برای بیش از یک قرن، جهان غربی بر توسعهٔ اقتصادی سلطه داشته و حتی توانسته است توسعه را همان مسیری تعریف کند که خود برای رسیدن به پیشرفت پیموده است. مانند چین، هند نیز مورد تحلیل اقتصاددانان، کارشناسان ژئopolitik، سازمان‌های اطلاعاتی و آیندەپژوهان قرار گرفته است. امروزه هند به‌عنوان یکی از کشورهای BRIC شناخته می‌شود، کشوری که به‌سرعت در حال توسعه است و این امر را مدیون پذیرش سرمایه‌داری جهانی است. دیگر نادیده گرفتن هند دشوار شده است؛ چه به‌خاطر موفقیت ماموریت بدون سرنشین آن به ماه، چه به‌خاطر ساخت ارزان‌ترین خودروی جهان یعنی تاتا نانو، چه به‌خاطر خرید شرکت جگوار لندرور توسط همان شرکت، و چه به‌خاطر اینکه هند میزبان بسیاری از مراکز تماس بزرگ جهان است. با توسعهٔ سلاح هسته‌ای، جمعیتی بالغ بر ۱٫۲ میلیارد نفر و نیروی کاری ۵۰۰ میلیونی، برای بسیاری، هند همهٔ عناصر لازم برای تبدیل شدن به یک قدرت آینده را دارد. تفسرگران از عضویت هند در بازار آزاد جهانی تمجید کرده‌اند و الگوی توسعهٔ هند به‌عنوان یک داستان موفق دیگر از سرمایه‌داری ستوده می‌شود.

The Western world for over a century dominated economic development and has managed to even define development as the path they undertook to achieve progress. Like China, India has been analysed by economists, geopolitical experts, intelligence agencies and futurologists. India today is recognised as a BRIC nation, a nation rapidly developing due to embracing global Capitalism. It has become difficult to not notice India whether this is its successful unmanned lunar mission, the creation of the world’s cheapest car - the Tata Nano, or the acquisition of Jaguar Land Rover by the same company or the fact that India is home to many of the worlds call centres. Combined with the development of nuclear weapons and a population of 1.2 billion with a workforce of 500 million, for many India has all the ingredients to become a future power. Commentators have praised India's membership of the global free market and the Indian development model is being hailed as another success story of Capitalism.

متأسفانه این متن برای ترجمه ارسال نشده است؛ پیامی که شما فرستادید یک پرسش مستقیم درباره هند است، نه متنی از یک کتاب اسلامی که نیاز به ترجمه داشته باشد. لطفاً متن انگلیسی مورد نظر خود را برای ترجمه به فارسی ارسال کنید.

Does India have the ingredients to be the world’s superpower?

پس از تقسیم هند، این کشور چندین برنامه پنج‌ساله را بر پایه‌ی خط سوسیالیستی اجرا کرد تا به توسعه‌ی اقتصادی و رفاه دست یابد. با همسویی با اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ سرد، فناوری به هند سرازیر شد و قلمروهای اتحاد شوروی به بازار اصلی صادراتی هند تبدیل شدند. تا زمان اجرای سیاست آزادسازی در دهه‌ی ۱۹۹۰، اقتصاد هند «حکومت مجوز» (licence raj) نامیده می‌شد؛ یعنی مجموعه‌ی پیچیده‌ای از مجوزها، مقررات و تشریفات اداری دست‌وپاگیر که برای تأسیس و اداره‌ی کسب‌وکار در هند لازم بود. اقتصاد هند با حمایت‌گرایی، مالکیت عمومی و فساد مشخص می‌شد.

After partition India implemented a number of 5 year plans along Socialist lines in order to achieve economic development and prosperity. By aligning with the USSR during the Cold War, technology flowed into India and the territories of the USSR become India’s key export market. Until the liberalisation drive in the 1990’s India’s economy was termed ‘licence raj,’ this was the elaborate licenses, regulations and the accompanying red tape that were required to set up and run a businesses in India. India's economy was characterised with protectionism, public ownership and corruption.

