De missionarisbeweging had een verwoestende impact op de moslimwereld. Wat de Kuffar in duizend jaar niet hadden kunnen bereiken door het gebruik van geweld, bereikten de missionarissen binnen een eeuw.

The missionary movement had a devastating impact on the Muslim world. What the Kuffar could not achieve in a thousand years by the use of force, the missionaries achieved within a century.

De organische groei van de missionaire beweging en haar open en effectieve deelname aan de educatieve beweging waren het resultaat van de pogingen tot hervorming door de Islamitische Staat in de 19e eeuw. De oprichting van scholen, colleges en universiteiten stelde de missionarissen in staat om de cultuur van ongeloof (Kufr) te doordringen met de cultuur van de Islam. Het concept van offensieve jihad werd aangevallen, het westerse principe van gelijkheid van alle burgers voor de wet werd gepredikt, en er werden twijfels gezaaid over de geschiktheid van de sharia in het tijdperk van technologie. Tolerantie voor religies werd onderwezen, zelfs als de aanhangers van deze religies de grenzen van de sharia overtraden. Geschiedenis die vanuit een bepaalde hoek werd onderwezen, werd gebruikt om trots te injecteren onder de diverse moslims en, laatste maar niet minst, het idee van natiestaten werd voorgesteld als het enige middel voor herleving en vooruitgang voor de moslims.

The organic growth of the missionary movement and its open and effective participation in the educational movement resulted from the attempted reforms by the Islamic State in the 19th Century. The establishment of schools, colleges and universities enabled the missionaries to infuse the Kufr culture with the culture of Islam. The concept of offensive jihad was attacked, the Western principle of equality of all citizens before the law was preached, and doubts raised about the suitability of Shari‘ah in the age of technology. Tolerance of religions was taught, even if the proponents of these religions contravened the limits of the Shari‘ah. History taught from a certain angle was used to inject pride amongst the various Muslims and last, but not least, the idea of nation states was proposed as the only means of revival and progress for the Muslims.

De missionarissen hadden een blijvende impact op de geest van de moslims en zij slaagden erin om animositeit te creëren tussen de burgers van de Islamitische Staat in de naam van religieuze vrijheid, en slaagden erin om onder de moslims, christenen en Druzen diverse soorten religieuze activiteiten te initiëren die gerelateerd waren aan de geloofsleer (Aqeedah).

The missionaries had a lasting impact on the minds of the Muslims and they succeeded in creating animosity between the citizens of the Islamic State in the name of religious freedom and managed to initiate among the Muslims, Christians and Druze various kinds of religious activities related to the ‘aqeedah.

De fout van de Islamitische Staat door deze missionarissen in de eerste plaats toe te staan, en haar onvermogen om de daaropvolgende aanvallen op de Islam tegen te gaan, betekende dat mensen zoals Mustapha Kamal en Rifa’a Badawi Rafi al-Tahtawi7 werden aangetrokken door westerse idealen en zij onderdanig werden aan westerse concepten, bewust of onbewust. De meesten van deze mensen waren feitelijk opgeleid door, of hadden op een andere manier contact met, Europese landen, en het was deze blootstelling die hen betoverde. Zij droomden van een herleving van de moslims gebaseerd op het westerse denken over het scheiden van religie (Deen) van de staat, zonder te beseffen dat het niet de religie (Deen) was die de fout in ging, maar dat de juiste begrijping van de Islam en de methode van de toepassing ervan het zwakke punt waren.

The mistake of the Islamic State in allowing these missionaries to operate in the first place, and its inability to counteract the attacks on Islam subsequently, meant that the likes of Mustapha Kamal and Rifa’a Badawi Rafi al-Tahtawi7 were attracted by Western ideals and they became subservient, consciously or unconsciously, to Western concepts. Most of these people were actually educated by, or had some other contact, with European countries, and it was this exposure that mesmerised them. They dreamt of revival of the Muslims based on the Western thought of separating deen from the state, not realising that it was not the deen that was at fault but the correct understanding of Islam, and the method of its application was the failing point.

