soviet republics. Germany continues to excel in the production of automobiles, machine tools, and chemicals. German industry continues to be dominated by small to medium sized manufacturing firms, which specialise in niche products. The German president Horst Kohler, was forced to resign for stating the obvious in May 2010, however he encapsulated Germany’s economic driven foreign policy: "In my estimation, though, we—including [German] society as a whole—are coming to the general understanding that, given this [strong] focus and corresponding dependency on exports, a country of our size needs to be aware that where called for or in an emergency, military deployment, too, is necessary if we are to protect our interests such as ensuring free trade routes or preventing regional instabilities which are also certain to negatively impact our ability to safeguard trade, jobs and income. All of this should be discussed and I think the path we are on is not so bad."28

آلمان با نداشتن منابع معدنی، هرگز مانع از آن نشد که بر بیشتر قارهٔ اروپا تسلط یابد و آن را فتح کند. این امر به این دلیل ممکن شد که آلمان جاه‌طلبی‌های جهانی داشت. اهداف سیاسی آن، ملت را بسیج کرد تا بر ساختن توان دفاعی و تهاجمی خود تمرکز کند و در نتیجه اروپا را به وحشت انداخت، و دو جنگ جهانی لازم بود تا گسترش آلمان متوقف شود. فناوری به‌کاررفته در موشک‌ها از راکت‌هایی سرچشمه گرفت که نازی‌ها توسعه داده بودند و پس از جنگ جهانی دوم برای ساخت موشک‌های کروز و موشک‌های بالستیک به کار گرفته شد. در قلب تلاش آمریکا برای نخستین بودن در فضا، ربودن ورنر فون براون، کارشناس موشک نازی، قرار داشت؛ کسی که سرانجام مدیر ناسا شد و موشک‌های بالستیک آمریکا را ساخت. همچنین این آلمان بود که نخستین جنگنده جت جهان، Messerschmitt Me 262، را اختراع کرد؛ طرحی که الگوی همهٔ جت‌های پس از جنگ جهانی دوم شد. در پایان جنگ جهانی دوم، وینستون چرچیل، فرانklin روزولت و ژوزف استالین گفتند: «هدف تزلزل‌ناپذیر ما نابودی militarism و نازیسم آلمان است و تضمین اینکه آلمان دیگر هرگز نتواند صلح جهان را بر هم زند. ما مصمم‌ایم که همهٔ نیروهای مسلح آلمان را خلع سلاح و منحل کنیم؛ ستاد کل ارتش آلمان را برای همیشه از هم بپاشیم؛ تمام تجهیزات نظامی آلمان را بردارسته یا نابود کنیم و هر صنعت آلمانی را که می‌توانست برای تولید نظامی به کار رود، حذف یا تحت کنترل درآوریم.» امروز آلمان تنها ۲۴۷٬۰۰۰ سرباز دارد و صنعت نظامی آن بیشتر خودروهای زرهی، همراه با زیردریایی‌ها و ناوهای جنگی تولید می‌کند. آلمان اگر بخواهد، توان ساخت سلاح هسته‌ای را بسیار سریع دارد، اما اراده یا جاه‌طلبی سیاسی آن را ندارد. با آنکه صنعت نظامی آلمان از دیگر قدرت‌های جهانی عقب‌تر است، آلمان همچنان در موقعیتی قرار دارد که با اراده سیاسی می‌تواند به سرعت بر پایهٔ زیربنای صنعتی موجود خود بسازد و آمریکا را به چالش بکشد. با این حال، اگرچه آلمان امروز مواد لازم برای تبدیل شدن به یک قدرت جهانی را دارد، اما عنصر کلیدی یعنی اراده سیاسی را ندارد.

- Germany’s lack of mineral resources never stopped it from dominating and conquering most of the European continent. This was possible as Germany had global ambitions. Its political aims mobilised the nation to focus on building its defensive and offensive capabilities, due to this it menaced Europe and it took the two world wars to halt German expansion. The technology used for missiles came from rockets the Nazi’s developed which were used to develop cruise missiles and ballistic missiles after WW2. At the heart of America’s attempts to be the first into space was the kidnapping of Wernher von Braun, the Nazi rocket expert, who eventually became director of NASA and constructed US ballistic missiles. It was also Germany who invented the worlds first fighter jet, the Messerschmitt Me 262, which became the blueprint for all post WW2 jets. Towards the end of WW2, Winston Churchill, Franklin Roosevelt and Joseph Stalin said, “It is our inflexible purpose to destroy German militarism and Nazism and to ensure that Germany will never again be able to disturb the peace of the world. We are determined to disarm and disband all German armed forces; break up for all time the German General Staff, remove or destroy all German military equipment, eliminate or control all German industry that could be used for military production.” Germany today only has 247,000 troops, its military industry produces mainly armored vehicles, with submarines and warships. Germany has the ability to develop nuclear weapons very quickly if it desired, but lacks the political will or ambition. Whilst Germany’s military industry is behind the other world powers, Germany is still in a position where with the political will it can rapidly build upon its existing industrial base and challenge the US. However currently whilst Germany posses the ingredients to be a world power, it does not posses the key ingredient – political will.

آلمان دو بار به قصد تبدیل شدن به یک قدرت جهانی اقدام کرد. این هدف را از طریق توسعه کامل صنعتی و از راه ساختن سریع صنایع نظامی و بسیج برای جنگ محقق کرد. امروز آلمان نماینده یک قدرت اقتصادی است که صادرات گسترده‌ای دارد؛ با این حال این امر به نفوذ سیاسی تبدیل نشده است. آلمان که همواره با کمبود منابع معدنی روبه‌رو بوده، این کمبود را از طریق گسترش‌طلبی و الحاق سرزمین‌ها جبران کرد. برخلاف بریتانیا و فرانسه که از اتحادیه اروپا برای پیشبرد منافع خود بهره می‌گیرند، آلمان سیاست‌هایی برای منافع آلمانی تدوین نکرده، بلکه سیاست‌های آن در جهت تقویت اروپاست. تا زمانی که این تغییر رخ ندهد، آلمان از طریق قدرت اقتصادی‌اش بر ثروتمندی خود خواهد افزود، اما هرگز ابرقدرت جهان نخواهد شد و هرگز در موقعیتی نخواهد بود که با آمریکا به چالش برخیزد. آلمان صنعتی مستقر دارد که آن را نسبت به برخی دیگر از رقبای بالقوه آمریکا در موقعیت برتری متمایزی قرار می‌دهد. همچنین سابقه‌ای در مقام یک قدرت جهانی دارد. واقعیت‌های سیاسی و اقتصادی همگی به سود آلمان است؛ آلمان تنها باید این را درک کند.

Germany on two occasions embarked on becoming a world power. It achieved this thorough industrial development and through rapidly constructing its military industry and mobilising for war. Germany today represents an economic power, which has large exports; however this has not translated into political influence. Germany who has always had a shortage of mineral resources overcame this through expansion and annexation. Unlike Britain and France who use the European Union to further their own interests, Germany has not developed policies for German interests, but rather its policies are to strengthen Europe. Until this shift takes place Germany will increase its prosperity through its economic strength but will never be the world’s superpower and never be in a position to challenge the US. Germany has an established industry, which places it in a distinct advantage over some of the other potential challengers to the US. It also has a history of being a world power. The political and economic facts are all in Germany’s favour, Germany just needs to realise this.