در واقع، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بود که هند را به تغییر مسیر واداشت. فروپاشی اتحاد شوروی که شریک تجاری عمدهٔ هند بود، بحران اقتصادی ایجاد کرد. در همان زمان، جنگ خلیج فارس نیز به افزایش قیمت نفت انجامید، بحران مالی به وجود آورد و هند را ناچار کرد به صندوق بین‌المللی پول روی آورد. به هند وامی نجات‌بخش به مبلغ ۱٫۸ میلیارد دلار از سوی صندوق بین‌المللی پول داده شد که در مقابل، اصلاحات سخت‌گیرانهٔ فراوانی را طلب می‌کرد. رهبران پیاپی هند تقریباً ۵۰ سال اقتصاد این کشور را به روی جهان خارج بسته نگه داشته بودند، و صندوق بین‌المللی پول خواستار گشودن بازار داخلی یک میلیارد نفری هند شد. با لحن تند دولت ایالات متحده علیه هند به سبب بن‌بست در موضوع کشمیر، ناراسیمها راو آغاز آزادسازی اقتصاد هند را رقم زد و به شرکت‌های چندملیتی خارجی اجازه داد وارد بازار هند شوند؛ این اقدام، پذیرش سرمایه‌داری جهانی از سوی هند را اعلام کرد.

It was the fall of the Soviet Union that forced India to change its direction. The collapse of the Soviet Union, which was India's major trading partner, caused an economic crisis. At the same time the Gulf war also led to oil price rises, causing a financial crisis and forcing India to turn to the IMF. India was given a $1.8 billion bailout loan from IMF, which in return required many stringent reforms. For nearly 50 years successive Indian leaders closed the Indian economy to the outside world, the IMF demanded India to open its one billion domestic market. With strong rhetoric directed towards India by the US administration due to the stalemate on Kashmir, Narasimha Rao began the liberalisation of the Indian economy allowing foreign multinational companies to enter the Indian market and heralding India's embracement of global Capitalism.

لیبرالیزه کردن، خصوصی‌سازی و گشودن اقتصاد هند به وزیر دارایی‌ای سپرده شد که در آن زمان اقتصاددانی ناشناخته بود: منموهان سینگ (که اکنون نخست‌وزیر است). منموهان سینگ با گشودن بازارهای هند به سرمایه‌گذاری خارجی، گشودن بازارهای سرمایه هند به بانک‌های سرمایه‌گذاری خارجی، کاهش مقررات کسب‌وکارهای داخلی و اصلاح رژیم تجاری، اصلاحات را پایه‌گذاری کرد. لیبرالیزاسیون به «راج مجوزها» پایان داد و بسیاری از انحصارهای دولتی را از میان برد و تأیید خودکار سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی را در بسیاری از بخش‌ها ممکن ساخت.

پس از تقریباً ۲۰ سال اجرای اصلاحات، شهرهایی مانند بنگلور از نظر برجستگی و اهمیت اقتصادی بالا آمده‌اند و به مراکز سرمایه‌گذاری خارجی تبدیل شده‌اند. در آستانه اصلاحات، اقتصاد هند تنها ۳۱۷ میلیارد دلار بود، و امروز اقتصاد هند به رقم چشمگیر ۱.۲ تریلیون دلار رسیده است؛ دوازدهمین اقتصاد بزرگ جهان و سریع‌ترین اقتصاد در حال رشد جهان پس از چین.

After nearly 20 years of implementing reforms cities such as Bangalore have risen in prominence and economic importance and have became centres for foreign investment. On the eve of reform India’s economy was a mere $317 billion, today the Indian economy has grown to a whopping $1.2 trillion, the 12th largest economy in the world and the world’s fastest growing economy after China.