De opkomst van dergelijke mensen, van wie sommigen feitelijk op de loonlijst van het Westen stonden, stelde het Westen in staat om de laatste fase van hun complot te lanceren – die van de politieke invasie van de moslimwereld. Dit gebeurde door de aanmoediging en steun van diverse nationalistische ideeën, die later werden versterkt door de oprichting van Arabische en Turkse politieke partijen zoals de Turkiyyah al-Fatat Party, de Union and Progress Party (ook wel bekend als de ‘Jonge Turken’), de Arab Independence Party en Covenant (al-‘Ahd).

The rise of such people, some of whom were actually on Western payrolls, enabled the West to launch the final phase of their conspiracy - that of the political invasion of the Muslim world. This was done by the encouragement and support of various nationalistic ideas, which were later solidified by the establishment of Arab and Turkish political parties such as the Turkiyyah al-Fatat Party, the Union and Progress Party (also known as ‘Young Turks’), the Arab Independence Party and Covenant (al-‘Ahd)

Partij. Opstanden tegen het ‘Uthmani kalifaat werden georganiseerd en gefinancierd door het Westen via deze nationalistische politieke groepen en enkele sleutelfiguren. Een dergelijke persoon was Sharif Hussain8 van Makkah, die maandelijks £200.000 werd betaald door het Britse Ministerie van Buitenlandse Zaken om te campagne voeren voor een onafhankelijke Arabische staat, die hem in 1916 via McMohan, de Britse Hoge Commissaris van Egypte, was beloofd: “De twee districten Mersina en Alexandretta [beide nu in Turkije] en delen van Syrië die ten westen van Damascus, Homs, Hama en Aleppo liggen, kunnen niet als puur Arabisch worden beschouwd en moeten worden uitgesloten van de gevraagde grenzen... Wat betreft de regio's die binnen die grenzen liggen waar Groot-Brittannië vrij is om te handelen zonder nadeel voor de belangen van haar bondgenoot Frankrijk... Groot-Brittannië is bereid de onafhankelijkheid van de Arabieren te erkennen en te steunen.”9

Party. Revolts against the ‘Uthmani Khilafah were organised and financed by the West through these nationalistic political groups and some key individuals. One such individual was Sharif Hussain8 of Makkah, who was paid £200,000 a month by the British Foreign Office to campaign for an independent Arab state, which was promised to him through McMohan, the British High Commissioner of Egypt, in 1916, “The two districts of Mersina and Alexandretta [both now in Turkey] and portions of Syria lying to the west of Damascus, Homs, Hama and Aleppo, cannot be said to be purely Arab, and should be excluded from the limits demanded...As for the regions lying within those frontiers where Great Britain is free to act without detriment to the interest of her ally France...Great Britain is prepared to recognise and support the independence of the Arabs.”9

Dit is hoe het dodelijke zaad van het nationalisme in de Islamitische Staat werd geplant. Tegen het begin van de 20e eeuw had de koorts van het nationalisme zich verspreid naar alle uithoeken van de Islamitische Staat, waardoor de Staat heviger werd geschud dan ooit tevoren.

This is how the deadly seed of nationalism was implanted in the Islamic State. By the turn of the 20th Century the fever of nationalism had spread to all corners of the Islamic State, shaking the State violently as never before.

De laatste en meest brute aanval op de Islamitische Staat werd in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog gelanceerd door de Europeanen, toen zij hun strijdkrachten uitzonden om de ooit onoverwinnelijke staat te veroveren. De Islamitische Staat stortte, na eeuwen van verval, zonder enige weerstand in elkaar. Toen generaal Allenby in 1917 al-Quds (Jeruzalem) binnentrad, zei hij: “Pas vandaag zijn de Kruistochten geëindigd.”10

The final and the most brutal assualt on the Islamic State was launched in the wake of the 1st World War by the Europeans when they despatched their forces to conquer the once invincble state. The Islamic State, aftre centuries of decay, just crumbled without any resistence. When General Allenby entered al-Quds (Jeruslame) in 1917, he said, “Only today the Crusades have ended.”10

De droom van elke Europeaan werd toen werkelijkheid.

The dream of every European then became a reality.