Hubungan al-Qur'an dengan sains telah dibincangkan selama berabad-abad, dengan para ulama berbeza pendapat sama ada sains patut digunakan sebagai alat tafsir untuk menjelaskan makna-maknanya. Al-Shatibi, seorang ulama abad ke-14, menentang penggunaan sains. Beliau berhujah bahawa al-Qur'an ialah sebuah kitab agama yang terutamanya memberi tumpuan kepada penzahiran kehendak Ilahi dalam ruang lingkup kewujudan manusia. Al-Shatibi menulis:

The Qur’an’s relationship with science has been discussed for centuries, with scholars debating whether to use science as an exegetical tool to elucidate its meanings. The 14th Century scholar Al-Shatibi was against using science. He argues the Qur’an is a religious book which is mainly focused on the manifestation of the Divine will in the human sphere of existence. Al-Shatibi writes:

Ramai orang telah melampaui batas dan membuat dakwaan yang tidak wajar terhadap Al-Qur'an apabila mereka menisbahkan kepadanya segala jenis ilmu, sama ada ilmu masa lalu mahupun masa kini, seperti sains tabii, matematik dan logik.15

Many people have overstepped all bounds and made undue claims about the Qur’an when they assigned to it all types of knowledge of the past and the present such as the natural sciences, mathematics and logic.15

Namun, ahli teologi dan ahli falsafah abad ke-11, Al-Ghazali, menganjurkan penggunaan sains untuk menjelaskan makna al-Qur'an. Al-Ghazali memandang al-Qur'an sebagai asas bagi semua jenis ilmu pengetahuan. Beliau menyatakan, misalnya, bahawa segala ilmu tersirat "dalam tanda-tanda dan petunjuk dalam al-Qur'an"16, dan dalam kitabnya The Jewels of the Qur'an beliau berhujah bahawa prinsip-prinsip pelbagai sains "tidak berada di luar al-Qur'an"17.

However, the 11th Century theologian and philosopher, Al-Ghazali advocates using science to elucidate the meanings of the Qur’an. Al-Ghazali views the Qur’an as providing the foundations to all types of knowledge. He states, for example, that all knowledge is implied “in the signs and indications in the Qur’an”16 and in his book The Jewels of the Qur’an he argues that the principles of various sciences “are not outside the Qur’an.” 17.

Para sarjana juga mendakwa bahawa al-Quran ialah teks yang menembusi dan menyentuh dimensi dalaman manusia. Strategi komunikatif yang digunakan oleh al-Quran untuk mencapai tujuan ini termasuk teknik mengajukan soalan dan merujuk kepada tanda-tanda (petunjuk) kepada Tuhan, iaitu rujukan-rujukannya kepada alam semula jadi. Terdapat anggaran 750 ayat yang berkaitan dengan sains dan fenomena alam.18

Scholars also claim the Qur’an is an intrusive text engaging with the inner dimensions of man. Communicative strategies employed by the Qur’an to achieve this include the technique of asking questions and referring to sign-posts to God i.e. its allusions to the natural world. There are an estimated 750 verses concerning science and natural phenomena.18

Sains, sebagaimana ditakrifkan oleh ahli falsafah Bertrand Russell, ialah "usaha untuk menemukan, melalui pemerhatian dan penaakulan yang berasaskan pemerhatian itu, ...fakta-fakta tertentu tentang dunia, dan hukum-hukum yang menghubungkan fakta-fakta antara satu sama lain..."19.

Science, as defined by the philosopher Bertrand Russell, is “the attempt to discover, by means of observation and reasoning based upon it, ...particular facts about the world, and the laws connecting facts with one another...”19.

Walaupun tiada kesepakatan mengenai definisi sains, nampaknya definisi Russell apabila diterapkan kepada Al-Qur'an menawarkan pelbagai ayat yang menunjuk kepada kajian saintifik. Antara contohnya ialah:

Although there is no consensus over the definition of science, it seems that Russell's definition applied to the Qur’an offers an array of verses pointing to scientific study. Some examples include:

Dan Dialah yang menciptakan segala sesuatu dan menetapkannya dengan ukuran yang tepat.20

And who created all things and made them to an exact measure.20

Kami akan memperlihatkan kepada mereka tanda-tanda Kami di segenap ufuk dan pada diri mereka sendiri, sehingga jelas bagi mereka bahawa ia adalah benar.21

We shall show them Our signs in every region of the earth and in themselves, until it becomes clear to them that this is the Truth.21