با آزاد شدن اقتصاد هند، این کشور از اقتصادی که عمدتاً بر کشاورزی متکی بود به اقتصادی تبدیل شده است که بخش خدمات ۵۴٪ ثروت ملی را تولید می‌کند. خدمات تجاری، مانند فناوری اطلاعات و برون‌سپاری فرآیندهای کسب‌وکار، ۳۳٪ از کل خروجی خدمات را تشکیل می‌دهد. در سال ۲۰۰۹ چند شرکت هندی در میان ۱۵ شرکت برتر برون‌سپاری فناوری در جهان قرار گرفتند.۱۳ رشد بخش فناوری اطلاعات هند نتیجه تخصصی‌تر شدن بیشتر و وجود گروه بزرگی از نیروی کار کم‌هزینه، اما بسیار ماهر و تحصیل‌کرده است. با این حال، سهم صنعت فناوری اطلاعات هند از اقتصاد این کشور هنوز نسبتاً اندک است و در حال حاضر تنها ۷٪ اقتصاد را تشکیل می‌دهد. درآمد سالانه عملیات برون‌سپاری در هند اکنون ۶۰ میلیارد دلار است و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۰ به ۲۲۵ میلیارد دلار برسد.

The liberalisation of India's economy has resulted in India transforming from an economy that was dominated by agriculture to one where the service sector generates 54% of the nation’s wealth. Business services such as IT and business process outsourcing contribute 33% to the total output of services. Several Indian firms were listed among the top 15 technology outsourcing companies in the world in 2009.13 The growth in India's IT sector has been a result of increased specialisation and an availability of a large pool of low cost, but highly skilled and educated workers. However the share of India’s IT industry to the Indian economy is still relatively small and is currently only 7% of the economy. Annual revenues from outsourcing operations in India currently stand at $60 billion and this is expected to increase to $225 billion by 2020.

هند صنعت ۲۹٪ از ثروت هند را تولید می‌کند، اما همچنان بر تولید خانگی ساده تسلط دارد. اگرچه در توسعه نرم‌افزار پیشرفت‌هایی حاصل شده است، صنعت هند همچنان در انحصار الیگارشی‌هایی از شرکت‌های خانوادگی قدیمی است که هنگام مواجهه با رقابت خارجی، از پیوندهای سیاسی خود برای رونق یافتن بهره برده‌اند. سیاست دولت بر ترویج طراحی محصولات جدید و تکیه بر هزینه‌های پایین نیروی کار و فناوری متمرکز است.

India's industry generates 29% of India's wealth but is still dominated by simple household manufacturing. Whilst advances have been made in software development India's industry is still dominated by oligopolies of old family firms who have used political connections to prosper when faced with foreign competition. Government policy is centred on promoting the designing of new products and relying on low labour costs and technology.

هند بهزودی بیستمین سال آغاز برنامهٔ آزادسازی اقتصادی خود را پشت سر خواهد گذاشت، و پیش از این نیز از سطحی که چین در همین نقطهٔ عطف به آن رسیده بود، به میزان قابل توجهی عقب است. هند با چالش‌های بسیاری روبه‌رو است که مهم‌ترین آنها، برای دست یافتن به جایگاه یک قدرت جهانی، در ادامه خلاصه شده است:

India will soon be in its 20th year since its liberalisation drive began, it is already well behind the level China reached at the same milestone. India faces many challenges the most critical of these, in order to become a world power, are summarised below:

