Zodra de missionarissen erin geslaagd waren hun centra in de Islamitische Staat te vestigen, begonnen zij te zoeken naar mogelijkheden om de burgers van de Islamitische Staat op te hitsen. Een dergelijke gelegenheid deed zich voor toen Ibrahim Pasha zich terugtrok uit al-Sham. Zijn beweging veroorzaakte onrust en angst onder het volk, en de anarchie die uitbrak, verdeelde hen. De buitenlandse afgevaardigden, in het bijzonder de missionarissen, grepen de gelegenheid aan en begonnen burgeroorlog aan te wakkeren. De missionarissen waren in staat tot een dergelijke verraderlijke actie omdat zij wisten dat de ‘Uthmani-staat op dat moment weinig invloed had in al-Sham. Na een periode van slechts één jaar, in 1841, braken er ernstige onlusten uit in de bergen van Libanon tussen de christenen en de Druzen. De situatie verslechterde en onder de druk en invloed van de buitenlandse staten werd het ‘Uthmani-kalifaat overtuigd om een apart regeringssysteem voor Libanon te ontwerpen, waarbij de provincie in twee delen werd verdeeld; één deel zou worden bezet door de christenen, terwijl de Druzen het andere deel zouden bezetten. Het ‘Uthmani-kalifaat stelde een wali (gouverneur) aan over beide delen, met als doel om zo botsingen tussen de twee sektes te vermijden. Dit systeem slaagde niet.

Once the missionaries had succeeded in establishing their centres in the Islamic State, they began to look for opportunities of agitating the citizens of the Islamic State. One such opportunity presented itself when Ibrahim Pasha retreated from al-Sham. His move created unrest and fear amongst the people and the anarchy that broke out divided them. The foreign delegates, especially the missionaries, seized the opportunity and began igniting civil strife. The missionaries were able to take such a treacherous action because they knew that the ‘Uthmani State had little influence in al-Sham at that time. After a period of just one year, in 1841, serious disturbances broke out in the mountains of Lebanon between the Christians and the Druze. The situation deteriorated and under the pressure and influence of the foreign states the ‘Uthmani Khilafah was persuaded to design a separate ruling system for Lebanon, dividing the province into two parts; one part would be occupied by the Christians, while the Druze would occupy the other. The ‘Uthmani Khilafah appointed a wali (governor) over both parts, aiming therefore to avoid any clashes between the two sects. This system did not succeed.

Groot-Brittannië en Frankrijk raakten betrokken bij het geschil en stookten burgeroorlog aan waar de officiële autoriteiten probeerden de onrust te sussen.

Britain and France became involved in the dispute and incited civil strife wherever the official authorities attempted to quell trouble.

Deze botsingen werden door de Britten en de Fransen gebruikt als excuus om zich te bemoeien met de zaken van Libanon. De Fransen namen de zijde van de Maronieten in en de Britten de zijde van de Druzen, wat leidde tot een hernieuwde periode van onrust in 1845. De aanvallen werden uitgebreid naar kerken en kloosters. Diefstal, moord en plundering werden een gangbare praktijk, wat de ‘Uthmani-regering ertoe aanzette haar inspecteur voor buitenlandse zaken naar Libanon te sturen om zijn mandaatbevoegdheden te gebruiken om de onrust eenmaal voor altijd te sussen. Hij slaagde er echter niet in om iets significants te bereiken, hoewel hij erin slaagde de spanningen enigszins te verminderen. Ondertussen intensiveerden de missionarissen hun activiteiten en in 1857 begonnen de Maronieten op te roepen tot revolutie en gewapende strijd. De Maronitische geestelijkheid stookte de boeren op tegen de feodale heren en viel hen fel aan in het noorden van het land, waardoor de revolutie werd ontstoken en zich naar het zuiden verspreidde. De christelijke boeren kwamen nu in opstand tegen de Druze feodale heren, waarbij de Britten en de Fransen hun respectievelijke bondgenoten steunden. Als gevolg hiervan verspreidde de burgeroorlog zich snel over heel Libanon. De Druzen begonnen alle christenen zonder onderscheid te doden, of het nu geestelijken of gewone mensen waren. Deze burgeroorlog leidde tot de dood van meer dan tienduizend christenen, en velen anderen raakten ontheemd of dakloos.