Sesungguhnya terdapat tanda-tanda (kebesaran Allah) dalam penciptaan langit dan bumi, serta dalam pergantian malam dan siang, bagi orang-orang yang berakal.22

There truly are signs in the creation of the heavens and the earth, and in the alternation of the night and day, for those with understanding.22

Dalam penciptaan langit dan bumi; dalam pertukaran malam dan siang; dalam kapal-kapal yang belayar di laut membawa barang-barang untuk manusia; dalam air yang Tuhan turunkan dari langit untuk menghidupkan bumi setelah ia mati, lalu menyebarkan padanya segala jenis makhluk; dalam perubahan angin dan awan yang berjalan pada peredarannya yang telah ditentukan antara langit dan bumi: sesungguhnya terdapat tanda-tanda pada semua ini bagi orang-orang yang menggunakan akal fikiran mereka.

In the creation of the heavens and earth; in the alternation of the night and day; in the ships that sail the seas with goods for people; in the water which God sends down from the sky to give life to the earth when it has been barren, scattering all kinds of creatures over it; in the changing of the winds and clouds that run their appointed courses between the sky and earth: there are signs in all of these for those who use their minds.

23

23

Hal ini, bagaimanapun, tidak bermakna Al-Qur’an itu sebuah kitab sains; sebaliknya ia ialah kitab ayat, yang lazimnya ditafsirkan sebagai ‘ayat’ dan dari segi bahasa membawa pelbagai makna, seperti: tanda, bukti, keterangan dan mukjizat.24 Oleh itu, ayat-ayat Al-Qur’an yang berkaitan dengan alam semula jadi bukanlah bertujuan memberikan huraian terperinci tentang alam, tetapi ia menggalakkan pemikiran dan renungan.

This, however, does not imply the Qur’an is a book of science; rather it is a book of ayaat, which is commonly interpreted as ‘verses’ and linguistically conveys various meanings, such as: sign, proof, evidence and miracle.24 Thus, the qur’anic verses pertaining to the natural world are not meant to provide detailed descriptions of nature, but they encourage thinking and reflection.

Lebih-lebih lagi, pendirian akidah Islam berpegang bahawa al-Qur'an tidak menafikan realiti-realiti yang telah mapan, dan terdapat ijmak ulama bahawa pernyataannya berkenaan alam semula jadi tidak terbatas kepada pemahaman tentang alam pada kurun ke-7. Perkara ini dijelaskan oleh Shaykh Mohar Ali dalam bukunya The Qur'an and the Orientalists:

Moreover, the Islamic creedal position maintains that the Qur’an does not negate established realities, and there is a scholarly consensus that its statements pertaining to the natural world are not confined to a 7th century understanding of nature. This is explained by Shaykh Mohar Ali in his book The Qur’an and the Orientalists:

Jauh daripada menghasilkan semula atau mencerminkan pandangan dunia yang keliru yang berleluasa di Arab pada abad ketujuh, al-Quran sebenarnya jauh melangkaui ilmu pengetahuan saintifik pada zaman itu dan menyebut fakta-fakta serta kebenaran saintifik yang baru sahaja ditemui oleh manusia.25

Far from reproducing or reflecting the erroneous world-view prevailing in the seventh century Arabia, the Qur’an indeed goes far beyond the scientific knowledge of the time and speaks of scientific facts and truths that have only recently been discovered by man.25

Dalam mempertimbangkan perkara ini, hakikat bahawa sebuah dokumen abad ke-7 memuatkan pernyataan yang menolak dakwaan saintifik yang diterima pada zamannya, serta selaras dengan sains moden dan penemuan-penemuannya, menjadikan nyata sifat al-Qur'an sebagai petunjuk kepada yang transenden. Ini mendorong renungan dan memudahkan sampainya kepada kesimpulan bahawa Tuhan itu Esa dan wacana qur'ani itu bersumber daripada Tuhan. Kertas ini akan mengambil salah satu tanda yang terdapat dalam surah 23 ayat 12 hingga 14, dan memberikan huraian linguistik yang menghubungkan setiap kata kunci dengan embriologi moden.

In considering this, the fact that a 7th century document contains statements rejecting the established scientific assertions of its time, and complying with modern-day science and its discoveries, makes evident the nature of the Qur’an as a sign-post to the transcendent. This encourages contemplation, and facilitates the arrival at a conclusion that God is One and qur’anic discourse is Divine. This paper will take one of these signs found in chapter 23 verses 12 to 14, and provide a linguistic breakdown correlating each key word with modern embryology.