برای هر ملتی، برخورداری از منابع انرژی داخلی پایدار و امن امری حیاتی است. هند در این زمینه با مشکلات جدی روبروست. اگرچه ۸۰ درصد روستاهای هند دست‌کم به یک خط برق دسترسی دارند، حدود ۶۰۰ میلیون هندی اصلاً به برق شبکه دسترسی ندارند و تنها ۴۴ درصد خانوارهای روستایی به برق دسترسی دارند. در مورد هند، افزایش تقاضای انرژی ناشی از توسعه اقتصادی، وضعیت دائمی بحران انرژی را پدید آورده است. هند از نظر منابع نفتی فقیر است و در حال حاضر برای تأمین نیاز انرژی خود به شدت به زغال‌سنگ و واردات نفت خارجی وابسته است. هرچند هند از برخی منابع انرژی غنی است که آینده‌ای امیدبخش دارند، مانند منابع انرژی تجدیدپذیر از جمله خورشیدی، بادی و سوخت‌های زیستی (جاتروفا، نیشکر)، اما این منابع هنوز در مراحل اولیه توسعه خود قرار دارند و به هیچ وجه نمی‌توانند انرژی کافی برای توسعه صنعت در مقیاس صنعتی فراهم کنند.

For any nation to develop a stable and secure supply of domestic energy sources is paramount. India has severe problems in this area, While 80% of Indian villages have at least an electricity line some 600 million Indians have no mains electricity at all, just 44% of rural households have access to electricity. In India's case rising energy demand due to economic development has created a perpetual state of energy crunch. India is poor in oil resources and is currently heavily dependent on coal and foreign oil imports for its energy needs. Although India is rich in certain energy resources which promise future potential such as renewable energy resources like solar, wind and biofuels (jatropha, sugarcane) such sources however are still in their early stage of development and can in no way provide sufficient energy for development of industrial scale.

در طول دو دهه گذشته، توسعه هند هیچ‌گاه برابر نبوده است. مزایای آزادسازی اقتصادی و جهانی‌شدن هنوز به مناطق جغرافیایی خاصی از کشور و بخش‌های اقتصادی معینی محدود است. رونق فناوری اطلاعات بیشتر در کلان‌شهرهای جنوبی هند متمرکز است، در حالی که بخش پتروشیمی عمدتاً در ایالت گجرات، در غرب هند، شکوفا شده است. بخش‌های بزرگی از شمال و شرق هند در توسعه اقتصادی به‌شدت عقب مانده‌اند. ایالت‌های بیمارو که از دیرباز فقیر و پرجمعیت بوده‌اند - بیهار، مدهیا پرادش، راجستان، اوتار پرادش - هنوز اقتصادهایی عمدتاً کشاورزی دارند.

India's development for the last two decades has been anything but equal. The benefits of liberalisation and globalisation are still restricted to certain geographical areas of the country and certain economic sectors. The IT boom is concentrated in the Southern metros of India while the petrochemicals sector is thriving mostly in Gujarat, in western India. Large parts of Northern and Eastern India are severely lagging in economic development. The traditionally poor and populous BIMARU states - Bihar, Madhya Pradesh, Rajasthan, Uttar Pradesh - are still largely agrarian economies.

طی دو دهه گذشته اقتصاد هند چهار برابر شده است، اما این ثروت تازه همچنان در دست اقلیت کوچکی از جمعیت باقی مانده است. ۸۵٪ (۹۳۰ میلیون نفر) از جمعیت هند با کمتر از ۲٫۵۰ دلار در روز زندگی می‌کنند؛ این رقم بیش از جمعیت کشورهای جنوب صحرای آفریقا است. ۷۵٪ (۸۲۲ میلیون نفر) از جمعیت هند با کمتر از ۲ دلار در روز زندگی می‌کنند. ۲۴٪ (۳۰۰ میلیون نفر) از جمعیت هند با کمتر از ۱ دلار در روز زندگی می‌کنند. این بدان معناست که ۴۱٪ (۴۴۴ میلیون نفر) از هندی‌ها زیر خط فقر بین‌المللی ۱٫۲۵ دلار زندگی می‌کنند. ۳۳٪ از جمعیت فقیر جهان در هند ساکن است.

Whilst the Indian economy has grown fourfold over the last two decades, this new wealth has remained in the hands of a small minority of the population. 85% (930 million) of the Indian population lives on less than $2.50 a day, this is more than Sub-Saharan Africa. 75% (822 million) of the Indian population lives on less than $2 a day. 24% (300 million) of the Indian population live on less than $1 a day. This means 41% (444 million) Indians live below the international poverty line of $1.25. 33% of the world's population that lives in poverty resides in India.

