ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی دهه‌ها با یکدیگر بر سر جایگاه ابرقدرت جهان رقابت کردند. هر دو در مسابقه تسلیحاتی برای ساختن قدرتمندترین موشک‌ها و در مسابقه فضایی برای فرستادن نخستین انسان به ماه با هم رقابت داشتند. این رقابت سرانجام اتحاد جماهیر شوروی را فرسود و در سال ۱۹۹۰ پس از انقلاب‌های گوناگون، اتحاد جماهیر شوروی از هم پاشید.

The US and the Soviet Union competed with each other for decades over the post of the world’s superpower. Both competed in the arms race in order to produce the most powerful missiles and the space race to place the first man on the moon. This competition eventually consumed the Soviet Union and in 1990 after various revolutions the Soviet Union disintegrated.

بسیاری از سیاست‌گذاران آمریکایی، تجزیه‌ی روسیه را کاری ناتمام می‌دانستند. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، غرب به رهبری ایالات متحده کوشید مرزهای نفوذ خود را در اروپا به سرعت به سوی شرق پیش ببرد و توان روسیه برای اثرگذاری بر این منطقه را از میان ببرد. در طول دو دهه‌ی گذشته، خطوط طرفدار غرب از طریق گسترش ناتو و اتحادیه‌ی اروپا به شرق جابه‌جا شدند تا آنکه به‌شدت به مرزهای روسیه چسبیدند. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده کوشید معماری برپاشده توسط شوروی را برچیند؛ برای مهار روسیه، همه‌ی جمهوری‌های پیشین شوروی را زیر حوزه‌ی نفوذ خود درآورد و در دهه‌ی بعد، از طریق صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی، آن‌ها را از نظر اقتصادی به غرب پیوند داد.

Many US policy makers saw the dismemberment of Russia as unfinished business. After the fall of the Soviet Union, the West led by the US began working to push its boundaries in Europe rapidly eastward, destroying Russia’s ability to influence the region. The pro-Western lines moved to the east for the past two decades, via NATO and EU expansion, until they pushed hard up against Russia’s borders. With the collapse of the Soviet Union the US worked to dismantle the architecture established by the USSR, it worked to contain Russia by bringing all the former Soviet republics under its sphere of influence and for the next decade through the IMF and the World Bank it economically linked them to the West.

ایالات متحده همچنین حضور خود را در بالکان گسترش داد. ایالات متحده در تلاش برای مهار روسیه پس از فروپاشی شوروی بود و می‌کوشید آن را از بالکان و اروپای شرقی بیرون براند. ایالات متحده مانع توافق بر سر یوگوسلاوی‌ای با کنترل فدرال اما نیمه‌مستقل شد که به جنگ داخلی در سال ۱۹۹۳ انجامید. سپس از این وضعیت به‌عنوان بهانه‌ای برای آغاز جنگ علیه صربستان استفاده کرد، کشوری که روسیه پیوندهای قومی با اسلاوها در آن دارد. با اعلام استقلال کوزوو نیز حضور روسیه بیش از پیش تضعیف شد. ایالات متحده برای برقراری روابط اقتصادی و نظامی با کشورهای اروپای شرقی تلاش کرد و بدین ترتیب امنیت این منطقه را در انحصار خود درآورد. محاصره روسیه از طریق به اصطلاح «انقلاب‌های رنگی» نیز دنبال شد؛ در این انقلاب‌ها رژیم‌های طرفدار روسیه سرنگون شدند و رهبران طرفدار غرب بر سر کار آمدند. این روابط به‌عنوان مبنایی برای پیوستن اروپای شرقی به ناتو به کار گرفته شد.

