Yang menyempurnakan perkara ini ialah dakwaan mereka bahawa objektif dialog antara tamadun ialah interaksi untuk mewujudkan satu tamadun alternatif yang lebih unggul melalui kaedah mencari persamaan antara tamadun-tamadun tersebut. Ini seterusnya membawa kepada kemajuan, kemakmuran dan penyebaran keamanan. Betapa buruknya kesimpulan konsep ini apabila seseorang mengambil sandaran daripada sabda Baginda ﷺ.

What caps the matter is their saying that the objective of dialogue between civilizations is interaction to create an alternative superior civilization through the method of seeking to find what is common between the civilizations. This, in turn, leads to progress, flourishing, and spreading peace. How bad is the deduction of this concept by someone using His ﷺ saying.

"Katakanlah: 'Wahai Ahli Kitab, marilah kepada satu kalimah (ketetapan) yang sama antara kami dan kamu, bahawa kita tidak menyembah melainkan Allah dan tidak mempersekutukan-Nya dengan sesuatu apa pun, dan tidak pula sebahagian daripada kita menjadikan sebahagian yang lain sebagai tuhan selain Allah.'" [TMQ Al-Imran: 64]. Maka dia berkata: "Ini adalah dialog dengan pihak lain dari kedudukan yang setara." Kemudian dia mentafsirkan sabda-Nya ﷺ: "Kepada kalimah yang adil" sebagai "yang sama (mushtarake) antara kami", dan "kami tidak mengatakan bahawa kami berdialog untuk (mencapai) kalimah kami." Pemahaman terhadap ayat ini adalah fitnah terhadap Allah, kerana makna 'sawa' ialah adil ('adl), iaitu kalimah yang adil, yang diterangkan oleh ayat selepasnya. Tiada apa-apa dalam ayat ini, sama ada dari segi lafaznya mahupun maknanya, yang menunjukkan bahawa kita mengajak mereka kepada kalimah yang sama. Dia tentunya tidak bermaksud agar kita bersekutu dalam kalimah yang adil, berdasarkan buktinya dalam kata-katanya: "Kami tidak mengatakan bahawa kami berdialog untuk (mencapai) kalimah kami", maka tiada yang tinggal kecuali bahawa kita mahukan tamadun bersama. Seruan kepada interaksi dan usaha mencari apa yang sama antara tamadun-tamadun adalah mencampuradukkan kebenaran dengan kebatilan; Allah melarang Ahli Kitab daripada perkara ini, dan juga orang Islam dengan alasan yang lebih utama. Firman-Nya subhanahu wa ta'ala:

"Say: 'O People of the Book. Come to a just word between us. That we worship none but Allah nor associate anything with Him nor some of us taking each other as lords.'" [TMQ Al-Imran: 64]. So he says: "This is a dialogue with others from a position of equality." Then he interprets His ﷺ saying: "To a just word" into the word "common (mushtarake) between us" and "we do not say we dialogue to (reach) to our word." This understanding of the ayah is slandering upon Allah, as the meaning of 'sawa' is just ('adl'), i.e., a just word which the ayah explains subsequently. There is nothing in the ayah, whether in its wording or its meaning, that indicates we invite them to a common word. He definitely did not intend that we associate in a just word by the evidence of his saying: "We do not say that we dialogue to our word" so nothing remains except that we want the common civilization. The call to interaction and seeking to find what is common between the civilizations is mixing the truth with falsehood; Allah prohibited the People of the Book from this, and also Muslims by greater reason. He (SWTH) ta'ala said:

"Wahai Ahli Kitab, mengapa kamu mencampuradukkan yang hak dengan yang batil sedangkan kamu mengetahui?" [TMQ Al-Imran: 71]

"O People of the Book, why do you mix the truth with falsehood while you know?" [TMQ Al-Imran: 71]

Setelah kita menjelaskan niat mereka daripada dialog antara agama dan dialog antara tamadun, serta matlamat mereka daripada perkara ini, kini kita beralih kepada isu pertembungan dalam pelbagai jenisnya, iaitu ekonomi, intelektual, ketenteraan dan politik.

After we have clarified their intention from the dialogue between religions and dialogue between civilizations, and their objective from this, we now move onto the issue of clash in its various types, economic, intellectual, military and political.