برای آنکه هیچ ملتی توان فرافکنی قدرت جهانی داشته باشد، لازم است زیرساخت‌های داخلی خود را از جاده‌ها، بنادر، شبکه‌های برق، تأمین آب و مخابرات توسعه دهد تا آن ملت بتواند به پیش رود و پیشرفت کند. زیرساخت هندوستان با جاده‌های فروریخته، فرودگاه‌های شلوغ و خاموشی‌های برق و فساد گسترده در پروژه‌های بزرگ شناخته شده است. شرکت فناوری هندی Infosys Technologies Ltd تأیید کرده است که با نبود تقریباً کامل حمل‌ونقل همگانی در بنگلورز، سالانه ۵ میلیون دلار برای اتوبوس، ون و تاکسی هزینه می‌کند تا ۱۸۰۰۰ کارمندش را به دفاتر و کارخانه‌هایش و از آنجا برگرداند. این شرکت همچنین تأیید کرده است که ترافیک سنگین باعث می‌شود کارکنان بتوانند هر روز تا بیش از چهار ساعت در رفت‌وآمد باشند. هزینه هندوستان در این حوزه تنها ۳۱ میلیارد دلار است. هندوستان تنها ۱ درصد از خودروهای جهان را دارد، اما ۸ درصد از مرگ‌ومیر ناشی از تصادفات خودرو در جهان به آن تعلق دارد. برآورد گلدمن ساکس نشان می‌دهد که هندوستان برای مقابله با توسعه اقتصادی سریع خود در دهه آینده به ۱.۷ تریلیون دلار سرمایه‌گذاری در پروژه‌های زیرساختی نیاز خواهد داشت.15

For any nation to have any global power projection capabilities it needs to develop its domestic infrastructure of roads, ports, electricity grids, water supply and telecoms in order for the nation to move forward and progress. Indian infrastructure has come to be characterised with crumbling roads, jammed airports, and power blackouts and rampant corruption in mega projects. Indian technology firm Infosys Technologies Ltd confirmed that with virtually no mass transit in Bangalore it spends $5 million a year on buses, minivans, and taxis to transport its 18,000 employees to and from its offices and factories.14 It also confirmed that traffic jams mean workers can spend upwards of four hours commuting each day. India's spending in this area is only $31 billion. India has only 1% of the world's vehicles, but it accounts for 8% of the world's vehicle fatalities. Estimates by Goldman Sachs have shown that India will need to spend $1.7 trillion on infrastructure projects over the next decade to deal with its rapid economic development.15

در همان حال، هند مشکلات بسیار دیگری نیز دارد که اگر بخواهد به یک ابرقدرت تبدیل شود، باید بر آنها غلبه کند؛ از جمله این‌ها:

India at the same time has many other problems that it will need to overcome if it has any ambitions of becoming a superpower, among these are:

- هر روز ۱۰۰۰ کودک هندی بر اثر بیماری اسهال جان خود را از دست می‌دهند.

- 1000 Indian children die of diarrhea sickness every day.

- ۴۰٪ از کودکان زیر سه سال دچار سوءتغذیه (کمبود وزن) هستند۔

- 40% of children under the age of three are malnourished (underweight).

- ۱۰۰٬۰۰۰ روستا هرگز صدای زنگ تلفن را نشنیده‌اند.