The US also expanded its presence in the Balkans. The US worked to contain the post-Soviet Russia, working to drive it out of the Balkans and Eastern Europe. The US obstructed the deal on a federally controlled but semi independent Yugoslavia which led to civil war in 1993, it used this as a pretext to launch war against Serbia where Russia has ethnic ties with the Slavic’s, and by inaugurating Kosovo’s independence it further weakened Russian presence. The US worked to establish economic and military relations with Eastern European states, hence monopolising the security of the region. The encirclement of Russia was further attempted through the so called colour revolutions where pro-Russian regimes were overthrown and pro-Western leaders took the helms. Such relations were used as a basis to annex Eastern Europe into NATO.

ولادیمیر پوتین در سال ۱۹۹۹ جانشین بوریس یلتسین شد؛ یلتسینی که ناسیونالیست بود و می‌کوشید سرنوشت روسیه را دگرگون کند. پوتین فرایند ملی‌سازی مجدد بخش‌های کلیدی، دارایی‌ها، خدمات عمومی و صنایع را از طریق سیاست‌هایی آغاز کرد که هدفشان تغییر مسیر کشور بود. او با الیگارش‌ها برخورد کرد که عملاً کشور را غارت می‌کردند، و با محدود کردن میزان پولی که از کشور خارج می‌کردند، مقابله کرد؛ برخی اجازه یافتند کشور را ترک کنند و برخی دیگر با سختگیری بی‌رحمانه‌ای با آنان برخورد شد. او وضعیت داخلی را از راه سیاست‌های اقتصادی تثبیت کرد که تنها تحت یک دیکتاتوری ممکن بود؛ هر پارلمان یا سنایی در برابر چنین تصمیمات عظیمی متوقف می‌شد و اجازه می‌داد منافع خودش مانع کار شود.

Vladimir Putin succeeded Boris Yeltsin in 1999, a nationalist who endeavoured to change the fortunes of Russia. Putin began the process of re-nationalizing key sectors, assets, utilities and industries through policies intended to change the course of the nation. He dealt with the oligarchs who were essentially looting the nation, by restricting the amount of money they took out of the nation; some were allowed to leave the country whilst others were dealt with ruthlessly. He stabilised the domestic situation through economic policies which were only possible under a dictatorship - any parliament or senate would have stalled on such huge decisions and would have allowed their own interests to get in the way.

از زمانی که ولادیمیر پوتین به ریاست جمهوری روسیه رسید، او توانسته است کنترل کشور را در دست بگیرد و در برابر تلاش‌های ایالات متحده برای تضعیف روسیه بایستد. امروز روسیه به سرعت در حال توسعه است، بی‌آنکه از الگوی دموکراسی لیبرال غربی پیروی کند. روسیه تقریباً در هر فرصت، آشکارا با غرب و همچنین ایالات متحده به مخالفت برخاسته است؛ چه با نصب پرچم بر بستر دریا زیر یخ‌های قطب شمال، چه با آزمایش بمب عظیم انفجاری هوایی، و چه با اعتراض به استقرار سامانه‌های هشدار زودهنگام دفاعی آمریکا در اروپای شرقی، که تا این لحظه توانسته است جلوی آن را با موفقیت بگیرد. روسیه با ادعای حقوق خود بر «خارج نزدیک» خود، یعنی حق روسیه بر جمهوری‌های پیشین خود، آغاز کرده است به بازتعریف خویش به‌عنوان یک قدرت جهانی.

Since Vladimir Putin become Russian President he has managed to gain a grip on the nation and counter US attempts to weaken Russia. Today Russia is rapidly developing without following the example of Western liberal democracy. Russia has opted to openly challenge the West as well as the US at practically every turn, whether by planting a flag on the seabed beneath the Arctic icecap, testing the massive ordnance air blast bomb or disputing the sitting of US early-warning defence systems in Eastern Europe, which it has managed to successfully halt for the moment. Russia has begun re-inventing itself as a world power by laying its claim to it’s near abroad – this is Russia’s right over its former republics.