These clashes were used as an excuse by the British and the French to interfere in Lebanon’s affairs. The French sided with the Maronites and the British sided with the Druze, leading to the renewal of disturbances in 1845. The attacks were extended to include churches and monasteries. Theft, killing and pillage became common practice, prompting the ‘Uthmani government to send her foreign affairs inspector to Lebanon in order to use his mandatory powers to quell the trouble once and for all. He, however, could not achieve anything significant, although he managed to reduce the tension a little. Meanwhile, the missionaries intensified their activities and in 1857 the Maronites began calling for revolution and armed struggle. The Maronite clergy incited the farmers against the feudal lords and attacked them fiercely in the North of the country, thus the revolution was ignited and it spread to the South. The Christian farmers now rose against the Druze feudal lords and the British and the French backed their respective allies. Civil strife rapidly spread all over Lebanon as a result of this. The Druze began to kill all Christians indiscriminately, whether they were clergy or ordinary people. This civil strife led to the death of over ten thousand Christians, and many more were either displaced or became homeless.

De burgeroorlog in het gebied van Libanon sloeg over naar de rest van al-Sham. In Damascus werd een hevige campagne van diepe haat gevoerd tussen de moslim- en christelijke inwoners, wat uiteindelijk leidde tot de aanval van de moslims op de christelijke wijk in 1860.

The civil strife in the area of Lebanon spilled over to rest of al-Sham. In Damascus a fierce campaign of deep hatred was waged between its Muslim and Christian inhabitants which finally led to the Muslims attacking the Christian district in 1860

wat resulteerde in het plegen van een slachting. Dit ging gepaard met plunderingen en massale vernietiging totdat de Staat gedwongen werd militair in te grijpen om een einde te maken aan de onrust. Hoewel de Staat erin slaagde de rust en orde te herstellen, zagen de westerse landen dit als een kans om zich met al-Sham te bemoeien en zo stuurden zij hun oorlogsschepen naar de kust. In augustus 1860 stuurde Frankrijk een divisie van haar landleger naar Beirut, die begon aan de taak om de revolutie neer te slaan.

resulting in them committing a massacre. This was accompanied by pillaging and mass destruction until the State was forced to intervene militarily in order to put an end to the disturbances. Although the State managed to restore calm and order, the Western countries saw it as an opportunity to interfere in al-Sham and so they dispatched their warships to its shores. In August 1860 France sent a division of her territorial army to Beirut which began the task of quashing the revolution.

Dit was hoe de ‘Uthmani-staat werd aangetast door burgeroorlog in Syrië en Libanon. De werkelijke oorzaak waren de westerse staten die probeerden zich te bemoeien met de interne aangelegenheden van het ‘Uthmani-kalifaat. Dit deden zij en het lukte hen om de ‘Uthmani-staat te dwingen een speciaal regeringssysteem voor Syrië te ontwerpen, waarbij het land werd verdeeld in twee provincies en Libanon speciale privileges kreeg. Als gevolg van deze gebeurtenissen raakte Libanon gescheiden van de rest van al-Sham en kreeg het lokale autonomie, bestuurd door een lokale administratie onder leiding van een christelijke heerser en bijgestaan door een administratieve raad die de lokale inwoners vertegenwoordigde. Sindsdien hebben buitenlandse landen de zaken van Libanon beheerd en het tot het centrum van hun activiteiten gemaakt. Libanon werd daarom de bruggenhoofd van waaruit de buitenlandse machten infiltreerden in het hart van de ‘Uthmani-staat en het land van de moslims.

This was how the ‘Uthmani State was infested by civil strife in Syria and Lebanon. Its true cause was the Western states who were trying to meddle in the internal affairs of the ‘Uthmani Khilafah. This they did and they managed to force the ‘Uthmani State to design a special ruling system for Syria, dividing her into two provinces and giving Lebanon special privileges. From out of these events Lebanon became separated from the rest of al-Sham and it was granted local autonomy, governed by a local administration headed by a Christian ruler and assisted by an administrative council representing the local residents. Since then, foreign countries have managed the affairs of Lebanon and have made it the centre for their activities. Lebanon therefore became the bridgehead from which the foreign powers infiltrated into the heart of the ‘Uthmani State and Muslim land.