هندوستان نمایندهٔ شکلی منحصربه‌فرد یا تازه از توسعهٔ اقتصادی نیست. پذیرش بازار آزاد و تبدیل شدن به اقتصادی صادرات‌محور چیزی است که کشورهای آفریقا، آمریکای لاتین و خاور دور همگی آن را آزموده‌اند. تبدیل شدن به مرکز برون‌سپاری جهانی نیز اقتصاد عظیم هندوستان را تحریک نخواهد کرد، زیرا چنین راهبردی آن‌قدر محدود است که نمی‌تواند بخش‌های متعدد اقتصاد را به حرکت درآورد؛ به همین دلیل است که زیرساخت‌های هندوستان دچار آشفتگی است، چرا که تنها آن بخش‌هایی توسعه یافته‌اند که به‌عنوان خطوط تأمین خدمات برون‌سپاری عمل می‌کنند، مانند فناوری اطلاعات. اقتصاد هندوستان عمدتاً وابسته به بازار داخلی بزرگ آن است و تجارت خارجی کمتر از ۱۵ درصد تولید ناخالص داخلی این کشور را تشکیل می‌دهد. روند اتکا به تجارت بین‌المللی رو به افزایش است و همان‌گونه که بحران مالی نشان داد، وابستگی به بازار جهانی شیوه‌ای شکننده برای ساختن یک اقتصاد است. این همان راهبردی بود که اقتصادهای ببرِ آسیایی در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ دنبال کردند و نتایج فاجعه‌باری در سال ۱۹۹۷ به بار آورد، در آنچه که به بحران آسیایی معروف شده است.

India does not represent a unique or new form of economic development. The adoption of the free market and becoming an export driven economy is something nations in Africa, Latin America and the Far East have all attempted. Becoming the world's outsourcing hub will also not stimulate India’s huge economy as such a strategy is too narrow to stimulate multiple sectors of the economy, this is why India's infrastructure is in chaos as only those sectors that act as supply lines to outsourcing such as IT have seen development. India's economy is mostly dependent on its large internal market with external trade accounting for less than 15% of the country's GDP. The trend of relying on International trade looks set to increase and as the financial crisis has shown dependency on the global market is a fragile way to construct an economy. This was a similar strategy the Asian tiger economies pursued through the 1980's and 1990's with disastrous results in 1997, in what has come to be known as the Asian Crisis.

چنین مسائلی هند را هرگز به یک قدرت جهانی تبدیل نخواهند کرد. از سوی دیگر، هند شماری از مشکلات و چالش‌های بنیادی‌تر دارد که تا زمانی که بتوان بر آن‌ها غلبه کرد، همواره مانع از آن خواهند شد که به یک قدرت جهانی بدل شود:

Such issues will stop India from ever becoming a global power. India on the other hand has a number of more fundamental problems and challenges that will always hinder it from becoming a global power unless they can be overcome:

سیاسی لحاظ سے ہندوستان ایک بے حد منتشر قوم ہے، جہاں مختلف گروہ اپنے متنوع مفادات کے ساتھ جغرافیائی، مذہبی، ذات پات اور طبقاتی تقسیم کی لکیروں کے آر پار کھینچا تانی میں لگے رہتے ہیں۔ تقسیم کے بعد کی ہندوستانی تاریخ کے بیشتر حصے میں ہندوستانی سیاست دانوں نے ان اختلافات کو اپنے قلیل مدتی فائدوں کے لیے استعمال کیا، اور معمولی اختلافات سے بالاتر ہو کر قوم کے وسائل کو یکجا کرنے کی کبھی پرواہ نہیں کی۔ یہ حقیقت کہ ہندوستان دنیا کی سب سے بڑی جمہوریت ہے، ہندوستان کے لیے فائدے کے بجائے ایک مسئلہ ہے۔ پارلیمانی جمہوریت ان اختلافات کو ادارہ جاتی شکل دے دیتی ہے اور ایسی جماعتوں کے قیام کی راہ ہموار کرتی ہے جو ان مفادات کے تحفظ کے لیے وجود میں آتی ہیں۔ اس کا نتیجہ یہ نکلتا ہے کہ زیادہ تر معاملات پارلیمانی تعطل کا شکار ہو کر لٹکے رہتے ہیں، جیسا کہ امریکہ کے ساتھ شہری جوہری معاہدے کے معاملے میں دیکھنے میں آیا۔

بسیاری از تحلیلگران تمایل دارند که هنگام ارزیابی قدرت‌های جهانی بالقوه، به رشد اقتصادی و روندهای جمعیتی نگاه کنند. هرچند چنین شاخص‌هایی به خودی خود ممکن است چشم‌انداز آینده را نشان دهند، اما از نظر قدرت آینده، اطلاعات چندانی به دست نمی‌دهند.