در اوت ۲۰۰۸، دمیتری مدودف، رئیس‌جمهور روسیه، پس از به‌رسمیت شناخته شدن اوستیای جنوبی و آبخازیا به‌عنوان دولت‌های مستقل، پنج اصل راهنمای سیاست خارجی خود را در مصاحبه‌ای با کانال‌های تلویزیونی «کانال یک»، «روسیا» و «ان‌تی‌وی» بیان کرد: «…… چهارم، حفاظت از جان و کرامت شهروندان ما، هر کجا که باشند، بی‌تردید اولویت کشور ماست. تصمیم‌های سیاست خارجی ما بر پایه این نیاز خواهد بود. همچنین از منافع جامعه تجاری ما در خارج از کشور حفاظت خواهیم کرد. باید برای همه روشن باشد که به هر اقدام تهاجمی علیه ما پاسخ خواهیم داد. و سرانجام، پنجم، همان‌گونه که در مورد دیگر کشورها صادق است، مناطق خاصی وجود دارد که ما به آن‌ها توجه ویژه داریم؛ مناطقی که روسیه در آن‌ها منافع ممتاز دارد. این مناطق خانه کشورهایی هستند که ما با آن‌ها روابط تاریخی ویژه‌ای داریم و به‌عنوان دوست و همسایه خوب به هم پیوند خورده‌اند. ما به کار خود در این مناطق توجه ویژه خواهیم داشت و با این کشورها، همسایگان نزدیک ما، روابط دوستانه برقرار خواهیم کرد. این‌ها اصولی است که من در اجرای سیاست خارجی خود دنبال خواهم کرد.» روسیه در دهه گذشته توانسته است کنترل منابع معدنی و خدمات عمومی خود را به دست گیرد و بسیاری از الیگارش‌هایی را که از فروپاشی اتحاد شوروی سود برده بودند، از کشور بیرون رانده است. با داشتن برخی از بزرگ‌ترین ذخایر انرژی جهان، اکنون در حال توسعه یک نیروی نظامی پیشرفته است و در مناطقی مستقیماً با ایالات متحده رقابت می‌کند که آمریکا تقریباً یک دهه، هژemonی بی‌چون‌وچرا در آن‌ها داشت.

روابط خارجی روسیه در حال حاضر بر بازگرداندن روند پس از جنگ سرد و تأمین حوزه پیرامونی روسیه از طریق قرار دادن همه جمهوری‌های سابق شوروی تحت نفوذ خود استوار است. روسیه بار دیگر مستقیماً با ابرقدرت جهان رقابت می‌کند.

Russian foreign relations are currently being driven on reversing the post Cold War trend and securing Russia’s periphery by bringing all the former Soviet republics under its influence. Russia is directly completing with the worlds superpower once again.

روسیه از مشغولیت آمریکا با جهان اسلام به‌طور کامل بهره برده تا همه‌ی انقلاب‌های رنگی را که با حمایت آمریکا شکل گرفته بودند، معکوس کند. پروژه‌ی قرار دادن تمام جمهوری‌های سابق شوروی تحت نفوذ روسیه، کاری دقیق بوده که ولادیمیر پوتین آن را رهبری کرده است. روسیه پیش‌تر در اوکراین، قزاقستان، بلاروس و ارمنستان دستاوردهای چشمگیری داشته و قرار است در آذربایجان نیز دستاوردهای قابل توجهی کسب کند و باید آنچه از نفوذ غرب در این کشور قفقازی باقی مانده را نیز از میان بردارد. شکل‌گیری یک اتحاد سیاسی در بیشتر فضای سابق شوروی با سرعت در حال پیشرفت است.

Russia has taken full advantage of America’s preoccupation with the Islamic world to reverse all the American sponsored colour revolutions. The project to bring all of the former Soviet republics under Russian influence has been a meticulous task led by Vladimir Putin. Russia has already made significant gains in Ukraine, Kazakhstan, Belarus and Armenia and set to make significant gains in Azerbaijan and should have removed what remains of western influence in the Caucasian nation. The reformulation of a political union in much of the former Soviet space is making rapid progress.

