Dari segi bahasa, perkataan Qur’an bermaksud ‘bacaan’ dan kemudiannya dirujuk sebagai ‘teks yang dibaca’. Al-Qur’an juga menamakan dirinya al-kitab, yang secara leksikal membayangkan sebuah buku bertulis. Oleh itu, kepentingan menulis, membaca dan merenungi Al-Qur’an telah ditekankan sejak permulaan Islam. Bahan-bahan Qur’anik dibahagikan kepada surah-surah 2., yang bermaksud ‘bab-bab’ dalam bahasa Arab. Menurut ahli sejarah Phillip Hitti, teks Al-Qur’an yang dikumpulkan dan ditulis merupakan antara buku yang paling muda yang mengubah zaman, dan buku yang paling banyak dibaca yang pernah ditulis.3.

Linguistically the word Qur’an means ‘reading’ and came to be referred to as ‘the text which is read’. The Qur’an also calls itself al-kitab, which lexically implies a written book. Thus the significance of writing, reading and reflecting upon the Qur’an has been emphasised from the very beginning of Islam. The qur’anic material is divided into suwar 2., meaning ‘chapters’ in Arabic. According to the historian Phillip Hitti, the collected written text of the Qur’an is one of the youngest epoch-making books and the most widely read book ever written.3.

Al-Qur’an ialah sumber autoriti tertinggi dalam Islam kerana ia merupakan sumber asas dan utama bagi akidah, etika, hukum dan panduan Islam. Bagi umat Islam, al-Qur’an berasal daripada Tuhan. Ia ialah firman Pencipta dan bukan perkataan Nabi Muhammad ﷺ 4. Sebaliknya, ia diturunkan kepada baginda, dan melalui baginda kepada seluruh manusia, dari segi lafaz dan maknanya. Az-Zarqani, seorang ulama al-Qur’an abad ke-9, merumuskan huraian tentang kitab ini. Beliau menulis: