این روش بر ارائه اسلام به‌صورت یک برنامه درسی به شیوه مدرسی تأکید دارد که در آن محتوای اصلی اطلاعات است، نه مفاهیم و اندیشه‌ها. رابطه میان دانش‌آموز و معلم، رویکرد این روش است و دادن دستورالعمل، سبک آن را تشکیل می‌دهد. اگر دانش‌آموز فارغ‌التحصیل شود، همانند کتابی خواهد بود که اطلاعات را در خود دارد و آن‌ها را بازگو می‌کند، و اسلام برای او چیزی جز اطلاعاتی که به او دیکته شده نخواهد بود. چنین فردی نقل‌قول‌هایی از دانشمندان و آثار ایشان را بدون هیچ تفکر انتقادی و بدون توجه به دلایل و استدلال‌ها تکرار خواهد کرد، صرفاً به این دلیل که توانایی انجام کاری جز این را ندارد. توانایی او محدود به انتقال اطلاعاتی خواهد بود که به او داده شده است، همان‌گونه که یک پایگاه داده، هنگامی که برنامه‌ریزی شود، اطلاعات را دانلود می‌کند.

This method emphasizes delivering Islam as a curriculum in a scholastic format in which information, and not concepts and thoughts, is the substance. The student-teacher relationship is the approach of this method, and giving instructions constitutes its style. If the student graduates, he will resemble a book that carries information and spits it out, and Islam would consist of nothing more than information dictated to him. Such a person would repeat quotations from scholars and their works without any critical thinking or consideration to the evidences and arguments simply because he cannot do so. His capability would be confined to relaying the information that was handed to him just as a database would download information when programmed to do so.

این روش نادرست در مطالعه‌ی اسلام، نه اندیشمندی مبتنی بر اسلام پدید می‌آورد و نه مجتهد، بلکه انسان‌های کتاب‌خوانی تولید می‌کند که دامنه‌ی سهم آنان در حد نسخه‌برداری از آثار دیگران و نوشتن برخی شرح‌ها بر آن‌ها خواهد بود. چنین روشی شاید در مطالعه‌ی دانش‌هایی مبتنی بر اطلاعات، همچون جغرافیا یا تاریخ، سودمند باشد. با این حال، نمی‌توان آن را روشی برای مطالعه‌ی عقیده و اندیشه‌ها دانست، زیرا عقیده‌ی اسلامی و اندیشه‌های آن باید به‌صورت فکری و از رهگذر فرایندی پویا به دست آیند؛ فرایندی که در آن اندیشه‌ها با واقعیت پیوند داده می‌شوند تا به اندیشه‌هایی استوار و ریشه‌دار بدل شوند، نه صرفاً اطلاعات نظری‌ای که شخص حمل می‌کند، همچون واژه‌های روی صفحات یک کتاب.

Studying Islam in this erroneous method will produce neither a thinker based on Islam nor a mujtahid, but will produce human textbooks whom the extent of their contributions will be limited to copying the works of others and writing some commentaries on them. Such a method could be useful in studying an information-based discipline such as geography or history. However, it cannot be taken as a method of studying the Aqeedah and the thoughts because the Islamic Aqeedah and its thoughts must be acquired intellectually through a dynamic process of relating the thoughts to the situation until they become firmly-rooted thoughts and not just theoretical information carried by the person like the words on the pages of a book.

این روش در جوهر خود بر بیان داستان‌ها و موعظه‌ی شخصیت‌های اسلامی استوار است. این شیوه بر رویکرد عاطفی تکیه دارد، نه بر فرآیند اندیشیدن، تا فرد را به انجام عمل برانگیزد.

The essence of this method entails bringing stories and preaching Islamic personalities. It depends on the emotional approach and not the thinking process in order to push a person to function.

از آنجا که این روش بر این درک استوار است که احساسات، بنا به ماهیت ذاتی خود، می‌توانند از کنترل خارج شوند، بر برنامه‌ریزی خاصی برای فرد تکیه دارد. فردی که اسلام را از طریق این روش فرا می‌گیرد، به تدریج یاد می‌گیرد که انضباط و اطاعت از شیوخ و مسئولان، بخشی از اسلام است.

Because this approach realizes that emotions by their intrinsic nature can get out of control, it depends on programming the individual in a specific way. The individual who acquires Islam through this method will start learning that discipline and obedience towards the shaykhs and the mas’ooleen is a part of Islam.

این روش نسبتاً تازه است، زیرا تحت تأثیر علوم روانشناختی برخاسته از رشته‌هایی چون روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و آموزش‌وپرورش شکل گرفته است. این رویکرد، انسان، زندگی و جهان را موضوع اندیشه و پژوهش نمی‌داند، بلکه روان انسان و رشد آن را هدف نهایی قرار می‌دهد. دامنه تفکر و پژوهش به روان فرد محدود می‌ماند؛ به این شکل که جنبه‌های مثبت او تقویت و جنبه‌های منفی‌اش درمان می‌شود. همچنین، چنین افرادی از نظر عاطفی با مسئولین و شیخ‌ها پیوند می‌یابند، همان‌گونه که فرد با پدر یا درمانگر خود پیوند دارد. در نتیجه، کسانی که اسلام را به این شیوه فرا گرفته‌اند، به شخصیت‌هایی خاص دل می‌بندند که آنان را مقدس می‌شمارند و بی‌هیچ اندیشه‌ای، به‌عنوان الگو دنبال می‌کنند.