قزاقستان، بلاروس و ارمنستان هم‌اکنون اعضای سازمان پیمان امنیت جمعی (CSTO) هستند؛ گروه امنیتی‌ای به رهبری مسکو که از کشورهای سابق شوروی با گرایش‌های طرفدار روسیه تشکیل شده است. CSTO عمدتاً پیمانی است که روسیه از آن برای ادغام با جمهوری‌های سابق شوروی و اعمال نفوذ در آن‌ها از طریق هماهنگی امنیتی استفاده می‌کند. روسیه با قزاقستان، بلاروس و ارمنستان به توافق اتحادیه گمرکی دست یافته است که اقتصادهای آن‌ها را بیش از پیش با مسکو همسو خواهد کرد. جمهوری آذربایجان نیز در حال بررسی عضویت در CSTO است. در انتخابات ژانویه ۲۰۱۰ اوکراین، یک طرفدار روسیه به قدرت رسید و در قرقیزستان، در ماه مه ۲۰۱۰، تغییر رژیمی که به تحریک روسیه صورت گرفت، رخ داد.

Kazakhstan, Belarus and Armenia are already members of the Collective Security Treaty Organization (CSTO), a Moscow-led security group comprising pro-Russian former Soviet states. The CSTO is primarily a bloc that Russia uses to integrate with and project influence throughout former Soviet republics via security coordination. Russia has concluded a deal for a Customs Union with Kazakhstan, Belarus and Armenia which will align their economies to Moscow further. Azerbaijan is considering CTSO membership and in Ukraine’s January 2010 elections a pro-Russian came to power and in Kyrgyzstan, similarly Russia inspired regime change in May 2010.

روسیه به زودی ۷۰ درصد از اتحاد جماهیر شوروی سابق را تحت کنترل خود خواهد داشت و هر تلاشی برای تغییر گسترش روسیه، اگر قرار باشد موفق شود، باید عظیم باشد. پس از دستیابی به این هدف، روسیه در موقعیت برتری برای گسترش نفوذ خود فراتر از جمهوری‌های سابق شوروی قرار خواهد گرفت. با ادامه تلاش ایالات متحده برای خروج از عراق و افغانستان، به نظر می‌رسد روسیه در حال حرکت به موقعیت برتر برای تغییر توازن قدرت جهانی است.

Russia will very soon have 70% of the former Soviet Union under its control and any effort to change Russian expansion must be monumental if it is to succeed. Once achieved Russia is in pole position to expand its influence beyond the former Soviet Republics. With the US still looking to extricate itself from Iraq and Afghanistan, Russia looks to be moving into poll position in attempting to shift the global balance of power.

فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۰ تنها پیامدهای سیاسی و اقتصادی نداشت، بلکه پیامدهای اجتماعی گسترده‌ای نیز به دنبال آورد. روس‌ها به سبب بی‌ثباتی و افزایش مرگ‌ومیر ناشی از فروپاشی در سرتاسر قلمرو شوروی، از فرزنددار شدن دست کشیدند. این بحران میزان فقر را از ۲ میلیون نفر به ۶۰ میلیون نفر رساند که افزایشی ۳۰۰۰ درصدی است. یونیسف اعلام کرد که این امر سالانه منجر به ۵۰۰٬۰۰۰ مرگ «اضافی» شده است. نظام بهداشتی شوروی فرو ریخت، خودکشی و ایدز افزایش یافت و در نتیجه مرگ‌ها از زادوولدها پیشی گرفت. جمعیت روسیه در آستانه فروپاشی ۱۴۸ میلیون نفر بود و امروز به ۱۴۱ میلیون نفر کاهش یافته است. مشکل روسیه این است که گروه سنی ۲۰ تا ۲۹ ساله اکنون بزرگ‌ترین بخش جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهد؛ آنان در دهه ۱۹۸۰ به دنیا آمده‌اند، زمانی که روسیه هنوز یک قدرت جهانی بود. گروه زیر ۲۰ سال بسیار کوچک‌تر است، زیرا پس از فروپاشی اتحاد شوروی متولد شده‌اند. این بخش نمی‌تواند نرخ بالای زادوولد نسل پیشین را حفظ کند و از این رو روسیه با مشکل بزرگی روبه‌روست، زیرا نیروی کارش به شدت کاهش خواهد یافت. با گسترش روسیه، به احتمال زیاد شمار افرادِ غیرقومیت روس در قلمرو آن بیشتر و بیشتر خواهد شد. نحوه ادغام آنان در جامعه روسیه بر انسجام سرزمینی این کشور تأثیر خواهد گذاشت.

The disintegration of the Soviet Union in 1990 didn’t just have political and economic consequences; it also had massive social consequences. Russians stopped having children, due to the uncertainty as deaths increased due to the collapse across the Soviet territories. The crisis raised poverty from 2 million to 60 million, a 3000% increase. UNICEF noted that this resulted in 500,000 'extra' deaths per year. The Soviet health system crumbled, suicide and AIDS increased leading to deaths outstriping births. Russia’s population on the eve of its collpase was 148 million, today it has declined to 141 million. The problem Russia faces is the 20 – 29 year old categary is currently the largest segment of Russia’s population, they were born in the 1980’s when Russia was still a world power. The under 20’s are much smaller, born after the dissolution of the Soviet Union. This segment cannot sustain the high bith rates of the preceeding generation and hence Russia faces a big problem as its labour force will be severly depleeted. As Russia expands it will in all liklehood have more and more non-ethnic Russians in its territary. How Russia integrates them will impact is terratorial cohesion.

این متن درباره سیاست‌های آمریکا و روسیه است و ربطی به کتاب‌های اسلامی ندارد، اما وظیفه من ترجمه امین آن است. متن را به فارسی برمی‌گردانم: آمریکا در برابر گسترش روسیه نتوانسته است منابع کافی برای بازگرداندن موفقیت‌آمیز انقلاب‌های رنگی به کار گیرد، همان‌طور که از گرفتاری‌های عراق و افغانستان نتوانسته خود را رها کند. با این حال، سال ۲۰۱۰ سالی است که آمریکا قصد دارد با شکل‌گیری توافق خود برای حل مناقشات افغانستان و عراق، سطح نیروهای نظامی خود را کاهش دهد. همه این‌ها به آن معناست که آمریکا خواهد توانست منابع لازم را مستقر کند و به احیای روسیه توجه نشان دهد. روسیه باید در برابر همه ابزارهای آمریکا مقاومت کند. از زمان فروپاشی پیمان ورشو در سال ۱۹۹۱، کشورهای پیشین اتحاد شوروی با وعده‌ها و رشوه‌های واشنگتن فریفته و ترغیب شدند تا به ناتو بپیوندند. واشنگتن به جای آن‌که پس از فروپاشی پیمان ورشو در سال ۱۹۹۱ گفتگو درباره انحلال نظام‌مند ناتو را آغاز کند، به تدریج ناتو را به چیزی تبدیل کرده که تنها می‌توان آن را ابزار نظامی یک امپراتوری جهانی آمریکایی نامید، که با شبکه‌ای از پایگاه‌های نظامی از کوزوو تا لهستان، ترکیه، عراق و افغانستان پیوند خورده است. در سال ۱۹۹۹، اعضای پیشین پیمان ورشو یعنی مجارستان، لهستان و جمهوری چک به ناتو پیوستند. بلغارستان، استونی، لتونی، لیتوانی، رومانی و اسلواکی در مارس ۲۰۰۴ به آن‌ها پیوستند. با وارد کردن چنین کشورهایی به ناتو، آمریکا امنیت آن‌ها را تأمین می‌کند و از این رو دستگاه دفاعی آن‌ها را کنترل می‌کند. به همین ترتیب از نظر سیاسی، استونی، لتونی و لیتوانی در سال ۲۰۰۴ با عضویت کامل به اتحادیه اروپا پیوستند. همچنین در قفقاز، ترکیه در تلاش بوده است با گرجستان، آذربایجان و ارمنستان پیوند برقرار کند و این امر تلاش‌های روسیه برای تابع کردن این منطقه را پیچیده می‌سازد. در دهه پیش رو، روسیه باید با نیروهای نیابتی آمریکا مقابله کند که در تلاش برای مهار گسترش روسیه هستند. روسیه برای به چالش کشیدن آمریکا و ابزارهای آن باید از شمار زیادی ابزار بهره گیرد؛ و محور همه این‌ها، نمایاندن چهره‌ای قدرتمند از طریق ارتشی نیرومند است، و این حوزه، چالش دیگری است که روس‌ها باید با آن روبه‌رو شوند.