Many analysts have a tendency to look at economic growth and population trends when assessing potential world powers, whilst such indicators may indicate future prospects on their own they show very little in terms of future power.

واقعی شاخص آینده‌ی یک ملت، منابع آن، اندازه‌ی جمعیت، فناوری‌ای که در اختیار دارد یا جغرافیایش نیست، هرچند این‌ها مزیت به شمار می‌روند. یک قدرت جهانیِ بالقوه باید آرمان‌های جهانی داشته باشد، و این آرمان‌ها به نوبه‌ی خود از شیوه‌ی زندگی‌ای سرچشمه می‌گیرد که مردم آن ملت پذیرفته‌اند.

The real indicator of future prospects is not the resources of a nation, its population size, the technology it posses or geography - although these would be advantages. A potential global power would need to posses global ambitions, this in turn would come from the way of life of a nation the people have embraced.

تصویر «هندِ درخشان» پس از ۱۹۹۱ تصویری نماینده و کاملاً دقیق از کشوری نیست که بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ روستایش هرگز صدای زنگ تلفن را نشنیده‌اند. اصلاحات اقتصادی دهه‌ی ۱۹۹۰ اگرچه بسیار به آزادسازی و تحریک رشد کمک کرد، اما بهره‌مندان مستقیم آن ساکنان ثروتمندتر شهرها بودند. هند با وجود چالش‌های بسیاری که باید بر آن‌ها غلبه کند، مانند توسعه‌ی ناموزون، جمعیت ۱.۲ میلیاردی که یک‌سوم فقرای جهان را تشکیل می‌دهند، و بیش از ۷۰٪ هندی‌ها که در مناطق روستایی محروم زندگی می‌کنند، این مشکلات قابل حل‌اند، چنان‌که همه‌ی کشورهای صنعتی نشان داده‌اند. با این حال، حل چنین مسائلی محصول پیشرفت است، و در قلب پیشرفت مفهومی بسیار ساده نهفته است: آرمان‌های جهانی، که هند از آن برخوردار نیست. شیوه‌ی زندگی آن، یعنی آیین هندو، چشم‌اندازی بین‌المللی ترسیم نمی‌کند و چنین چشم‌اندازی ارائه نمی‌دهد. هند اگرچه خودروهای پیشرفته خواهد ساخت، بسیاری را به فضا خواهد فرستاد، فناوری‌های نوین خواهد آفرید و به خودکفایی و برتری در حوزه‌های گوناگون دست خواهد یافت، اما این‌ها چیزهایی است که هر کشور مستقلی در پی آن است و به تنهایی برای تبدیل شدن به ابرقدرت کافی نیست.

The image of an ‘India Shining' post-1991 is not representative or a fully accurate portrayal of a country where over 100,000 villages have never heard a telephone ring. While the economic reforms of the 1990’s did much to liberalise and stimulate growth, the direct beneficiaries were more affluent urban dwellers. Whilst India has many challenges to overcome such as its lopsided development, a 1.2 billion population, who constitute a third of the world’s poor, with over 70% of Indians living in deprived rural areas, these can be overcome as all the industrialised nations have shown. However solving such issues is the product of progress and at the heart of progress lays a very simple concept of global ambitions which India does not possess. Its way of life - Hinduism does not outline or give an international outlook. Whilst India will build state of the art cars, send many into Space, invent new technologies, achieve self sufficiency and superiority in various fields, this is however something sought by every independent nation, but on its own insufficient to become a superpower.