This method is, relatively speaking, a new method because it was influenced by the psychologicalbased sciences that came with disciplines such as psychology, sociology, and education. This approach does not regard man, life and the universe as the subject of thinking and research but instead places the human psyche and its development as the ultimate objective. The scope of thinking and research remains restricted to the psyche of the individual through promoting its positive aspects and treating its negative aspects. Also, it connects such individuals with the mas’ooleen and the shaykhs emotionally in the same manner that a person is connected with his father or therapist. As a result, those who acquired Islam in this way are attached to certain personalities whom they regard as holy and follow as examples without any thinking.

این روش نه متفکر و اندیشمند و نه مجتهد پرورش می‌دهد، و هم ادعای چنین کاری ندارد. این شیوه می‌تواند در برخورد با کودکان خردسال یا با کسانی به کار رود که نمی‌اندیشند و از این رو چشم به کسانی دارند که به جای ایشان بیندیشند و بار اندیشیدن را از دوششان بردارند. همچنین این رویکرد می‌تواند درباره کسانی صدق کند که نمی‌اندیشند و در پی گروهی از مردم هستند تا با ایشان معاشرت کنند و از محیط اجتماعی و فعالیت‌هایی که این گروه یا قبیله برایشان فراهم می‌آورد بهره ببرند، مانند دوستی، دیدوبازدید، و فعالیت‌های جمعی همچون عبادت، سفر و ورزش. بنابراین، این روش نمی‌تواند آغازگر احیای امت باشد، و نیز نمی‌تواند اندیشه و آگاهی لازم برای چنین احیایی را به امت ارزانی دارد.

این رویکرد متأثر از این تصور است که انسان از دو جزء تشکیل شده است — روح و جنبهٔ مادی — که با یکدیگر در تضادند. از این رو، انسان دارای یک حرکت معنوی است که باید به اوج برده شود، و تنها راه این کار آن است که جسم از نیازهای مادیش محروم گردد. این فرایند ادامه می‌یابد تا آنجا که فرد به مرتبه‌ای برسد که با خدا یکی می‌شود و خدا را در خود می‌بیند. از دیدگاه این روش، اسلام و احکام آن تنها نشانه‌ها و نمادهایی هستند که انسان را در مسیرش به سوی خدا راهنمایی می‌کنند. ارزش این احکام و نمادها در درک معانی پنهان یا نهفتهٔ آنهاست، که صوفیان آن را «حقیقت» یا «الحقیقة» می‌نامند.

This approach is influenced by the notion that the human being consists of two components – the spirit and the material aspect – that are mutually antagonistic. Thus, the human being has a spiritual momentum that must be elevated, and the only way to do so is to deprive the body of its physical needs. This process continues until the person attains a level where he merges with God and he sees God in himself. From the vantage point of this method, Islam and its rules as mere signs and symbols guiding the person in his path towards God. The value of these rules and symbols lay in comprehending their concealed or hidden meanings, what the Sufis call the "Haqiqah" or the reality.

این «حقیقت» از آنچه آنان به عنوان معنای ظاهری، که برای اشاره به شریعت به کار می‌برند، متمایز است.

This "Haqiqah" is distinct from what they refer to as the apparent meaning, which they use to denote the Shariah.

تصوف این اندیشه را پاس می‌دارد که همه چیز از پیش مقدّر شده است و انسان اراده‌ای از خود ندارد. از این رو، صوفیان ادعا می‌کنند که آدمی باید در برابر وضعیت خود تسلیم شود و نمی‌تواند آن را تغییر دهد.

Sufism upholds the idea of Fatalism in which everything is predestined and man has no will of his own. Thus, the Sufis claim that a person must surrender to his situation and cannot change it.

علاوه بر این، تصوف انسان را به گوشهنشینی تشویق میکند و پدیدههای طبیعی در جهان هستی را تفسیری ماورایی میبخشد. صوفیان همچنین تسلیم منفعلانه، تسلیم کامل در برابر حقیقت، و بیاعتنایی به واقعیت را ترویج میکنند؛ زیرا به ادعای ایشان، این ویژگیها مشخصه کسی است که خویشتن، هوسها و تمایلات جسمانی خود را سرکوب میکند. این ویژگیها برای کسی که میخواهد ذهن خود را پنهان سازد لازماند، چرا که آنها نخستین گام بهسوی فنا و ادغام در ذات خداوند را تشکیل میدهند.

Furthermore, Sufism encourages the human being to live in seclusion and give the natural phenomena in the universe a metaphysical interpretation. The Sufis also encourage passiveness, total surrender to the reality, and being careless about the reality because, according to their claim, these qualities characterize the one who suppresses himself, his desires, and his physical inclinations. These qualities are needed for the one who wants to conceal his mind because they constitute the first step towards evanescence and merging into God’s entity.