America has been unable in the face of Russian expansion to commit sufficient resources to Russia’s successful reversal of the colour revolutions, as it has been unable to extricate itself from the debacles in Iraq and Afghanistan. 2010 however is the year the US plans to reduce troop levels as its settlement to the Afghan and Iraqi conflicts takes shape. All of this means the US will be able to deploy the necessary resources and give attention to Russia’s resurgence. Russia will need to push back all of America’s tools. Since the dissolution of the Warsaw Pact in 1991, former states of the Soviet Union have been lured and bribed with promises by Washington into joining NATO. Rather than initiate discussions after the 1991 dissolution of the Warsaw Pact about a systematic dissolution of NATO, Washington has steadily converted NATO into what can only be called the military vehicle of an American global empire, linked by a network of military bases from Kosovo to Poland to Turkey to Iraq and Afghanistan. In 1999, former Warsaw Pact members Hungary, Poland and the Czech Republic joined NATO. Bulgaria, Estonia, Latvia, Lithuania, Romania and Slovakia followed suit in March 2004. By bringing such nations into NATO America provides their security and hence controls their defence apparatus. Similarly politically Estonia, Latvia and Lithuania were integrated into the European Union in 2004 when they become full members. Similarly in the caucuses Turkey has been working to forge ties with Georgia, Azerbaijan and Armenia complicating Russia’s attempts at making the region subordinate to it. In the decade ahead Russia will need to contend with US proxies, who are working to curtail Russian expansion. Russia will need to make use of a number of tools to challenge the US and its tools, central to this is projecting an image of strength through a strong military, and this area is another challenge the Russians will have to contend with.

این متن درباره صنعت نظامی روسیه و آمریکاست و هیچ ارجاعی به پیامبر یا امور دینی ندارد، بنابراین ﷺ در آن نمی‌آید. صنعت نظامی روسیه نسلی عقب‌تر از آمریکا است. در دوران جنگ سرد، اتحاد جماهیر شوروی در مسابقه تسلیحاتی و فضایی با ایالات متحده رقابت می‌کرد. هر دو کشور سلاح‌های هسته‌ای قدرتمندی توسعه دادند، در سامانه‌های پرتاب رقابت کردند و هر دو توانستند موشک‌های بالستیک قاره‌پیما (ICBM) بسازند که کلاهک‌های قدرتمند را همراه با سامانه‌های تسلیحاتی راهبردی حمل می‌کردند. هر دو کشور مجموعه‌های عظیم صنعت نظامی داشتند که سلاح‌های پیشرفته از نظر فناوری تولید می‌کردند. با فروپاشی اتحاد شوروی، کشورهای تازه مستقل شده دارایی‌های نظامی آن را میان خود تقسیم کردند. فدراسیون روسیه بزرگ‌ترین و پربازده‌ترین سهم صنعت دفاعی شوروی سابق را به ارث برد؛ صنعتی که تا ۹ میلیون کارگر را در ۱۱۲۵ تا ۱۵۰۰ مرکز تحقیق، طراحی و تولید به کار گرفته بود. بیشتر شرکت‌های دفاعی روسیه به تدریج بهترین کارگران خود را به شرکت‌های غربی از دست دادند. در سال ۱۹۹۷ صنعت دفاعی روسیه حدود ۲.۵ میلیون کارگر داشت. کremlin برای مقابله با این وضعیت، به‌طور فزاینده‌ای به زرادخانه هسته‌ای خود به عنوان ضامن تمامیت ارضی تکیه کرد. سلاح‌های هسته‌ای روسیه در همه سناریوهای دفاعی برگ برنده آن‌اند. تا زمانی که پوتین به قدرت رسید، کremlin نه توان تهاجمی داشت و نه چنین جاه‌طلبی‌ای. روسیه همچنان زرادخانه بسیار بزرگی را نگه داشته است که شامل طرح‌های موشکی آزموده و کارآمد است، و هم‌زمان با فناوری بازگشت‌پذیر مانورپذیر و وسایل نفوذ برای بهبود توانایی‌اش در برابر سامانه‌های دفاع موشکی بالستیک کار می‌کند. بیست سال پس از انحلال اتحاد شوروی، آمریکا تنها جنگنده نسل پنجم، یعنی F-22 Raptor، را توسعه داده و مستقر کرده است. این کشور ۱۱ ناو هواپیمابر دارد که پیوسته در دریا هستند و بر هر یک از آن‌ها ۹۰ جنگنده آماده نبرد قرار دارد. مهم‌تر از این، آمریکا در بیست سال گذشته عملیات اعزامی خارج از کشور را انجام داده است. ارتش ایالات متحده در تأمین نیازهای لجستیکی استقرار در خارج از کشور و در چرخش‌ها و چرخه‌های آموزشی لازم برای حفظ نیروهای اعزامی به‌خوبی عمل کرده است. در مقابل، روسیه زیردریایی‌های موشکی بالستیک دارد که گشت‌زنی نمی‌کنند، و بخش عمده کلاهک‌های قابل پرتاب آن بر روی موشک‌های بین‌قاره‌ای سنگین و سالخورده دوران شوروی حمل می‌شود. ارتش روسیه حدود یک نسل از ایالات متحده عقب‌تر است. برای آنکه روسیه بتواند هرگونه چالشی برای ایالات متحده ایجاد کند، باید صنایع نظامی خود را نوسازی کند و واحدهای نظامی سیار و چابکی را توسعه دهد که بتوانند در کمترین زمان مستقر شوند.

Russia’s military industry is a generation behind America’s. During the Cold War the Soviet Union competed with the US in the arms and space race. Both nations developed powerful nuclear weapons. They both competed in delivery systems and both were able to construct Intercontinental Ballistic Missiles (ICBM) to deliver powerful warheads alongside strategic weapons systems. Both nations had huge military industry complexes which supplied technologically advanced weapons. The disintegration of the Soviet Union resulted in the newly independent states dividing up the military's assets. The Russian Federation inherited the largest and most productive share of the former Soviet defence industry, employing as many as 9 million workers in 1,125 to 1,500 research, design, and production facilities. Most Russian defence enterprises steadily lost their best workers to Western companies. In 1997 the Russian defence industry consisted of some 2.5 million workers. In dealing with this situation, the Kremlin came to rely increasingly on its nuclear arsenal as the guarantor of territorial integrity. Russia’s nuclear weapons are its trump card in all defensive scenarios. Until Putin came to power the Kremlin had no offensive capabilities or ambition. Russia continues to field a very sizable arsenal that includes established missile designs that work, even as it continues to toy with maneuverable re-entry vehicles and penetration aids to improve its capability against ballistic missile defenses. 20 years since the dissolution of the Soviet Union America has developed and deployed the only 5th generation fighter jet – the F22 –Raptor, it has 11 aircraft carriers that are constantly at sea with 90 fighter jets on each carrier, ready for combat. More importantly the US in the last 20 years has been conducting expeditionary overseas operations. The US military has excelled in the logistical requirements of overseas deployments, and the rotations and training cycles required for sustaining expeditionary forces. Russia on the other hand has ballistic missile submarines that do not conduct patrols, the bulk of its deliverable warheads are carried aboard aging Soviet-era heavy intercontinental ballistic missiles. Russia’s military is a generation behind the US. To pose any challenge to the US Russia will need to modernise its military industry and develop mobile and agile military units, that can be deployed at a moments notice.

روسیه سابقه‌ای از جاه‌طلبی‌های جهانی دارد و در تاریخ اخیر خود یک قدرت جهانی بوده است. فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بحرانی را در همه ابعاد جامعه روسیه پدید آورد. کی‌جی‌بی و مافیای روسیه افسارگسیخته شدند. از زمانی که پوتین به قدرت رسید، او توانست کنترل کشور را در دست بگیرد و در بسیاری از حوزه‌ها ثبات ایجاد کند. این امر روسیه را قادر ساخت تا توان دفاعی خود را بسازد، اقتصاد ویران‌شده‌اش را بازسازی کند و امروزه بتواند قدرت خود را در سطح جهانی به نمایش بگذارد.

Russia has a history of global ambitions and was a world power in its recent history. The dissolution of the Soviet Union created a crisis in all aspects of Russian society. Russia’s KGB and mafia ran riot. Since Putin came to power he has managed to gain a grip on the country and brought stability to many areas. This has enabled Russia to build its defences, reconstruct its broken economy and today it is able to project power globally.

اشغال آمریکا در عراق و افغانستان به روسیه امکان داده است که توانایی‌های تهاجمی خود را بازسازی کند و بسیاری از راهبردهایی را که آمریکا پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی اجرا کرده بود، معکوس کند. با این حال، این فرصت به سرعت در حال از دست رفتن است، زیرا آمریکا کاهش نیروهای خود را در عراق و افغانستان آغاز کرده است و روسیه درخواهد یافت که آمریکا می‌تواند منابع بیشتری را صرف کند تا روسیه را عقب براند.

America’s occupation with Iraq and Afghanistan has allowed Russia to rebuild its offensive capabilities and reverse many of the strategies the US implemented when the Soviet Union collapsed. However this window of opportunity is fast closing as the US begins its drawdown in Iraq and Afghanistan and Russia will find the US able to expend more resources to push Russia back.

روسیه از منابع فراوان انرژی برخوردار است که به جاه‌طلبی‌های جهانی‌اش نیرو می‌دهد. روسیه بزرگ‌ترین ذخایر اثبات‌شده گاز طبیعی جهان را دارد، دومین تولیدکننده بزرگ نفت در جهان است و سومین ذخایر بزرگ اورانیوم جهان را در اختیار دارد. روسیه از انرژی خود به‌عنوان ابزاری سیاسی علیه اروپا بهره گرفته است و توقف گسترش اتحادیه اروپا نیز به برتری انرژی روسیه بر اروپا بازمی‌گردد.

Russia has the advantage of ample supplies of energy to fuel its global ambitions. Russia has the world’s largest proven natural gas reserves, it is the worlds second largest oil producer in the world and posses the worlds third largest Uranium reserves. Russia has used its energy as a political tool against Europe and the reversal of EU expansion has been due to Russia’s energy advantages over Europe.

همان‌طور که روسیه در حال نهایی کردن تلاش خود برای بازپس‌گیری جمهوری‌های پیشین شوروی در مرزهای نزدیکش است، این کشور در موقعیت مناسبی برای گسترش نفوذ خود در سطح جهانی قرار دارد. اگر این جاه‌طلبی‌های جهانی با سیاست‌های درست همراه شود، روسیه می‌تواند آمریکا را به چالش بکشد، اما نیروی نظامی‌اش هنوز به‌مراتب از آمریکا عقب است و تا زمانی که این شکاف جبران نشود، بعید است روسیه بتواند آمریکا را از جایگاه ابرقدرت جهان کنار بزند.